• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,818 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Οκτώβριος 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Διεθνή εφήμερα της πολιτικής οικονομίας

βαρυσήμαντες αποθέσεις τους για την διαχρονία

Του Φιλαλήθη

Τις παρελθούσες αυτές μέρες γίναμε μάρτυρες δια των ποικίλων διαύλων ενημέρωσης εξελίξεων στην πλανητική σκηνή, που λογίστηκαν ή υπήρξαν αποφασιστικής σημασίας για την κατοπινή ακολουθητέα ατραπό. Έτσι, είχαμε την χρεωκοπία ιστορικών ή και κολοσσιαίων για τις ΗΠΑ τραπεζικών οίκων, όπως η  Lehman Brothers,

η Merrill Lynch, κπα.

Πρώτες αποκρίσεις

Όλα τούτα πυροδότησαν μία σειρά τοποθετήσεων, αναστοχασμών και ανατοποθετήσεων, συνομιλιών, φιλόνεικων και μη. Αυτές οι νατοποθετήσεις  έφτασαν τόσο υψηλά όσον αφορά τα δημόσια αξιώματα όσο ο υποψήφιος του Ρεπουμπλικάνικου κόμματος «senator» (=γερουσιαστής) Τζον Μακ Κέιν. Ο  τελευταίος ανατοποθετήθηκε – ευτύχημα, κατ’ όψιν – σαν να αποκρινόταν στις αιτιάσεις και σκώμματα του αρκετά, άλλωστε, φιλοσκώμμονος σημαίνοντος δημοσιολόγου από το 2000 κι’ εδώθε και καθηγητού οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Princeton Paul Krugman.

Ο Κρούγκμαν, με μία άξιας μνείας μη-ορθολογιστική (όχι, όμως, ανορθολογιστική) και θαυμάσια ευ-συνειδησία και ανιδιοτέλεια, ιδίως τα τελευταία οκτώ έτη, οπότε και σημειώθηκε και μία σαφής γκαλμπρεϊθιανή στροφή στην σκέψη του, στο ιστολόγιό του στους ΝY Times, κατηγόρησε τον Μακ Κέιν για ασυνέπεια, καιροσκοπία κ.τ.ο..  Μόλις «like 10 seconds ago» είχε υποσχεθή, ως ακραιφνής νεοσυντηρητικός / νεοφιλελεύθερος, την επιχειρηματική «απελευθέρωση» και απορρύθμιση του τομέα της υγείας, που, όπως το χρηματιστήριο, ο Mc Cain, προέβλεπε (τότε), ότι θα είχε αγλαή πορεία. Προφανώς δε κοιτώντας πίσω στο …1776 και την αυτορρύθμιση των αγορών του Adam Smith (!), αν και ο όψιμος ριζοσπάστης καπιταλιστής πρόεδρος των ΗΠΑ επί οκταετίας Ronald Reagan ακόμη γνώριζε (χωρίς να τα εφαρμόζη…!) πολλαπλάσια οικονομικά από αυτόν…

Να το πούμε και αλλοιώς: ο John McCain, υποψήφιος του Ρεπουμπλικάνικου Κόμματος, καίτοι έχων παραδεχθή, ότι δεν γνωρίζει οικονομικά, και ενώ ήθελε να γίνη κατά την «Social Darwinian», όπως θα έλεγε εγκρίνοντας κι ο Φ. Κότλερ, έννοια το Κράτος «νυκτοφύλαξ κύων» (=σκυλί) για το παίγνιο (sic) της ελεύθερης αγοράς/καταπίεσης, απαμβλύνοντας και την Κοινωνική Ασφάλιση, δηλαδή τα προγράμματα Medicare και Medicaid, μεταμελείται αίφνης!

Κι έτσι αναιρεί προσφατότατες γεγραμμένες του θέσεις, μεταμελούμενος σε ένα αρνητή της αγοράς, ένα σύνοφρυ επικριτή της Wall Street, ακόμη και των μεταρρυθμίσεων του αυτών, αρνούμενος ρητά τις εν λόγω αγοραίες απορρυθμίσεις (deregulation)

Ένα (ηλεκτρο)σοκ που μπορεί να αποσβέση αντιδράσεις;

Ακόμη, μία εκπληκτικού ενδιαφέροντος συζήτησι έλαβε χώρα προ ημερών στην εκπομπή του αμερικάνου δημοσιογράφου, κωμικού, ταλαντούχου δε και μετά πάθους πολιτικού σχολιαστή / αναλυτή Bill Maher… Εκεί παρίστατο η σημαντικότατη, όπως φαίνεται, συγγραφέας και «freelance«, ανεξάρτητη δημοσιογράφος Naomi Klein.

Αλλά παρίστατο και ο συγγραφέας του βιβλίου «Η συντηρητική ψυχή» An. Sullivan.

Η Klein, που εξέδωσε μέσ’ στο 2008 το νέο της ουσιωδέστατο και ιλιγγιωδώς περισπούδαστο βιβλίο με (μεταφρασμένο) τίτλο «Το δόγμα του σοκ: η άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής»  – που ελπίζουμε να τύχη κάποιας αξιόλογης μετάφρασης και στην χώρα μας οσονούπω – όπως άλλωστε έχει θεωρητικοποιήση και σε αυτό το σύγγραμμά της, προείδε, πως ο επόμενος πρόεδρος, εάν πρόκειται για τον Mc Cain κατά βάσιν, μπορεί κάλλιστα να επικαλεστή την γιγάντια και «βιβλική», κατακλυσμιαία καταστροφή, όπως έγινε στην περίπτωσι της Νέας Ορλεάνης (τυφώνας Κατρίνα) ή του τσουνάμι στην Σρι Λάνκα, ή της 11/9, και να μιλήση για μία ριζική αλλαγή – προς ένα ακραιότερο καπιταλισμό, ως στις δύο αναφερθείσες περιπτώσεις.

Όπως δε, ήγουν, ο ίδιος ο μακιαβελλικώ τω τρόπω «κυνικός» Milton Friedman συνιστά στα βιβλία του από τριακονταετίας, άλλωστε, με κτυπητό παράδειγμα το «Capitalism and freedom», που ο πάλαι πότε «κεϋνσιανός φιλελεύθερος (~  «προοδευτικός»)»  Reagan εθεάθη να φέρη στις περιοδείες του…

Ο Sullivan, σε μία μάλλον φιλόνεικη συνομιλία και διαξιφισμό με την Klein, εξέφερε την θέσι, ότι ένας πραγματικός συντηρητικός ποτέ δεν θα έπραττε κάτι όπως η εθνικοποίηση των Fannie Mae, Freddie Mac, Lehman. Ρώτησε δε, πώς οι ομοτράπεζοι υπέρμαχοι των εθνικοποιήσεων δεν είναι υπέρ των συγκεκριμένων. Η νηφάλια, πλην ένθερμη σε πολλά υψηλά ιδανικά και αξίες, συγγραφέας απήντησε, ότι μιλούμε βεβαίως για σοσιαλισμό για τους πλούσιους (socialism for the rich), καθώς και ότι, αν στοχεύαμε σε εθνικοποιήσεις κυβερνητικά, θα έπρεπε να ενοφθαλμιστή η Exxon ή, έστω, κάποια κάπως κερδοφόρα επιχείρηση…

Παληό ζήτημα

Μία αποστροφή της προηγούμενης παραγράφου μας χωροθετεί σε ένα νέο (συν)ειρμό της σκέψης μας. Που είναι η πραγμάτευση του ζητήματος αυτού από τον J. K. Galbraith σε βιβλίο του οικονομικής ιστορίας έκδοσης του 1976, που αποτέλεσε και σειρά που «άφησε εποχή» στο BBC κ.α., με όνομα «Η εποχή της αβεβαιότητας«.

Σ’ αυτό το σύγγραμμα του 1976, ο εκπληκτικά επιτυχημένος αυτός, ει και  παροιμιωδώς αντισυμβατικός – εφεύρε τον έπειτα δημοφιλή όρο «συμβατική σοφία»-, δημοδιδάσκαλος και ακαδημαϊκός, όπως και αναγνωρισμένα πεπυρωμένος με εκπλήσσουσα υψιπετή ανιδιοτέλεια, σε ύστερο κεφάλαιο, είχε εκφράση την άποψι, ότι είναι συνήθης τακτική η κοινωνικοποίηση των ζημιών, σε συνδυασμό με την εξατομίκευσι των κερδών, όταν δεν έχουμε «προβληματικές επιχειρήσεις».

Η ίδια θέση έχει εκφραστή και σε άλλα, αντικαπιταλιστικού χαρακτήρα, κείμενα, διαμετρικά διαφορετικής αφετηρίας. Η ιδεολογία στην οποία εμπίπτει αυτή η πολιτική ενέργεια δεν είναι ακριβώς η ριζοσπαστική καπιταλιστική, που είναι λόγω πανίσχυρων υλικών υποστηριγμάτων κυρίαρχη, αλλά είναι ό,τι λέμε κορπορατισμός (corporatism) ή crony (ευνοιοκρατικός, ούτως ειπείν) capitalism. Βεβαίως, αυτό είναι ένα εκ των κυρίων στοιχείων του κινήματος του φασισμού, όπως η ιστορική επιστήμη μας λέει. Οι μείζονος μεριδίου αγοράς επιχειρήσεις εδώ έχουν οιονεί, ατύπως δηλ., καταλάβη την «νόμιμη αντιπρόσωπο» κυβέρνηση, που τους υπηρετεί ερήμην του λαϊκού σώματος…

Η επαμφοτερίζουσα θέση του καθηγητή P. Krugman

Ο καθηγητής P. Krugman, δια του ιστολογίου του και δια παρεμβάσεων του στην τηλοψία των ΗΠΑ, μας έδωσε πολλά κομμάτια, ώστε να ανασυνθέσουμε την εικόνα της κατάστασης.

Και άλλοι ανησυχούντες ακαδημαϊκοί, όπως ο γνωστός νεοκεϋνσιανός του Harvard Gregory Mankiw, έπραξαν το ίδιο, ο δε Mankiw δια του ιστολογίου του.) Ονομαστικά, δια των δημοσιευμάτων στο blog του: Bailout narratives, The $850 billion bailout, People I agree with και ετέρων τινών. Ιδίως δε, στο πρώτο εξ αυτών, εξέφρασε την άποψι, ότι η αλήθεια βρίσκεται μεταξύ της θέσης αυτών που αρνούνται το βεβιασμένο σχέδιο του Ρεπουμπλικάνου Υπ. Οικονομικών Paulson ως μία χυδαία μεθοδεία καταλήστευσης των πενομένων φορολογουμένων υπέρ των μετόχων και, σε αδρές γραμμές, ευπόρων, και της θέσης αυτών που λογίζουν την άρνησι πολλών πολιτών να συνδράμουν στην σωτηρία των κερδοσκόπων αυτών ως άρνηση «σπείρας» χονδροειδώς και με αμβλυωπία σκεπτόμενων, μη βλέποντας το επερχόμενο τέλος.

Βεβαίως, στην Ηθική ή την Ηθική Φιλοσοφία ή στην Οικονομική Ηθική ακόμη, τούτο θα ονομαζόταν, εντασσόταν στην συνεπειοκρατία (consequentialism), κοινώς (σε) αυτό που αποδόθηκε στον Machiavelli με το πασίγνωστο ρητό του «Ηγεμόνα»: «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Ίσως σωστότερο θα ήταν, με μικρή επιφόρτισι των πενομένων, να γίνη μερική, επιλεκτική ανακεφαλαιοποίηση, ώστε να σωθούν από την εσχάτη πενία και την γνωστή εκείνη απόγνωσι του Κραχ του 1929 οι «μικρομέτοχοι», έστω και αν αυτοί  έτσι (εφάμαρτα) καρπώνονται τους κόπους άλλων… Αυτή η πρόταση είναι και του καθηγητή (οικονομικών) του πανεπιστημίου του Texas James Galbraith, γυιου του John Kenneth και αρκούντως άξιου συνεχιστή του έργου του.

Εξαγόμενα

Ποια είναι τα πορίσματα από όλη αυτήν την ενδιατριβή; Πολλά, αλλά ας αρκεστούμε στο, ότι, μετά από την τελική αποδοχή (στις 04/10) υπό του Κογκρέσσου του σχεδίου Paulson, η ιδεολογία που δικαιολογεί εδώ και … αμνημόνευτα έτη στην χώρα μας διάφορες ανήθικες, αντιχριστιανικές, κοινωνικές αδικίες από πλευράς Πολιτείας, καταπίπτει, προκειμένου να διασωθή το σύστημα.

Η ντετερμινιστική, νομοτελειακή παραγωγή των κρίσεων αυτών υπό της λειτουργίας, ιδίως της απορρυθμισμένης, του καπιταλιστικού συστήματος έχει επισημανθή βεβαίως από πολλές πλευρές πλην της μαρξιστικής, π.χ. της Θεσμικής σχολής των οικονομικών, και οδηγεί πράγματι ένα βήμα προ της τυραννίας, για να θυμηθούμε τον πνευματικό πατέρα της Μ. Θάτσερ μακαρίτη F. von Hayek και το βιβλίο του «The road to serfdom» («ο δρόμος προς τη δουλεία», που είναι το – κοινωνικό – Κράτος), δηλαδή σε κάποιες ρυθμίσεις των αγορών.

Αγορές που σήμερα, απορρυθμισμένες, έχουν οδηγήση σε ένα ζοφερό τοπίο πιέσεων προς τα κάτω σε ό,τι προσέδωσε στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα, σε ένα ετερογενές μίγμα, ανθρώπεια όψι, εργασιακά δικαιώματα, και μείωση(ποσοτικά) της εκμετάλλευσης (αρπαγής, Πατερικά) δια της αύξησης του μεριδίου της Εργασίας έναντι του εξ ορισμού παρασιτικού Κεφαλαίου/Επιχειρηματικότητας & Τεχνοδομής.

Στις δε ΗΠΑ, διαχρονικά δεν υπάρχουν καν οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, που αν δεν απατώμεθα στο γράμμα, είχαν χαρακτηριστή από τον J. K. Galbraith («A Journey Through Economic Time: A Firsthand View»- ή , εδώ, «Ταξίδι στο χρόνο της οικονομίας», 1998, Κάκτος) ως τέτοιας σημασίας όση έχει το καθολικό δικαίωμα της ψήφου κτο

Ο προϋπολογισμός που είναι ελλειμματικός και όχι ισοσκελισμένος παρέχει -στοιχειώδες είναι τούτο στην πολιτική οικονομία – εφικτότητες μεσοπροθέσμως αποδοτικών δημόσιων «επενδύσεων»-υποδομών, ανακουφισμού ανθενεστέρων δια διαφόρων προγραμμάτων κ.π.α. εξαιρετικά καλά, αλλά και, ιστορικά κρίνοντας, λειτουργικότατα. Με άλλα λόγια, η μητέρα Αμερική ακυρώνει τις καταβολές της, που ως ανθρωποειδή αλόγιστα μιμούμαστε, ενώ η δική μας ευρωενωσιακή και εγχώρια κυβέρνηση-Καίσαρας-Πολιτεία «αγοράζει αγρόν», για να αναμνησθούμε την γνωστή ευαγγελική παραβολή…

Ανομίες των κατεξουσιαζόντων και η δική μας στάση

Είναι βέβαιο, λοιπόν, και ήδη ειδωμένο (και από πρωθυπουργικές ομιλίες, ακόμη), άλλωστε, ότι φτάνουμε στο προφασίζεσθαι προφάσεις εν αμαρτίαις από το οιονεί ελλαδικό, εξαρτημένο στην Ε.Ε., και στα κατοικοεδρεύοντα σε παρακειμένες οδούς της Washington, (εξ ου και η διαβόητη ακρο-«φιλελεύθερη» «συναίνεση της Ουάσιγκτων»-«Washington Consensus») καθιδρύματα-διευθυντήρια (ΠΟΕ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα),

ξενοκρατούμενο μιλλέτι, δηλαδή από τους – για διαφόρους λόγους – εκλεγέντες της νεωτερικής (λεγόμενης) «δημοκρατίας» του παρλαμέντου (παρλαμενταρισμός).

Το πράγμα είναι εξωφρενικό από χριστιανικής έποψης. Είναι δε σκάνδαλο για τους θύραθεν και κοινή εμπειρία για όλους, ότι πολλοί «κατ’ επίγνωσιν» αδ. ορ. χριστιανοί έχουν μία λεγόμενη «νομιμοφροσύνη» προς διάφορες  απαράδεκτες,  προδήλως θεοβδέλυκτες και αντικοινωνικές πράξεις της εκάστοτε «δημοκρατικά εκλεγείσας» ή μη) «εξουσίας». Κατ’ αρχάς, το σωστό είναι να πούμε, ότι είναι ο (πολιτικός) άρχοντας, ίσως δε ο «ισχυρός της ημέρας». Η εξουσία είναι, όπως θεολογεί και ο ι. Χρυσόστομος,

η τάξις του άρχειν και άρχεσθαι, και μόνον αυτό! Και τούτο αποδεχόμαστε, γενικώς, ως χριστιανοί κατά το πνεύμα και της (συχνά παρερμηνευμένης) προς Ρωμαίους επιστολής του Αποστόλου Παύλου, που έχει και μία σαφέσταση, βέβαια, καιρική και όχι διαχρονική, ως προς την τότε κοινωνία και Πολιτεία (Imperium Romanum), διάκριση και «σοφία όφεων» (Ματθ. 10:16).

Πολιτεία υπήρξε εκείνη – η εν λόγω – που θεοποιούσε τον εκάστοτε άρχοντα, καθώς ο ι. Χρυσόστομος αναφέρει επικριτικά, και απαγόρευε την ίδια την συνειδησιακή(!) ελευθερία μέσα στα διάφορα Κολοσσαία… Ούτε ο άρχοντας, λοιπόν, είναι διαλεκτός του Θεού, δεν είναι ελέω Θεού, κληροδότημα και αυτό της χρυσοστόμειας θεολογίας κατά την σύντμηση του εξαίρετου πατρολόγου και καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών Στ. Παπαδόπουλου. Είναι «κατά την καρδίαν του Λαού», στον οποίο (Λαό) ο Χριστός έχει κληροδοτήση την εξουσία που έλαβε(δια του μυστηρίου του Χρίσματος)…

Θα αρκούσε εδώ να θυμηθούμε τον παλαιοδιαθηκικό αιρετό «βασιληά» Σαούλ. Ακόμη, θα αρκούσε η αναφορά στην μακρυγιάννεια ιδεολογία. Είναι προφανές, ότι η έννοια της ελευθερίας για τον Ρωμηό αυτόν σημαδοτοτούσε και την ελευθερία της πόλεως ή της «πατρίδας» όσο και την ελευθερία από την πόλιν. Για αυτό, με τον Κοσμά Φλαμιάτο και την Φιλορθόδοξο Εταιρεία να εκφράζουν απόψεις αντίθετες με τον νεόδμητο τότε και προτεσταντικής έμπνευσης θεσμό της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, που ενέμενε σε μία ακατανόητη Πατερικά νομιμοφροσύνη στους πολλάκις διχοτομημένους από την παρρησία των Πατέρων «έξω νόμους» (Χρυσόστομος) και τον Όθωνα, ο Μακρυγιάννης

που τόσο θαύμαζε και ο χαρισματούχος γέροντας Παϊσιος / Αρσένιος («κατά κόσμον») Εζνεπίδης,

επαναστάτησε κατά του Βαυαρού βασιληά (1843) για το Σύνταγμα και την δημοκρατία / ελευθερία.  Κατ’ αυτού, δηλ., που ο «μπροστάρης» της Φιλορθοδόξου Εταιρείας Κοσμάς Φλαμιάτος διέβλεπε την αγγλική εξωτερική πολιτική και ενδεχομένως «οργή του Θεού», ώστε να παραχωρήση, προκειμένου να λάβη εξουσία ένας τέτοιος «φυτευτός» κοσμικός άρχων.

Αυτή η προβληματική και διχοστασία υπάρχει και μεταγενέστερα μεταξύ ορθοδοξούντων, και καινοτομούντων συντηρητικών πολιτικά. Μπορούμε να θυμηθούμε εδώ προχείρως τις θέσεις του λογίου αγιορείτη μοναχού Θεοκλήτου Διονυσιάτη, που έβλεπε σε κάποιο εκδεδομένο του («Ορθοδοξία και πολιτική») ως «ελευθεριακές» τις θέσεις του μακ. Ν. Ψαρουδάκη και του γνωστού χριστιανοσοσιαλιστικού κινήματος της «Χριστιανικής Δημοκρατίας», υποστηρίζοντας την (σχεδόν απίστευτη) θέσι, ότι και ο πολιτικός άρχοντας είναι ακόμη επιλεγμένος θεόθεν!

Αργότερα, υπήρξε κάποια καταλλαγή, αλλά πάντως το δίκηο οι Πατέρες δεν το «δίνουν» σε καμμία περίπτωσι στον εν λόγω λόγιο μοναχό πλήρως, ο οποίος επεκαλείτο τότε αορίστως τον Νικόδημο Αγιορείτη (μόνον), χωρίς να εμποδιστή, μολοντούτο, να δώση σημαίνοντα ερείσματα στην «Επανάσταση» της Απριλιανής Δικτατορίας το 1967…

Να γίνουμε ρηξικέλευθοι!

Είναι εύδηλη προϋπόθεση της χριστιανικής αρετής και πνευματικότητας…!  Βρισκόμαστε σε μία διαρκή νυκτοπορία. Το κακό είναι αβυθομέτρητο, ενώ ο «καταραμένος δαίμονας έχει βγει από το καυκί (=κέλυφος) του». Η απόλυτη άγνοια, η βία όσων έχουν την ευχέρεια να την εξασκήσουν, η αν-αιδημοσύνη, η αδικία και ανισότητα, η βίαια επιβαλλόμενη τύρβη περί τα ανούσια, και, ιδιαίτερα, η αφιλοτιμία και αφιλοκαλία και ακηδία/αδιαφορία(το αναμάρτητο ουδέποτε υπήρξε), έχουν στοιχειώση οπωσδήποτε το μεγαλύτερο ποσοστό των πολιτών αυτής της χώρας με τις, νηφάλια κρίνοντας, τόσες και τόσες στιγμές άφατου μεγαλείου, και το αυτό ισχύει και το διαχρονικό λίκνο και φάρο για την κοινωνική μας βιοτή, το Άγιο Όρος, εδώ και δεκαετίες…

Εάν δεν νοιώσουμε λίγο αυτήν την χαρμολύπη για όλες αυτές τις κατηγορίες του κακού και των κακοποιούμενων τώρα, όπως ο Πατροκοσμάς και ο Σωκράτης (βλ. Σπήλαιο Πλάτωνα, ενδεικτικά) μας δίδαξαν επακριβώς, δεν ξέρω πότε θα ήταν πιο επείγον πνευματικά να την νοιώσουμε, ώστε να δράσουμε με την τυπικά χριστιανική ανιδιοτέλεια και να κάνουμε πράγμα το «μηδείς το εαυτού ζητείτω, αλλά το τού ετέρου έκαστος»

Σημείωση: Διατηρείται η ορθογραφία του συντάκτη, ενώ τΜτΒ θα σχολιάσει οσάκις χρειαστεί.

Advertisements

5 Σχόλια

  1. Για τους αναγιγνώσκοντες που ίσως απορούν, να σημειώσω απλώς τώρα, ότι υπάρχουν ένας- δύο «σολοικισμοί» που παρεισέφρυσαν λόγω του γνωστού δαίμονος. 🙂 Θα διορθωθούν οσονούπω, όμως, οπότε απλώς αγνοείστε τους…

  2. @ φιλαλήθης,

    εντάξει διορθώθηκαν κάποιοι «σολικισμοί» κια τώρα θα ήθελα να κάνω δυο παρατηρήσεις.

    α) Δυστυχώς στη σύγχρονη εκκλησιαστική παράδοση κυριαρχεί ο «αστοχριστιανισμός» στο θέμα του πλούτου και τίθεται συχνά μόνο ζήτημα διαχείρισης και όχι απόκτησης από πρόσωπα ή συλλογικά υποκείμενα της εκκλησίας. Και αυτό τώρα θα πληρωθεί νομοτελειακά σχεδόν…

    β) Είναι αλήθεια ότι ο Ν. Ψαρουδάκης προσπάθησε να ιδεολογικοποιήσει τη χριστιανική διδασκαλία, αλλά δημιούργησε στη θεωρία του και πολλά προβλήματα. ΄Ετσι ο μακ. Θεόκλητος Διονυσιάτης είχε σε κάποια ζητήματα δίκιο.

    Το τραγικό ήταν πως όταν η νέα μεγάλη φουρνιά τη δεκαετία ’70 και ’80 προσπάθησε να διορθώσει πολλά απ αυτά, βρήκε απέναντι ιδεολογικούς τοίχους. Έτσι το πείραμα αυτό ακολούθησε αυτό των Απ. Μακράκη και Ιω. Αρνέλλου.

    ΥΓ. Η υπόθεση όμως παραμένει ζωντανή.

  3. @ manitaritoubounou
    Κατ’ αρχάς, εύγε για την υπομονή, επιμονή και την εξαίρετη «επιμέλεια»…

    Δεύτερον, πολύ μεγάλη ιστορία (<οίδα) αυτή με τους αειμνήστους Ν. Ψαρουδάκη και μοναχό (π.) Θεόκλητο Διονυσιάτη (υπάρχει και άλλος, με όμοιο όνομα, που ήταν χαρισματούχος κτλ)… Προσωπικά, κάποτε βρήκα σε χριστιανικό βιβλιοπωλείο στο κέντρο της Θεσ/νίκης το (δυσεύρετο) βιβλίο του «Ορθοδοξία και πολιτική» και διάβασα αρκετές σελίδες, που μου ……»έμειναν αξέχαστες» όντως! : )

    Ενώ έχω διαβάση και ένα ακόμη του ιδίου, στο μέγιστο μέρος, και πολλά περί του θέματος. Σε ένα – δύο ζητήματα, όπως αυτό με την γενικευμένη διάκριση που κάνει ο Ψ. με βάσι την αρχαία Εκκλησία, δηλ. σε «Διακονία του λόγου» και «Διακονία των τραπεζών», την οποία τελευταία συγχέει με την καισαρική διακονία – διακονική εξουσία, ναι, είχε ένα δίκηο και αυτό, νομίζω, η ΧΔ το είχε παραδεχτή.

    Αλλά ο αείμνηστος μοναχός αυτός είχε πη και πάρα πολλά άλλα που δεν μπορούν Ορθόδοξα να σταθούν, ενώ υποτίθεται, ότι συνεφώνησε, όταν …. η ΧΔ έπαψε να είναι κανονικό πολιτικό κόμμα προσωρινώς (και όχι καλώς, θα έλεγα)…! Αυτό το αναφέρει ο π. Μεταλληνός στο τελευταίο του βιβλίο όπου έχει αναπτύξη το θέμα των σχετικών «χριστιανοκοινωνικών αγώνων».

    Το ζήτημα, αν όλες οι τόσες χριστιανικές πολιτικές ιδέες του Ψ. είναι σωστές θεολογικά είναι ένα ζήτημα: πάρα πολλές είναι (θεμελιώδεις του θέσεις), ενώ κάποιες χωλαίνουν ή είναι αμφιλεγόμενες. Στο συγκεκριμένο, πάντως, υπήρξε συζήτηση κατ’ ιδίαν των δύο ανδρών, όπου λύθηκε το θέμα δια του ι. Χρυσοστόμου και ενός παριστάμενου θεολόγου, όπως έχω ξαναπεί, υπέρ του Ψ.

    Και προσωπικά, όσο το έχω ψάξη, και δια μίας καταπληκτικής εκδεδομένης διδακτορικής διατριβής, δεν υφίσταται η παραμικρή αμφιβολία για το λάθος του γέροντα. Και για αυτό αλήθεια απόρησα πώς συνέβη να διατυπώση αυτές τις θέσεις, ενώ είναι τόσο γνωστός κλπ, κλπ.
    Αν έχη κάποιος διαμορφωμένη άποψι για αυτόν, θα ήταν πολύ καλό να μας την αναπτύξη, νομίζω…

    Νομίζω δε, ότι ο Μακράκης είναι διαφορετική περίπτωση ριζικά (βλ. π.χ. διαφωνία με Παπαδιαμάντη) και πρέπει να συνδεθή περισσότερο με τον ατομιστικό ευσεβισμό μεγάλου μέρους των γνωστών εκείνων θεολογικών σωματείων.

    Αυτά προς το παρόν…

  4. Προσωπική μου άποψη για τα παραπάνω είναι πως καμία πολιτική ιδεολογία δεν μπορεί να επικαλείται το χριστιανισμό προς νομιμοποίηση. Αυτό που μπορεί να γίνεται είναι η επισήμανση της συμβατότητας μιας πολιτικής θεωρίας με το χριστιανισμό.

    Έχει πλάκα πάντως όμως πώς όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις και τράπεζες προ της κρίσης ξεχνούν το νόμο της ζούγκλας (αγοράς, ο ισχυρότερος ζει, οι άλλοι μπα…) και τρέχουν στην αγκαλιά του κράτους. Και φυσικά, μόλις η μπόρα περάσει, θα αρχίσει πάλι η γνωστή απολογητική υπέρ της «ελεύθερης αγοράς», σε συνδυασμό φυσικά με τον εξορκισμό του μπαμπούλα-κράτους…

    Ο Κρούγκμαν «μετανόησε» και βρήκε το κουράγιο να τα βάλει με τις ίδιες του τις απόψεις. Τώρα πια είναι ένα από τα καλύτερα μυαλά που διαθέτει η οικονομική επιστήμη, το διαπιστώνω και ίδιος διότι ένα από τα βιβλία του είναι στην ύλη μου! 🙂

  5. @Pegasus1589
    Να απαντήσω, έστω κάπως ….ετεροχρονισμένα. 🙂

    Α) Ο Krugman όντως παληότερα είχε εκφράση κάποια (λαθεμένη) άποψι για τον Ken Galbraith, ότι (τάχα) δεν χρησιμοποιεί μαθηματικά στα βιβλία του κτλ. Ενώ με τον γυιο του είχαν «διένεξη» στην οποία ο «Jamie» G. του είπε, ότι ενώ ο ίδιος είναι cambridge keynesian, εκείνος (ο Κρούγκμαν) είναι (βασικά) νεοκλασσικός (αυτόχρημα προσβλητικό, πράγματι 🙂 )… Μετά, ο Κ. ανήρεσε την πολεμική του, και αναγνώρισε το λάθος του, τον βλέπω να επαινή στο ιστολόγιό του τον James G. για τις θέσεις του στο θέμα του «bailout», ενώ λαμβάνει θέσεις τυπικές ή παρηλλαγμένες γκαλμπρεϊθιανές. Δόξα τω Θεώ για αυτό, όντως……

    Β) Ένα καταπληκτικό παράδειγμα για αυτό που λες για την διαπλοκή Κράτους-Κεφαλαίου (σχηματικά το λέω), και που θα προσπαθήσω να αναφερθώ στο κείμενο που γράφω τώρα, είναι αυτό της πινοσετικής Χιλής, με μία αμερικάνικη (φυσικά) εταιρεία (τηλεπικοινωνιών κ τηλέγραφου), να λαμβάνη ενεργότατο ρόλο στο τρομερό πραξικόπημα και στην προώθησι του πακέτου εξτρεμιστικών καπιταλιστικών πολιτικών που ονομάστηκε … «the Brick», όπου η πρωθυπουργική κατοικία χτυπήθηκε με 24, αν δεν απατώμαι τώρα, ρουκέτες από τον αμερικανοδασκαλεμένο (και μυστικές υπηρεσίες) στρατό! (!!!) Ένα άλλο είναι ο ίδιος ο Υπουργός Οικονομικών του Μπους Πώλσον. Δεν λέω άλλα… : )

    Γ) Είναι ένα πρόβλημα αυτό με τις κοσμικές ιδεολογίες. Αυτό το αντιμετωπίζει και ο Μπερντιάγεφ και το υπονοεί σαφώς και ο διδάσκαλος Χ. Γιανναράς σε κείμενά του πολιτικής θεολογίας. Π.χ. ο σοσιαλισμός: είναι κοινή ιδιοκτησία μόνο; Είναι κατάργηση της εκμετάλλευσης μόνο; Ή μήπως υπονοείται και κάποια δυτική φιλοσοφία; Π.χ. φυσιοκρατία ή ουμανισμός ή …..υλισμός. Για αυτό πάντα λέω «χριστιανοσοσιαλιστικός» κτλ., ώστε να γίνεται κατανοητό για ποιον σοσιαλισμό μιλούμε… Αν και το όλο κίνημα ξεκίνησε και αναβιώθηκε από τον Πλάτωνα και τον Thomas Moore και τον Δρακούλη. Που εκπροσωπούν τον ελληνισμό και τον χριστιανισμό και την Ορθοδοξία, αντιστοίχως…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: