• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,822 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Απρίλιος 2010
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μαρ.   Μάι. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Ο κ. Χ. Γιανναράς ξεσάλωσε στα όρια του δοσιλογισμού!!!

Η υπαγωγή της χώρας μας στο ΔΝΤ οδηγεί στον εξανδραποδισμό της ελληνικής κοινωνίας, αλλά βεβαίως η ντόπια ολιγαρχία, το ντόπιο κυρίαρχο πολιτικό προσωπικό, αλλά και πολλά κομμάτια της ντόπιας «αριστοκρατίας» στηρίζουν αυτή την έμμεση κατοχή με όλα τους τα όπλα.  Σχεδόν όλοι οι πρώην υπουργοί οικονομικών περιδιαβαίνουν σε κανάλια, αλλά και σε πόλεις να στηρίξουν τη «θεραπεία σοκ», όταν το σύστημα το υπηρέτησαν ποικιλοτρόπως…

Σήμερα θα αναφερθώ στη στρατηγική του κ. Χ. Γιανναρά, ένα άνθρωπο που έχει σημαδέψει με την πληθωρική παρουσία του τα δημόσια πράγματα της χώρας γράφοντας κυρίως μέσα από το γραφείο του, αλλά και περιοδεύοντας εντός και εκτός της χώρας. Στη βιβλιοθήκη μου βρίσκονται σκονισμένα πια πάρα πολλά από τα βιβλία του, ειδικά της δεκαετίας του 70. Τον άνθρωπο τον γνωρίζω προσωπικά και μάλιστα εξομολογούμαι δημόσια ότι έχω βρεθεί στο σαλόνι του σπιτιού του σε «ειδική αποστολή», που απέτυχε μεν εν τη γενέσει της, ναι εγώ ένα χωριατόπαιδο, αλλά κατάλαβα το πολιτικό παιχνίδι που έπαιζε σιγά-σιγά.….

Δυστυχώς ο Χρ. Γιανναράς φαίνεται ότι δεν μπόρεσε, παρά το γεγονός ότι πλησιάζει τα 80, να περάσει τις αρνητικές συνέπειες της « αριστοκρατικής»  καταγωγής του και τις ενοχές του για την ζωή του στα οικοτροφεία της «Ζωής». Θα δικαιολογούσε κανείς λάθη σε ανθρώπους που καταπιάνονται με πολλά ζητήματα: Θεολογία, Φιλοσοφία, Δημοσιογραφία, κλπ. Εξάλλου τα «μεγάλα βουνά έχουν πάντα μεγάλες χαράδρες».

Από τις αρχές της δεκαετίας του 90 φαίνεται ότι παίζει και ειδικούς πολιτικούς ρόλους. Δεν γνωρίζω εάν παραμένει «ανένταχτος» ή αποτελεί σημαίνον μέλος κάποιας κρυφής «φιλικής εταιρείας», εάν και οι πολιτικές παρεμβάσεις του τείνουν να συνηγορούν για το δεύτερο.

Το χτεσινό κείμενό του όμως με τίτλο «Η παιδεία: καταλύτης για την ανάκαμψη Tου Χρήστου Γιανναρά», 25-04-10, στην Καθημερινή» ξεπέρασε τα όρια της ιδεολογίας που ό ίδιος έχει πλασάρει.

Στο ΜτΒ έχω καταπιαστεί δυο-τρεις φορές με την περίπτωσή του, αιχμηρά μεν, αλλά με σεβασμό. Χθες διαβάζοντας το κείμενό του σιχάθηκα την ιδεολογία του. Γι αυτό και ανα-δημοσίευσα ένα αιχμηρό – για τις θεολογικές του απόψεις – άρθρο του αγιορείτη μοναχού Μωυσή  στην «Αποικία Ορεινών Μανιταριών» με τίτλο:    Ποιος είναι ο «παντογνώστης» Χρ. Γιανναράς;

Ο λαός και η χώρα οδηγηθήκαμε «με αριστοκρατικές» διαδικασίες, με σχεδιασμό πολλών, «σιδηροδέσμιοι» σε μια νέου τύπου κατοχή (ΔΝΤ κλπ) και δεν γνωρίζουμε το τι θα συμβεί. Και ενώ ο ελληνικός λαός, ναι αυτός που έχει τις ευθύνες που του αναλογούν, δεν συμφωνεί με αυτό που ξεκίνησε (δείτε τη σχετική δημοσκόπηση στο χθεσινό παρόν), ο κ. Χ. Γιανναράς, ο και ελληνοπρεπής, απευθύνεται στην κ. Α. Διαμαντοπούλου, δηλαδή σε εκπρόσωπο μιας «κατοχικής» κυβέρνησης να σώσει την Παιδεία!!!!  Ανεξάρτητα από τις απόψεις που εκθέτει, τις σωστές ή λανθασμένες εκτιμήσεις του που έχει ως ένας εκ των πολιτών, η έκκλησή του αυτή δεν συγχωρείται. Φτάνει στα όρια του «δοσιλογισμού», ειδικά για έναν άνθρωπο που έχει υμνήσει την Ελευθερία, το Πρόσωπο και τον ελληνισμό.

Βεβαίως του έχουν καταλογιστεί και άλλα ατοπήματα στο παρελθόν (όπως οι εκκλήσεις στον μακ. Αθηνών Χριστόδουλο ή τον αληθωρισμό του στις πολιτικές Νταβλούτογλου πρόσφατα).  Οφείλει μάλιστα, 20 χρόνια μετά, να βγει δημόσια και να παραδεχτεί, εάν οι φήμες που κυκλοφορούν στον εκπαιδευτικό κόσμο, ότι δηλαδή ήταν ένας εκ των μυστικοσυμβούλων του πάλαι ποτέ Κοντογιαννόπουλου, ως υπ. Παιδείας της ΝΔ, που τον έσπρωξε για τα τότε μέτρα, που έφεραν και την δολοφονία του καθηγητή σύμβολου  Νίκου Τεμπονέρα…

Όταν καταγγέλλεται ότι κυκλοφορούν λίστες προς το Υπ. Παιδείας για «ανίκανους εκπαιδευτικούς – Α Σύλλογος Αθηνών ΠΕ: Σχετικά με δημοσίευμα για λίστες «ανίκανων εκπαιδευτικών» (26/04/10).

Το χθεσινό δημοσίευμα καταλήγει να είναι επί πλέον και εμετικό και περίεργο. Δυστυχώς η προσφορά του Χρήστου Γιανναρά από χθες όσον αφορά στο δικό μου πρόσωπο εκμηδενίζεται μπροστά στο χυδαίο ραγιαδισμό των προτάσεών του.

Δυστυχώς δικαιώνει στα δικά μου μάτια, όλα όσα του καταμαρτυρούσαν οι πολέμιοί του ήδη πριν γίνει καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Για μένα αποτελεί ένα σύγχρονο «Νενέκο»…

Advertisements

33 Σχόλια

  1. Aαααααα! Τώρα κατάλαβα, σύντροφε!
    Δε διαβάζω Καθημερινή, έχει καταντήσει να επαναλαμβάνει τον ρόλο που κρατούσε επί γερμανικής Κατοχής.
    Παπαχελάδες, Μπάμπηδες, Πορτοσαλτούδες, Αλαφούζοι στο ρόλο διαφημιστή του ΔΝΤ, κι από κοντά οι Γιανναράδε, πατήρ και υιός, να παρέχουν το απαραίτητο φιλοσοφικο-ιδεολογικό φερετζέ.
    Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα ….

    ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

  2. Διάβασα το χθεσινό κείμενο του Γιανναρά εξ αφορμής του οποίου γράψατε το κείμενό σας. Πουθενά δεν προκύπτουν τα όσα του καταμαρτυρείτε. Αυτό που διαπιστώνω από τα γραφόμενά σας είναι ότι η αρρώστια που έχουμε ως λαός να τρωγόμαστε μεταξύ μας είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μας. Διότι ακόμη και σε ώρες δύσκολες, σαν κι αυτές που σχεδόν έχουνε φθάσει, δεν ξεχνάμε την μιζέρεια μας και τον αλληλοφαγωμό μας… Κρίμα.
    Με πολλή εκτίμηση στο πρόσωπό σας, αν και δεν σας γνωρίζω, θα σας έλεγα ότι πρέπει να ξαναδιαβάσετε πιο προσεκτικά τον Γιανναρά και με την ωριμότητα πλέον της ηλικίας σας, για να είστε σε θέση να έχετε ενημερωμένη προσωπική άποψη και να μην αναγκάζεσθε να ανακυκλώνετε γενικές κακόχολες (υβριστικές) κριτικές.
    Κλείνοντας, θα σας έλεγα, ότι το διαδίκτυο έχει ανάγκη από ανθρώπους πράους που θα γράφουν με αγάπη και πόνο για τον σύγχρονο άνθρωπο και όχι εμπαθώς, άλογα και προκατειλημμένα. Ουδείς άγιος, ουδείς δαίμονας.
    Με εκτίμηση,

  3. @ Μisha

    Αληθώς ανέστη αδελφέ (και ευτυχώς…). ΟΙ παρατηρήσεις σου δεν είναι μακρυά από την πραγματικότητα εκτιμώ και εγώ βεβαίως. Θα πούμε και άλλα, ξεδιπλώνοντας το κουβάρι, σιγά-σιγά.

    @ Ανώνυμος

    Νάσαι καλά ανώνυμε, αλλά δεν συμμερίζομαι τις εκτιμήσεις σου. Η χώρα είναι ήδη διχασμένη, δεν το βλέπεις; Δεν είδες ότι ο κ. Χ. Γιανναράς χθες – πάλι- υβρίζει ομαδικά σχεδόν όλους τους εκπαιδευτικούς. Άρχισε χειρών αδίκων και θα ακούσει πολλά… Ο καθένας διαλέγει με ποιούς θα πάει.

    Όσον αφορά το θέμα που ανέδειξα, θα έχει συνέχεια και επιχειρήματα. Τα περί ύβρεων που μου καταλογίζεις, ειδικά για την περίπτωση του κ. Χ. Γιανναρά, με όσα έχει γράψει, με το πως τα έχει γράψει, δεν με ακουμπούν. Θα επανέλθω λοιπόν με λεπτομέρειες, αλλά το ρυθμό που θα απαντώ θα τον καθορίσω προσωπικά. Αναμείνατε στο ακουστικό σας….

    Χριστός ανέστη!!!

  4. Υπερθεματίζω τις θέσεις του «ανωνύμου» σχολιαστή, αφού διάβασα με προσοχή και τα δύο κείμενα αναφοράς. Είναι σήμερα περισσότερο χρήσιμο από ποτέ το να ανατρέχεια κανείς απ΄ευθείας στις πηγές, αφού όλοι άσχετα με τη δεδομένη, η διαφαινόμενη σκοπιμότητα τους χρησιμοποιούν ψήγματα αλήθειας.. Έτσι μπορείς να δείς μετά από κάποιο σημείο ξεκάθαρη την εξέλιξη των πραγμάτων. Είναι βέβαιο ότι η οσφυοκαμψία, ιδιαίτερα όταν προέρχεται από πρόσωπα που άνα μεγάλο, η μικρότερο μέρος της κοινωνίαας τους θεωρεί ταγούς είνα騻ιδιώνυμο» αδίκημα. Η ατομική συνείδηση και ευσυνειδησία είναι αναγκαίο να εκφράζεται μεαλόφωνα, όπως μεαλόφωνα πρέπει να ακούγεται και το «έσφαλα» Οι κοινωνίες εξεγείρονται και θα εξεγείρονται άσχετα με το πόσους τόνους του καθε λογής ναρκωτικού έχουν ροφήξει. Και αν θέλουμε να έχουμε θέση και ευθύνη στην νέα καθαρμένη κοινωνία που ΈΡΧΕΤΑΙ, οφείλουμε να διατηρούμε και να βοηθούμε τον πλησίον να αποκτά και να διατηρεί πνευματική και ψυχική ενάργεια. Όσο για τα γεγονότα της δολοφονίας Τεμπονέρα, όσοι δημιούργησαν τις προϋποθέσεις να συμβούν (από μια μια ώρα, έως λίγους μήνες νωρίτερα) παραμέουν στο απυρόβλητο γιάτί καμμιά θεσμική δικαιοσύνη δεν αναζήτησε τους ηθικούς αυτουργούς

  5. Χριστός Ανέστη, ρε Παναγιώτη,

    …έχω πολλές διαφωνίες με αυτά που γράφεις αλλά δεν ήθελα να ανοίγω συζητήσεις. Τώρα όμως που παχύς ο χυλός κυλάει έξω από το καπάκι και θέλει να πνίξει ότι αναπνέει, λέω να μοιραστώ δυό λόγια μαζί σας…

    …Κατ’ αρχήν, ο Γιανναράς είναι γέρος άνθρωπος. Υπήρξε όμως δάσκαλός μας. Εγώ προσωπικά τον ευγνωμονώ για τις στιγμές χαράς και ανάσας που έζησα συχνά διαβάζοντας τα βιβλία του. Φυσικά όχι πάντοτε και ποτέ άκριτα.

    Ποτέ ο Γιανναράς δεν απέκτησε πολιτική εμπειρία και γνώση. Άρα, προφανώς και ποτέ δεν περιμέναμε από αυτόν πολιτική γνώμη. Βεβαίως και τα πάντα είναι πολιτικά αλλά το κάθε πράμα στο μέτρο που του αναλογεί. Στα κείμενα του Γιανναρά που διαβάσαμε στη δεκαετία του ’80 αυτό που κατ’ εμέ κερδίσαμε ήταν η συντροφιά που μας πρόσφερε στην προσωπική αγωνία μας να ξεδιαλύνουμε την καυτή λάβα που είναι ο Χριστός (γράφοντας από την Ισλανδία ας μου επιτραπεί και η παρομοίωση) από τη θρησκευτική μαλακία που ανέκαθεν κατατρέχει τον άνθρωπο.

    ΜΗΝ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΓΙΑΝΝΑΡΑ

    Φυσικά και επηρεάζει ανθρώπους. Η Καθημερινή όμως έχει τον κατ’ εξοχήν ρόλο του αστικού πειθαναγκασμού και κυρίως μέσω της προαγωγής της ηλιθιότητος. Ακόμη και οι «αριστεροί» στην Καθημερινή, δεν γράφουν παρά κουρασμένα άρθρα που δεν αφορούν το αληθές αλλά γεμίζουν απλώς τις σελίδες. Έτσι κι αλλιώς δε με αφορά η αριστερά αλλά η δικαιοσύνη και η ελευθερία…

    αρκετά όμως περί αυτών…
    …ας μη χάνουμε άλλο το χρόνο μας με λόγο καταγγελτικό.

    …η ώρα καλεί για άλλα πράγματα…

    …Ας κρατήσουμε τις συνειδήσεις μας στραμμένες στο φως!
    …Ας μοιραστούμε αυτή τη λαχτάρα που έχει την ελευθερία ως μόνο τρόπο ύπαρξης. Με τον καθ’ ένα γύρω μας. Χωρίς προϋποθέσεις!

    …Ας βάλουμε τις συνειδήσεις μας στον καλό αγώνα που φωτίζει και λευτερώνει! Αγκαλιάζεται και αγκαλιάζει. Ας στρέψουμε την πλάτη στη μικροπρέπεια και τη μαλακία που υποδουλώνει και ας πορευτούμε τον αμετάκλητο αγώνα της Ελευθερίας…!

    Ας βρούμε τρόπους να παλέψουμε τα κεφάλια του τέρατος που ξεφυτρώνουν και πληθαίνουν. Ο καθένας από μάς, Ηρακλής στον αγώνα και το χώρο που βρίσκεται και όλοι μαζί στην άγρια χαρά της Λεφτεριάς…!

    …και πριν απ’ όλα… και μαζί με όλα αυτά… να μην ξεχνάμε πως αυτό το τέρας έχει ρίζες και μέσα μας, μα και προ πάντων να μην ξεχνάμε ότι…

    η Ζωή, το μέγα τούτο Θαύμα και Δώρο που μας χαρίζεται από τους ουρανούς το μοιραζόμαστε ακόμη και με όσους μας εχθρεύονται. Είτε από το πάθος που τους κατατρέχει, είτε από την άγνοια και το φόβο…!

    …για τούτο, η εκδίκησή μας, είναι εκδίκηση ουράνια, εκδίκηση αγάπης, εκδίκηση φωτεινή!

    Χριστός Ανέστη!
    Καλή Λεφτεριά!
    Κωνσταντίνος

  6. ΜΗΝ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΜΑΣ. FINIS YIANNARAS! Ο GAP πάει για την Ιθάκη και μεις ψάχνουμε την Ιφιγένεια για να πάμε στην Τροία.

  7. Αγαπητό Μανιτάρι
    Δεν περίμενα να πέσεις τόσο χαμηλά με τέτοιους χαρακτηρισμούς που δείχνουν ιδεολογική εμπάθεια και αποχή από την πραγματικότητα.
    Νομίζω ότι ο Γιανναράς λίγα γράφει…
    Ας αγγίξουμε επιτέλους το θέμα ταμπού της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και της άρσης της μονιμότητάς τους. Να μην αναφερθώ στην αληθή από ό,τι φαίνεται διαπίστωση του Στέφανου Μάνου ότι η Ελλάς διαθέτει 4πλάσιο αριθμό εκπαιδευτικών από τη Φιλλανδία του άριστου εκπαιδευτικού συστήματος! Αυτό μόνο του τα λέει όλα!!

  8. Δεν θα μπω στο ζήτημα των θέσεων του κ. Γιανναρά, αλλά στο ήθος του, που νομίζω είναι το κέντρο των επικριτικών επιχειρημάτων του ΜτΒ. Άπειρα εμπνευστικά κείμενα του Γιανναρά μας έχουν παραδωθεί τις τελευταίες δεκμε αετίες, το ίστορικό δίλυμμα του ελληνισμού που αν δεν κάνω λάθος πρώτος εκείνος έθεσε, κι έγινε σημαία της πατριωτικής αριστεράς, το «αντίσταση ή υποταγή» θα μείνει στην ιστορά. Αλλά ως χρηστιανός, θα έπρεπε να αποδείξει ότι δεν είναι μόνο του λόγου, αλλά και των αντίστοιχων πράξεων.
    Αντιθέτως έχει αποδείξει επανειλημμένως, φοβιτσιάρης που είναι, ότι είναι οργανικός διανοούμενος του συστήματος, που ευνοείται ακριβώς λόγω της διείσδυσης της σκέψης του στον ευρύτερο πατριωτικό χώρο, αλλά σταθερό υποστηρικτή όλων των θεσμικών κάστρων του σάπιου αυτού συστήματος που πνέει τα λοίσθια.
    Θα σας μεταφέρω ένα δείγμα του ήθους του, του οποίου έγινα μάρτηρας προ πενταετίας.

    Είχε κληθεί, μαζί με το Μανώλη Γλέζο το Γιώργο Σταματόπουλο και το μακαρίτη τον Κοσμά Ψυχοπαίδι ως ομιλητής σε μια βιβλιοπαρουσίαση. Στη διάρκεια της εκδήλωσης, και ιδιαίτερα στη διάρκεια της ομιλίας του, ήταν προφανές ότι δεν είχε διαβάσει το βιβλίο που κλήθηκε να παρουσιάσει, κι ότι το μόνο που ήθελε, μιας και ο συγγραφέας, που παρά το γεγονός ότι είχε το Γιανναρά σε μεγάλη εκτίμηση δεν ήταν κάτοχος εξουσίας, ήταν να θάψει το βιβλίο και να πουλήσει πνεύμα. Αντιθέτως, οι άλλοι ομιλητές, έκαναν μια κριτική παρουσίαση, άλλοι συμφωνώντας, άλλοι διαφωνόντας, αλλλά καταθέτοντας της απόψεις τους με σεβασμό. Τα πιο σοβαρά αντεπιχειρήματα στις αρλούμπες του Γιανναρά, είχε ο Ψυχοπαίδης, που τον κοιτούσε με μένος διαρκώς ο Γιανναράς, περιμένοντας να αντεπιτεθεί. Δυστυχώς για όλους μας, δεν του δώθηκε η ευκαιρία, γιατί ξεψύχησε εκεί που μίλησε από καρδιακή προσβολή στο βήμα ο Ψυχοπαίδης. Όταν κατέρρευσε όλοι προσέτρεξαν να τον συνδράμουν, εκτός από τον Γιανναρά, που έμεινε ανέκφραστος στη θέση του δίνοντας την εντύπωση πως ήταν κι ενοχλημένος που δεν του δώθηκε η ευκαιρία να πει εκείνα που ήθελε.. Λοιπόν από τότε ο Γιανναράς εξέπεσε από κάθε εκτίμησή μου, και τίποτα δεν με εκπλήσσει ως προσ τις πρόσφατες θέσεις του (νεορθόδοξος νεοθωμανισμός, εκπαιδευτικός δοσιλογισμός, κλπ).

  9. @ Δημήτρης Κ

    Γραφεις: »

    …Είναι σήμερα περισσότερο χρήσιμο από ποτέ το να ανατρέχεια κανείς απ΄ευθείας στις πηγές, αφού όλοι άσχετα με τη δεδομένη, η διαφαινόμενη σκοπιμότητα τους χρησιμοποιούν ψήγματα αλήθειας.. Έτσι μπορείς να δείς μετά από κάποιο σημείο ξεκάθαρη την εξέλιξη των πραγμάτων…»

    Για να δούμε λοιπόν ένα από τα ζητήματα που κακολογεί ο κ. Χ. Γιανναρας:

    «….προφανώς με υπόδειγμα και μέτρο επιείκειας την κατάργηση της βάσης του 10, που θεσμοθέτησε η υπουργός για την είσοδο στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Ντροπής πράγματα, την ώρα που η χώρα ζει την τραγωδία της πτώχευσης, του εξευτελισμού και της χλεύης σε πλανητικό επίπεδο, κατάφωρο έγκλημα της κομματοκρατίας….»

    Φαίνεται ο της αριστοκρατίας υπεραμυνόμενος κ. Γιανναράς δεν διαβάζει ούτε τις αντίθετες απόψεις (δείτε εδω τρεις:

    Η βάση του 10: απλά μαθήματα στατιστικής … 22/4/10

    Έχουν νόημα βάση του 10 – αλλαγές στην εκπαίδευση; 22/4/10

    Η βάση του 10 ως νέος μοχλός … ξεκαθαρίσματος 22/4/10 )
    , ούτε γνωρίζει ότι η βάση του 10 είχε συγκεκριμένο πολιτικό στόχο: να γεμίσουν άμεσα τα «κολέγια» και ιδιωτικά ΙΕΚ αντι βεβαίως διδάκτρων με τους κομμένους, αφού η κ. Γιαννάκου προεξοφλούσε την ριζική αλλαγή του συντάγματος και ότι ο λαός και η νεολαία δεν «ξέρουν γραφή και ανάγνωση». Που να γνώριζε οτι ο κ. Παπανδρεου-Κολωτούμπας προκειμενου να παιξει τα παγκόσμια παιχνιδια τπου θα έφευγε από τη βουλή…

    Λέμε λοιπόν ότι η βάση του 10 σε 2-3 χρονια προβλέπει η νεα … σιδηρα κυρία οτι δε θα χρειάζεται, αφού ποια προωθεί το συστημα σκληρες περιφερειακες εξετασεις από την Α Λυκείου…., ενω τα κολέγια απέκτησαν σιγα σιγα την πραγματική τους θεση (ΙΕΚ…)

    Άρα λοιπόν σκυλιάζει άδικα ο κ. Γιανναράς. Γιατί όμως; Γιατι τα συνδικάτα της εκπαίδευσης δεν ηττήθηκαν, αλλα δικαιώθηκαν στο άρθρο 16 και στη βάση του 10 διπλά….

  10. «…o κ. Χ. Γιανναράς, ο και ελληνοπρεπής, απευθύνεται στην κ. Α. Διαμαντοπούλου, δηλαδή σε εκπρόσωπο μιας «κατοχικής» κυβέρνησης να σώσει την Παιδεία!!!! Ανεξάρτητα από τις απόψεις που εκθέτει, τις σωστές ή λανθασμένες εκτιμήσεις του που έχει ως ένας εκ των πολιτών, η έκκλησή του αυτή δεν συγχωρείται. Φτάνει στα όρια του «δοσιλογισμού», ειδικά για έναν άνθρωπο που έχει υμνήσει την Ελευθερία, το Πρόσωπο και τον ελληνισμό…»

    KAI

    «Το χθεσινό δημοσίευμα καταλήγει να είναι επί πλέον και εμετικό και περίεργο. Δυστυχώς η προσφορά του Χρήστου Γιανναρά από χθες όσον αφορά στο δικό μου πρόσωπο εκμηδενίζεται μπροστά στο χυδαίο ραγιαδισμό των προτάσεών του.
    Δυστυχώς δικαιώνει στα δικά μου μάτια, όλα όσα του καταμαρτυρούσαν οι πολέμιοί του ήδη πριν γίνει καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Για μένα αποτελεί ένα σύγχρονο «Νενέκο»…»

    Μερικές φορές πραγματικά μπερδεύομαι:

    Από τους (ψευδο) αριστερούς [και λέω ψευδο διότι έτυχε να γνωρίσω μερικούς αληθινούς αριστερούς που κατάφεραν να φύγουν ζωντανοί από τη Μακρόνησο και τον Αη Στράτη και κυρίως με το κεφάλι ψηλά, οπότε έχω μέτρο σύγκρισης] του σημερινού συναπιστικού ακαδημαϊκού καθιστάμενου και όχι κατεστημένου (μιας και δεν ολοκληρώθηκε το καθεστάναι ακόμη, διαρκώς ολόενα και καθίσταται…) που τον βρίζουν διότι ουκ έξεστι είτε Γιανναρά θεολόγω όντι φιλοσοφείν, είτε Γιανναρά φιλοσόφω όντι θεολογείν, είτε τους ενοχλεί πολύ που κανα δυο φορές στέρησε την πρόοδο από εκλεκτά φυντάνια του καρτεσιανού κόγκιτο και την περαιτέρω ακαδημαϊκή τους ανέλιξη, μην υπερψηφίζοντάς τους σε θέσεις πανεπιστημιακές,
    φτάσαμε να τον βρίζουμε κι εμείς.

    Οπότε εύλογα και εικότως μου έρχεται στο νου η απλή λογική και αναγκαστική διαπίστωση: ή οι ψευδοσυνασπιζόμενοι αριστεροί έχουν εκχριστιανιστεί, ή εμείς οι χριστιανοί έχουμε πλέον απαρνηθεί τον εαυτό μας.

    Αγαπητέ μου φίλε, όσες αποδείξεις και αν προσκομίσετε σε επίρρωση των όσων γράφετε, εάν δεν αλλάξετε τον τρόπο σκέψης σας και κυρίως το ύφος του λόγου, θα επαναλαμβάνετε απλώς την ορθολογική θετικιστική αντίληψη με την οποία άλλωστε και η Υπουργός Παιδείας (για προσεταιρισμό της οποίας κατηγορείτε τον Γιανναρά!!) προσπαθεί να αναμορφώσει τα εκπαιδευτικά πράγματα.
    Σαφώς ο καθένας διαλέγει με ποιούς πάει, όπως άλλωστε διαλέγει και με τι μάτια βλέπει…

    Με εκτίμηση,

  11. Προσωπικά θα συμφωνήσω με το Μανιτάρι και θα επαυξήσω.
    Αν και υπήρξε και για μένα ως δάσκαλος ο Χ. Γιανναράς (και αυτός είναι ένας επιπρόσθετος λόγος για να έχω άποψη), πέφτω από τα σύννεφα με όλα αυτά που αναφέρει, αλλά ακόμα περισσότερο με τον τρόπο που τα αναφέρει. Γιατί διαφαίνεται ότι στον τρόπο με τον οποίο θέτει τα πράγματα υπολανθάνει μια όντως σιχαμερή και εμετική πραγματικότητα.

    Δεν μπορώ να σταθώ και σε όλα τα σημεία του κειμένου και δεν έχω τις γνώσεις να το κάνω αυτό, αλλά θέτω δυο τρεις προβληματισμούς για όλους εσας που σπεύσατε να υποστηρίξεται τα ασυνύπαρκτα.

    Γράφει:
    «Από τους 180.000 εκπαιδευτικούς (που είναι αριθμός εξωφρενικός για τον πληθυσμό της Ελλάδας) οι 18-20.000 είναι επισήμως αργόσχολοι: αποσπασμένοι για «γραμματειακή υποστήριξη» σε Διευθύνσεις Εκπαίδευσης Νομαρχιών ή Περιφερειών, σε πανεπιστημιακά Τμήματα, σε «πολιτιστικές υπηρεσίες» Δήμων ή Νομαρχιών, σε Μητροπόλεις»

    Που τα βρήκε ο άνθρωπος αυτά τα νούμερα; Κάντε έναν έλεγχο αξιοπιστίας.
    Αλλά και αν ακόμα ήταν έτσι, πώς μπορεί να χρησιμοποιεί τέτοια προκρούστεια μέτρα για όλους τους εκπαιδευτικούς που επιτελούν το έργο τους και να τους αποκαλεί αργόσχολους; Δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι περισσότερο από συνειδητός χαρακτηρισμός: πρόκειται για «επισήμως» αργόσχολους λέει.
    Και πώς ενοεί το «αργόσχολον»; Που βρίσκεται όλο το υπόβαθρο της προσφοράς που επαγγέλλεται στο έργο του και η καθολικότητα του προσώπου. Μήπως και αυτά αποτιμώνται με ωράριο εργασίας ή και με αποδοχές;

    Και άλλο ένα ερώτημα άμεσα προσωπικό. Αν σε όλες αυτές τις «πολιτιστικές υπηρεσίες» υπάρχουν τέτοιοι αργόσχολοι εκπαιδευτικοί, εσείς κ. Γιανναρά, τι δουλειά είχατε στο παρελθόν μεταξύ αυτών, να λαμβάνεται το βήμα και να ομιλείτε ως προσκεκλημένος φορέων; Ή μήπως νομίζατε ότι με την παρουσία σας αγιάζατε το αργόσχολο περιβάλλον στο οποίο μετείχατε;

    Θεωρούσα ότι ήταν τιμή μου η ευκαιρία που είχα να σας καλέσω κάποτε προσωπικά, ότι ήταν τιμή μου να συζητάμε μαζί για τον πολιτισμό που παρέχουν οι φορείς αυτοί. Θυμάμαι, σε δείπνο που είχαμε μαζί, μας δίνατε συγχαρητήρια για το έργο μας και αναζητούσαμε τρόπους να το στηρίξουμε να το αναβαθμίσουμε να το διευρύνουμε. Σήμερα θέλετε να καταργηθούν αυτές οι υπηρεσίες ή μήπως να συγχωνευθούν σύμφωνα με το σχέδιο του υπουργείου; Εκτός αν πιστεύετε ότι οι υπηρεσίες αυτές πρέπει να στελεχωθούν από μη εκπαιδευτικούς, επειδή οι εκπαιδευτικοί είναι ανίκανοι, έχουν βάναυση συμπεριφορά, είναι χρήστες ναρκωτικών και ψυχοπάθεις, όπως λέτε. Τι λέτε; δεν τις κάνουμε ιδιωτικές; Μα είναι πράγματα αυτά κ. Γιανναρά, για άνθρωπο της ηλικίας σας;

    Θυμάμαι σε ένα «πηγαδάκι» έπειτα από μια ομιλία σας, «Ορθοδοξία και ορθοδοξισμός» ήταν ο τίτλος, που συζητούσαμε για το πολιτισμικό έργο των φορέων στην πόλη μας. Τότε δεν σας άρεσε ο όρος «πολιτισμικό έργο» και με χαρά μου με είχατε διορθώσει «πολιτισμός, όχι πολιτισμικό έργο» μου είχατε πει. Σήμερα τι ακριβώς θα βάλουμε στη θέση αυτών των όρων; Μήπως λόγω της ηλικίας σας, νοητικά έχετε παραβάλλει το [ορθοδοξισμός – Ορθοδοξία] με το [πολιτισμός – πολιτική]; Εμ, τι άλλο να πώ; Έχει άδικο μετά το μανιτάρι που γράφει ότι παίζεται πολιτικούς «ρόλους»; Εσείς που μας διδάξατε για την μοναδικότητα και την ενότητα του προσώπου στην Ορθοδοξία;
    Δεν είσαστε συνεπής κ. Γιανναρά. Όχι στα έργα, αλλά ούτε καν στα λόγια σας….

  12. @ Ανώνυμος

    Γράφεις:

    «….Οπότε εύλογα και εικότως μου έρχεται στο νου η απλή λογική και αναγκαστική διαπίστωση: ή οι ψευδοσυνασπιζόμενοι αριστεροί έχουν εκχριστιανιστεί, ή εμείς οι χριστιανοί έχουμε πλέον απαρνηθεί τον εαυτό μας….»

    Φαίνεται πολύ ωραίο σε σένα, όπως και σε πολλούς άλλους, για όσους κανουν κριτική σε απόψεις, να ρέπουν αμυνόμενοι στο διολισθαίνοντα φασισμό ή στο συνεχές γλύψιμο της πολυποίκιλης εξουσίας, να τους κατατάσουμε στους «ψευδοσυνασπιζόμενους». Εδω ατύχισες φίλτατε. Την καραμέλα αυτή δεν μπορώ να σου την προσφέρω…. Υπάρχουν και άνθρωποι, μάθε, που είναι ανένταχτοι στα κόμματα… ακόμα…. Αλλά και όσοι δεν είναι, δεν παύουν να είναι μαυρισμένες εικονές της Εικόνας του Λόγου…

    Γράφεις:

    «…εάν δεν αλλάξετε τον τρόπο σκέψης σας και κυρίως το ύφος του λόγου, θα επαναλαμβάνετε απλώς την ορθολογική θετικιστική αντίληψη…»

    Χμμμ γίναμε και δάσκαλοι και σύμβουλοι λοιπόν. Αυτή δεν είναι δική σου δουλειά. Υπερέβεις τα εσκαμμένα. Είναι δουλειά δική μου, των πνευματικών ανθρώπων που δίνω λόγο και Εκείνου. Όσον αφορά τη δική μου «υπέρβαση του θετικισμού», όπως και ΄’αλλες υπερβάσεις είναι υπόθεσης σμίλευσης δικής μου. Η αυτοαναγόρευσή σου σε «μέντορα» αποδεικνύει ότι εσύ δεν έχεις καταλάβει ότι κυριεύει τη δική σου σκέψη;

    Επί της ουσίας τώρα: Ο κ. Χ. Γιανναράς δεν είναι τυχαίο πρόσωπο: Επηρεάζει πολλούς που ρουφάνε τη σκέψη του χωρίς φιλτράρισμα. Δεν θα μείνει στο απυρόβλητο, ειδικά τώρα που παίζεται το μέλλον των παιδιών μου (μας).

    @ Ερημίτης

    Μου άρεσε η φωτογραφία. Από μια μεριά πρόκειται όντως για μάγισσα. Αλλά και αυτές που και που χρειάζονται κυνηγι, οι … πλανεύτρες… Την καλησπέρα μου!

    @ Αρης Π.

    Αδελφέ μου αποφάσισα να ‘χάσω» λίγο καιρό. Βλέπεις και ξέρεις ότι το σπίτι μου είναι γεμάτο από τα βιβλία του και διαβάζουν τα παιδιά μου. Οφείλω να τους δείξω τι ρόλο παίζουν τα βιβλία, όταν συγκρ’ίνονται με την πραγματική ζωή.

    Χριστός ανέστη!

    @ Θωμάς Άπιστος

    Μ’ αρέσει που είμαι χαμηλά. Αλοίμονο σε όσους πιστεύουν ότι είναι ψηλά…. Και ας είναι και δήθεν άπιστοι.

  13. @Κωνσταντίνος Σταυρόπουλος

    Αληθώς ανέστη Κώστα μου. Πολύ μου άρεσε το κείμενό σου και έτσι οφείλουμε να βλέπουμε τα πράγματα:

    Λές: «…. …και πριν απ’ όλα… και μαζί με όλα αυτά… να μην ξεχνάμε πως αυτό το τέρας έχει ρίζες και μέσα μας, μα και προ πάντων να μην ξεχνάμε ότι…

    η Ζωή, το μέγα τούτο Θαύμα και Δώρο που μας χαρίζεται από τους ουρανούς το μοιραζόμαστε ακόμη και με όσους μας εχθρεύονται. Είτε από το πάθος που τους κατατρέχει, είτε από την άγνοια και το φόβο…!»

    Έτσι είναι τα πράγματα κατά βάθος. Ναι εμείς επιτρέψαμε, νομιμοποιήσαμε προσωπικά, κοινωνικά, πολιτικά την υποδούλωση της χώρας μέσω GAP και .. Γερμανίας, παρότι υπήρχνα και άλλοι δρόμοι στη ζωή μας και άλλοι δρόμοι για το χρέος….

    Γράφεις:

    «… …Κατ’ αρχήν, ο Γιανναράς είναι γέρος άνθρωπος. Υπήρξε όμως δάσκαλός μας. Εγώ προσωπικά τον ευγνωμονώ για τις στιγμές χαράς και ανάσας που έζησα συχνά διαβάζοντας τα βιβλία του. Φυσικά όχι πάντοτε και ποτέ άκριτα.

    Ποτέ ο Γιανναράς δεν απέκτησε πολιτική εμπειρία και γνώση. Άρα, προφανώς και ποτέ δεν περιμέναμε από αυτόν πολιτική γνώμη. Βεβαίως και τα πάντα είναι πολιτικά αλλά το κάθε πράμα στο μέτρο που του αναλογεί. Στα κείμενα του Γιανναρά που διαβάσαμε στη δεκαετία του ’80 αυτό που κατ’ εμέ κερδίσαμε ήταν η συντροφιά που μας πρόσφερε στην προσωπική αγωνία μας να ξεδιαλύνουμε την καυτή λάβα που είναι ο Χριστός (γράφοντας από την Ισλανδία ας μου επιτραπεί και η παρομοίωση) από τη θρησκευτική μαλακία που ανέκαθεν κατατρέχει τον άνθρωπο.

    ΜΗΝ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΓΙΑΝΝΑΡΑ…»

    Αν εσύ τα διάβασες τα κείμενά του τη δεκαετία του 80, πολλοί τα διαβάζαμε από τη δεκαετία του 70. Φρέσκαραν τη σκέψη μας, ανεξάρτητα που το πήγαινε ή που τον πήγαν… Πολλοί και πολλές είχαμε και άλλα βιβλια συντροφια μας. Θα έχεις δει στις σελιδες εδω μερικά από τα βιβλία που διαβαζα…

    Όμως από την αρχή του 80 ο κ. Χ. Γιανναράς άρχιζε να παίζει κομματικά παιχνίδια με αδιαφανή τρόπο. Όταν λοιπόν στο τέλος του 70 μαζευτήκαμε μια δωδεκάς στο σπίτι του να ζηζητήσουμε πέρα από θεολογία και φιλοσοφία μα ςπρότεινε να συνεργαστούμε πολιτικά. Να δημιουργήσουμε κάτι καινούριο; Κάτι σπουδαίο εξ αρχής σε «καινούς ασκούς¨; Όχι βέβαια… Μας πρότεινε να εισχωρήσουμε στο κόμματιδιο του μακ. Γιαγκου Πεσμαζόγλου… Δυστυχώς γι αυτό αυτα που του λέγαμε έμπαιναν από το ένα του αυτί και από το άλλο έφευγαν…

    Φάγαμε ένα μη αριστοκρατικό φαγητό – που στο χωριό μου είναι σήμα κατατεθέν – τον ευχαριστήσαμε και φύγαμε στεναχωρημένοι για το στενό του μυαλό.

    Έκτοτε η ζωή διέλυσε τη δωδεκάδα…. Σκορπίσαμε στους τέσσερις ανέμους… Ο κ. Χ. Γιανναράς συνέχισε να κάνει πολιτική…

    Θεωρώ ότι με τον τρόπο που την κάνει είναι υέυθυνος για την παράδοση της κυβέρνησης στον GAP…. ¨Ένα λέω μόνο: Η αύξηση της αποχής των ψηφοοφόρων στη ΝΔ από τις εκλογες (εφτασαν τις 500.000) έδωσαν τη νίκη στον GAP με τους ίδιους ψηφοφόρους το 2004….

    Η κ. Χ. Γιανναράς επηρεάζει κόσμο δυστυχώς …. Δεν ενδιαφέρεται για τους πραγματικούς ανθρώπους, ούτε οι προτάσεις του έχουν μια λαική διάσταση. Από τα γραφεία και τα σαλόνια, όσο και να κατηγορει τον επαρχιωτισμό, θα ρέπει στο γλύψιμο των εξουσιαστών, που μετά από λίγους μήνες θα φτήνει γιατι δεν εφάρμοσαν τις συμβουλές του… Δεν γραφει ερασιτεχνικά, δεν χαρίζει τα βιβλία του, εμπορευεται… τη σκέψη του, την ψυχή του… Στην κατοχή της χώρας έβαλε μεθοδικά το χεράκι του…. Επομένως όταν φτανει κάποιος εκει φγτάνει και στα όρια του δοσιλογισμού….

    ΥΓ Είτε συνειδητα είτε ασυνειδητα το κάνει στους καιρούς που το 99% των παιδιών μας, αν δεν γίνει το πιο πιθανό σενάριο, που φανταζονται πολλοί θα είναι νεόπτωχοι…, όπως προβλέπει ο μεγάλος οικονομικός αναλυτής Μάξ Κάιζερ και όχι μόνο….

    Αληθως ανέστη αδελφε, καλή πολυποίκιλη λευτερια…

  14. Μανιτάρι καλημέρα,

    Δύο σχόλια:
    1. Αξιολόγηση:
    στο κείμενο του Γ. υπάρχει μία αντίφαση: απο τη μία ισχυρίζεται ότι οι εκπαιδευτικοί φοβούνται την αξιολόγηση, από την άλλη αναγνωρίζει (σωστά, από ό,τι μπορώ να μαντέψω) ότι η αξιολόγηση θα γίνει για να υπηρετήσει κομματικά συμφέροντα.

    2. Αριθμός εκπαιδευτικών
    Χωρίς να ανήκω στο χώρο, και άρα να έχω ίδια πείρα, φοβάμαι ότι ο Γ. έχει δίκιο όσον αφορά τον αριθμό καθηγητών. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ (στοιχεία 2007), η Ελλάδα έχει το χαμηλότερο αριθμό μαθητών λυκείου ανά καθηγητή (κάτω από δέκα). Εφόσον αυτό δεν νομίζω ότι αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα στην τάξη, προφανώς κάπου κάτι πάει στραβά.

    Τέλος, καταλαβαίνω το βρασμό ψυχής, αλλά δεν είναι ο Γιανναράς και ηθικός αυτουργός για το φόνο Τεμπονέρα !

  15. Αγαπητοί συν-σχολιαστές, ας αφήσουμε τα γλυκανάλατα ο «γέροντας», ο «σοφός», ο «δάσκαλος», κλπ. Έχουμε πόλεμο, πλέον! Διακυβεύεται το ίδιο το μέλλον του τόπου στην κυριολεξία. Αν θα υπάρχουμε εδώ εμείς και τα παιδιά μας ή θα αναγκαστούμε να γίνουμε ραγιάδες και να μεταναστεύσουμε. Για το Γιανναρά και κάθε Γιανναρά (ό,τι κι αν πρεσβεύει, σε όποιο χώρο κι αν βρίσκεται και κινείται) ισχύει το απόλυτο (εδώ που φτάσαμε):
    Ή με το λαό ή με τις ελίτ
    Τελεία και παύλα! Τα υπόλοιπα είναι για να χαριεντιζόμαστε…

  16. @ δελφινάκι

    Μου φαίνεται απίστευτο…. Λες να ισχύει αυτό που δεν μπορώ να πιστέψω εύκολα;
    Χριστός ανέστη αδελφέ.

    @ Troufa

    Έκλεψες μερικά από τα επιχειρήματά μου χεχεχεχεχεχε!!! Όμως ήταν καλύτερα που τάγραψες εσυ. Θα επανέλθω όμως στα ζητήματα αυτά…

    Χριστός ανέστη αδελφέ.

    @ Herr K.

    Για το 1. έχεις απόλυτο δίκιο. Μάλιστα οφείλω να προσθέσω ότι αυτή η κυβέρνηση δεν επέλεξε μόνο την κατοχή σε Γερμανία μέσω ΕΕ και ΗΠΑ μέσω ΔΝΤ και όχι μόνο, αλλά επέλεξε το αγγλοσαξωνικό μοντέλεο διοίκησης της εκπαίδευσης… Περί αυτού θα επανέλθω.

    Για το 2. Αν και έδωσε κάποιες νύξεις ο Trufa θα προσθέσω τα εξης συνοπτικά:
    α) Υπήρχαν περιθώρεια λιγότερου προσωπικού χωρίς θόρυβο.
    β) Διορισμοί διοικητικών υπαλλήλων στις υπηρεσίες του ΥΠΕΠΘ (κεντρικά, περιφερειακά, νομοί) έχουν να γίνουν από το 1992 χωρις μεταξεις από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Πολλές απ’ αυτές καλύπτονται από μάχιμους εκπαιδευτικούς. Δεν ευθύνονταια αυτοι, αλλά δεν είναι αργόσχολοι, όπως υβριστικά ομιλεί ο ελληνοπρεπής Γιανναράς.
    γ) Υπάρχει ένα ζήτημα με αθλητισμό, μητροπόλεις, βουλευτες, κλπ (αλλά και πάλι η εθυνη δεν ανήκει στους εκπαιδευτικους). Θυμασαι ένα αρθρο εδω το καλοκαίρι; Ξερεις ότι μόνο δυο – τρεις μου μιλησαν από τους γνωστους που το έθιξα;
    δ) Δεν μπορούμε να σταματήσουμε άλλου είδους προσφορες στο σχολειο (αγωγη υγειας, περιβαλλον, πολιτισμός κλπ)
    Και τωρα δυο σημαντικοί παραμετροι που ή δεν γνωρίζει ο «παντογνωστης» ή έχει αλλους στοχους:
    Ι) Η Ελλάδα έχει μεν μετακομίσει στις μεγαλες πολεις Αθηνα Θεσσαλονικη και πρωτευουσες νομων, αλλα τα σχολεια δεν μπορουν να κλεισουν στις μικρες πόλεις ή κωμοπόλεις. Σκεφτείτε μόνο τους ορεινούς όγκους και τα νησια; Εκεί πέφτει πολύ ο μέσος όρος. Τι θελει ο κ. Γιανναρας; Να τα δωσουμε στους Γερμανους, νεοθωμανους και αμερικανους να ησυχάσουμε;
    ΙΙ) Οι κατευθυνσεις που εφερε η προηγουμενη κυβερνηση ΠΑΣΟΚ και οι πολλές γλώωσες και επίπεδα που αγωνιζεται να επιβαλλει η σιδηρα κυρια (θυμαστστε ως επιτροπος τι ελεγε) ριχνουν και άλλο το μεσο όρο. Ο κ. Γιανναρας οφείλει να αλείφει τη γλώσσα του σ’ αυτα τα θεματα πρώτα με πιπερι, μετά με μέλι και κατόπιν θα ομιλει.

    ΥΓ: ο Χ. Γιανναρας λέγεται βάσιμα ότι έσπρωξε σε προτασεις τον υπουργο, κι αυτος τις έκανε αποδεκτές. Η πολιτική ευθυνη και η η ηθικές ευθυνες ανήκουν στον Υπουργο. Ο κ. Γιανναρας προσπαθει να επιβαλλει πιέζοντας και δια της βιας τις ποδιες, τα πηληκια, το στρατιωτικο πνευμα κλπ στα σχολεια, όχι μόνο με επιχειρηματα, αλλα και πολιτικές επεμβασεις. Ο άνθρωπος, στην καλυτερη περιπτωση, δεν ξερει που ομιλει…. Το σχολείο δεν είναι το κεντρο της κοινωνιας πια. Ούτε η εκκλησια. Ουτε τα κομματα. Ειναι η κερδωα αγορά και τα μεγαλα μμε; Μαλλον θελει πολιτικο φροντιστηριο, αν δεν είναι «χωμενος’ εκει που παει σκεψη μου…

    Χριστος ανέστη αδελφε.

    @ εξαποδω

    Το:

    «… Ή με το λαό ή με τις ελίτ
    Τελεία και παύλα! Τα υπόλοιπα είναι για να χαριεντιζόμαστε…»

    Είναι, όπως κατάλαβες πολύ καλά, η καρδιά και η ψυχή του άρθρου. Όσοι αυτό δεν μπορούν να το καταλάβουν, αργούν και δίνουν χρόνο και όπλα στην κατοχή, εκτός εάν είναι και αυτοί είναι δοσίλογοι…

  17. Μου κάνει φοβερή εντύπωση αγαπητό Μανιτάρι το φοβερό κόλλημά σου με την λέξη αριστοκρατία… Τι είδους σύμπλεγμα είναι αυτό, πολύ θα ήθελα να μάθω…
    🙂
    Εν πάση περιπτώσει, απ’τα γραφόμενα συνάγεται ότι είσαι εκπαιδευτικός και ότι -φυσικά…- έχεις πρόβλημα με την αξιολόγηση. Σε καταλαβαίνω… Κανείς δεν θέλει να χάνει οφίτσια 🙂
    Ειδικά στην χώρα που βούλιαξε ο ΠΑΣΟΚάνθρωπος (ποικιλία μαζανθρώπου, το ακριβές αντίθετο του Έλληνα) η λέξη αξιολόγηση είναι κόκκινο πανί και ενοχλούν οι οπαδοί της.

  18. Αριστοκρατία = Ελίτ = Πατρίκιοι = Μπέηδες και Κοτζαμπάσηδες =Δυνάστες = Άρχουσες Τάξεις = Μεγαλοαστοί επιχειρηματίες και πολιτικά και οικονομικά λαμόγια , μαζί με τους ανώτερους κρατικούς αξιωματούχους και τους οργανικούς διανοούμενους, που οι τελευταίοι την εποχή του Σωτήρος μας ήσαν οι Γραμματείς και Φαρισαίοι…
    Τώρα για την αξιολόγηση, η αλήθεια είναι ότι κάποτε το εκπαιδευτικό κίνημα πρέπει να πείσει την κοινωνία για μία εφαρμόσιμη πρόταση αξιοκρατικής αξιολόγησης που θα δέχονταν οι εκπαιδευτικοί ώστε να αξιλολογούνται από την κοινωνία (ιδίως από τους γονείς και μαθητές) ώστε να μη δίνεται δικαίωμα στην κάθε Διαμαντοπούλου

  19. Στην πρώτη σας απάντηση γράφετε:
    Η χώρα είναι ήδη διχασμένη, δεν το βλέπεις;

    Προφανώς αυτό δεν οφείλεται στον Γιανναρά. Σας θυμίζω ότι είναι διχασμένη από την εποχή του Κρέοντα και της Αντιγόνης.

    ΓΡΑΦΩ:
    εάν δεν αλλάξετε τον τρόπο σκέψης σας και κυρίως το ύφος του λόγου, θα επαναλαμβάνετε απλώς την ορθολογική θετικιστική αντίληψη…”
    ΓΡΑΦΕΤΕ:
    Χμμμ γίναμε και δάσκαλοι και σύμβουλοι λοιπόν. Αυτή δεν είναι δική σου δουλειά. Υπερέβεις τα εσκαμμένα. Είναι δουλειά δική μου, των πνευματικών ανθρώπων που δίνω λόγο και Εκείνου. Όσον αφορά τη δική μου “υπέρβαση του θετικισμού”, όπως και ΄’αλλες υπερβάσεις είναι υπόθεσης σμίλευσης δικής μου. Η αυτοαναγόρευσή σου σε “μέντορα” αποδεικνύει ότι εσύ δεν έχεις καταλάβει ότι κυριεύει τη δική σου σκέψη;
    ΚΑΙ
    Επί της ουσίας τώρα: Ο κ. Χ. Γιανναράς δεν είναι τυχαίο πρόσωπο: Επηρεάζει πολλούς που ρουφάνε τη σκέψη του χωρίς φιλτράρισμα. Δεν θα μείνει στο απυρόβλητο, ειδικά τώρα που παίζεται το μέλλον των παιδιών μου (μας).

    Αγαπητέ μου φίλε,
    Έχετε κάθε δικαιώμα να γράφετε ό,τι θέλετε και όπως το θέλετε. Έχετε ακόμη, κάθε δικαίωμα να δίνετε εσείς λόγο στους (κατά την κρίση σας) πνευματικούς ανθρώπους, έχετε επίσης κάθε δικαίωμα να μην μπορείτε να αντιληφθείτε την απλότητα του συλλογισμού μου τον οποίον επικρίνετε, κατά τον ίδιο τρόπο που επικρίνετε και το κείμενο του Γιανναρά!!!
    Το δικαιολογώ, διότι φαίνεται ότι έχετε συσσωρευμένο πολύ θυμό μέσα σας (κάτι που είναι πολύ λογικό αυτήν την εποχή) και ίσως δεν σας επιτρέπει τη λαγαρή και ξάστερη απλή σκέψη.
    Όταν μιλώ για τους παντοίους αριστερούς, δεν έχω καμμία εμπάθεια με το πρόσωπό τους. Με την κακία τους έχω πρόβλημα.
    Όπως άλλωστε έχω πρόβλημα και με την δική σας κακία.
    Δεν έχω καμμία διάθεση να σας συμβουλεύσω. Την στιγμή όμως που δημοσίως καταφέρεστε ενός ανθρώπου κατηγορώντας τον ως δοσίλογο(!!!) και αυτό διότι πρέπει (όπως λέτε) να προστατέψετε (πρώτα πρώτα βέβαια) τα δικά σας παιδιά, είστε υποχρεωμένος να ακούσετε και τον αντίκτυπο των όσων λέτε.
    Επειδή αναφερθήκατε στο μέλλον των παιδιών, θα σας υπενθύμιζα ότι τα παιδιά διδάσκονται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο από τους ανθρώπους που έχουν τον περισσότερο καιρό δίπλα τους.
    Και ξέρετε κάτι, μακάρι να είχαμε την πολυτέλεια τα σημερινά παιδιά να μεγάλωναν και με τα κείμενα των «νεορθοδόξων της γενιάς του ’60».
    Δυστυχώς το χειρότερο γι’ αυτά είναι ότι μεγαλώνουν σε ένα κόσμο χωρίς αγάπη και χωρίς αληθινή ελευθερία.
    Το βλέπετε κι εσείς άλλωστε στη δουλειά σας.
    Σε αυτό ο ταλαίπωρος ο Γιανναράς δεν έχει καμμία ευθύνη…
    Ίσως κάπου να έχει ευθύνη, για το ότι δεν προνόησε να τροφοδοτήσει τη ματαιοδοξία σας τότε που το επιθυμούσατε.
    Τέλος, επειδή από το προηγούμενό σας μήνυμα αντιλαμβάνομαι πλέον με βεβαιότητα ότι είσθε ένας άνθρωπος που επιλέγει συνειδητά να χρησιμοποιεί την ευφυία του χωρίς διάκριση, και επιπλέον δεν συμπαθείτε ιδιαίτερα τους αναγνώστες που δεν σας συμμερίζονται, κάπου εδώ σταματώ την παρακολούθηση του ιστολογίου σας.

    Με εκτίμηση,
    Χριστός Ανέστη!

  20. @Μανιτάρι μου Αληθώς Ανέστη. Είμαι εξαφανισμένος, τον τελευταίο καιρό λόγω οικογενειακής απώλειας του πεθερού μου και προσωρινής αποκλειστικής επιμέλειας της κορούλας μας.

  21. καλά τωρα το καταλάβες ; Τεσπα καλιο αργά παρά ποτε ..Βεβαια ελπίζω να καταλαβαινεις οτι θα υποστεις και τις συνεπειες αφου τολμησες να θιξεις τον Αρχιερέα του Στομφου. …
    εν τω μεταξύ παρε ενα Μεγαλοπρεπο κειμενο του εν λόγω .. Και αραγες αυτουνους που πετανε αυτά τα Γιανναροστομφωδη και Λουδοβικομεγαλοπρεπή
    Ποιος θα τους αξιολογήσει; Ε;Ποιος;

    http://nosferatos.blogspot.com/2009/09/blog-post_6213.html

  22. Πολύ χαίρομαι που κάποιοι από εμάς περάσαμε στην πλευρά του κατεστημένου. Αυτό σημαίνει ότι κάποιοι νεώτεροι και πιο άξιοι από εμάς θα έχουν την ευκαιρία τους για ανατροπή.

    Ελπιδοφόρο!

  23. ΔΗΛΩΣΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

    Με τον κοινό νου που διαθέτω, δεν μπορώ να εξηγήσω και ακόμα περισσότερο να δικαιολογήσω την ταχύτητα με την οποία κατρακύλησε η χώρα μας από τα επίπεδα του 2009 σε τέτοιο σημείο, ώστε με το ΔΝΤ να απολέσουμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας και να τεθούμε σε καθεστώς κηδεμονίας.

    Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.

    Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι. Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;

    Παρ’ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απ’ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού.

    Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.

    Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ‘ρθουν.

    Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν.

    Μακάρι να έχω άδικο.

    Αθήνα, 27.4.2010

    Μίκης Θεοδωράκης

  24. @ apostolosathinaios

    Είσαι πολύ έξυπνος όντως: Στην αγγλοσαξωνικού τύπου αξιολόγηση είμαι αντίθετος πάντα. Στην ειδική μάλιστα περίπτωση που το πολιτικό τοπίο επιβάλλεται σχεδόν άμεσα (ΕΕ, ΔΝΤ) είμαι εχθρός.

    Στην ελληνικού – αμεσοδημοκρατικού – βελτιωτικού τύπου αξιολόγηση – αλληλεπίδραση και αλληλοπεριχώρηση είμαι θετικός. Δυστυχώς όμως οι κυβερνήσεις «μας» είναι αλλού… Άρα προς το παρόν αυτό είναι όνειρο-όραμα.

    @ δελφινάκι

    Ευχαριστώ για τις παρεμβάσεις σου. Θα τα πούμε….

    @ Νοσφερατος

    Εντάξει, αλλά μην υπερβάλλεις φίλε μου….

    @ Σπύρος Κ

    Χριστός ανέστη αδελφέ.

    Να ευχηθώ την .. ευχή σου. Ήδη οι γυιοί μου το κάνουν….

    @ Ανώνυμος

    Επιμένεις στην … αξιολόγηση του ύφους μου.

    Γράφεις λες και έρριξα το άγαλμα του Στάλιν ή του Σαντάμ στα σκουπίδια.

    ΥΓ 1: Δεν έχω λόγους να μη σημειώσω στο δευτέρι μου επί τη ευκαιρεία τα πάθη μου που λες ότι ξεστρατίζουν στο δευτέρι μου. Αλλά δεν είναι αυτό που συζητάμε.

    ΥΓ 2: Εδώ δεν παίρνουμε ούτε απουσίες, ούτε κάνουμε διαγραφές. Καταθέτουμε ψυχή, προβληματισμούς, προτάσεις, αλλά και πάθη και αμαρτίες…. Η κάθε μέλισσα ρουφά αυτό που της αξίζει…

  25. Ααααααααα προδοθήκαμε, πάθαμε ανόσια
    εμπρός επάνω τους χυμήξτε να φάνε χώμα οι μύτες τους (όρνιθες).
    Αγαπητό Μανιτάρι ποιά αριστοκρατία; Να πούμε για «την υπαγωγή της χώρας μας στο ΔΝΤ οδηγεί στον εξανδραποδισμό της ελληνικής κοινωνίας» μαζί σου. Ο ΧΓ ένας απλός αστός είναι, αριστοκρατία δεν υπάρχει καν στην Ελλάδα. Και πωπωπω έθιξε το …άγιο δισκοπότηρο της Μεταπολίτευσης το άσυλο. Θα μου πει κάποιος τι εξυπηρετεί και πού αλλού υάρχει;

  26. 1. Γιανναράς: Κάθε άνθρωπος οφείλει να έχει επίγνωση των ορίων του και της δυνατότητας προσφοράς του. Στην θέση του Γιανναρά θα ήμουν ευτυχής να περνούσα ήρεμα και «με επίγνωση θανάτου» τις ημέρες μου σε ένα ήσυχο χωριουδάκι, αφήνοντας την παραγωγή σκέψης και επ-ανάστασης σε άλλους πιο κατάλληλους. Στον τόπο αυτό πολλοί θεωρούν ότι μπορούν να δημιουργούν πάντοτε. Στην πραγματικότητα αυτό είναι ικανότητα ελάχιστων προσωπικοτήτων της παγκόσμιας ιστορίας και φυσικά όχι του Γιανναρά. Προσωπικά καταλαβαίνω ότι, στην ηλικία της ανασφάλειας που έχει περιέλθει εδώ και 15 τουλάχιστον χρόνια, ανθρωπίνως λογικό είναι να στρέφεται στην κάθε εξουσία για να εξασφαλίσει πνευματική και δημόσια μακροημέρευση.
    2. Εκπαιδευτικό σύστημα: Πολύ μα πάρα πολύ καιρό τώρα, δεν βρίσκω καμία λογική στην (πραγματικά λυσσαλέα από μερίδα εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων…) αντίδραση της όποιας αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και της εκπαίδευσης γενικότερα. Και εξηγούμαι: γιατί φοβούνται την όποια αξιολόγηση; Το επιχείρημα ότι πιθανόν ο επιθεωρών να μην είναι άξιος του επιθεωρούμενου είναι αστείο, όταν μάλιστα λέγεται από καταρτισμένους ανθρώπους. Με την ίδια λογική πως οι εκπαιδευτικοί κρίνουν και διδάσκουν τα παιδιά μας; Είναι μήπως καλύτεροι από αυτά και αξιότεροι; Άρα λοιπόν όλοι έχουν δικαίωμα στην κριτική και υποχρέωση στην κρίση. Πραγματική και δίκαιη φροντίδα και μέριμνα των εκπαιδευτικών, τόσο συλλογικά όσο και προσωπικά, οφείλει να είναι η επίτευξη όσο δυνατόν καλύτερων κριτηρίων και μεθόδων αξιολόγησής τους.
    Και φυσικά μόνο η ίδια η κοινωνία μπορεί και πρέπει να αποφασίσει τι είδους σχολείο την ενδιαφέρει και θέλει για τα παιδιά της αλλά και την ίδια στο σύνολο. Είτε θέλει σχολείο εντατικής γνώσης και τεχνοκρατικής κατεύθυνσης, είτε σχολείο ανθρώπινης σχέσης και γνώσης εναρμονισμένης με τον τόπο, την ιστορία, την παράδοση και τις ανάγκες του.
    Όλα τα άλλα είναι λόγια να αγαπιόμαστε, και να με συμπαθάτε αν σας πρόσβαλα κιόλας, γιατί φαίνεται ότι ελάχιστοι έχουν καταλάβει ότι ο κόμπος έφτασε στο χτένι και οι επιλογές μας είναι ελάχιστες: είτε καταπίνουμε ότι μας σερβίρουν για να μην χάσουμε την «βόλεψή μας» (περιουσίες, θέσεις, καταστάσεις), είτε ετοιμαζόμαστε να πάρουμε τα «ντουφέκια» και όπου βγει (θυμηθείτε τι έγινε στην πολύ κοντινή μας κοινωνικά και πολιτισμικά Αργεντινή, και πως ο λαός εκεί αντιστάθηκε…).
    Αυτά και Χριστός Ανέστη. Για εμάς, διεξάγονται έρευνες…

  27. Αγαπητέ Μανιτάριε…
    ΟΛΑ σωστά, και…
    Μου θύμισες τη γνωστή ρήση του Warren Buffett (που αναφέρει συχνά κι ο Μαξ Κάϊζερ):

    «Οταν φεύγει η παλίρροια, βλέπουμε ποιος ΔΕΝ φοράει… μαγιώ». (χεχε).

    Ο νοών νοείτω… 😉

    Παρεμπιπτόντως – και συγνώμη για το άσχετο του θέματος, αλλά… το εξαπλώνουμε ΠΑΝΤΟΥ (όπου κάθε θέαση είναι ψήφος διαμαρτυρίας, μέσα σε ένα αθέατο δημοψήφισμα):

  28. Δυστυχως η αχαριστια ειναι μονιμη αναπηρια του Ελληνα.Η αυτογνωσια ειναι terra incognita για τους νεοελληνες.Ο Γιανναρας μας φταιει τωρα για το χαλι μας,επειδη λεει τα πραγματα με το ονομα τους.Αντι να λεμε κανενα ευχαριστω που εδωσε γλωσσα στους τρομαγμενους χριστιανους φοιτητες της δεκαετιας του 1980 οταν τους εσκιαζε η φοβερα της SINISTRE QUE PROGRESSUS της ντεμεκ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΟΥ βγαζουμε γλωσσα ως κακομαθημενοι που ημαστε.Ειδικα οι σημερινοι εκπαιδευτικοι εχουμε αναγκη να διαβαζουμε τα αρθρα του μια και το μυαλο μας δεν αντεχει τα βιβλια του μπας και οι στρατιες των οντολογικως αγραμματων αποκτησουμε κριτηρια αληθειας ,ζωης και γνησιοτητας.Δεν λεω οτι ειναι αψογος ο κυριος Γιανναρας ομως η μεγαλυτερη αρετη ειναι η διακριση και πρεπει να μαθουμε να ξεχωριζουμε τα ουσιωδη απο τα επουσιωδη.Οσον αφορα την αξιολογηση σαν εκπαιδευτικος λεω οτι καλυτερα ακομη και κακη αξιολογηση απο καθολου αξιολογηση.Δεν πηραμε χαμπαρι οτι εχουμε χασει την εξωθεν καλη μαρτυρια και οτι η κοινωνια μας φτυνει.Αλλα δεν φταιει κανεις αλλος μονοι μας απαξιωθηκαμε.Με την κουλτουρα της απεργιας και της καταληψης φαγαμε τις σαρκες μας καναμε τον αμοραλισμο και τον μηδενισμο οραμα για τα παιδια μας και ακομα αναρωτιομαστε ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;

  29. @ ΚΕΛΟΓΛΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑΣ

    Αυτή αγαπητέ μου φίλε είναι η πρώτη και εύκολη πρσέγγιση στο θέμα, όσον αφορά το Γιανναρά. Όμως – πολύ συνοπτικά, γιατί σήμερα είναι μέρα μια όντως εργατικής Πρωτομαγιάς και βγαινουμε στους δρόμους:

    1) Φωνή έδωσε στους φοιτητές ο αείμνηστος μη δοσίλογος στη χούντα των συνταγματαρχών Νίκος Ψαρουδάκης, το το κίνημα της ΧΔ με την εφημερίδα του Χριστιανική, κάποιοι λίγοι επίσκοποι, πολλοί λαϊκοί κληρικοί και φυσικά ο απλός λαός

    Σου θυμίζω – περί αχαριστίας ο λόγος – ότι διακινούνταν τότε πάνω από 150.000 φύλλα και διαβάζονταν επί 4 τουλάχιστον το φύλο… Που ήταν ο Χρ. Γιανναράς τότε; Μήπως διάβαζε μόνο;

    2) Παρολα αυτά το Χρ. Γιανναρά εμείς τον κουβαλάγαμε στα πανεπιστήμια, μαζι με πολλούς άλλους, συγχωρώντας αμέλειες κοινωνικές. Είναι αλήθεια ότι άνοιγε πολλά ζητήματα θεωρητικά πάντα, εστω και με πολλα επικίνδυνα κενα (π.χ. προσωπική ελευθερία και όχι και κοινωνική, κλπ). Έκτοτε αυτό το κενο έγινε κάτι ως φούσκα και σκάει. Μόνο όσοι δεν την βλέπουν μενουν με τα παλιά. «Τα έσχατα τιμούν τα πρώτα» φίλε μου.

    3) Όσον αφορά τα των σχολείων, θέλει μια πολυ βαθιά κουβέντα. Ένα μόνο τονίζω αν κάποιοι από σας ροκανίζετε τα κλαδιά πάνω στα οποία κάθεστε, αυτό δεν το κάνουν άλλοι. Οποιαδήποτε αξιολόγηση από μια τυραννία και τυραννίδα που εκθειάζει ο κ. Χρ. Γιανναράς στο άρθρο του (δεν είναι η πρώτη που το κάνει και πέφτει έξω) είναι πλήρης υποταγή σε μια δημοκρατία που καταλύεται εν ονόματί της και μια νέα κατοχή που γίνεται εν ονόματι της πατρίδας, την οποία πατρίδα μας κανένας και καμιά δεν πιστεύουν επι της ουσίας ολόκληρη, απ’ όσους την επικαλούνται από την σκοπιά των ελίτ και του πολτικού προσωπικού τους.

    Καλή Λεφτεριά μη τυραννόφιλοι

    Όχι στην αχαριστία απέναντι στα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας.

    Κάτω η τυραννία!!! Kάτω η νέα κατοχή της πατρίδας μας

  30. Φαίνεται ότι πρέπει μερικά πράγματα να λέγονται δύο φορές…
    – Μία κακή αξιολόγηση είναι καλύτερη από την μη αξιολόγηση. Και αυτό επειδή η πρώτη μπορεί να διορθωθεί και βελτιωθεί, ενώ η δεύτερη όχι.
    – Το μόνο εκπαιδευτικό μοντέλο που παραδέχομαι, είναι αυτό που πατάει πάνω στην ιστορία αυτού του τόπου, τις δυνάμεις, τον πλούτο και το ανθρώπινο-κοινωνικό στοιχείο του, την παράδοσή του και το μέλλον του. Ούτε αγγλοσαξωνικά, ούτε σινοιαπωνικά, ούτε ινδοαφρικανικά μοντέλα με εμπνέουν, για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε.
    – Επιμένω ότι ο καθένας μας, όσο τεράστια προσωπικότητα και αν υπήρξε στην πορεία της ζωής του, πρέπει να ξέρει πότε να αποσύρεται. Αυτό ισχύει και για τον Γιανναρά βεβαίως. Αν αυτός δεν το καταλαβαίνει, τότε κάνει κακό τόσο στον εαυτό του (και ας μην το φαντάζεται) όσο κυρίως σε όσους τον εμπιστεύονται αλλά και στον τόπο γενικότερα. Τα άλλα περί βιβλίων του και προσφοράς του «τω καιρώ εκείνω» θα τα κρίνει η ιστορία όταν έλθει η ώρα της.
    Οι (αληθινοί αυτοί και όχι «ιμιτασιόν») αγωνιστές του ’21, αποκαλούσαν «προσκυνημένους» όσους πούλαγαν τον αγώνα του λαού για το κομμάτι τους. Αλήθεια πόσους «προσκυνημένους» έχουμε σήμερα;
    Θάνατος λοιπόν στους «προσκυνημένους»! Ούτε οίκτο, ούτε αγάπες σε όλους αυτούς. Φωτιά και τσεκούρι σε αυτά τα παλιόσκυλα και βέβαια αγώνας μέχρι θανάτου για τον τόπο και τους ανθρώπους του. Το χρωστάμε στα παιδιά μας βρε γαμώτο!

  31. @ δρακουμέλ

    Για τα περί Γιανναρά εχεις δίκιο. Σήμερα ελπίζω να βγει δημόσια εδώ στο ΜτΒ το 2ο ποστ για τον… άνθρωπο…. του συστήματος …

    Όσον αφορά τα περί «αξιολόγησης»: Δεν θα αναφερθώ σε βαθυστόχαστες αναλύσεις, αλλά όμως θα κάνω δυο αναφορές. Η μία θα έχει μια διπλή χριστιανική αναφορά και η άλλη μια πρώτη προσέγγιση στο αντίθετο απ αυτό που ισχυρίζεσαι (εσύ αλλα και πολλοί άλλοι… φιλοεκσυγχρονιστές).

    1η: Στην Ορθόδοξη θεολογία στο ερώτημα «ΤΙ έστιν Αλήθεια» (του φιλοσοφούντος Πιλάτου) ο Ιησούς απάντησε «ΕΓΩ είμαι η Αλήθεια«, δηλαδή μετέτρεψε το ΤΙ σε ΤΙΣ. Με άλλα λόγια δεν απαντάμε στo ΤΙ εάν δεν απαντήσουμε στο ΤΙΣ, που ως πρόσωπο εκφράζει τη βελτιωτική διάσταση της αξιολόγησης (Φιλότιμο) και όχι την κακή-αγγλοσαξωνική που ετοιμάζονται χρόνια τώρα να επιβάλλουν. Για φιλοσόφησε και το γραφικό: «Μετά εκλεκτού εκλεκτός έση και μετά στρεβλού διαστρέψεις» (Ψαλμ. ΙΖ΄, 27).

    2η: Αξιολόγηση και εκπαίδευση σήμερα. Posted on Νοεμβρίου 20, 2007 by manitaritoubounou

  32. Αποκάλυψη τώρα!!! Ο Χρήστος Γιανναράς αποκαλύπτει ΣΗΜΕΡΑ το σχέδιο του 1980: Η συνάντηση τότε είχε σκοπό την ένταξη μαι μεγάλης πολιτικής αφήγησης εντός του ΚΟΔΗΣΟ: Τριάντα χρόνια αμετανόητος….

    Ορίστε σήμερα αποκαλύπτει την πρώτη παρατήρηση μας σημείωση στο ποστ. Περιμενουμε οσονούπω και την 2η…:

    Η τύχη του ΚΟΔΗΣΟ, μοναδικού κομματικού σχήματος που κατόρθωσε να σαρκώσει τόση ανιδιοτέλεια, σοβαρότητα και πολιτική αξιοπρέπεια, θα μείνει στην κρατική μας ιστορία αποκαλυπτικό παράδειγμα.

    Βραβεία ιδιωτικής αντίστασης

    Tου Χρηστου Γιανναρα

    Η απόγνωση για την παντοδαπή διάλυση του κράτους, της έννομης τάξης και κάθε κοινωνικής λογικής στην Ελλάδα σήμερα, ζητάει ερείσματα αντίστασης που να δικαιολογούν ελπίδα: ότι η κρίση δεν θα διαρκέσει, ότι υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ.

    Κάπου θέλουμε να ελπίσουμε οι άνθρωποι. Σε κοινωνική ομάδα, σε θεσμό, σε επαγγελματική τάξη. Που να σώζει την ποιότητα και τη δυναμική της ανιδιοτέλειας την ικανή να λειτουργήσει ως καταλύτης κοινωνικού μετασχηματισμού και επανίδρυσης του κράτους. Εναυσμα παλιγγενεσίας.

    Πρώτη και εύκολη η καταφυγή στο αόριστο νεφέλωμα των «πνευματικών ανθρώπων»: Τι κάνουν οι «πνευματικοί άνθρωποι» σήμερα, γιατί δεν συσπειρώνονται να βγουν μπροστάρηδες στη λαϊκή οργή, να αντιπαλαίψουν το σαπισμένο και ανίκανο πολιτικό σύστημα; Ο πανικός της απόγνωσης δεν αφήνει χώρο σε ερωτήματα λογικού ελέγχου: Ποιοι είναι οι «πνευματικοί άνθρωποι» σήμερα και τι ακριβώς θα μπορούσαν να κάνουν;

    Πανεπιστημιακοί καθηγητές; Προβεβλημένοι στη δημοσιότητα ποιητές, λογοτέχνες, καλλιτέχνες; Οι δικαστικοί; Οι επίσκοποι; Τα επιστημονικά σωματεία – Δικηγορικός Σύλλογος, Ιατρικός Σύλλογος, Τεχνικό Επιμελητήριο; Η Ακαδημία Αθηνών; Ποια κοινωνική ομάδα, θεσμός ή επαγγελματική τάξη από αυτό το φάσμα έχει δώσει, εδώ και δεκαετίες, το παραμικρό δείγμα παρεμβατικής έγνοιας για την ελληνική κοινωνία; Οχι αντίδρασης, αλλά έστω και δυσανασχέτησης για τη διαβουκόλησή της από την κομματοκρατία, την αναξιοκρατική ολιγαρχία τη διαπλεκόμενη και διεφθαρμένη, την προκλητική ανικανότητα και ανυποληψία των πολιτικών ηγητόρων της χώρας. Ποιοι, συλλογικά, ψέλλισαν ποτέ αντίρρηση για τον αμοραλισμό του πελατειακού συστήματος, που παγίδευσε την ελλαδική κοινωνία στην καταναλωτική μονοτροπία και απληστία, στον σαδιστικό, βάναυσα αντικοινωνικό συνδικαλισμό; Ποια ομάδα, θεσμός, τάξη από το παραπάνω φάσμα δεν συνέπαιξε απροκάλυπτα, αν δεν υποτάχθηκε δουλικά, στον εξωραϊσμένο μηδενισμό των «προοδευτικών» δυνάμεων;

    Αλλά, έστω, να παραβλέψουμε το παρελθόν, να υποθέσουμε ότι υπάρχουν αλώβητοι από συλλογικές ενοχές «πνευματικοί άνθρωποι»: κάποιες χαρισματικές περιπτώσεις που διαθέτουν τις προϋποθέσεις να υπηρετήσουν τα κοινά. Τι θα μπορούσαν να κάνουν σήμερα; Εστω με θεωρητική γνώση και πρακτική εμπειρία, ανιδιοτελή ζήλο και θυσιαστική ετοιμότητα. Τι τους ζητάμε; Να ενταχθούν σε κάποια από τα υπάρχοντα κόμματα; Ξέρουμε, από πάμπολλες περιπτώσεις, ποια ανθρωπολογική αλλοτρίωση τους περιμένει, ποιες ανήκεστες βλάβες στον ψυχισμό τους, στο διανοητικό τους επίπεδο, στα αντανακλαστικά της συμπεριφοράς τους.

    Να συγκροτήσουν καινούργιο κόμμα; Το αποτέλεσμα είναι επίσης προδιαγεγραμμένο: τους περιμένει η κατασυκοφάντηση, η έντεχνη γελοιοποίηση ή το μεθοδικό θάψιμο στην παρασιώπηση, στον συνεπή εξοβελισμό από τη δημοσιότητα. Οι κομματικές συντεχνίες, οργανικά διαπλεκόμενες με τα ΜΜΕ, επιβάλλουν στον πολιτικό στίβο τούς νόμους των μαφιών της νύχτας: Ξέρουν να εξοντώνουν κάθε ενοχλητικό ανταγωνιστή στο πεδίο όπου οι ίδιες πουλάνε «προστασία». Η τύχη του ΚΟΔΗΣΟ, μοναδικού κομματικού σχήματος που κατόρθωσε να σαρκώσει τόση ανιδιοτέλεια, σοβαρότητα και πολιτική αξιοπρέπεια, θα μείνει στην κρατική μας ιστορία αποκαλυπτικό παράδειγμα.

    Στην περυσινή μόλις χρονιά προστέθηκαν δύο ακόμα παραδείγματα της υποδοχής που επιφυλάσσουν οι «προστάτες» του ελλαδικού πολιτικού πεδίου σε οποιαδήποτε έξωθεν, εκτός δικού τους ελέγχου παρέμβαση: Ενας ιδιοφυής νομικός και επιχειρηματίας, όπως και ένας διεθνώς καταξιωμένος πανεπιστημιακός, τόλμησαν την ευθύνη ανάληψης δημόσιου λόγου για τα κοινά, σε συνθήκες μιας κρίσης που διαφαινόταν (και αποδείχνεται συνεχώς) μοιραία για την Ελλάδα. Οι αρνητικές φήμες για τα πρόσωπα των τολμητιών, τις «ύποπτες» φιλοδοξίες τους και οι μειωτικοί υπαινιγμοί για την επαγγελματική τους επιτυχία αποτελούν εναργή προειδοποίηση για όσους θα αγνοήσουν στο μέλλον ποιοι στην Ελλάδα κρατάνε και το μαχαίρι και το πεπόνι.

    Κεφάλαιον επί τοις λεγομένοις: Το πρόβλημα αν θα τελειώσει ιστορικά ο Ελληνισμός, όπως όλα δείχνουν, είναι κυρίως πρόβλημα πολιτικής διαχείρισης της εφιαλτικής κατρακύλας. Αλλά το ενδεχόμενο να μην τελειώσει ο Ελληνισμός μαζί με το ανεπίδεκτο πια σωτηρίας ελλαδικό κρατίδιο, το διαχειριζόμαστε πολλοί: κυρίως άτομα, λιγότερο θεσμοί. Διαχειριζόμαστε την επιβίωση της γλώσσας, επομένως τη διάκριση τι είναι ποίηση και τι δεν είναι, τι είναι λογοτεχνία και τι σκαριφήματα εντυπωσιασμού. Διαχειριζόμαστε τη διάσωση της διάκρισης ποιοτήτων στη χρήση της Ελληνίδας γλώσσας, της ανυπότακτης σε μεταπρατισμό λειτουργίας φιλόσοφου λόγου, διάσωση ασυμβίβαστων απαιτήσεων αλήθειας, όχι χρήσιμων σκοπιμοτήτων.

    Στην προοπτική αυτού του χρέους, μια ασήμαντη, περιθωριακή, «ιδιώτου λόγου» επιφυλλίδα ψελλίζει τα δικά της βραβεύματα για την ποίηση και τη λογοτεχνία σε γλώσσα ελληνική – έτσι, σαν «μπουκάλα στο πέλαγο» της παρακμιακής και φέτος ακρισίας, του πληθωρισμού της ασημαντότητας. Οταν σε καμιά απολύτως πτυχή του συλλογικού μας βίου δεν λειτουργεί πια διάκριση ποιοτήτων και υπεράσπιση του χαρίσματος, γιατί να αποτελέσουν εξαίρεση τα βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών; Θα αντιτάξει λοιπόν ο ιδιώτης στις ποιητικές επιλογές της Ακαδημίας την αναιδέστατη, αλλά διψασμένη για ποιότητα, δική του προτίμηση:

    Την έκπληξη και τον θαυμασμό που του γέννησε το μεγάλο, σε μέγεθος και μαστορική, ποιητικό έργο του Νίκου Παναγιωτόπουλου, «Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια» («Ινδικτος»). Από κοντά τα «Μικρά Βασίλεια» της Ανθής Λεούση, κορυφαία εκφραστική. Μαζί η «Φοινικιά» του Γιώργου Χαβουτσά (Γαβριηλίδης) και το ποιητικό κόσμημα που είναι η μετάφραση από τον ίδιο (από τα ρωσικά) του βιβλίου «Ταξίδι στην Αρμενία», του Μάντελσταμ («Ινδικτος»). Ακόμα: «Μιχαήλ», του Στρατή Πασχάλη, «Μετά την ομορφιά» του Χρήστου Κούκη, «Εδώ στο λίγο», της Ελένης Μαρινάκη.

    Στην πεζογραφία τα βραβεία της ιδιωτικής αντίστασης θα ξεκινούσαν από την καινούργια έκρηξη απίστευτου ταλέντου, που είναι τα διηγήματα της Ελεωνόρας Σταθοπούλου «Καλό αίμα, κακό αίμα» («Εστία»). Θα περνούσαν στη ζείδωρη ανανέωση του αφηγηματικού λόγου που κομίζουν τέσσερα κιόλας βιβλία του Γιάννη Μακριδάκη (όλα στην «Εστία»): «Ανάμισης ντενεκές», «Η δεξιά τσέπη του ράσου», «Ηλιος με δόντια», «Λαγού μαλλί». Αναδρομικά (στα βραβεία καθυστερήσεις επιτρέπονται) θα τιμούσε ο ιδιώτης τη Μαρία Αγγελίδου για το λογοτεχνικό κορύφωμα που είναι η μετάφρασή της: «Το εμβατήριο του Ραντέτσκυ», του ανυπέρβλητου Joseph Roth («Αγρα»). Ενδείξεις όλα, μέτρα ποιότητας.

    Για να σωθεί η ελληνικότητα, τώρα που τελειώνει ο Ελλαδισμός.

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_16/01/2011_428959

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: