• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,822 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Μαρτίου 2013
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Φεβ.   Απρ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Η «ατομική» σωτηρία απέναντι στη συνάντηση του ασώτου

 “…Έτι δε αυτού μακράν απέχοντος

είδεν αυτόν ο πατήρ και εσπλαχνίσθη,

και δραμών επέπεσεν επί τον τράχηλον αυτού

 και κατεφίλησεν αυτόν…”*

agape_feast-small

Η κρυμμένη στον αντικομουνισμό, καλβινικού τύπου, «αίρεση» της «ατομικής» σωτηρίας πάλι στην επιφάνεια…

Είναι γνωστό ότι από τη δεκαετία του 1970 το παλιό «χριστιανοδεξιό» ρεύμα, που κυριάρχησε στον τόπο μας για μια σειρά από ιστορικούς και θεολογικούς λόγους, αυτό που εμφυλοχώρησε και στήριζε φανερά και τη χούντα της επταετίας, άρχισε να σκάει και θεολογικά μύτη με αφορμή τότε δυο γεγονότα:

1) Την συμμετοχή του Αρχιεπισκόπου Μακάριου στο τιμόνι της Κύπρου με επικεφαλής τον γνωστό και προβεβλημένο Κων/νο Μουρατίδη της Θεολογικής της Αθήνας και

2) Την προβολή και στην Ελλάδα της λατινοαμερικανικού τύπου «Θεολογία της Απελευθέρωσης».

Για το πρώτο λούφαξαν κατόπιν, αφού έμμεσα υποστήριξαν – αν δεν παρότρυναν –  το πραξικόπημα των Ιωαννίδη-Σαμψών, που  έδωσε την διεθνή αφορμή για κατοχή της Βόρειας Κύπρου από την Τουρκία, το ξερίζωμα των βορειοκυπρίων ελλήνων και τον άγριοι εποικισμό της. Για το δεύτερο όμως συχνά μιλούσαν και την δεκαετία του ’80 μάλιστα μερικά ρεύματα ξιφουλκούσαν. Αφορμή αποτέλεσε ο τότε «χριστιανομαρξιστικός διάλογος» που έγινε από τα κάτω από τη «χριστιανοσοσιαλιστική νεολαία» και την αποτυχία του, διότι την απορρόφησε το σύστημα μέσω της επικοινωνιακής μέγγενης  από τη μια και την ουσιαστική διάλυση του αντίστοιχου κινήματος για πολλούς λόγους, που δεν είναι του παρόντος.

Σήμερα, με πολύ χειρότερους όρους, πάει να στηθεί ένας αντίστοιχος διάλογος σε επίπεδο κορυφής, για τον οποίο εξασκήσαμε κι από εδώ δυό φορές κριτική: προσέγγιση 1η και προσέγγιση 2η.

Και ενώ η σημερινή Κυριακή του Ασώτου πλησίαζε, έπεσε στην αντίληψή μου μια ανάρτηση, που μου ξύπνησε καμπανάκια. Στις μέρες που το ίδιο θρησκευτικό, εθνικιστικό ρεύμα συγχρωτίζεται πολυποίκιλα με το νεοπαγανιστικό, νεοφασιστικό και νεοναζιστικό ρεύμα γύρω από το παλιό στημένο μόρφωμα της Χ.Α., αρχίζουν να βγαίνουν πάλι στην επιφάνεια οι ίδιες απόψεις, και με επίχρισμα αντιαιρετικής θεολογίας: «7-02-2013: Είχον άπαντα κοινά: Η Θεολογία της Απελευθέρωσης». Ο συντάκτης δείχνει να είδε θετική την κριτική, όπως φαίνεται από τον τρόπο που σχολίασε, και ίσως με φιλορθόδοξη διάθεση. Αλλά αυτό ποτέ δεν φτάνει, αλλά πολλάκις είναι και επικίνδυνο για τους «έχοντες ζήλο, αλλ’ ου κατ’ επίγνωση».

*******

Δεν θα αναλύσουμε βεβαίως σε όλες τις διαστάσεις το ευαγγέλιο των ευαγγελίων. Απλά θα στηριχτούμε στο ολικό του υπόβαθρο για να τοποθετηθούμε και στο εισαγωγικό πρόβλημα της «θεολογίας της απελευθέρωσης». Ο αγαπητός Κωστής Μπαστιάς ανοίγοντας την ερμηνεία του (Κυριακοδρόμιο 1977, σελ. 49-55) σημειώνει το πλαίσιο της περικοπής:

«Η παραβολή αυτή είναι ένα τμήμα ενός παραβολικού τρίπτυχου. Στον Ευαγγελιστή Λουκά ολόκληρο το ιε΄ κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στις τρεις παραλλαγές πάνω στο ίδιο θέμα. Στην πρώτη πτυχή, το χαμένο πλάσμα δεν είναι ο άνθρωπος, αλλά ένα πρόβατο. Στη δεύτερη πτυχή είναι μία δραχμή, που έχει χάσει μια γυναίκα, και στην τρίτη πτυχή το χαμένο πλάσμα είναι ο άσωτος γυιός. Είναι χαρακτηριστικό πως ο ποιμένας, που έχασ’ ένα πρόβατο, από τα εκατό που είχε, παρατάει στην έρημο τα ενενήντα εννηά και τρέχει κι αγωνίζεται για να βρει το ένα..».

Πρόβατο, δραχμή, γυιός δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα, αλλά έχουν μια δυναμική, εξελικτική και αλυσιδωτά παράλληλη σχέση.

– Το πρόβατο είναι απλά ένα (άλογο) ζώο, δηλαδή η αλλοτριωμένη ζωώδης ανθρώπινη φύση (η «σάρκα») μετά την «πτώση» ή πριν το «χρίσμα». Η ζωώδης αυτή ανθρώπινη φύση όμως είναι η πρώτη περιουσία – χάρισμα του Πατέρα, η δημιουργική.

– Η χρυσή δραχμή, που έχασε η γυναίκα, είναι το ένλογο της ανθρώπινης φύσης (γυναίκας). Και είναι χρυσή βεβαίως, όταν ανακλάται πάνω της φως του ήλιου, δηλαδή τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

– Όταν η προσωπική, κοινωνική και ιστορική φύση αλλοτριώνεται, όταν ο νους συσκοτίζεται, συχνά χάνεται χωρίς πυξίδα ο κάθε άνθρωπος (και γίνεται άσωτος) αυτός δηλαδή που έχει βαθιές ανησυχίες και ψάχνει. Παλεύει, αλλά συχνά από μόνες οι ανησυχίες είναι τέτοιες που τείνουν να τον καταστήσουν, έστω και διχασμένο ή καταπιεσμένο, αλλά πάντως άνθρωπο, αλλά όχι ακόμα θεάνθρωπο (κατά χάρη).

Δεν είναι τυχαίο πως στην Παραβολή της Κρίσης (της επόμενης Κυριακής των Απόκερω) στο πρόσωπο των βασανισμένων, συγχυσμένων, εκμεταλλευμένων, πεινασμένων, μεταναστών-ξένων, πολλαπλά φυλακισμένων και καταπιεσμένων «ασώτων», ο Ιησούς βλέπει τον εαυτό του. Δεν έχει καμιά σημασία εάν εκεί στα «μακρινά μέρη» οι άνθρωποι τρώμε «ξυλοκέρατα» πάσης φύσεως για να επιβιώσουμε. Σημασία έχει ότι εκεί εργάζεται και με τα «δυό Του χέρια» ο Θεός: πρώτο το Πνεύμα που εισέρχεται στα έγκατα της συνείδησης και πιο πέρα με τον Ιησού, που μπαίνει σε κάθε σπίτι ανήσυχου ανθρώπου, που στηρίζει και θεραπεύει τους αδύναμους, που «εξέρχεται .. των ορίων», που ταυτίζει το πρόσωπό Του με τους «ασώτους». Να θυμηθούμε: «Πνεμα Κυρίου π᾿ μέ, ο ενεκεν χρισέ με, εαγγελίσασθαι πτωχος πέσταλκέ με, άσασθαι τος συντετριμμένους τν καρδίαν, κηρξαι αχμαλώτοις φεσιν κα τυφλος νάβλεψιν, ποστελαι τεθραυσμένους ν φέσει, κηρξαι νιαυτν Κυρίου δεκτόν» (Λουκ. 4, 18-19).

Στο σημερινό ευαγγέλιο οι θεσμικοί κήρυκες συχνά – όχι πάντα – επικεντρώνονται στο δεύτερο γιο της παραβολής, δηλαδή πάνω στους ανήσυχους ανθρώπους, που μέσα από τις πολλαπλές μας ανησυχίες, αμφιβολίες, ρήξεις και ανατροπές κατασπαλάμε όλη την περιουσία που πήραμε κατά τη σύλληψή, γέννηση και ανατροφή μας. Συχνά χωρίς να ξεπερνάμε την αλλοτρίωση, αλλά όσο παραμένουμε ζωντανοί αναστοχαζόμαστε και ξαναβάζουμε τα πράγματα σε μια νέα αρχή, σε μια νέα πορεία. Όσοι δεν κάνουμε χρήση της έν-λογης «χρυσής δραχμής», δηλαδή το πνεύμα της Δημιουργικής Ελευθερίας  και τη θάψουμε στο χώμα (όπως στην παραβολή των ταλάντων) μένουμε μίζεροι, στεγνοί, ανέραστοι, τυπικοί και φυσικά σκληροκάρδιοι, σαν τον δεύτερο αδελφό που βρίσκεται στο δεύτερο φόντο της σημερινής παραβολής.

Σωστά η παραβολή παίζει σε πρώτο φόντο με τους ασώτους, γιατί τότε είναι δυνατή να συμβεί η συνάντηση με τον πατέρα, αφού παίζει με «το μαρτύριο της αμαρτίας»: «…ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καἐρῶ αὐτ…». Πως και που γίνεται η συνάντηση αυτή; Η πορεία δεν είναι χωρική, αλλά τροπική. Η συνάντηση γίνεται εκεί όπου γίνεται και αναστοχασμός και η απόφαση της πορείας προς το πατέρα. Ο Τριαδικός Θεός είναι πανταχού παρών και το Πνεύμα Του «όπου θέλει πνεί». Εκεί στα έγκατα του αδιέξοδου δρόμου – «μακράν απέχοντος» – γίνεται και η πρώτη συνάντηση μεταξύ Πνεύματος και «Ασώτου»: εκεί πέφτει με ορμή και βουτά – «…και δραμών..» – την βοούσα «δραχμή» και πέφτει «…επί τον τράχηλον…», πράγμα που θυμίζει το θηρίο που αρπάζει τη «λεία» στο καρτέρι.

Και όπως το θηρίο την σέρνει σε ένα απόμερο μέρος, έτσι σέρνεται με ελεύθερη βούληση και συνείδηση ο άσωτος σε «απόμερο» εκκλησιαστικό χώρο, όπου και «…κατεφίλησεν αυτόν…» ευχαριστιακά δια του ενσαρκωμένου Ιησού.

*******

Στις σύγχρονες μορφές αμφισβήτησης, δουλείας, σύγχυσης, καταπίεσης,  εκμετάλλευσης και πολλαπλής αλλοτρίωσης δυό πάλι στάσεις είναι δυνατές:

α) να θεωρήσουμε τον εαυτό μας «άσωτο» και επομένως να βρισκόμαστε μαζί με τους ομοίους μας, εκεί όπου το Πνεύμα πνεί και ο Ιησούς ταυτίζεται, ώστε συλλογικά να οδηγηθούμε στον πατέρα, όπως π.χ. το θέτει ο Θανάσης Παπαθανασίου στις μέρες μας: Κοινωνική δικαιοσύνη και ορθόδοξη θεολογία: μια προκήρυξη.

β)  να πάρουμε τη θέση και στάση του δεύτερου γυιού, που παρότι άγευστος της Ευχαριστίας, παριστάνει τον θεσμικό, τον καθαρό και τον σωσμένο, ενώ παραμένει άτομο ξεκομένο, όχι μόνο από τον Πατέρα, αλλά και από κάθε αδελφό, σύντροφο ή συνοδοιπόρο που καταδυναστεύεται.

Δεν έχω καμιά προσωπική πείρα για το εάν οι λατινοαμερικάνοι, που επικαλούνται εδώ και χρόνια τη «θεολογία της απελευθέρωσης», τρώνε ακόμα ξυλοκέρατα ή πόσο αναστοχάζονται «εν Αγίω Πνεύματι» την ανθρώπινη μοίρα τους μαζί με τα αδέλφια τους. Το ίδιο ισχύει και για όσους από μας προσπαθούμε να κάνουμε παρόμοια ή διαφορετικά πράγματα στα όρια της βαλκανικής και μεσογειακής  ορθοδοξίας μας. Όμως προτιμώ μια δηλωμένη αθεΐα των μαρξογενών, που σε πολλούς αποτελεί και πεδίο γνήσιας αμφισβήτησης ή αναστοχασμού, παρά την απάτη όπως π.χ. της Χρυσής Αυγής

Εάν κάτι έχει αξία, είναι το να μοιάσουμε του ασώτου της συλλογικής προσπάθειας και όχι του ιδεολόγου και ανέραστου αδελφού της ατομικής δήθεν σωτηρίας. Και απ’ αυτή την άποψη ξαναγράφω ως επίλογο το διπλό σχόλιο που άφησα στην ανάρτηση που προηγουμένως ανέφερα:

«Εάν είχε ορθόδοξη βάση η κριτική θα είχε θετική διέξοδο: Πως οι ορθόδοξοι σήμερα θα έβγαιναν να συναντήσουν τους καταπιεσμένους χωρίς να χάνουν το όποιο ίχνος Χάριτος έχουν από το Μυστήριο της Εκκλησίας. Και αυτό απουσιάζει, όπως του μεγαλύτερου Υιού (ΣΣ της σημερινής παραβολής).

Όμως το ζήτημα είναι ιλιγγιώδες, γιατί σήμερα δεν είμαστε στο 1985 αλλά στην αρχή μιας σχεδιασμένης και μη κρίσης που πάει πολύ μακριά. Ίσως επανέλθω στο δικό μου ιστολόγιο, Θεού θέλοντος.

… Και εννοώ βεβαίως της αυριανής παραβολής. Ο άσωτος μέσω του Πατέρα προσπαθεί να συναντήσει το μεγάλο γιό, ο μεγάλος αρνείται. Θα αρνηθούμε οι ορθόδοξοι; Και για να δικαιολογήσουμε την άρνησή μας θα επικαλεστούμε τους «βαρβάρους» ρωμαιοκαθολικούς της λατ. Αμερικής, ενώ θα προωθούμε την προτεσταντικού τύπου (ατομική σωτηρία) ιδεολογία του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού της ατομοκρατίας; Κατ’ ουδένα τρόπο βεβαίως. Γι’ αυτό το κείμενο δεν είναι απλά άστοχο, αλλά και επικίνδυνο…»

 ***********

* Κυριακὴ ΙΖ ‘ Λουκά, τοῦ Ἀσώτου Εὐαγγέλιον ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ, ΙΕ´ 11 – 32.

«11 Εἶπε δέ· Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς.

12 καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον.

13 καὶ μετ’ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισεν τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως.

14 δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὰ κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι.

15 καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους·

16 καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ.

17 εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ὧδε ἀπόλλυμαι!

18 ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου·

19 οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.

20 καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα ἑαυτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν.

21 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱὸς· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου.

22 εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας,

23 καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, 24 ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησεν, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι.

25 Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν,

26 καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα.

27 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει, καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν.

28 ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν.

29 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρὶ· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ·

30 ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν.

31 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ’ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· 32εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.»

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. […] Δείτε την περσινή [Η «ατομική» σωτηρία απέναντι στη συνάντηση του ασώτου, Posted on Μαρτίου 3, 2013 by manitaritoubounou, αλλά και  προπέρσινη […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: