• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 602,155 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Νοέμβριος 2013
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Οκτ.   Δεκ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Όταν ο «εχθρός» μας γίνεται «διπλανός», αλληλέγγυος και «σύντροφος»-Ευαγγέλιο του Σαμαρείτη

Σχόλια πολλά στο Σαμαρείτη του ευαγγελίου

«…τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι

τοἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς;

 ὁ δὲ εἶπεν· ὁ ποιήσας τἔλεος μετ’ αὐτο.

εἶπεν οὖν αὐτἸησοῦς· πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως»

 

Η σημερινή μέρα είναι σημαδιακή για το ΜτΒ: Κλείνουμε ως ιστολόγιο έξι χρόνια και μπαίνουμε στον έβδομο. Θα τιμήσουμε τη μέρα πάλι με θέμα του Κυριακοδρόμιου, αφού  συμπίπτει το γενέθλιο με Κυριακή και μάλιστα με ένα πολύπλοκο και πολυεπίπεδο Ευαγγέλιο.

Ένα ευαγγέλιο που έχει ως φόντο την μέχρι τα πρόθυρα του θανάτου καταλήστευση «ανθρώπου από άνθρωπο» και όχι απλά την «εκμετάλλευση». Ένα ευαγγέλιο όπου αποκαλύπτεται η «εν τοις πράγμασι» απαξία των θεσμικών και οργανικών ιερατείων και διανοούμενων, ενώ αναδύεται η θετική έκπληξη από έναν εθνικά και θρησκευτικά νομιζόμενο «εχθρό» των Ιουδαίων. Μιλάμε για το λεγόμενο ευαγγέλιο του «καλού» Σαμαρείτη*1.

Θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε συνοπτικά και τα τρία επίπεδα της Παραβολής, την συγκυρία που έδωσε την αφορμή και κάποιες διαστρεβλώσεις.

***

Η με ακραία έμφαση καταλήστευση των λαών της γηραιάς Ηπείρου, αλλά ειδικά των λαών της μεσογειακής και ανατολικής Ευρώπης με κορυφαίο εμάς, δηλ. τον ελληνικό λαό, μπορεί να δώσει μια εικόνα για τον ιστορικό, πολιτικό, κοινωνικό και θρησκευτικό φόντο που λαμβάνει χώρα η δημόσια κόντρα ενός «θεολόγου» του Μωσαϊκού Νόμου, δηλαδή του «νομικού» της ευαγγελικής περικοπής, εναντι του Ιησού.

Η ντόπια εθελόδουλη κάστατων Ιουδαίων, στους Ρωμαίους κατακτητές, θυμίζει τη δική μας απέναντι στην Τρόικα. Γι’ αυτό συχνά επιτίθενται στον Ιησού για να τον εκθέσουν, απομονώσουν και συντρίψουν. Στα τρία «συνοπτικά» ευαγγέλια (Ματθαίου, Μάρκου και Λουκά) αναφέρονται αρκετές τέτοιες απόπειρες από Φαρισαίους (θρησκευτικούς ηγέτες των Ιουδαίων), Σαδουκαίους (ελληνιστές φιλοσόφους) και «νομικούς».

Ο σημερινός νομικός εκτίθεται δημόσια αμέσως από τον Ιησού, αφού στο αρχικό του ερώτημα «…διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;» ο Ιησούς του δίνει την πρωτοβουλία με αντερώτημα «…ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις;» το οποίο απαντά αυτόματα ο πολυμαθής νομικός από το Δευτερονόμιο: «ὁ δἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καἐξ ὅλης τῇ ψυχῇ σου καἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν

 Όταν κατανοεί ότι γνώριζε ήδη την απάντηση στο δικό του ερώτημα πάει την κουβέντα πιο πέρα «…ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· καὶ τίς ἐστί μου πλησίον;…».  Με τα ερωτήματα και τις απαντήσεις αυτές θα μπορούσε να πει κάποιος ότι συγκεφαλαιώνεται όλο το Μυστήριο της Θείας Οικονομίας από τη μια, αλλά η έντονη και βαθειά ανθρωπολογία της Ορθόδοξης χριστιανικής πίστης και θεολογίας.

1) Ο Ιησούς αφήνει στο υπόβαθρο της συζήτησης για την «αγάπη προς τον Θεό», την οποία το Δευτερονόμιο την έχει πρώτη, όπως επίσης πρώτη την ξανατοπεθετεί ο Ιησούς στους «μακαρισμούς». Γι’ αυτό δεν επανέρχεται σ’ αυτό ούτε ο Ιησούς, ούτε ο νομικός ούτε κάποιος τρίτος.

2) Η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το ποιος είναι ή γίνεται πλησίον. Ο νομικός απαντά τοπικά και «μεταφυσικά» με το «είναι»: «…καὶ τίς ἐστί μου πλησίον;…». Ο Ιησούς στο τέλος της Παραβολής αποκαλύπτει ότι ο πλησίον «γίνεται» και αποκαλύπτεται μέσω της έμπρακτης απόδειξης: «…τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς;»

3) Μένει επίσης σε άλλο φόντο τόσο το γεγονός της ανταπόδοσης της αγάπης προς «τον πλησίον», αλλά και το μέτρο αυτής της αγάπης που είναι ο όντως «εαυτός» «…ἀγαπήσεις… καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν». Με άλλα λόγια δεν έχει κανένα ουσιαστικό νόημα η συζήτηση περι της διπλής αγάπης του Δευτερονομίου και των Μακαρισμών εάν δεν ξεκαθαριστεί προηγουμένως το πιο δύκολο ζήτημα που είναι «ποιος «γίνεται πλησίον» στην ζωή;»

*******

Υπάρχει στις μέρες μας σε πολλούς κύκλους η αίσθηση ότι η παραβολή έχει μια κατ’ εξοχήν ηθική-ανθρωπολογική έως και «ηθικιστική» διάσταση όπου βεβαίως στο επίκεντρο είναι ο «καλός Σαμαρείτης», αλλά ο «πλησίον» (του) είναι «ληστευμένος» άνθρωπος «ο ἐμπεσών εἰς τοὺς λῃστάς» στο πρόσωπο του οποίου είναι ο Χριστός (όπως διαφαίνεται στο Ευαγγέλιο της Κρίσης). Αυτή η θεώρηση είναι η επικρατούσα στη «δυτική» θεολογία και σε πολλούς ευσεβιστικούς κύκλους της «ανατολικής». Γράφει ορθά σήμερα ο π. Παντελεήμων Κρούσκος:

«Στην Δύση εικονογραφημένος περιπεσών είναι ο ίδιος ο Χριστός και καλός σαμαρείτης ο άνθρωπος. Είναι σαφής ο συμβολισμός. Ο περιθάλπων τον αδελφό του, περιθάλπει καθηκοντικά τον ίδιο τον Θεό, όπως θα έκανε κάθε τίμιος και αξιοσέβαστος χριστιανός. Στην ανατολή σαμαρείτης είναι ο Χριστός και περιπεσών ο άνθρωπος. Η διάσταση είναι μυστηριακή. Ο Χριστός κατερχόμενος με όχημα την ανθρώπινη φύση επιχέει έλαιον και οίνον στον πληγωμένο άνθρωπο στο πανδοχείο της Εκκλησίας. Δεν επιχρωματίζεται διόλου η σκηνή με εξιδανικεύσεις για τον άνθρωπο και παρεξηγήσεις για την τελειωτική και υπέρτερη δύναμη και ευχέρεια του Θεού. Η παραβολή είναι θεοκεντρική».

Δεν απορρίπτεται αυτή η διάσταση –αλλοίμονο- αλλά έρχεται σε δεύτερο πλάνο ως μίμηση. Ο Σαμαρείτης θεολογικά είναι ο ενανθρωπίσας Υιός του Θεού, που λόγω του γιγαντώδους ζητήματος «της θεοδικίας» νομίζεται από πολλούς ως εχθρός του ανθρώπου. Πρώτα ο Ιησούς απορρίπτει θεολογικά και παραβολικά την «θεοδικία» και κατόπιν καλεί κάθε «νομικό» άνθρωπο να τον μιμηθεί –  «ὁ δὲ εἶπεν· ὁ ποιήσας τἔλεος μετ’ αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτἸησοῦς· πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως»  – σε όλες τις διαστάσεις: κίνητρα, πρακτική, στόχο.

Ας δούμε όμως ακόμα μερικά αξιοσημείωτα στην παραβολή, όπως τα έχει υπογραμμίσει ήδη από το 1985 (πάλι 10-11) στον άμβωνα του ναΐσκου του Μετοχίου του Οσίου Λουκά στην Πάτρα ο πολιός τώρα γέροντας παπα Νίκος Φαναριώτης:

1) Ο άνθρωπος κατέρχεται από τον λόφο των Ιεροσολύμων προς την Ιεριχώ και καταληστεύεται. Πρόκειται για τον «Αδάμ» που κατήλθε από το στάδιο του θείου Φωτισμού στα βιολογικά επίπεδα και έγινε «ημιθανής»: «Κάποιος άνθρωπος, ο Αδάμ βεβαίως, και οι μετ’ αυτών κατέβηκε από την Ιερουσαλήμ δηλαδή απ’ την Εδέμ, προς τον κόσμο, προς την Ιεριχώ, και εκεί έπεσε στους ληστές, τους δαίμονες, οι οποίοι τον λήστεψαν αλλά δεν μπόρεσαν παρ’ όλες τις πληγές να τον σκοτώσουν. Τον άφησαν ημιθανή, γιατί ο διάβολος δεν έχει το δικαίωμα να σκοτώνει τον άνθρωπο, να τον βασανίζει όταν του Δώσει το δικαίωμα, αλλά η ζωή και ο θάνατος είναι στα χέρια του Παντοκράτορα».

2) Ο Ιησούς εγκατέλειψε την, κατά το φαινόμενο, θεϊκή τέρψη, όπως και ο Σαμαρείτης παράτησε την όποια «δουλειά» και «στόχους» είχε για χάρη του ληστευμένου ανθρώπου: «Το πρώτο που έκανε είναι ότι εγκατέλειψε την δουλειά του, τον θρόνο του πατρός, ίσως εγκατέλειψε ως Σαμαρείτης πηγαίνοντας, κάποιο πανηγύρι που θα πήγαινε σε κανένα μοναστήρι για ευλογία, ή και την εκκλησία ακόμα, τον εκκλησιασμό, διότι στο δρόμο βρήκε άνθρωπο μισοπεθαμένο που είχε ανάγκη, ή πήγαινε σε κάποιο κήρυγμα ή δεν ξέρω σε κάποιο κύκλο, όλα αυτά τα εγκατέλειψε, ακόμα και τις επιχειρήσεις μπορεί να πήγαινε, τα ανέβαλε όλα και έσκυψε επάνω, πράγμα που δεν έκαναν οι άλλοι, αυτό είναι το πρώτο, μετά εξέβαλε από το σακίδιο του έλεον, οίνον όπως ξέρουμε, τον ανακούφισε με το λάδι, τον έπλυνε με το κρασί, τον έβαλε πάνω στο άλογό του και στο τέλος τον παρέδωσε στους πανδοχείς».

3) Δεν είναι άμοιρη η σειρά των γιατρικών πάνω στο ληστευμένο άνθρωπο. Πρώτα το λάδι, δηλαδή την κατανόηση, ευσπλαχνία, ανθρωπιά και έλλειψη κριτικής. Μετά το κρασί, δηλαδή το οινόπνευμα που «τσούζει» για να καταπολεμηθούν τα μικρόβια, δηλαδή η ασκητική θεολογία με την οποία απομακρύνονται σιγά σιγά οι λόγοι που δίνουν δικαιώματα στις ληστείες των «λογισμών». Κατόπιν κουβαλιέται με το ζωντανό (κτήνος) δηλαδή με το ίδιο το κορμί του στο συλλογικό υποκείμενο-θεραπευτήριο, το πανδοχείο που λέγεται Εκκλησία και δέχεται τους πάντες, ανεξάρτητα αν κάποιοι γιατροί δεν είναι και τόσο της προκοπής.

«…Επήγε στο Πανδοχείο τον άρρωστο, του έδωσε τα μέσα να τον θεραπεύσει, τους έδωσε τα δύο δηνάρια, δηλαδή το σώμα Του και το αίμα Του. Και δεν αρκέστηκε μόνο στα δύο δηνάρια αλλά του λέει: «Μη λυπηθείς έξοδα. Ότι αν προς δαπανήσεις εγώ θα στα δώσω όταν έρθω» Και προσδαπανά επιπλέον η εκκλησία.

Έχει το σώμα και το αίμα του Χριστού τα δύο δηνάρια, τα οποία ο ίδιος τα παρέδωσε και μόνο η Ορθόδοξη εκκλησία του Χριστού τα έχει, οι άλλες τα πετάξανε και δεν έχουν τίποτα, και προσδαπανά. Έχει την εξομολόγηση, έχει τα ευχέλαια, έχει τις αρτοκλασίες, έχει τις ακολουθίες, έχει τις ευλογίες, έχει τα προσκυνήματα, έχει τα λείψανα, έχει τα μνημόσυνα, και τι δεν έχει η εκκλησία. Αυτά είναι τα παραπάνω που δαπανά η εκκλησία και έχει όλα τα μέσα και όλα τα έξοδα πληρωμένα για να σώσει εκείνο που θέλει να πάει να σωθεί εις το Πανδοχείο…».

4) Οι πανδοχείς δεν ρώτησαν ποιος είναι ο «ημιθανής». Γιατί όλοι οι άνθρωποι που δεν είμαστε πλήρως νεκροί, έχουμε τη δυνατότητα θεραπείας και ολοκλήρωσης από την κτηνώδη «αλλοτρίωση». Τους δέχονται όλους, αρκεί να μην είναι «λύκοι με ένδυμα προβάτου». «…Η εκκλησία είναι νοσοκομείο. Είναι θεραπευτήριο η εκκλησία. Αυτό είναι η εκκλησία. Ούτε κόμμα είναι ούτε σωματείο ούτε οργάνωση είναι ούτε ιδεολογικό σύστημα είναι, τίποτα απ’ αυτά δεν είναι. Η εκκλησία είναι ότι έχει πάντα ανάγκη η κοινωνία. Είναι άρρωστη η κοινωνία και η εκκλησία είναι το νοσοκομείο. Το θεραπευτήριο. Και δέχεται το νοσοκομείο τους πάντες. Όταν πάτε στο νοσοκομείο δεν θα σας ρωτήσουνε ποιο κόμμα είστε και τι πιστεύετε και ποια είναι τα ιδεολογικά σας φρονήματά σας και τα τέτοια. Θα σε δεχτεί γιατί πεθαίνεις. Αρκεί να Θες να πας στο νοσοκομείο. Το πικρό με μας είναι ότι δεν θέλουμε να πάμε στο νοσοκομείο, στο θεραπευτήριο, που λέγεται εκκλησία και που η θεραπεία του είναι κατά εκατομμύρια γνωστές…».

*******

5) Τι συμβολίζουν στο μυστήριο της θείας οικονομίας ο Ιερέας και ο Λευίτης; Εδώ ο π. Νικόλαος δεν γράφει κάτι. Σίγουρα ο Ιερέας συμβολίζει κάθε ιερατείο. Όχι μόνο των εκάστοτε «εθνικών», δηλαδή των θρησκειών και ιδεολογιών πέρα του «λαού του Ισραήλ», αλλά και όλου ιερατικού χορού του Ισραήλ: «Κατὰ συγκυρίαν δἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τὁδἐκείνῃ, καἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν». Το σημαίνει όμως το «αντιπαρήλθεν»; Στην ευνοϊκότερη περίπτωση ότι προσπάθησαν αλλά δεν τα κατάφεραν. Στην δυσμενέστερη ότι δεν προσπάθησαν καθόλου. Νομίζω ότι ισχύουν και τα δύο, ανάλογα το πρόσωπο και την περίπτωση. Πάντως στην Παραβολή ο Ιησούς επισημαίνει την ευνοϊκή, αφού σημειώνει το «ἰδὼν», δηλαδη όλη την προσπάθεια.

Ο Λευίτης ομοίως  εκφράζει όλους τους θεσμικούς και μη θεσμικούς φιλοσόφους, διανοούμενους, θεολόγους, επιστήμονες, συγγραφείς, καλλιτέχνες  και δημοσιογράφους. Για την ορθόδοξη ανθρωπολογία σηματοδοτούν τις ίδιες δυσκολίες. Γι’ αυτό η ορθόδοξη θεολογία δεν είναι απλά ανθρωπολογική, αλλά Χριστοκεντρική: «Ὁμοίως δὲ καὶ Λευΐτης γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καἰδὼνἀντιπαρῆλθε».Εδώ επισημαίνεται η προσπάθεια διπλά: «ἐλθὼν καἰδὼν». Το αποτέλεσμα τελικά το ίδιο.

6) Η προτροπή του Ιησού προς «νομικό» να πράξει «ομοίως» συμπεριλαμβάνει βεβαίως και την περίπτωση μιας ανθρωπολογικής προσπάθειας απέναντι σε κάθε ληστευμένο. Όμως για να έχει αποτελέσματα οφείλει ο κάθε «σαμαρείτης» να πράτει «ομοίως» με τον Ιησού.

7) Ας επιστρέψουμε όμως πάλι στο Δευτερονόμιο και τους Μακαρισμούς. Γιατί επιζητείται η αγάπη προς τον «Πλησίον»; «ἀγαπήσεις… καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν».·Θεωρώ ότι για να μπορούμε να μοιράσουμε αγάπη είναι αναγκαίο προηγουμένως να έχουμε δεχτεί, γιατί έτσι την μαθαίνουμε αυτή την τέχνη. Επομένως δεχόμαστε αγάπη, ανταποδίδουμε και μετά χαρίζουμε. Γιατί πρώτα αγαπάμε τον πλησίον, δηλαδή αυτόν που μας έδειξε αγάπη αληθή και πλήρη. Όπως ο Ιησούς –Σαμαρείτης.

8) Γιατί όμως το μέτρο είναι ο εαυτός μας; «…ὡς σεαυτόν». Έχουμε ένα μόνο εαυτό στα βάθη της καρδιάς μας, της ψυχής μας, ισχύος και διανοίας μας; Φυσικά και όχι. Γράφει ο αγαπημένος μας μακαριστός Κωστής Μπαστιάς στο Νέο Κυριακοδρόμιό του (σελ. 231, β΄εκδ. 1977, Αστήρ ):

«…Μολονότι ο νομικός έδωκε, ο ίδιος, την απόκριση στο ερώτημά του, δεν αφίνει τον αγώνα. Ρωτά, για να δικαιολογήση τις απορίες του, ποιος είναι ο πλησίον. Δεν αναρωτήθηκε όμως, ποιος είναι ο εαυτός του. Γιατί αφού ο εαυτός μας γίνεται μετρική μονάδα, που μ’ αυτήν θα μετρηθή η αγάπη μας για τον πλησίον, η μετρική αυτή μονάδα, πρέπει νάναι ξεκαθαρισμένη. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πρώτα απ’ όλα, ποιόν εαυτόν μας αγαπούμε. Μέσα μας δεν υπάρχει ένας άνθρωπος, αλλά πολλοί. Ποιον, απ’ όλους αυτούς, αγαπάμε; Τον περήφανο; Το σαρκικό; Τον άρπαγα; Τον ψε΄τη; Ή Τον Ταπεινό; Τον Πνευματικό; Τον άδολο; Αυτόν που δεν έχει πετρωμένη καρδιά, αλλά γεμάτη αγάπη; Γιατι, αν η πόρνη αγαπήσει τον πλησίον της, φροντίδα έχει να τον εκπορνέψη, περισσότερο παρ’ όσο είναι βουτηγμένη η ίδια στο κρίμα. Η αγάπη του φυλάργυρου είναι να κάνη το παιδί του φιλάργυρο, πιο σκληρό απ’ ότι είναι ο ίδιος. Και το ιδανικό του πατέρα, του δουλωμένου στο χρήμα, είναι πώς να σπώξη το παιδί τους σ3ε περισσότερη λατρεία του χρυσαφιού, νομίζοντας πως αυτός είναι ο δρόμος της ευτυχίας.

Έχει λοιπόν βασική σημασία, ποιόν εαυτό μας αγαπάμε, ώστε σαν κι αυτόν ν’ αγαπήσουμε τον διπλανό μας. Το κλειδί, σ’ αυτό το δύσκολο ξεκαθάρισμα, μας το δίνει ο ίδιος ο Ιησούς, όταν λογαριάζη δεύτερη την εντολή αυτή και πρώτη τοποθετεί την αγάπη, την απόλυτη και ολοκληρωτική αγάπη του Θεού. Αν δεν τηρηθεί η πρώτη εντολή, η αγάπη του πλησίον είν’ εντολή ακατόρθωτη…».

Σημείωση: Νομίζω, αν μπορέσει καθένας από μας και ακούσει στα βάθη του δικού του εαυτού το Πνεύμα που «κρούει τη θύρα» και ανοίξει την παραμικρή ρωγμή, η ροή της θείας ενέργειας θα είναι και η ροή της αγάπης του Ιησού Σαμαρείτη. Τα υπόλοιπα κατόπιν είναι ήδη θέμα ζώντος χρόνου… Η αγάπη στον Πλησίον Ιησού στα βάθη της καρδιάς είναι ήδη και η αρχή εφαρμογής της πρώτης και μεγάλης εντολής..

Εμπρός λοιπόν εαυτέ μου, εμπρός λοιπόν φίλες και φίλοι μου…

*****

*1 Κυριακή Η’ Λουκά (Λουκ. 10,25-37) παραβολ το καλο Σαμαρείτου 

Πρωτότυπο κείμενο

«25 Καἰδοὺ νομικός τις ἀνέστη ἐκπειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;

26 Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις;
27
Ὁ δἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν·

28 εἶπε δὲ αὐτῷ· ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ.

29 Ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν· καὶ τίς ἐστί μου πλησίον;

30 Ὑπολαβὼν δἸησοῦς εἶπεν· ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸἹερουσαλὴμ εἰς Ἱεριχώ, καὶ λῃσταῖς περιέπεσεν· οἳ καἐκδύσαντες αὐτὸν καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα.

31 Κατὰ συγκυρίαν δἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τὁδἐκείνῃ, καἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν.
32
Ὁμοίως δὲ καὶ Λευΐτης γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καἰδὼνἀντιπαρῆλθε.

33 Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ᾿ αὐτόν, καἰδὼν αὐτὸνἐσπλαγχνίσθη,

34 καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοἐπιχέων ἔλαιον καὶοἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τἴδιον κτῆνος ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καἐπεμελήθη αὐτοῦ·

35 καἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθών, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκε τῷπανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὅτι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγἐν τἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι.

36 Τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς;
37
Ὁ δὲ εἶπεν· ὁ ποιήσας τἔλεος μετ᾿ αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτἸησοῦς· πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως».

Μετάφραση

25 Ἕνας νομικὸς ἐσηκώθηκε μὲ τὸν σκοπὸν νὰ τὸν πειράξῃ καὶ τοῦ εἶπε, «Διδάσκαλε, τί νὰ κάνω διὰ νὰ κληρονομήσω ζωὴν αἰώνιον;».

26 Αὐτὸς δὲ τοῦ εἶπε, «Εἰς τὸν νόμον τί εἶναι γραμμένον; Τί διαβάζεις;».

27 Ἐκεῖνος ἀπεκρίθη, «Νὰ ἀγαπήσῃς Κύριον τὸν Θεόν σου μὲ ὅλην τὴν καρδιά σου καὶ μὲ ὅλην τὴν ψυχήν σου καὶ μὲ ὅλην τὴν δύναμίν σου καὶ μὲ ὅλην τὴν διάνοιάν σου καὶ τὸν πλησίον σου ὅπως τὸν ἑαυτόν σου».

28 «Ὀρθὰ ἀποκρίθηκες», εἶπε ὁ Ἰησοῦς, «κάνε αὐτὸ καὶ θὰ ζήσῃς».

29 Ἐκεῖνος ὅμως ἤθελε νὰ δικαιώσῃ τὸν ἑαυτόν του καὶ εἶπε εἰς ταὸν Ἰησοῦν, «Καὶ ποιὸς εἶναι ὁ πλησίον μου;».

30 Ὁ Ἰησοῦς ἀπήντησε, «Κάποιος κατέβαινε ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς τὴν Ἱεριχὼ καὶ ἔπεσε σὲ ληστὰς, οἱ ὁποῖοι ἀφοῦ τὸν ἔγδυσαν καὶ τὸν ἐτραυμάτισαν, ἔφυγαν καὶ τὸν ἄφησαν μισοπεθαμένον.

31 Κατὰ σύμπτωσιν ἕνας ἱερεὺς κατέβαινε εἰς τὸν δρόμον ἐκεῖνον ἀλλ’ ὅταν τὸν εἶδε, ἐπέρασε ἀπὸ τὸ ἀπέναντι μέρος.

32 Ὁμοίως καὶ ἕνας Λευΐτης, ὅταν ἔφθασε εἰς τὸν τόπον καὶ τὸν εἶδε, ἐπέρασε ἀπὸ τὸ ἀπέναντι μέρος.

33 Ἕνας ὅμως Σαμαρείτης, ἐνῷ ἐβάδιζε, ἔφθασε κοντά του καὶ ὅταν τὸν εἶδε, τὸν σπλαγχνίσθηκε.
34 Τὸν ἐπλησίασε, ἔδεσε τὰ τραύματά του, ἀφοῦ τὰ ἄλειψε μὲ λάδι καὶ κρασί, τὸν ἀνέβασε εἰς τὸ δικό του ζῶον καὶ τὸν ἔφερε εἰς ἕνα ξενοδοχεῖο καὶ τὸν περιποιήθηκε.

35 Ὅταν ἔφυγε, τὴν ἑπομένην ἡμέραν, ἔβγαλε δύο δηνάρια καὶ τὰ ἔδωκε εἰς τὸν ξενοδόχον καὶ τοῦ εἶπε, «Περιποιήσου τον καὶ ὅ,τι δήποτε δαπανήσῃς ἐπὶ πλέον, ἐγὼ θὰ σοῦ τὸ ἀποδώσω ὅταν ἐπιστρέψω».

36 Ἀπὸ τοὺς τρεῖς αὐτοὺς ποιὸς σοῦ φαίνεται ὅτι ἔγινε πλησίον εἰς ἐκεῖνον ποὺ ἔπεσε εἰς τοὺς ληστάς;».

37 Ἐκεῖνος δὲ εἶπε, «Αὐτὸς ποὺ τοῦ ἔδειξε τὴν εὐσπλαγχνίαν». Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε, «Πήγαινε καὶ κάνε καὶ σὺ τὸ ἴδιο».

ΠΗΓΗ: Αέναη επΑνάσταση Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013.

Advertisements

5 Σχόλια

  1. Ένας σοφός θεολόγος ερμήνευε βαθύτερα και ως εξής: οι ληστές (αμαρτίες, διάβολος) απογυμνώνουν τον άνθρωπο από τη Χάρη του Θεού, και τον τραυματίζουν. Ο καλός Σαμαρείτης είναι η Εκκλησία, που έχει το έλεος (έλαιον) και το καθαριστικό φάρμακο (οίνον) και αποκαθιστά τον άνθρωπο.
    Σε ανθρώπινο επίπεδο, όταν οι Έλληνες πολεμούσαν με τους Ιταλούς στο μέτωπο, όταν εύρισκαν κάποιον Ιταλό τραυματισμένο στο έλεός τους, τον περιέθαλπαν, διότι εκείνη τη στιγμή ο Ιταλός ήταν ο πλησίον, που άφησε γονείς και οικογένεια κάπου αλλού και τώρα κείτεται τραυματισμένος και αδύναμος, και είναι «σαν κι εμάς».

  2. Και μένα με συγκίνησε βαθιά η εικόνα του ξένου Θεού. Εγραφα χτες το πρωΐ: Η αγάπη του Θεού μας τον οδήγησε να παρομοιάσει τον εαυτό του με Σαμαρείτη, χωρίς να ντρέπεται. Μετά την απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό, ο Θεός έγινε εχθρός για μας. Στο διεστραμμένο φαντασιακό του ανθρώπου ο θεός έγινε τερατόμορφος, εκδικητικός, τιμωρός, γεμάτος ανθρώπινα πάθη, είδωλο, ιδέα, εικόνα υπέρτατου όντος με περίεργα κυκλοθυμικά γούστα για την τύχη και την διαχείριση του ανθρώπου. Είναι τρομερό πώς έβλεπαν τους θεούς τους οι αρχαίοι λαοί, αλλά και πώς Τον βλέπουν πολλοί σύγχρονοι και δη χριστιανοί. Όμως ο εχθρός Θεός δεν έπαψε να αγαπά τα παιδιά Του. Ξεπερνώντας την ανθρώπινη διαστροφή ταυτίζεται με έναν ξένο και αλλόφυλο, γιατί εμείς ξενωθήκαμε και αλλοτριωθήκαμε από Αυτόν. πού γίνεται άνθρωπος για να σώσει αυτόν πού Τον μισεί και τον κατηγορεί. Νήπιος ο άνθρωπος και ανόητος. Ο Θεός δεν ξεπέφτει από το μεγαλείο του παρόλη την νηπιότητα μας. Ούτε μας συνερίστηκε.Ξένο τον θελαμε; Στα μέτρα μας ήρθε. Με πιάνει ντροπή.

  3. Πολλά, μα πάρα πολλά και καλά γράφονται γι’ αυτό το κείμενο. Κατ’ αρχήν ο νομικός, δηλαδή ο άνθρωπος της εκκλησιαστικής τάξης και της θεολογικής συγκρότησης της εποχής εκείνης (αλλά και της κάθε εποχής δυστυχώς), είχε μία ιδιαίτερη έφεση σε κάτι: στην αυτοδικαίωση… Θέλησε λοιπόν, μετά από την πρώτη προτροπή του Κυρίου να δικαιώσει τον εαυτό του. Πόσοι άραγε από τους «χριστιανούς» της κάθε εποχής και βεβαίως και της δικής μας, δεν έχουν έμφυτη αυτήν την αυτοδικαίωση; Όλοι σχεδόν τα κάνουν όλα «σωστά» και μάλιστα από τα νειάτα τους! Σωστά τρέχουν στις αγρυπνίες (και ας πλακώνουν τα παιδιά τους έπειτα επειδή δεν διάβασαν σωστά τα μαθήματα), σωστά κάνουν τις νηστείες ολόκληρες και αυστηρές (και ας θάβουν όλους τους «αντίθετους» έπειτα), σωστά παντρεύονται και το ρίχνουν στην άσκηση έπειτα (και ας απορούν μετά γιατί διαλύονται οι γάμοι), σωστά μετράνε και την δεκάρα που μπαίνει στην τσέπη τους (και ας ψάχνουν μετά με απορία την αιτία των κρίσεων), σωστά κάνουν πολλά μα πάρα πολλά «καλά», τα οποία όμως δεν ξέρουν πως να τα διαχειριστούν και τα φορτώνουν μετά στον Χριστό (Χριστέ μου βόηθα με, τα σκάτωσα…!!!).
    Αμ έτσι και τα σαλιγκάρια θα πετάγανε αδέλφια μου! Πρώτα πρέπει ο κάθε ένας να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα τσουβάλι λάσπη και έπειτα, ας αρχίσει να ψάχνεται για το τι μπορεί να κάνει αυτό το τσουβάλι λάσπης… Και δεν είναι τυχαίο πως, μεγάλα πνεύματα στην πνευματική σκέψη είδαν τα ίδια πράγματα: οι αρχαίοι έλεγαν με έμφαση «Γνώθι σαυτόν», δηλαδή αυτό που ο Χριστός είπε ουσιαστικά στον νομικό. Βρες τον εαυτό σου, αγάπησέ τον αληθινά και έπειτα αγάπησε με τον ίδιο τρόπο και τον πλησίον σου. Ποιον δηλαδή; Μα αυτόν που σε ελεεί και σε συμπαραστέκεται…
    Αυτά για αρχή…..

  4. @ Hera

    Καλό θα ήταν να αναφέρεται ποιος ειναι ο «σοφός θεολόγος», γιατι εχει κι αυτο μια σημασία. Πάντως μονο στο «πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως» θα μπορουσαν σε ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ επίπεδο να θεωρηθούν τα υπό φωτισμό μέλη της Ζωσας Εκκλησιας ότι εχουν σχεση. Γιατι ο ΜΟΝΟΣ αληθής Σαμαρείτης παραμενει ο ΜΟΝΟΣ ενανθρωπίσας Θεός, ο ΜΟΝΟΣ ξένος στην ανθρωπότητα που τα «δινει ολα» για τον «ληστευμενο» ανθρωπο παντοιοτρόπως. Δηλαδή ο IC XC!!!
    Ευχαριστω πάντως για το σχόλιο.

    @ ppanteleimon

    Δεν μπορώ παρα να συνυπογραψω το σχόλιό σου και φυσικά εκ τούτου να ευχαριστησω για τη σημαντικη αυτη συνεισφορά στο θέμα.

    @ Δρακουμέλ

    Στέκεσαι στο «νομικό», αλλά και αυτη η όψη της ευαγγελικής περικοπής είναι σημαντική. Και το λέω γιατι πολλοί του μοιάζουμε, ακόμα και αν δεν το νομίζουμε… Νασαι καλά…

  5. Το ίδιο είπε και εκείνος άλλωστε, ο θεολόγος που ανέφερα. Είναι συνταξιούχος καθηγητής και όλοι στην πόλη μας τον θεωρούν σοφό άτομο. Είπε (πολύ χονδικά τα λέω) ότι ο άνθρωπος απογυμνώθηκε από τη Χάρη του θεού και έρχεται ο Χριστός και τον σώζει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: