• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 602,942 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Απρίλιος 2012
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μαρ.   Μάι. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    2930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Η ανάσταση του ανθρώπου, η μουμιοποίηση της Siemens, η μαρτυρία του Δ. Χριστούλα και το πουλάρι της Παλαιστίνης…

Ασύνδετα φαίνονται εκ πρώτης όψεως τα τέσσερα ζητήματα του τίτλου. Δυο από την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα: η ανήθικη πολιτική απαλλαγή από την εκτός κοινωνικής πραγματικότητας βουλή (164 βουλευτές από τη δεξαμενή ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) της Siemens και η πολιτική αυτοκτονία του αγανακτισμένου συνταξιούχου φαρμακοποιού Δημήτρη Χριστούλα έξω απ’ αυτήν…

Οι 164 αποδέχτηκαν την μεταφυσική και άσαρκη «συγγνώμη» της εταιρείας για τις πολιτικές και οικονομικές τερατογενέσεις στην χώρα μας, ενώ αν ήσαν έστω και κατά τι σώοι θα ζητούσαν μια έμπρακτη στάση: Τη δημόσια παράδοση της λίστας Χριστοφοράκου – υιού, για να δούμε «πόσα απίδια πιάνει ο σάκος» από τους υπηρέτες της ελλαδικής ελίτ (πολιτικούς, δημοσιογράφους, διανοητές, μάνατζερ…).

Αντίθετα ο πολιτικός αυτόχειρας πολιτικός νεομάρτυρας  Δημήτρης Χριστούλας έπαιξε με το θάνατο για να δώσει κατά τη φιλοσοφία του και θεο-λογία του, ελπίδα και ζωή στα νιάτα αφού έγραψε στην ιδιόχειρη διαθήκη του ενδεικτικά, εκτιμώντας ότι οι νέοι θα πάρουν τα όπλα «…Οι νέοι χωρίς μέλλον κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες, όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στο Μουσολίνι (πιάτσα Παρέτο του Μιλάνου) ».

Στη συνέχεια πήρε τη σκυτάλη   η κόρη του η Έμμυ Χριστούλα και συνεχίζει, απευθυνόμενη στον νεκρό: «Κοιμήσου πατέρα κι εγώ τραβάω στα αδέρφια μου και παίρνω τη φωνή σου. Μόνο αυτό ονειρευόσουν για τους νέους και νομίζω τα κατάφερες. Στο σημείο που έφυγες υπάρχει το σημείωμα ενός νέου. ‘Το όνομα του νεκρού σήμερα είναι Δημοκρατία. Μα είμαστε 11 εκατομμύρια οι ζωντανοί και το όνομά μας είναι Αντίσταση»».

Παρά το γεγονός ότι τόσο η τελευταία μορφή της αντίστασής του ήταν η πολιτική αυτοκτονία-μαρτυρία έξω από τη βουλή που πρόδωσε πλειοψηφικά λαό και χώρα, όσο και η τεκμαιρόμενη επιθυμία του για πολιτική κηδεία και καύση του λειψάνου του (στη Βουλγαρία) δείχνουν μια απόσταση από την ορθόδοξη χριστιανική κοινωνική πρακτική, όμως επειδή η ορθόδοξη πίστη δεν είναι ιδεολογία, αλλά κάτι που αγγίζει και τους βυθούς της προσωπικής συνείδησης διαβλέπω με τα δικά μου ακάθαρτα μάτια και ομοιότητες, αλλά και διαφορές με τα γεγονότα του εκκλησιαστικού διημέρου:

Την ανάσταση του Λαζάρου και την είσοδο του Ιησού-Μεσσία στα Ιεροσόλυμα από την περιφέρεια με στόχο να φανερώσει  πιο δυναμικά (καβαλώντας δίχρονο πουλάρι όνου) τη δική Του αφήγηση για τη Ζωή, Κοινωνία, Ιστορία και πλάση δείχνοντας μια άλλου τύπου ηγεμονική πρακτική ενάντια στην εμπορευματοποίησης της παλαιοδιαθηκικής παράδοσης στο Ναό του Σολομώντα…

Ο Δημ. Χριστούλας μην αντέχοντας άλλο την παραμονή της «κατοχικής κυβέρνησης» στην εξουσία και βλέποντας τόσο την παθητικότητα όσο και τους μακρόσυρτους πολιτικούς αγώνες έπαιξε με το δικό του θάνατο, τον οποίο θεώρησε  μεν προσωπικό του τέλος, αλλά σπόρο πιθανό για τη νεολαία… Αντίθετα ο Ιησούς,    «…δεν προσπάθησε να καταργήσει το θάνατο, ούτε να συμφιλιωθεί μαζί του…». Θέλησε να δείξει όμως ότι Αυτός είναι μόνο το ξεπέρασμα του θανάτου και η αιώνια ζωή, όπως σημαίνεται στο χθεσινό Ευαγγέλιο του Λαζάρου – Κατά Ιωάννην ια, 1-45,  παρότι έπαιξε επιδεικτικά με το θάνατο του φίλου του Λαζάρου, αφού αρνήθηκε πλαγίως να τρέξει να τον συνεφέρει από τη βαριά ασθένειά του και έφτασε στο μνημείο ενταφιασμού μετά από τέσσερις ημέρες, με τα στοιχεία της  οριστικής απώλειας της ζωής, και έκλαψε για το θάνατο ως άνθρωπος και τον ανέστησε ως θεός, δείχνοντας μια άλλη διάσταση στη σχέση θανάτου και ζωής. Τέτοιας που έδωσε στην ιστορική Εκκλησία να το φανερώνει διαχρονικά με την ταφή και όχι την καύση.

Εμείς βεβαίως οφείλουμε να μείνουμε μέχρις εδώ όσον αφορά την απογειωμένη πολιτική μαρτυρία του νεομάρτυρα Χριστούλα. Εμείς, όσοι από μας μαρτυρούμε στοιχεία πίστης στον θεάνθρωπο Χριστό, οφείλουμε:

1ο: Να αφήσουμε για τον «Κύριο της δόξης» τη δικαία κρίση και για τη συνείδηση του μακαρίτη τη πάρα πέρα πορεία στα «έγκατα του Άδη»…

2ο: Να παραλάβουμε ως μέλισσες τα θετικά στοιχεία της πολιτικής του διαθήκης, να τα μεταμορφώσουμε στο προσωπικό μας ύψος και να κάνουμε το κοινωνικό και πολιτικό μας χρέος ως μέλη του Λαού και της Χώρας…

3ο: Να προβληματιστούμε για το ακραίο γεγονός της «πολιτικής αυτοχειρίας» για μια μερίδα πολιτικών νεομαρτύρων, όπως οι Σουλιώτισες και ο Σαμουήλ με την παρέα του στο Κούγκι, όπως οι άνθρωποι του ολοκαυτώματος μοναχών και λαϊκών στο Κρητικό Αρκάδι, αλλά και το πώς καταγράφτηκαν στην ιστορική μνας μνήμη.

3ο: Να ανοίξουμε τους οφθαλμούς μας για μια μικρή ομάδα μαρτύρων χριστιανών, που όταν οδηγήθηκαν σε ακραία όρια της ηθικής τους αξιοπρέπειας έφτασαν στα όρια της «χριστιανικής αυτοχειρίας», όπως π.χ. ο άγιος μάρτυρας Φιλόσοφος, που έζησε τον 4ο αι. μ. Χ. και «…  Τότε ο άρχοντας της Αλεξάνδρειας και οι εχθροί του, θέλοντας να καταισχύνουν και να σπιλώσουν τον σώφρονα βίο του Μάρτυρα, μηχανεύθηκαν το εξής: τον συνέλαβαν και αντί άλλης τιμωρίας τον έδεσαν πάνω σε ένα κρεβάτι. Στη συνέχεια έστειλαν προς αυτόν γυναίκα ελαφρών ηθών, η οποία με κάθε τρόπο τον δελέαζε και τον παρακινούσε προς μείξη ακόλαστη. Ο Μάρτυρας, μη δυνάμενος να κινηθεί, έκλεισε τα μάτια του και αψηφώντας τη δριμύτητα του πόνου δάγκωσε την γλώσσα του μέχρις αίματος και αποκοπής της. Το αίμα που έτρεξε κατέβρεξε τη μορφή και τα ενδύματα της πόρνης, η οποία παρέλυσε και ταράχθηκε από τον φόβο. Οι εχθροί του Μάρτυρα Φιλοσόφου εξεπλάγησαν, αλλά δεν μετανόησαν. Αφού απέτυχαν να τον παρασύρουν στην ακολασία, αποφάσισαν να τον φονεύσουν. Έτσι τον αποκεφάλισαν…».

Η πράξη (κοπή της γλώσσας) αυτή βεβαίως είναι οριακή και μπορεί να οδηγήσει μέχρι το θάνατο, όπως του «… Άλαν Πίνκερτον, ιδρυτής ενός πρακτορείου ερευνητών, πέθανε από μια μόλυνση που έπαθε στη γλώσσα του, αφού την…δάγκωσε».

Αλλά για να δούμε, έστω και συνοπτικά, το ζήτημα της εξουσίας και υποταγής, με αφορμή το Ευαγγέλιο των Βαίων – Κατά Ιωάννην ιβ, 1-18, που όπως θα παρατηρήσετε αποτελεί την ακριβή συνέχεια του Ευαγγελίου του Λαζάρου, με μια ενδιάμεση παρατήρηση για την «γραμμή Ιούδα Ισκαριώτη», περί απλής φιλανθρωπίας…

Να σημειώσουμε ότι το πουλάρι του όνου δεν έχει καμιά σχέση με τα δικά μας κοντά γαϊδουράκια, αφού ανήκει στο είδος της Παλαιστίνης και Κύπρου, που είναι πολύ ψηλά και είχαν και μια πολεμική χρήση. Όμως με τίποτα δεν μπορούσαν να συγκριθούν με τα άρματα της εποχής που έσερναν γρήγορα άλογα ή λιοντάρια ή και ελέφαντες όπως συνήθιζαν οι αυτοκράτορες… Έδειξε δηλαδή ότι δρόμος της πλήρους Επ-ανάστασης είναι μακρύς, διαχρονικός και δεν αποτελεί μόνο ζήτημα αλλαγής εξουσίας, αλλά δημιουργίας νέων όρων: «δεν βάζουν νέο κρασί σε παλιούς ασκούς»… Η κατάληψη της εξουσίας έρχεται, αργά ή γρήγορα άσχετο, σε σύγκριση με το «μυστήριο του Σταυρού», με το μυστήριο της θυσίας κλάματος, ιδρώτα και αίματος…

Αυτό δεν σημαίνει μια παθητική στάση, αλλά μια στάση σοφίας και βίαιης τόλμης όταν τα πράγματα ωριμάζουν, απέναντι σε ότι εμπορευματοποιεί τη ζωή, βιολογική, κοινωνική και πνευματική:

«… Την επόμενη μέρα ήρθαν πάλι στα Ιεροσόλυμα και μπήκε ο Ιησούς στο Ναό. Βρήκε στον περίβολο του Ναού αυτούς που πουλούσαν βόδια, πρόβατα και περιστέρια για τις θυσίες και τους αργυραμοιβούς καθισμένους πίσω από τους πάγκους. Οι «αργυραμοιβοί» έκαναν στην ουσία συνάλλαγμα. Αντάλλαζαν τα νομίσματα των επισκεπτών με το ‘άγιο’ νόμισμα του Ναού, τον λεγόμενο ‘σίκλο’. Με τον τρόπο αυτόν όχι μόνο διευκόλυναν τους προσκυνητές, αλλά και δεν επέτρεπαν να περάσουν μέσα στον Ναό νομίσματα που απεικόνιζαν κεφαλές ειδωλολατρών αυτοκρατόρων. Τότε ο Χριστός με ένα πρόχειρο μαστίγιο που έφτιαξε τούς έβγαλε όλους έξω, ανέτρεψε τους πάγκους και έριξε καταγής τα νομίσματα. Τους είπε: «Μην κάνετε το σπίτι του Πατέρα μου εμπορικό κατάστημα» (Ιω. 2,16)….»

Η πράξη αυτή αποτέλεσε βεβαίως μια από τις καθοριστικές προκλήσεις που οδήγησαν τους «ντόπιους δωσίλογους», Γραμματείς και Φαρισαίους να πείσουν τους Ρωμαίους κυρίαρχους για το μαρτυρικό ξεμπέρδεμα (Σταύρωση) του Ιησού…Μόνο που ο Ιησούς δεν ένας απλός  «πολιτικός νεομάρτυρας», αλλά ο πλήρης νεομάρτυρας της όλης Ζωής. Αφέθηκε και Αυτός στο θάνατο, όχι ως τέρμα, αλλά ως αφετηρία μιας νέας παγκόσμιας κοινότητας, ενός λείμματος μέσα στην παγκόσμια κοινωνία των πολλαπλών τάξεων, εθνών, λαών και χωρών. Γι’ αυτό για τους χριστιανούς ορθοδόξους το τέλος δεν το αποτελεί η Μεγάλη Παρασκευή, ούτε το Μεγάλο Σάββατο με την ταφή, αλλά η Κυριακή του Πάσχα, το Πέρασμα στην όντως Ζωή, στην Ανάσταση του Ιησού, των αδελφών Του, των Φίλων Του και των ‘απόμακρων» «δούλων» Του…

Καλή Ανάσταση αδέλφια και φίλοι.

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Καλή Ανάσταση!

  2. Χρηστός Ανέστη, Μανιτάρι. Μόνο προβληματισμό και απορίες για τα κίνητρα ή την άγνοια, μπορεί να προκαλέσει, η παραπομπή σου για τη θυσία των Σουλιωτών/Σουλιωτισών και το Κούγκι, σε κατάπτυστο άρθρο, που εκθειάζει την ιστορο-αποδομήστρια (σχολής Ρεπούση, και βάλε) Βάσως Δ. Ψιμούλη. Γράφει χαρακτηριστικά το άρθρο στο οποίο παραπέμπεις

    » Η πληρέστερη έως τώρα ιστορία για το Σούλι έχει γραφτεί από την ιστορικό Βάσω Δ. Ψιμούλη. Πρόκειται για το «Σούλι και οι Σουλιώτες», που κυκλοφορεί ήδη σε τρίτη έκδοση από το βιβλιοπωλείο της «Εστίας».»

    Εδώ κάναμε τρεις ολόκληρες βιβλιοπαρουσιάσεις (koinotikon.wordpress.com) στην ΑχαΪα αλλά φαντάζομαι πως θα ήσουν απασχολημένος.

    Μία γεύση πληρέστερης απόκρουσης αυτής της άποψης
    http://ardin-rixi.gr/archives/4957

  3. @ δελφινάκι

    Αληθώς ανέστη. Τα υπόλοιπα του κειμένου τα έχω δει. και το παρέθεσα παρ΄όλα αυτα γιατι εχει την έποψη παπαργγόπουλου. Καλώς δίνεις τη διεύθυνση για ολιστικότερη έποψη και σε ευχαριστώ.

    ΥΓ: ¨Οσο για μενα, ναι είμαι συχνά απασχολημένος…. και όχι μόνο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: