• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 630.817 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    manitaritoubounou στη Μετανάστευση και μετανάστες απ…
    delfinaki στη Μετανάστευση και μετανάστες απ…
    ανωνυμος στη Αναμνήσεις από τις μακρινές ημ…
    Αλέξανδρος Παναγιωτί… στη Ναοί kitsch, λατρευτές trendy…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στη Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στη Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Ιβάν ο οχληρός στη Περί υποχρεωτικής προσευχής κα…
    Ο νεοελληνικός Καραγ… στη O οθωμανικός Karagöz, ο νεοελλ…
    manitaritoubounou στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟ… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟ… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    manitaritoubounou στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    Θάλεια Καμπουροπούλι… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    manitaritoubounou στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟ… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Ιουνίου 2021
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

    • 2/τ 18 Μαΐου, 2021
  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Η Δίκη της Πάτρας, 3ο, απολογίες Γ. Πουντουράκη και Κ. Βογιατζή στη δίκη του αφκ της Πάτρας στις 10-08-1973

 Οι μέρες Αυγούστου του 2008 με έφεραν πάλι στις μέρες Αυγούστου του 1973 στο κέντρο της Πάτρας!!! Μου θύμισαν το χρέος μου να φέρω στο φως και τα υπόλοιπα[1] τεκταινόμενα από τη δίκη της Πάτρας, στις 10 Αυγούστου του 1973, ενάντια σε 8 αγωνιστές του τότε αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος εκεί. Έχουν γραφτεί αρκετά ποστ μέχρι τώρα.

Σήμερα θα παρουσιάσω αντιγράφοντας από τις στήλες της αντιστασιακής εφημερίδας «Χριστιανική» τις απολογίες των Γιάννη Πουντουράκη[2] και Κώστα Βογιατζή.

Συνέχεια

Μ. Δευτέρα: μέρα ρήξης μας με την ακαρπία του φαίνεσθαι…

Το φαίνεσθαι είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της επικοινωνιακής «κοινωνίας», που διερχόμαστε στο δυτικό κόσμο. Το είναι ακόμα είναι το μεγάλο ζητούμενο. Όχι ότι το συναντάμε για πρώτη φορά στη ζωή ή στην ιστορία. Είναι διαχρονικό, απλά στην εποχή μας τα διάφορα Μέσα Μεταφοράς Επί (ΜΜΕ) της κοινωνίας σπρώχνουν ραγδαία προς αυτό.

Ιδιαίτερα οι ακολουθίες των Όρθρων της Μ. Εβδομάδας (που στον κόσμο τελούνται αργά το βράδυ, αρχή της νέας μέρας αφού στη Εκκλησία επικρατεί το νυχθήμερο) εκφράζουν αυτή τη πορεία: Από το φαίνεσθαι στο είναι. Από την ακαρπία της άχαρης κινητικότητας, στη δημιουργική τροφή της θυσιαστικής αλληλέγγυας αυτοπροσφοράς.

Το φαίνεσθαι συχνά ακολουθείται από πρόσκαιρα «κέρδη», που εγκλωβίζουν στρατηγικά τη ζωή στο εφήμερο. Όλοι γνωρίζουμε πως τείνει το οικονομικο-πολιτικό σύστημα να διαφεντέψει την πολιτική ζωή με τις δημοσκοπήσεις του φαίνεσθαι…

Όλη λοιπόν η ακολουθία του όρθρου της Μεγάλης Δευτέρας

Συνέχεια

Η τραγική μορφή του καρνάβαλου και η υποκρισία μας.

Αν από τη προηγούμενη Κυριακή απολαύσαμε τον Κωστή Μπαστιά, σήμερα θα ταξιδέψουμε μακριά με τον κυρό γέροντα Χαλκηδόνας Μελίτωνα. Τελειώνει η τυρινή βδομάδα, έρχεται η καθαρή, ως αρχή της ορθόδοξης εκκλησιαστικής σαρακοστής.

karnabalos_2.jpg

Στα κοσμικά και συνεχώς μεταβαλλόμενα πράγματα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια πορεία «αργεντινοποίησης» της ελλαδίτσας μας, με ασφαλιστικά μέτρα μιας άγριας λεηλασίας της ασφάλισης και σύνταξης από έναν άναρχο καπιταλισμό και μια πορεία πιέσεων στα νέα γεωπολιτικά παιχνίδια των υπερδυνάμεων (ΕΕ, ΗΠΑ, Ρωσία, Τουρκία, κλπ) στα Βαλκάνια, Κυπρο κλπ.

Στα εκκλησιαστικά και εσωτερικά συνεχώς επαναλαμβανόμενα πνευματικά προβλήματα έχουμε μια νέα ευκαιρία να κοιταχτούμε στο καθρέπτη.

Σ’ αυτό το κοίταγμα σήμερα ως πυροκροτητής ας χρησιμεύσει ένα προφητικό κείμενο της 08-03-1970. Πριν 38 χρόνια ακριβώς!

Συνέχεια

Στείλανε φαντάρους… φοιτητές με φασιστική απόφαση!

Ανακοινώσεις τοπικών συλλόγων για στρατεύσεις φοιτητών

το καλοκαίρι του 1973

axinoi_1.jpg

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 

Οι τοπικοί Σύλλογοι Πατρινών, Ηλείων, Κορινθίων, Ηπειρωτών, Καρδιτσιωτών, Τρικαλινών, Αρκάδων και Χίων φοιτητών.

Μέσα στο φοιτητικό χώρο άρχισαν μαζικές διακοπές αναβολών στρατεύσεως. Γράφουμε παρακάτω μερικά ονόματα φοιτητών που κλήθηκαν στο στρατό (ενώ τους είχε δοθεί νόμιμα αναβολή κατατάξεως στο στρατό) τις τελευταίες μέρες:

Συνέχεια

Απολογία Τ. Καππάτου και Δ. Ταγκαλάκη, δίκη αφκ Πάτρας, 10-08-1973

«Στις 10 Αυγούστου έγινε στην Πάτρα η δίκη των «οκτώ» φοιτητών ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου. Κατηγορούντο δι’ «απείθειαν» κατά της Αρχής..».

Ήδη έχομε δημοσιεύσει ολόκληρο το ρεπορτάζ από την εφημερίδα «Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ» στις 20-08-1973, στο φ. 46, σελ. 2, εδώ.

Την πρώτη απολογία (του Νίκου Ηλιόπουλου), που δημοσίευσε η «Χ» σελ. 2α, φ. 47, στις 5-09-1973 μπορείτε να διαβάσετε στο ιστολόγιό μας εδώ.

Σήμερα δημοσιεύουμε τις απολογίες της Τ(ζόγιας) Καππάτου και του Δ(ιονύση) Ταγκαλάκη, από το φύλλο φ. 47 της «Χ», στις 5-09-1973, σελ. 2 και σελ. 4.

Συνέχεια

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ, 2o, απολογία Νικ. Ηλιόπουλου, 10-08-1973

«Στις 10 Αυγούστου έγινε στην Πάτρα η δίκη των «οκτώ» φοιτητών ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου. Κατηγορούντο δι’ «απείθειαν» κατά της Αρχής.

Δημοσιεύουμε στη συνέχεια βασικά αποσπάσματα από τις απολογίες των φοιτητών, που με την στάση τους υπερασπίστηκαν – και από το εδώλιο του κατηγορουμένου – το Πανεπιστημιακό Άσυλο.»

Έτσι ξεκινά η εφημερίδα «Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ» στις 5 Σεπτέμβρη 1973, σελ. 2α, φ. 47 την πρώτη απολογία (του Νίκου Ηλιόπουλου), μετά το μεγάλο εισαγωγικό ρεπορτάζ που δημοσίευσε στο φ. 46, σελ. 2 στις 20-08-1973.

Στις επόμενες συνέχειες θα ακολουθήσουν οι επόμενες απολογίες. Για να διαβάσετε το ρεπορτάζ πατήστε εδώ.

Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ – Πάτρα 10-08-1973

«Κύριε Πρόεδρε,

Συνέχεια

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ, 1ο, 10-08-1973

Με το άρθρο αυτό θ’ αρχίσει να αναπτύσσεται σε συνέχειες ένα σημαντικό ντοκουμέντο του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος της Πάτρας κατά το έτος 1973 και πριν τη κατάληψη του Παραρτήματος!

Πρόκειται για τις ανταποκρίσεις της αντιστασιακής εφημερίδας «Η Χριστιανική» το 1973, από τη δίκη των «οκτώ φοιτητών» του Πανεπιστημίου της Πάτρας. Η εφημερίδα τότε πωλούσε περί τα 150.000 φύλλα, μέχρι που έκλεισε επί Ιωαννίδη, μετά το Πολυτεχνείο. Η «Χ» παρακολούθησε και κατέγραψε από κοντά τα γεγονότα. Σήμερα παρουσιάζουμε τα πρακτικά της δίκης. Στο επόμενο θα ακολουθήσουν οι απολογίες των κατηγορουμένων, μία ανά άρθρο.

ΟΙ «ΟΚΤΩ» ΥΠΕΡΑΜΥΝΟΝΤΑΙ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥ ΑΣΥΛΟΥ

Συνέχεια

Ο Νίκος Ηλιόπουλος το 1983 για τη γενιά του Πολυτεχνείου τότε…

Ο αντιδικτατορικός αγώνας στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας…

Συνέντευξη που δόθηκε στο Γιάννη Ζερβό και Δημήτρη Πισίνα για το περιοδικό «Σημάδια», τ. 8, Φθινόπωρο 1983, σελ. 20-22. Οι υπογραμμίσεις είναι του admin.

Γεννήθηκε στην Καλαμάτα και πρωταγωνίστησε στον αντιδικτατορικό αγώνα της Πάτρας μέσα από τις τάξεις του «Ρήγα Φεραίου». Ήταν μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής κατάληψης του «Παραρτήματος».

Συνέχεια

Περί κράτους και δη Ελλαδικού…

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε το 1985. Από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο ποτάμι της ζωής….

Πρόκειται να περαστούν στο ιστολόγιο πολλά παλιά κείμενα.

Είναι λογικό από τότε να υφίστανται νέες προσεγγίσεις των συγγραφέων τους, είτε λόγω προσωπικής αλλαγής οπτικής, είτε λόγω των ραγδαίων εξελίξεων που αναδύθηκαν (όπως η πλήρης κατάρρευση του κρατικιστικού προτύπου της Σοβιετικής Ένωσης, είτε της νεοφιλελευθεροποίησης της Σοσιαλδημοκρατίας, είτε, είτε…).

Η αξία όμως των κειμένων παραμένει σημαντική, ούτως ή άλλως. Τα σχόλιά σας απ’ αυτή την έποψη θα έχουν ιδιαίτερη αξία. Αναμένουμε λοιπόν.

Να ένα ακόμα κείμενο:

Ιδιόμορφη δοκιμή βιβλιοπαρουσίασης[1]

Πολλοί σήμερα (Σ. Σ. η συγγραφή έγινε το 1985) μιλάμε για τη μεγάλη κρίση του τέλους του αιώνα μας. Έτσι τολμάμε πολλοί να εκτιμήσουμε την πιο πιθανή εκδοχή της έκβασης αυτής της κρίσης. Και άλλοι πιο ριψοκίνδυνοι να προβλέψουμε…

Συνέχεια

Περί «νέο-ορθοδοξίας» λόγοι

Επειδή ο φίλτατος κύριος καθηγητής πήρε την πρωτοβουλία να αναφερθεί στα χρόνια εκείνα, τα μεταπολιτευτικά, μια πρώτη παρατήρηση: Όσοι από μας δηλώναμε τότε «χριστιανοσοσιαλιστές», δεν το κάναμε για να μη μας πουν φασίστες, όπως διατείνεται. Πολλοί από μας κάναμε και αντιδικτατορικό αγώνα, όταν ο ίδιος ήταν «αλλού».

Παρόλα αυτά τον πήραμε κι αυτόν, τον φέραμε στα μεγάλα αμφιθέατρα της χώρας, γιατί τότε είχε στ’ αλήθεια να πει ενδιαφέροντα πράγματα. Πέρα από – ομολουγουμένως – χαρισματικές του διανοητικές δυνατότητες, αλλά βεβαίως και όποιες προσβάσεις του ως αστού σε δυνάμεις φίλιες – αντίθετα από μας τους επαρχιώτες που κουβαλάμε την ταξική μας προέλευση – παίξαμε και εμείς ως ρεύμα έμμεσα ρόλο (πολιτικό) για να εκλεγεί καθηγητής επιτέλους …

Σημείωση 1η: Ο φίλος Θόδωρος Χ. σε μια κουβέντα που κάναμε σήμερα (25-11-2007) θεώρησε ότι πρέπει να δοθούν περισσότερα στοιχεία και γι’ αυτό. Έτσι λοιπόν εδώ θα αναφέρω ένα σχόλιο από το περιοδικό «σημάδια», τ. 6-7, 1983, στο μέρος «Επι-σημάνσεις», σελ. 4-5, με τίτλο: «Μεσαιωνικός προοδευτισμός». [1]

Οσάκις χρειαστεί να ειπωθούν περισσότερα θα αναγκαστούμε ή να ετοιμάσουμε άλλο άρθρο ή να παραθέσουμε σχόλια πάνω σ’ αυτό. Αργότερα τραβήξαμε διαφορετικούς δρόμους. Οι ευθύνες μας πολλές και οι υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι άλλοι, δυστυχώς…

panepisthmio-2.jpg

Η αποτίμηση εκείνης της περιόδου δεν μπορεί να γίνει μόνο από τους θαμπερούς διανοητές, αλλά και από τους χειρώνακτες και ταυτόχρονα διανοητές καθημερινά σε παρέες, αμφιθέατρα και κοινωνικούς αγώνες, που λειτουργούσε σε μας ως ασκητικό «εργόχειρο» και όχι ως όχημα διαφήμισης και πώλησης βιβλίων μόνο. Κυρίως απ’ αυτούς λοιπόν πρέπει να γίνει η αποτίμηση. Έτσι για να μη ξεχνιόμαστε…

Και θα γίνει μάλλον…

Ορίστε λοιπόν και το πρόσφατο άρθρο του, με τίτλο «Επετειακή αναδρομή» [2]:


[1] «Ελπίζαμε ότι επανερχόμενοι το Σεπτέμβρη δεν θα χρειαζόταν να ξανασχοληθούμε με την υπόθεση της Παντείου και τη χιλιοσυζητημένη εκλογή του Χρήστου Γιανναρά. Όμως, οι τεφρές εξοχότητες που υπερασπίζονται την καθαρότητα της σχολής επανέκαμψαν δριμύτερες μετά τα καλοκαιρινά τους μπάνια. Έτσι, για μια ακόμα φορά είδαμε τα ίδια χιλιοειπωμένα επιχειρήματα να προβάλλονται από τις στήλες εφημερίδων και περιοδικών.

Όμως, σε δυο απόψεις αξίζει να σταθούμε, γιατί εισάγουν νέες αντιλήψεις στη Πανεπιστημιακή κοινότητα. Αντιλήψεις επικίνδυνες για την αυτοτέλεια των Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αλλά και για την ίδια τη φύση της αποστολής τους. Αν δεν είχαν προβληθεί σαν σοβαρές από «σοβαρούς επιστήμονες» και έντυπα, δεν θα υπήρχε – πιστεύουμε – έντιμος άνθρωπος που να μη τις έριχνε χωρίς άλλη συζήτηση στο καλάθι των αρήστων.

Η μια άποψη αμφισβητεί την αρμοδιότητα των καθηγητών μιας σχολής ν’ αποφασίζουν για την καταλληλότητα ενός συναδέλφου τους που δεν έχουν την ίδια ειδικότητα. Για παράδειγμα, οι οπαδοί της ισχυρίζονται ότι δεν μπορεί ένας εγκληματολόγος ν’αποφασίζει για κάποιον που θα διδάσκει φιλοσοφία κι ας είναι στην ίδια σχολή! Αντίθετα, προτείνεται όλοι οι άλλοι καθηγητές φιλοσοφίας των ελληνικών πανεπιστημίων να έχουν λόγο για το ζήτημα αυτό.

Η άλλη ενδιαφέρουσα άποψη είναι ότι ένας θεολόγος δεν μπορεί να διδάσκει φιλοσοφία.

Αν υποθέσουμε ότι επικρατούν οι απόψεις αυτές στην καθημερινή πρακτική, το αποτέλεσμα θα είναι:

α. Όλοι οι καθηγητές της ίδια ειδικότητας αποτελούν μια συντεχνία που έχει αποκλειστικό λόγο για την ένταξη σ’ αυτήν νέων προσώπων.

β. Η Σχολή χάνει τη συνοχή της, μια και αναγνωρίζεται η ουσιαστική ύπαρξη αυτόνομων στεγανών ειδικοτήτων που ριζώνουν την ύπαρξή τους, όχι σε εξυπηρέτηση αναγκών και του πνεύματος που επικρατεί στη σχολή, αλλά σε εξωτερικά κέντρα.

γ. Άμεση συνέπεια του προηγούμενου είναι η τεχνοκρατική αντίληψη και η πολυδιάσπαση της γνώσης, μια που αφαιρείται η δυνατότητα από κάποιον άλλον κλάδο στην ίδια σχολή να έχει γνώμη για ό,τι συμβαίνει παραέξω απ’ αυτόν.

δ. Δημιουργούνται κατευθυνόμενες προδιαγραφές για τη φιλοσοφία και επιχειρείται λογοκρισία της ελεύθερης έκφρασης, μια και αφαιρείται η δυνατότητα από κάποιον να έχει ολοκληρωμένη αντίληψη για τα φιλοσοφικά ρεύματα από σκοπιά θεολογική.

Βλέπουμε λοιπόν ότι οι επαγγελματίες «προοδευτικοί» και πολέμιοι του σκοταδισμού φτάνουν στο σημείο να επικαλούνται μεσαιωνικά πρότυπα για να θεμελιώσουν τις – ανύπαρκτες – απόψεις τους.

Από τη στιγμή που ένας μαρμαράς σαν το Σωκράτη που δεν είχε καμμιά περγαμηνή και κανένα γραπτό έργο θεωρείται από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους, ο καθένας καταλαβαίνει πόσο στέκει η προσπάθεια ενός συναφιού να κάνει τη φιλοσοφία δικό του μικρομάγαζο.

[2] «Επετειακή αναδρομή»,

Tου Χρήστου Γιανναρά

Η δεκαετία του ’70 ήταν το θριαμβικό απόγειο του μαρξισμού στην Ελλάδα. Σχολεία, πανεπιστήμια, θέατρα, πολιτιστικοί σύλλογοι, εκδοτικοί οίκοι, βιβλιοκριτική και τεχνοκριτική, συνδικαλιστικά σωματεία, δραστηριότητες δήμων και κοινοτήτων, αλλά και η πολιτική των υπουργείων Παιδείας και Πολιτισμού, ήταν μετερίζια έκφρασης ή τόποι ζύμωσης ποικιλώνυμων εκδοχών της μαρξιστικής κοσμοθεωρίας. Κυβερνούσε τη χώρα το κόμμα της Δεξιάς, αλλά κυρίαρχη ιδεολογία ήταν, με μαχητική έπαρση, ο μαρξισμός.

Ιδεολογικά λαφυραγωγημένη από τη δικτατορία η Δεξιά δεν έδειχνε θεωρητικά πανικόβλητη, απλώς δεν καταλάβαινε τι συμβαίνει γύρω της. Ποτέ ο καραμανλισμός δεν κατάλαβε τη θεωρητική του γύμνια (ώς σήμερα ακόμα), δεν υποψιάστηκε ποτέ ότι η πολιτική ισχύς κρίνεται στον χώρο της παιδείας και του πολιτισμού. Ιστορικοϋλιστικά και αφελέστατα οι καραμανλικοί πίστευαν (και πιστεύουν) ότι η πολιτική κρίνεται στο πεδίο της οικονομίας – τριτοκοσμική μυωπία.

Ετσι αντίλογος στη μαρξιστική μονοφωνία δεν υπήρξε μετά τη δικτατορία. Ο «ελληνοχριστιανισμός» της επίσημης κρατικής ιδεολογίας είχε καταρρεύσει μέσα στη χλεύη, μαζί με το κενολόγημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» της επταετίας. Καμιά έγνοια από κανένα πολιτικό χώρο μήπως «μαζί με τα απόνερα το μπάνιου πετάμε και το μωρό». Κανένας προβληματισμός για το πού οδηγεί η ιδεολογική μονοτροπία, τι εγκυμονεί η απουσία αντιπρότασης.

Το διαφορετικό συντελέστηκε (δεν εμφανίστηκε), σιωπηρά και κρυμμένα, σε πεδίο άσχετο με τον ιδεολογικό στίβο ή αυτόν της δημοσιότητας: Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 αρχίζουν απρόσμενα να αλλάζουν τα αριθμητικά δεδομένα στη μοναστική πολιτεία του Αθωνα. Μοναστήρια που έσβηναν, έχοντας πια ελάχιστους υπερήλικες μοναχούς, ξαφνικά ζωνταντεύουν, γεμίζουν νεολαία που συρρέει από τις μεγάλες – κυρίως πόλεις, όχι από την αγροτιά. Παιδιά των μοντέρων καιρών, με πανεπιστημιακά πτυχία ποικίλων σχολών, γλώσσες, κοσμοπολίτικη εμπειρία. Φτάνουν στο Αγιονόρος για να ζήσουν το «άλλο», το πέρα από τις κοινωνικές συμβάσεις και τη χρησιμοθηρία, να ψηλαφήσουν «νόημα» της ζωής και του υπαρκτού.

Στα φοιτητικά στέκια Θεσσαλονίκης και Αθήνας κυκλοφορούσαν ανέμελα στην κουβέντα σαν αυτονόητες, δίχως έκπληξη «ειδήσεις» του τύπου: «Ναι, ο τάδε ήταν στον Ρήγα, πέρασε μετά στο Μου-Λου, τώρα είναι μοναχός στη Σιμωνόπετρα – ο δείνα, ο αναρχικός, έψαξε κάμποσο το Ζεν, τώρα είναι δόκιμος στο Κουτλουμούσι». Πλήθος πολύ πια και οι επισκέπτες του Ορους, φίλοι πήγαιναν να συναντήσουν φίλους, ανήσυχη νεολαία γέμιζε τα πλοιαράκια από την Ουρανούπολη.

Απόηχος στα πανεπιστήμια, κάποιες παρέες που άρχισαν να δηλώνουν «χριστιανοσοσιαλιστές». Δεν ανέχονταν να τους ταξινομούν στους χουντικούς και στους φασίστες επειδή ψάχνανε τη μεταφυσική παράδοση του τόπου τους σαρκωμένη στο εκκλησιαστικό σώμα του λαού και στον πολιτισμό του. Οργανώθηκαν στο περίπου, κατέβηκαν στις εκλογές, πήραν ποσοστά απρόσμενα. Αρχισαν να καλούν από το Αγιονόρος μοναχούς για διαλέξεις στα αμφιθέατρα. Τα ακροατήρια φοιτητοπλημμύρα. Ως και χειρόγραφες αφίσες των αναρχικών κατέκλυσαν κάποτε το κέντρο της Αθήνας: «Ορθοδοξία και αναρχία, θέμα διάλεξης στο αμφιθέατρο της Ιατρικής από αγιορείτη ηγούμενο»!

Αρχές της δεκαετίας του ’80 προστέθηκε η έκπληξη των «νεορθοδόξων». Κάποιοι συγγραφείς και καλλιτέχνες της Αριστεράς, «κομμουνιστές αλλά όχι μαρξιστές», όπως χαριτολογούσε ο Κωστής Μοσκώφ, άρχισαν να μιλάνε για την Παράδοση, την εκκλησιαστική Ορθοδοξία, την ελληνική ταυτότητα. Η γλώσσα τους δεν είχε τίποτε να κάνει με τα ξύλινα φληναφήματα που ακούει ο Νεοέλληνας από την «επίσημη» εκκλησία, τα ηθικολογικά κηρύγματα, τα «θρησκευτικά» του σχολείου. Οι δημοσιογράφοι μπερδεύτηκαν: «τι είναι αυτοί»; απορούσαν. Ορθόδοξοι δεν είναι, αφού η κατεστημένη Ορθοδοξία μιλάει άλλη γλώσσα, όμως κάτι νέο δείχνουν στην Ορθοδοξία – να τους πούμε, λοιπόν Νεορθόδοξους»!

Θόρυβος στον Τύπο «διάλογος Ορθοδοξίας και Μαρξισμού», πολιτικό ζητούμενο η κοινωνιοκεντρική ελληνικότητα ένσαρκη στη λαϊκή ευσέβεια: να συνειδητοποιηθεί σαν αντιπρόταση στον Ιστορικό Υλισμό μαρξιστών και «φιλελεύθερων». Για πρώτη φορά η αμφισβήτηση σάρωνε όχι μόνο την επιδερμική συμπτωματολογία, σκόπευε τον ξιπασμένο μεταπρατισμό, τα δάνεια ιδεολογικά δεκανίκια. Ξεπήδησε καινούργιο συνεγερτικό τραγούδι στη χώρα, «σαν την ηχώ του Θεού στο βυθό του Εωσφόρου».

Οι «Νεορθόδοξοι» ήταν σκόρπιες μονάδες ή παρέες, άγνωστοι συχνά μεταξύ τους. Όμως η κατεστημένη πια στην εξουσία Αριστερά (μετά τον εκλογικό θρίαμβο του Ανδρεϊσμού) έβλεπε ότι αυτή η καινούργια γλώσσα στην πολιτική ήταν το μόνο ουσιαστικά διαφορετικό που ξεμύτιζε, φορτισμένο με την ακαταμάχητη δυναμική της ανιδιοτέλειας. Κόμιζε άλλα μέτρα, ποιότητα που από μόνη της απωθούσε στο περιθώριο τους αναμηρυκασμούς ενός αναχρονιστικού μαρξισμού και τα εθνικιστικά παραληρήματα της πατριδοκαπηλείας. Ηταν κίνδυνος, και μάλιστα εκείνη την ώρα που, για πρώτη φορά, η στράτευση στην Αριστερά εξασφάλιζε καριέρα, μέθη εξουσίας, δημοσιότητα.

Οι πρώτες απόπειρες να εξουδετερωθεί η κινδυνώδης ενόχληση ήταν άκομψες, κραύγαζαν την εμπάθεια. Πρωτοσέλιδο λ.χ. του Πρετεντέρη στο «Βήμα» με τίτλο: «Νεο-ορθόδοξοι ή Νεο-φασίστες;» και πάμπολλα παρόμοια. Με εσκεμμένες παρερμηνείες και νοηματικές διαστροφές κειμένων ξεσπούσε κάθε τόσο, στα χρόνια που ακολούθησαν, θύελλα συντονισμένης «αγανάκτησης», μεθοδευμένης οργής. Πότε για δήθεν πλαστογράφηση δήλωσης του Κίσινγκερ (πρωτοδημοσιευμένης σε έντυπο του ΔΟΛ!) πότε για δήθεν καταλογισμό «προδοσίας» στον Βενέζη, πότε για δήθεν απαξίωση του προσώπου του Λεωνίδα Κύρκου, πότε για δήθεν απαιτήσεις «εθνοκάθαρσης» στη Θράκη, καταιγισμός κάθε φορά χλευασμών, απειλών, ύβρεων, συκοφαντικών χαρακτηρισμών. Με στόχο ό,τι μεταπολιτευτικά αποτέλεσε τουλάχιστον πρόκληση μη μεταπρατικού προβληματισμού.

Τη «νεορθόδοξη» έκπληξη την εξουδετέρωσε τελικά η ετικέτα του «εθνικισμού», ο επίμονος, μεθοδικός, αδίστακτος προπαγανδισμός της ετικέτας. Οι άνθρωποι που διακήρυτταν ότι με τον εθνικισμό τελειώνει ιστορικά ο Ελληνισμός, ταυτίστηκαν στις συνειδήσεις της απερίσκεπτης μάζας με αυτό που μαχητικά απέρριπταν. Βοήθησε και η ασυμμάζευτη σύγχυση της δεκαετίας του ’90: Η ιδεολογικοποίηση του σκοπιανού προβλήματος, τα ανόσια (στην κυριολεξία) συλλαλητήρια για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, τα εθνικιστικά κηρύγματα στις εκκλησιές, μια γλώσσα επιθετική για τους αντιφρονούντες (γραικύλοι, ευρωλιγούρηδες κ.τ.ό.).

Χάθηκε μια δυνατότητα να μπολιαστεί η πολιτική με ουσιαστικά, δικά μας, όχι δανεισμένα ερωτήματα. Βυθιστήκαμε στη νέκρα της διαχειριστικής πολιτικής, με μιαν «Αριστερά» ακυρωμένη από τον καριερισμό, την ιδιοτέλεια.

ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 18 Nοεμβρίου 2007 – Aρχείο,

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_18/11/2007_249457