• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,824 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Ιουνίου 2011
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.   Ιολ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Κίνηση ΡΟΥΑ Γ. Καραμπελιά προς ΜΙΚΗ ή γενναία έξοδος;

Παρά την περίεργη φωτογράφηση του Μίκη με ΓΑΠ και Ερντογάν τον περασμένο  Μάη (Παρασκευή βράδυ στις 14-05-2010) στο σπίτι του με φόντο την Ακρόπολη, θεωρήσαμε καλόπιστα  ενθαρρυντικές τις πρώτες κινήσεις του Μίκη τον Δεκέμβρη του 2011.

Παρά μια σειρά προβληματισμών μας που θέσαμε για τα ζητήματα που ΔΕΝ απασχολούσαν το Μίκη (π. χ. οικολογικό, ΕΕ, ρωμιοσύνη, κλπ) στις διακηρύξεις του ή ήταν για μας ελλιπή (π.χ. δεν έχει αναφερθεί ποτέ σε απεχθές χρέος και μη αναγνώρισή του) ή είναι ακόμη επικίνδυνα (π.χ. αποχή από εκλογές, περίεργα οργανωτικά) κρατάγαμε γέφυρες.

Ο τίτλος ήταν (Posted on Απριλίου 12, 2011 by manitaritoubounou): Καταγγελίες Δημ. Καζάκη και Στέφ. Ληναίου: Τι άραγε συμβαίνει στην κεντρική Σπίθα Μίκη; Αρχίζαμε το πόστ με το ερώτημα: «Η «Σπίθα» τι είναι τελικά; Ένα νέο ΕΑΜ ή μια νέου τύπου φασιστική οργάνωση;» Περίεργα ή αναμενόμενα αυτά που συμβαίνουν στην κεντρική Σπίθα του Μίκη Θεοδωράκη;…»

Το ποτήρι λοιπόν ξεχείλισε με τις καταγγελίες Δ. Καζάκη και Σ. Ληναίου (αλλά και άλλες πιο αφανείς αποχωρήσεις). Εμείς τις αναδείξαμε, αλλά δεχτήκαμε μανιασμένες επιθέσεις και εδώ και κατά μόνας από υποστηρικτές του. Δυστυχώς οι περισσότερες ήταν από φίλους που κινούνται στο χώρο «Άρδην/Ρήξης» ή είναι και στελέχη του.

Σήμερα ήλθαν δεκάδες  e-mail στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο με τον παταγώδη τίτλο: Παραίτηση του Καραμπελιά από τη ΣΠΙΘΑ!!!

Αφού μελέτησα δυο φορές το κείμενο, ανάμεικτα συναισθήματα εμφυλοχώρησαν στην ψυχή μου! Χαρά που ο Γ. Καραμπελιάς είδε και τόλμησε και αηδία για τις ακροβασίες του Μίκη και όσων τον ελέγχουν και τους ελέγχει… Ευτυχώς τόσο η κίνηση μελών της Σεισάχθειας, άλλων φορέων (και προσωπικά του Δ. Καζάκη), όσο και του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής (και του Α. Αλαβάνου προσωπικά) κάνουν τελευταία ενδιαφέρουσες κινήσεις και στρατηγικές. Δεν θα αγνοήσω ούτε Το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Δράσης που ανακατεύει μέχρι ενός σημείου την «τράπουλα».

Δεν αναφέρομαι στο χώρο του ΚΚΕ – ΠΑΜΕ αφού πορεύεται ακόμα σε μοναχικό δρόμο ως μηχανισμός. Ο κόσμος του όμως πόσο θα αποδεχτεί αυτή τη μονοτονία; Μαζί λοιπόν με πολλές αυτόνομες άλλες ομάδες ίσως δημιουργήσουν την «κρίσιμη μάζα» για τη δημιουργία και από τους πολλούς το όντως παλλαϊκό Δημοκρατικό Μέτωπο Ανατροπής της κατοχής και της (δικής μας)  Χώρας και του άγριου καπιταλισμού ενάντια στο λαό.

Τι θα κάνει όμως ο Γ. Καραμπελιάς και ο χώρος του; Ας περιμένουμε. Διαβάστε όμως πρώτα το κείμενο παραίτησης:

Παραίτηση του Καραμπελιά από τη ΣΠΙΘΑ

 «Σύντροφοι γρηγορείτε, ο παλιός κόσμος είναι ήδη πίσω σας»*…

 Τα τελευταία γεγονότα στο εσωτερικό της Ανεξάρτητης Κίνησης Πολιτών έχουν τροχοδρομήσει αρνητικότατες εξελίξεις για το εγχείρημά μας. Η έλλειψη εσωτερικής δημοκρατίας, που παρατηρήθηκε στη συνδιάσκεψη, δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά συνέχεια μιας τακτικής μηνών, με διαρκείς αντεγκλήσεις και συγκρούσεις χωρίς αρχές· αυτές, δυστυχώς, δεν αντανακλούν μόνο προσωπικές στρατηγικές, ή απειρία σε επίπεδο Σπιθών, αλλά εκπορεύονται κατ’ εξοχήν από λανθασμένες επιλογές και τακτικές της ίδιας της ηγεσίας της κίνησης:

Η αλλαγή τριών (ή μήπως τεσσάρων;) οργανωτικών υπευθύνων, η προώθηση πέντε ή έξι νέων «οργανωτικών» σχημάτων και η έλλειψη παραγωγής πολιτικής –δεν υπάρχει ούτε μία επιτροπή επεξεργασίας θεμάτων– καταδεικνύουν μια μονόπλευρη εμμονή σε ένα μοντέλο οργάνωσης, σύμφωνα με το οποίο οι Σπίθες λειτουργούν μόνο ως μηχανισμοί προετοιμασίας μαζικών εκδηλώσεων της ηγεσίας της κίνησης, με πενιχρή αν όχι ανύπαρκτη παρέμβαση σε μαζικά κινήματα.

Παρ’ όλα αυτά, μέχρι τη συνδιάσκεψη, έθετα σε δεύτερη μοίρα αυτές τις διαπιστώσεις μου, κρίνοντας πως η «εξωτερική» δυναμική της Κίνησης υπερκάλυπτε τις εσωτερικές αδυναμίες –κάποτε και φαιδρότητες– στη λειτουργία μας. Εξ άλλου, είχα αποδεχτεί τη συμμετοχή μου στην Προσωρινή Συμβουλευτική Επιτροπή της Κίνησης, παρά τους ενδοιασμούς μου, διότι η κρίση που περνάει η χώρα υποχρεώνει σε συστράτευση όλους όσους συμφωνούν γύρω από το τετράπτυχο, εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη, οικολογική ισορροπία, άμεση δημοκρατία.

Η Συνδιάσκεψη αποτέλεσε όντως ένα σημείο καμπής, όπως έγραφα σε πρόσφατο κείμενό μου. Κατ’ αρχάς θετικά, διότι με μεγάλη προσπάθεια κατορθώσαμε να μη βγούμε διασπασμένοι από αυτήν, παρά τις αντίθετες και συντονισμένες προσπάθειες, γεγονός που δείχνει τη δύναμη ενός συλλογικού σώματος. Επειδή όμως, για κάποιους, ο κίνδυνος είναι ακριβώς η συγκρότηση ενός συλλογικού υποκειμένου που διασκέπτεται, συνεδριάζει και αποφασίζει, αμέσως μετά, επικράτησαν τα αρνητικά στοιχεία και άρχισε μια μεθοδευμένη συκοφαντική εκστρατεία, με στόχο την αποχώρηση ενός μέρους της Κίνησης. Και δεν μπορώ να ερμηνεύσω διαφορετικά την αθρόα δημοσίευση ψευδολόγων κειμένων, τη στιγμή που, επί μήνες, κείμενά μου –που συχνά είχα γράψει με προτροπή του ίδιου του Μ. Θεοδωράκη (για παράδειγμα, κείμενό μου για τις Θέσεις της Σπίθας ή για τα γεγονότα της Κερατέας, κ.λπ.)– έμειναν αδημοσίευτα σε αυτή την, ξαφνικά, τόσο «δημοκρατική» ιστοσελίδα.

Αυτά θα πρέπει να συνδυαστούν με τις πρόσφατες συμμαχίες με ένα κομμάτι του συστήματος, το οποίο γυρεύει σήμερα να επιπλεύσει πάνω σε ένα αντιμνημονιακό σωσίβιο, οπότε ο ρόλος της Σπίθας γίνεται πολύ πιο διακοσμητικός, ενώ ενισχύεται η παρουσία και ο ρόλος παραγόντων που επιζητούν εκλογική επιβεβαίωση και βουλευτικούς θώκους. Δυστυχώς, κινδυνεύουμε να βρεθούμε μπροστά σε «μια από τα ίδια», τη στιγμή που ο ελληνικός λαός, μέσα στη δίνη της κρίσης, δεν έχει ανάγκη από ένα πολιτικό σχήμα συναρμολογημένο από τα ερείπια του υπό κατεδάφιση παλιού κόσμου.

Ο ελληνικός λαός, μέσα από τον υπό εξέλιξη ελληνικό «Μάη», χρειάζεται νέα πολιτικά εργαλεία, τα οποία, μέσα στο κλίμα της πραγματικής δημοκρατίας, θα απελευθερώσουν τις δημιουργικές δυνάμεις του. Η ανάπτυξη ενός νέου μαζικού κινήματος, στο οποίο η Κίνηση και ο Μίκης Θεοδωράκης συνέβαλαν, αποτέλεσε το πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση, σήμερα όμως χρειάζονται νέα βήματα και αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε, και σε αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσω να στρατεύομαι.

Οι σχεδόν πέντε δεκαετίες μιας αδιάλειπτης πολιτικής δραστηριότητας, δίχως συστημικές παρεκβάσεις, δεν μου επιτρέπουν να ανεχτώ άλλο την επανάληψη πρακτικών που οδήγησαν τον ελληνικό λαό στη σκληρότερη ματαίωση της πρόσφατης ιστορίας του και θέτουν σε κίνδυνο το νέο που γεννιέται. Και αυτή τη διαδρομή μου δεν θα την αμαυρώσουν αστεία ανταλλάγματα, όπως μια περίοπτη θέση σε ένα πολιτικό σχήμα, ή μια κοινοβουλευτική έδρα.

Το δικό μου όραμα είναι φτιαγμένο από άλλα υλικά. Γι’ αυτό και σας κοινοποιώ την παραίτησή μου από την Προσωρινή Συμβουλευτική Επιτροπή της ΚΑΠ, η οποία υπήρξε όντως και κατ’ εξοχήν «συμβουλευτική»! Για περισσότερες εξηγήσεις και λεπτομέρειες θα επανέλθω αν και όταν χρειαστεί.

Υ.Γ. Κάποιοι, ανενδοίαστα, αναφέρονται υβριστικά στο Άρδην και τη Ρήξη. Μπορώ να πληροφορήσω τους καλόπιστους –όχι βέβαια τους υβριστές–, ότι το Άρδην από το 1996 και η Ρήξη σε δύο περιόδους μετά το… 1980, αποτελούν συλλογικά εγχειρήματα μιας αναγνωρισμένης ποιότητας με εκατοντάδες συνεργάτες και συμβολή όσο κανένα άλλο έντυπο στην Ελλάδα στη διαμόρφωση του ιδεολογικού χώρου στον οποίο κινείται και η ΚΑΠ. Μερικοί από αυτούς συμμετέχουν στη Σπίθα, όχι όλοι βεβαίως, ούτε καν ολόκληρη η συντακτική επιτροπή των εντύπων μας. Και αν επαίρομαι για κάτι δεν είναι για τα δεκάδες βιβλία που έχω γράψει, ούτε για τους προσωπικούς μου αγώνες, όσο για το ότι μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες έχω συμβάλει στη διαμόρφωση συλλογικών υποκειμένων που διαμορφώνουν ανθρώπους με υψηλό πνευματικό επίπεδο, γενναίο φρόνημα και υψηλό ήθος. Αυτό το ήθος που λείπει από τους υβριστές και όσους δεν πάσχισαν ποτέ ειλικρινά για τίποτε το συλλογικό στη ζωή τους.

 

Γιώργος Καραμπελιάς

 

* Σύνθημα από τους τοίχους του Μάη του ’68

ΠΗΓΗ: http://www.tsantiri.gr/koinonia-kinimata/paretisi-tou-karampelia-apo-ti-spitha.html

Για να ενημερωθείτε για την κατάσταση που οδήγησε στην παραίτηση μπορείτε να ανατρέξετε :

1) στο άρθρο του Μίκη ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ, ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ από την Συνδιάσκεψη καθώς και στο

2) ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣτου Όθωνα Ιακωβίδη

Advertisements

10 Σχόλια

  1. Σχετικότατο είναι και το άρθρο του Αντώνη του Ανδρουλιδάκη που ανήρτησα στο http://koinotikon.wordpress.com/2011/06/23/96/

  2. Εγώ έτσι για την Ιστορία, δεν θα πάρω θέση, προς την μια ή την άλλη πλευρά, όμως ο Γιώργος σαράντα χρόνια φούρναρης, θα ήξερε τις προσεγγίσεις του Μίκη στα Ελληνοτουρκικά και την απεμπλοκή από την έχθρα, που πέρα από το ιδιότυπο, καλλιεργείτο και από φίλους και από εχθρούς, ακόμη ξέρει, πρέπει να ξέρει, τον Γιωργάκη και το αφελές και τις αιθεροβατήσεις και ονειρικά μπερδέματα του, ο ΓΑΠ είναι το πρόβλημα, ή ο Μίκης από σημείο αναφοράς και συσπειρώσεις, έγινε μέρος του προβλήματος που ταλανίζει τον Ελληνικό Λαό, τώρα είδε το φως του, χρόνια και ζαμάνια στην πιάτσα, ας μας πει την αλήθεια και ας φάει και το παλιάμπελο, τα ώριμα φρούτα για να πέσουν πρέπει να σαπίσουν και μεις ακόμη δεν τον είδαμε Γιάννη τον βγάλαμε. Καλημέρα αδελφέ μου, κάποτε θα σου πω για τον Ζινόβιεφ, τους ομίλους και τον Βλαδίμηρο.

  3. Το δικό μου σχόλιο είναι ότι ο Καζάκης τα πήγε καλά στο Αγρίνιο.
    ΄Έγινε συζήτηση ενδιαφέρουσα, ως μετά τα μεσάνυχτα. Που ικανοποίησε.

    Σε αντίθεση με τους καθηγητάδες, που ήρθαν πριν λίγες μέρες. Οι οποίοι μας είπαν ότι βρισκόμαστε σε κωματώδη κατάσταση, χωρίς να προτείνουν λύσεις.

    Αφήνοντας μόνο το αμυδρό φως ότι κάτι καλό μπορεί να προέλθει απ’ τους «αγανακτισμένους»…

  4. εν τελει εφυγε ο ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ;

  5. Κάποιοι ρομαντικοί που επιμένουν ότι η Ιστορία κοιλοπονά και μπορεί να έχουν δίκιο, όμως σήμερα θα ψάχνουμε για μαμή και το ζητούμενο δεν είναι αν θα βρούμε, σίγουρα υπάρχει, φαντάζεσαι όμως να σου σκάσουν καμιά πενηνταριά μαμές, να τσακώνονται, ωχ εμένα, βλέπω το παιδί να βγαίνει ανάποδα και να ψάχνουμε, αλίμονο για χειρούργο, ορθοπεδικό ήθελα να πω, με γύψο μπόλικο και εμείς ευχαριστημένοι που κάναμε το καθήκον μας, βλέπεις παραδώσαμε, παιδί και λεχώνα σώους και αβλαβής.Την καλησπέρα μου από καρδιάς. Πως τον έλεγαν εκείνον στο Ζερμινάλ του Ζολά, εκείνον που δεν τον καταλάβαιναν οι ανθρακωρύχοι και τους τίναξε στον αέρα;

  6. Οι πλατείες ήταν μόνο η αρχή: να πάμε ένα βήμα παραπέρα *
    Ιουνίου 27, 2011 από εξαποδω
    Κι έρχεται η στιγμή

    για ν’ αποφασίσεις

    με ποιους θα πας

    και ποιους θ’ αφήσεις

    Δ. Σαββόπουλος

    Οι αγανακτισμένοι έσπασαν τα μεταπολιτευτικά στεγανά και έθεσαν ξανά, έπειτα από δεκαετίες, τον ελληνικό λαό σε κίνηση. Ο κόσμος αρχίζει σιγά-σιγά να αμφισβητεί τις κυρίαρχες πολιτικές ταυτότητες και τους διαχωρισμούς του παλιού κόσμου – που από καιρό είχαν εξαντληθεί και έχασκαν σαν πουκάμισα αδειανά. Έτσι, μια ολόκληρη κοινωνία ανοίγει δρόμο μέσα από τα ερείπια του χθες, προς μια νέα εποχή.

    Σήμερα, ένα νέο, αυτόνομο υποκείμενο γεννιέται στις πλατείες. Το κύριο γνώρισμά του είναι ότι συνθέτει το αίτημα για εθνική αυτοδιάθεση με εκείνα για κοινωνική χειραφέτηση και άμεση δημοκρατία. Κατά τούτο, θα λέγαμε ότι ανήκει οργανικά στη μεγάλη οικογένεια των ριζοσπαστικών κινημάτων του 21ου αιώνα. Από τη μια αμφισβητεί κατά πρόσωπο την παγκοσμιοποίηση και το εγχώριο προσωπικό της – εξ ου και η σύνθεση μεταξύ εθνικής αυτοδιάθεσης και κοινωνικής χειραφέτησης, απαραίτητη προϋπόθεση για κάτι τέτοιο και από την άλλη ξεκαθαρίζει οριστικά τους λογαριασμούς του με τα φαντάσματα των κινημάτων του προηγούμενου αιώνα, τον αυταρχισμό, τον ολοκληρωτισμό, τη διάκριση μεταξύ διευθυντών και διευθυνόμενων –γι’ αυτό και επιμένει τόσο πολύ στο αίτημα για άμεση δημοκρατία.

    Ωστόσο, αυτή τη στιγμή βιώνουμε μόνο την πρώτη φάση αυτής της διαδικασίας. Την κατεδάφιση και την αποδόμηση του παλιού. Γι’ αυτό και στο πολιτικό σκηνικό χάσκει αυτή τη στιγμή ένα τεράστιο κενό, ενώ, ταυτόχρονα, παρατηρούμε μια μεγάλη κινητοποίηση από παράγοντες που μέχρι χθες είχαν πεταχτεί έξω από το μεγάλο πολιτικό παιχνίδι, ή που έπαιζαν ρόλο καθ’ όλα περιθωριακό. Εμείς δεν θα είχαμε καμία αντίρρηση για τη συγκρότηση μετώπων και κινήσεων, που θα στηρίζονται στη λαϊκή βάση και το κίνημα των αγανακτισμένων, και θα το εκφράζουν έστω και μερικά, έστω και ατελώς. Διότι, τότε, ακόμα και τα ποικιλώνυμα «αντιμνημονιακά μέτωπα» θα υπόκεινταν σε έναν κάποιο έλεγχο από τη βάση του κινήματος. Διαφορετικά, εάν απουσιάζει αυτός ο έλεγχος, κινδυνεύουν να αποτελέσουν απλώς απόπειρες να επωφεληθούν και να χρησιμοποιήσουν το τεράστιο κύμα διαμαρτυρίας, που σαρώνει την ελληνική κοινωνία, χώροι και προσωπικότητες που προ πολλού έχουν φάει τα ψωμιά τους σε επίπεδο οραμάτων, ιδεολογίας και προτάσεων.

    Η εποχή μας χρειάζεται πραγματικές ανατροπές κι επαναστάσεις, σε όλα τα επίπεδα, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό, και όχι απορροφητήρες δυσαρέσκειας και ευκαιριακά σχήματα διαμαρτυρίας. Μια μορφή ζωής πεθαίνει, και αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να επινοήσουμε, μέσα από τον μεγάλο ελληνικό «Μάη» των πλατειών, μία άλλη, που ν’ απαντάει στις προκλήσεις και τα αδιέξοδα της εποχής μας, να επιτρέπει στον ελληνικό λαό να σταθεί στα πόδια του, μέσα στην κρίση της παγκοσμιοποίησης και την ολοκληρωτική ανατροπή των πλανητικών ισορροπιών. Τίποτε λιγότερο!

    Γι’ αυτό και, σύντομα, θα περάσουμε σε μια φάση όπου τα ήθη, οι νέες ιδέες και οι πρακτικές, που μπουσουλάνε ακόμα σήμερα στις πλατείες, θα πρέπει να εξαπλωθούν μέσα στο σώμα της κοινωνίας και να ολοκληρωθούν σ’ ένα νέο κίνημα. Αυτό είναι το στοίχημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε από εδώ και πέρα: το εάν μπορεί να ριζώσει και να εξελιχθεί ό,τι εγκαινιάστηκε με το κίνημα των αγανακτισμένων. Στο μέτρο που θα συμβεί αυτό, θ’ αρχίσει να αλλάζει και η ελληνική κοινωνία, δημιουργώντας έτσι τις προϋποθέσεις επεξεργασίας μιας πραγματικής, ρεαλιστικής και υλοποιήσιμης εναλλακτικής πρότασης στο γενικευμένο ξεπούλημα και τον εξανδραποδισμό του ελληνικού λαού, που επιχειρείται σήμερα.

    Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να γεννηθούν νέοι φορείς, αυτόνομοι από τον παλιό πολιτικό κόσμο, από το σύστημα και τις δήθεν αντιπολιτευτικές του εφεδρείες, τα χθεσινά «κατεστημένα της αμφισβήτησης», φορείς που θα αναλάβουν να φέρουν σε πέρας αυτόν τον μετασχηματισμό. Και αυτό το έργο έχει δύο σκέλη, που επικοινωνούν και αλληλοτροφοδοτούνται.

    Το πρώτο είναι ιδεολογικο-πολιτικό. Θα πρέπει, δηλαδή, αυτό το νέο αυτόνομο υποκείμενο να παραγάγει πολιτική, θέσεις που να υλοποιούν τις κεντρικές κατευθύνσεις πάνω στα συγκεκριμένα ζητήματα, στα εθνικά, τα κοινωνικά, τα εργασιακά, την παιδεία, στο επίπεδο της πρότασης ζωής και στον πολιτισμό.

    Δεύτερο, είναι το οργανωτικό στοίχημα. Στο πως τα μέτωπα που έχτισε ο αγωνιζόμενος λαός στις πλατείες μπορούν να γεννήσουν μέτωπα μέσα στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στους χώρους της νεολαίας. Στο πως, δηλαδή, θα γεννηθούν νέες δομές που θα δώσουν διέξοδο στις τελματωμένες διαδικασίες και διεργασίες που επικρατούν σ’ αυτούς τους χώρους, με τον ίδιο τρόπο που δόθηκε η διέξοδος από τις πλατείες στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Στο πως, δηλαδή, οι αγανακτισμένοι της πλατείας θα εξελιχθούν σε αγανακτισμένους μέσα στους μαζικούς κοινωνικούς χώρους.

    Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να δοθεί μια εξήγηση. Η ελληνική κοινωνία, όντας κοιμισμένη μέσα στην ύστερη μεταπολίτευση, αντιμετωπίζει τεράστια ένδεια εργαλείων για να μπορέσει να φέρει σε πέρας αυτό το έργο. Πιο απλά, όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να γίνουν πάνω στις χτεσινές πεπατημένες, με τον παραγοντίστικο τρόπο που δίδασκε ο χτεσινός δικομματισμός, ούτε με την οργανωσιακή λαγνεία της ελληνικής αριστεράς. Η ρήξη με τη μεταπολίτευση δεν μπορεί να είναι μόνον ρήξη με τις ιδέες και την κοσμοαντίληψή της.

    Πρέπει να είναι και ρήξη με τις πρακτικές της, τον τρόπο με τον οποίον ασκούσε πολιτική. Ρήξη με αυτό το τόσο γνώριμο πολιτικό ον: προσωπολάτρη, χειροκροτητή και, ταυτόχρονα, τυχοδιώκτη και οπορτουνιστή, συνδικαλο-πατέρα, πολιτευτάκια, που άλλα λέει κι άλλα κάνει, που εκφυλίζει όλες τις δημοκρατικές διαδικασίες, που ανάγει τον ψευδοριζοσπαστισμό και την προσποίηση σε συστατικό στοιχείο του «επικοινωνιακού» (sic!) του προφίλ.

    Και, ταυτόχρονα, πρέπει να κομίζουν και καινοτομίες, οι οποίες να εκφράζουν τις σύγχρονες πραγματικότητες που δεν χωρούν στα χτεσινά σχήματα. Να καλύπτουν τις πολλαπλές ταυτότητες που έχουν οι άνθρωποι σήμερα (ταυτόχρονα εργαζόμενοι, άνδρες ή γυναίκες, πολίτες, κάτοικοι, και, βέβαια, λαός με ταυτότητα, ιστορία και μνήμη), χωρίς να καταπιέζεται καμία από αυτές. Να βρουν μια ισορροπία μεταξύ της άμεσης δημοκρατίας και της σύνθεσης, αποφεύγοντας τον κατακερματισμό από τη μια, και τους αποκλεισμούς από την άλλη.

    Η Κίνηση Ανεξαρτήτων Πολιτών, η Σπίθα του Μίκη Θεοδωράκη, με τις αρχικές διακηρύξεις της για Άμεση Δημοκρατία, έδειξε αρχικώς ότι είχε τη δυνατότητα να εξελιχθεί στο πολιτικό εργαλείο που θα μπορούσε –μαζί με άλλες πρωτοβουλίες, βέβαια– να φέρει σε πέρας ένα μεγάλο μέρος των αναγκαίων μετασχηματισμών και να αποτελέσει μια οργανωμένη βάση του κινήματος, που θα συνιστούσε και το προνομιακό όπλο για τη διαμόρφωση μετώπων με προοπτική και διάρκεια. Υπέστη, όμως, μια παλαιοκομματική οπισθοδρόμηση, και γι’ αυτό ευθύνονται, εκτός από την απειρία, και οι φοβίες, οι αντιφάσεις και οι εμμονές του ιδρυτή της, Φαίνεται ότι δεν επιλέγουμε τη συγκρότησή μας σε πραγματικό πολιτικό κίνημα, ως μία αυτόνομη δύναμη που κινείται μέσα στις πλατείες σαν το «ψάρι μέσα στο νερό», και, πάνω σε αυτή τη βάση, συγκροτούμε και ευρύτερες συμμαχίες αντίθετα, ακολουθούμε μια αυτοκτονική λογική που θα μας οδηγήσει να συρρικνώσουμε τις Σπίθες και να παίξουμε αποδυναμωμένοι το χαρτί του «αντι-μνημονιακού μετώπου» και της συνεργασίας με διάφορους «παράγοντες» κ.ο.κ.

    Η ΚΑΠ χαντακώνει και τη δικιά της την εξέλιξη, γιατί ακριβώς αυτό το «Μέτωπο» σήμερα κινδυνεύει να είναι αποκλειστικά μια συνένωση προσωπικοτήτων, που θα εκφράσει ένα μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας. Και μια τέτοια συνένωση λειτουργεί μέσα από κλειστές, ολιγομελείς συσκέψεις, και οργανώνεται από «στρατηγεία», δεν έχει χρόνο ούτε ενδιαφέρον για τη διαμόρφωση νέων αγωνιστών, ανώτερης ποιότητας και ήθους, για τη συμμετοχή μέσα στα κινήματα, ώστε να αποτελεί κομμάτι της ίδιας της λαϊκής καθημερινότητας, ό,τι, δηλαδή, πρέπει, σήμερα, να κάνει κάποιος για να επιταχύνει τις διαδικασίες ανάδυσης ενός νέου κινήματος.

    Πώς θα μπορούσαν, άραγε, να εξελιχθούν τα πράγματα; Είναι ένα πολύ κρίσιμο ερώτημα που μπορεί να μας δώσει απαντήσεις για το τι μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα. Η Κίνηση Ανεξαρτήτων Πολιτών κινδυνεύει να καταλήξει σε μια απλή υπόμνηση του τι θα μπορούσε να γίνει και δεν έγινε!

    Διότι μια Ανεξάρτητη Κίνηση Πολιτών, αν θέλει πραγματικά να διαμορφώσει όρους ενίσχυσης και ολοκλήρωσης ενός κινήματος στην Ελλάδα, θα μπορούσε:

    – Να οσμωθεί με τις πλατείες, βοηθώντας το εν τη γενέσει πολιτικό υποκείμενο να ξεκαθαρίσει γρηγορότερα τους λογαριασμούς τους με τις δυνάμεις της παλιάς αριστεράς και των άλλων κατεστημένων της αμφισβήτησης, που, μέσα από την υπερ-κινητοποίηση των στελεχών τους και τον εκφυλισμό των διαδικασιών του κινήματος, επιδιώκουν να το ελέγξουν και να το εκτρέψουν σε ένα ηττοπαθές κίνημα, που ψελλίζει τα χθεσινά κλισέ.

    – Να κινητοποιήσει όλον τον ελληνικό λαό, χρησιμοποιώντας ως εργαλείο μια μεγάλη καμπάνια υπογραφών που να απαιτούν δημοψήφισμα εναντίον του Μνημονίου. Μια τέτοια κίνηση θα έφερνε τον αέρα της αντίστασης και στο τελευταίο σπίτι αυτής της χώρας, ενώ, ταυτόχρονα, θα έδινε στους ανθρώπους τη δυνατότητα να αυτο-οργανωθούν γύρω από έναν απλό σκοπό, δίχως διαμεσολαβήσεις και καπελώματα.

    – Να συνεχίσει το μεγάλο έργο της ιδεολογικο-πολιτικής σύνθεσης, συντάσσοντας όλες τις επιμέρους και διάσπαρτες φωνές και απόψεις, που ακούγονταν μέχρι σήμερα γύρω απ’ όλα τα ζητήματα, σε έναν ενιαίο πολιτικό λόγο. Και κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει μέσα από την πραγματοποίηση εκδηλώσεων για κάθε ζήτημα, την κινητοποίηση πάνω σε συγκεκριμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία, την οργάνωση ειδικών θεματικών ομάδων δουλειάς, που ασχολούνται με κάθε πτυχή του συλλογικού μας βίου.

    – Να αποπειραθεί τη μεταφορά του πνεύματος και του κλίματος των πλατειών μέσα στους μαζικούς χώρους, συμβάλλοντας στη συγκρότηση μετώπων μέσα στους χώρους δουλειάς, τα πανεπιστήμια, και τις γειτονιές.

    – Μόνο με αυτές τις προϋποθέσεις και τη συνακόλουθη οργανωτική ανάπτυξη της Κίνησης θα μπορούσε να οικοδομηθεί και ένα αξιόπιστο αντιμνημονιακό μέτωπο, όπου η Σπίθα θα λειτουργούσε ως ο εγγυητής της σοβαρότητάς του και της σύνδεσης με τα μαζικά κινήματα.

    Γνωρίζουμε πως τα πράγματα βιάζουν, οι καιροί ου μενετοί. Και το μεγάλο στοίχημα είναι πώς το νέο, που έχει όντως γεννηθεί, από ποικίλες πρωτοβουλίες και προνομιακά από τη Σπίθα, και κορυφώνεται σήμερα στις πλατείες των αγανακτισμένων, θα αρχίσει να μετεξελίσσεται σε ένα οργανωμένο και συνεκτικό κίνημα. Θέσαμε τις προϋποθέσεις γι’ αυτό. Όμως καθυστερούμε απελπιστικά και αυτή η καθυστέρηση θα μας οδηγήσει αναπόφευκτα στην παράδοσή μας σε συμφωνίες κορυφής και μόνο και στη συρρίκνωση, ακόμα και την πιθανή διάλυση της ΚΑΠ.

    16 Ιουνίου 2011

    Γιώργος Καραμπελιάς

    *Κείμενο που είχα γράψει πριν τη Συνδιάσκεψη της ΚΑΠ της 18η-19ης Ιουνίου και το οποίο, για να μην πυροδοτήσει τότε αντιπαραθέσεις, δεν δημοσιεύτηκε. Αντ’ αυτού, προτιμήθηκε το κείμενό μου, «Η Σπίθα και οι Αγανακτισμένοι», που είχε δημοσιευτεί στις 17 Ιουνίου στην κεντρική ιστοσελίδα της Κίνησης, όπου οι ίδιες απόψεις παρουσιάζονταν με πιο συνοπτικό και ήπιο τρόπο. Αυτές τις απόψεις μου τις γνώριζαν και πολλά μέλη της Συμβουλευτικής και άλλα μέλη των Σπιθών και, βεβαίως, οι φίλοι μου στο Άρδην, ακόμα και έξω από αυτό. Εξ άλλου, στην τελευταία Συμβουλευτική όπου συμμετείχα, στις 16 Ιουνίου, την ημέρα που είχα γράψει και αυτό το κείμενο, προσπαθούσα με επιμονή να πείσω τον Μ.Θ. πως δεν πρέπει να νιώθει εχθρότητα με τις πλατείες και το κίνημα των Αγανακτισμένων, και αυτό το γνωρίζουν και κάποιοι από αυτούς που σήμερα σιωπούν. Δημοσιοποιώ, λοιπόν, το κείμενο μου, ώστε να κατανοήσουν όλοι τα πολιτικά αίτια μιας, από πρώτη άποψη, δήθεν προσωπικής και «οργανωτικίστικης» αντιπαράθεσης. Η εμμονή στα οργανωτικά υποκρύπτει πάντα πολιτικές διαφωνίες.

    Γ.Κ. 26 Ιουνίου 2011

  7. Δημοσιοποιώ, λοιπόν, το κείμενο μου, ώστε να κατανοήσουν όλοι τα πολιτικά αίτια μιας, από πρώτη άποψη, δήθεν προσωπικής και «οργανωτικίστικης» αντιπαράθεσης. Η εμμονή στα οργανωτικά υποκρύπτει πάντα πολιτικές διαφωνίες.

    Γ.Κ. 26 Ιουνίου 2011
    ποιες λοιπόν ειναι οι πολιτικές διαφωνίες.; και γιατι να ..υποκρυπτονται ακομα;

  8. Η γενναιότητα του Καραμπελιά φάνηκε από τη στάση που κράτησε στο σύνταγμα στις 29 Ιουνίου. Έτρωγε τα χημικά χωρίς να φορά τα ειδικά γιαλιά που φορούσαμε εμείς οι υπόλοιποι. Λες κι ανέπνεε οξυγόνο. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πως άντεχε. Τον είδα από το πρωί να κρατάει θέση στο πάνω μέρος της πλατείας, ανεβαίνοντας τις σκάλες, δεξιά στο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου. Καθόμουν εκεί με φόβο, γιατι ντρεπόμουν να φύγω ή έφευγα διακριτικά.

  9. @ Τάκης

    Πολύ ωραία!!!!

  10. «Γκεμπελίσκοι» και «παρακράτος» βάζουν φωτιά στη «Σπίθα»

    Ο Γ. Καραμπελιάς, εκπρόσωπος της «εθνικοπατριωτικής Ακροαριστεράς», κατηγορεί τον Μίκη Θεοδωράκη για συγκεντρωτισμό στη λειτουργία της κίνησης

    Με ένα σύνθημα από τους τοίχους του Μάη του ΄68, το οποίο έλεγε «Σύντροφοι γρηγορείτε, ο παλιός κόσμος είναι ήδη πίσω σας…», ο κ. Γ. Καραμπελιάς αποχαιρέτησε τη «Σπίθα» του κ. Μ. Θεοδωράκη ακολουθώντας το παράδειγμα των κκ. Στ. Ληναίου και Δ. Καζάκη, οι οποίοι αποχώρησαν από την κίνηση του διάσημου μουσικοσυνθέτη διαμαρτυρόμενοι για το συγκεντρωτικό μοντέλο λειτουργίας και τη δράση παραγόντων παρά τω κ. Θεοδωράκη, κάνοντας μάλιστα λόγο για «μηχανισμό παρακράτους, ο οποίος ήθελε να αλώσει τη Σπίθα». Εκ των επικριτών των συγκεντρωτικών πρακτικών, ο κ. Καραμπελιάς, εκπρόσωπος της «εθνικοπατριωτικής Ακροαριστεράς», είχε ενώσει τη φωνή του με τους διαφωνούντες όταν εκδηλώθηκαν έντονες τριβές στο εσωτερικό της «Σπίθας» με επίκεντρο τον παραιτηθέντα έκτοτε διευθυντή Οργανωτικού της Κίνησης κ. Ι.Δημητροκάλλη , άλλοτε στενό συνεργάτη του πρώην πρωθυπουργού και επιτίμου προέδρου της ΝΔ κ. Κ.Μητσοτάκη . Ωστόσο, ο κ. Καραμπελιάς παρέμεινε στη Συμβουλευτική Επιτροπή της «Σπίθας», για να αποχωρήσει τελικώς και αυτός.

    null

    Ο κ. Καραμπελιάς, δραστήριος παράγοντας του μεταπολιτευτικού αντιεξουσιαστικού χώρου και θεωρητικός του «αντάρτικου πόλης», υπήρξε προδικτατορικά μέλος των «Λαμπράκηδων», ακολούθως ανάπτυξε αντιδικτατορική δράση, ενώ έλαβε μέρος ως φοιτητής στα γεγονότα του Μάη 1968 στο Παρίσι. Υπήρξε εκδότης της «Ρήξης» και αργότερα εντάχθηκε στον αστερισμό του καθ΄ ημάς εθνικοπατριωτικού τόξου, του οποίου αποτελεί, μαζί με τον κ. Κ. Ζουράρι, έναν από τους βασικούς ιδεολογικούς εκφραστές, ενώ είναι εκδότης του θεωρητικού περιοδικού «Αρδην», το οποίο κινείται σε αυτή τη σφαίρα προσέγγισης. Ετσι, βρέθηκε και στη «Σπίθα», η τελευταία συνδιάσκεψη της οποίας πυροδότησε έναν γύρο αντιπαραθέσεων ως προς τη φύση και τον οργανωτικό χαρακτήρα του εγχειρήματος.

    Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά στην επιστολή παραίτησής του: «Τα τελευταία γεγονότα στο εσωτερικό της Ανεξάρτητης Κίνησης Πολιτών έχουν τροχοδρομήσει αρνητικότατες εξελίξεις για το εγχείρημά μας». Εξαπολύοντας ευθείες βολές επισημαίνει ότι «η έλλειψη εσωτερικής δημοκρατίας, που παρατηρήθηκε στη συνδιάσκεψη,δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά συνέχεια μιας τακτικής μηνών,με διαρκείς αντεγκλήσεις και συγκρούσεις χωρίς αρχές• αυτές,δυστυχώς, δεν αντανακλούν μόνο προσωπικές στρατηγικές ή απειρία σε επίπεδο Σπιθών (σ.σ.: πρόκειται για τις οργανώσεις της Κίνησης), αλλά εκπορεύονται κατ΄ εξοχήν από λανθασμένες επιλογές και τακτικές της ίδιας της ηγεσίας της κίνησης».

    Οπως σημειώνει άλλωστε: «Η αλλαγή τριών (ή μήπως τεσσάρων;) οργανωτικών υπευθύνων,η προώθηση πέντε ή έξι νέων “οργανωτικών” σχημάτων και η έλλειψη παραγωγής πολιτικής- δεν υπάρχει ούτε μία επιτροπή επεξεργασίας θεμάτων- καταδεικνύουν μια μονόπλευρη εμμονή σε ένα μοντέλο οργάνωσης σύμφωνα με το οποίο οι Σπίθες λειτουργούν μόνο ως μηχανισμοί προετοιμασίας μαζικών εκδηλώσεων της ηγεσίας της Κίνησης, με πενιχρή αν όχι ανύπαρκτη παρέμβαση σε μαζικά κινήματα». Ιδιαίτερα επικριτικός, ο πολυγραφότατος κ. Καραμπελιάς ασκεί κριτική για τις «πρόσφατες συμμαχίες με ένα κομμάτι του συστήματος, το οποίο γυρεύει σήμερα να επιπλεύσει πάνω σε ένα αντιμνημονιακό σωσίβιο, οπότε ο ρόλος της Σπίθας γίνεται πολύ πιο διακοσμητικός,ενώ ενισχύεται η παρουσία και ο ρόλος παραγόντων που επιζητούν εκλογική επιβεβαίωση και βουλευτικούς θώκους» , όπως αναφέρει, προειδοποιώντας ότι «δυστυχώς,κινδυνεύουμε να βρεθούμε μπροστά σε “μια από τα ίδια”,τη στιγμή που ο ελληνικός λαός, μέσα στη δίνη της κρίσης, δεν έχει ανάγκη από ένα πολιτικό σχήμα συναρμολογημένο από τα ερείπια του υπό κατεδάφιση παλιού κόσμου».

    «Δεν υποχρεώνουμε κανέναν»

    Τα πυρά του κ. Καραμπελιά δεν έμειναν αναπάντητα. Ο κ. Θεοδωράκης σε κείμενό του για τις διαπιστώσεις και τα συμπεράσματά του μετά τη συνδιάσκεψη, τα οποία ο ίδιος έκρινε θετικά, δεν δίστασε να επισημάνει: «Δεν υποχρεώνουμε κανέναν να ανήκει στις γραμμές μας.Δεν ανεχόμαστε όμως κανέναν να αμφισβητήσει τους λόγους της ένταξής του». «Ως ιδρυτής της Κίνησης επιβλέπω προσωπικά τη διατήρηση της ιδεολογικής καθαρότητας. Και ειλικρινά δεν κατανοώ την κριτική ορισμένων που αμφισβήτησαν τις θέσεις μου.Τότε γιατί θέλουν να ανήκουν σε μια πολιτική οργάνωση η οποία ταυτίζεται και εκφράζει αυτές τις θέσεις; Εάν σκέφτονται διαφορετικά,εάν διαφωνούν και εάν με καταγγέλλουν,είναι φανερό ότι έχουν κάνει λάθος επιλογή.Δεν είναι δικό μου το λάθος, αλλά δικό τους» υπογραμμίζει.

    Ο κ. Θεοδωράκης δεν αποδέχθηκε τις προτάσεις και την κριτική του κ. Καραμπελιά, ο οποίος εν μέρει τον αμφισβήτησε. Αναφερθείς ονομαστικά σε αυτόν του απάντησε υπό μορφή ερώτησης: «Αφού ο ρόλος μου μέσα στη Συμβουλευτική και στην Κίνηση ήταν ανύπαρκτος,μιας και το μόνο που με απασχολούσε ήταν το οργανωτικό, πώς φτάσαμε στα Προπύλαια και στη Θεσσαλονίκη;Στις 150 Σπίθες;Πώς και γιατί το κύρος μας εκτινάχθηκε στα ύψη και αποτελεί σήμερα η Κίνησή μας στοιχείο αναπόσπαστο της πολιτικής μας ζωής;» διερωτάται.

    Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ
    «Γιατί δεν πάτε να χτίσετε το δικό σας μέγαρο»;

    Οι αντιπαραθέσεις στο πλαίσιο της «Σπίθας» έλαβαν ακραίες σε ορισμένες περιπτώσεις διαστάσεις, με τον κ. Καραμπελιά να καταγγέλλει τα υβριστικά σχόλια ορισμένων και χαρακτηρισμούς του τύπου ότι είναι άτομο«γκεμπελικής νοοτροπίας». Ο κ. Θεοδωράκης κατηγορεί τον πρώην συνοδοιπόρο του και όσους συμμερίζονται την κριτική του για«ύπαρξη ομαδοποιήσεων με κύριο γνώρισμα την ουσιαστική αμφισβήτηση και απόρριψη της δικής μου παρουσίας, των απόψεων, των ιδεών και των πρωτοβουλιών μου, χωρίς να έχουν όμως το θάρρος να πουν τα πράγματα με τ΄ όνομά τους». Ενώ ευθέως κάλεσε όλους όσοι τον αμφισβητούν να πάρουν τον δρόμο της εξόδου:«Το ερώτημα που απευθύνω σε όσους μας αμφισβητούν, στρογγυλοκαθισμένοι μέσα στο δικό μας σπίτι, είναι:Αφού δεν σας αρέσει, τι γυρεύετε εδώ μέσα; Να ρίξουμε τους τοίχους; Να ξηλώσουμε τα πατώματα; Να σφραγίσουμε τα παράθυρα; Και γιατί δεν πάτε να χτίσετε το δικό σας μέγαρο που να εκφράζει την ιδιαιτερότητά σας, την ανωτερότητά σας; Και κυρίως το δικαίωμά σας, που δεν ξέρω πώς το αποκτήσατε, να μας θεωρείτε ξεπερασμένους και να πονάτε γιατί “ταλανίζουμε” τις Σπίθες…». Και καταλήγει:«Δεν νομίζετε ότι ξεπεράσατε κάθε όριο να αυτοανακηρύσσεστε προστάτες των Σπιθών; Οχι κύριοι! Οι Σπίθες δεν είναι δικές σας. Το σπίτι αυτό που ονομάζεται Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών δεν είναι δικό σας. Με λίγα λόγια είστε για μας ένα λάθος και σας παρακαλούμε ευγενικά να ψάξετε να βρείτε αλλού στέγη για να εφαρμόσετε τις πρωτοποριακές σας ιδέες».

    ΠΗΓΗ: ΡΕΠΟΡΤΑΖ Λ. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 2-7-2011, http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=409143

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: