• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 605,581 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Ιωάννης της Κροστάνδ… στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Ιβάν ο οχληρός στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Chaturbate στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Μαρτίου 2011
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Φεβ.   Απρ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Μετανάστες και Έλληνες: Σκέψεις και απαντήσεις με αφορμή μερικά πολιτικά και θεολογικά σχόλια αναγνωστών στο ΜτΒ

Είμαι βέβαιος ότι όλα τα σχόλια στο προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο «Ξένος ήμουν, οι 300 μετανάστες και το τρύπιο πυθάρι της χώρας», στις 27 Φεβρουαρίου, που έγιναν με αφορμή τις νύξεις μου στο ευαγγέλιο της κρίσης για τους 300 μετανάστες, και κατ’ επέκταση για το μεταναστευτικό, είναι κυρίως πολιτικά. Και αυτό παρά το γεγονός ότι μερικά απ’ αυτά προσπαθήθηκε να έχουν θεολογικό προκάλυμμα.

Βεβαίως ορθά τέθηκαν, όπως καλώς μπορούν να τεθούν και νέα θεολογικά ερωτήματα, αφού και εγώ ο ίδιος με τέτοια αφορμή σχεδίασα το μικρό αυτό άρθρο, αλλά κυρίως γιατί η θεολογία δεν είναι αποσυνδεμένη από τη ζωή. Το αντίθετο μάλιστα. Σ’ πολλά απ’ αυτά έχω ήδη απαντήσει, απλά υπάρχουν κάποια σημεία αιχμής που μου τέθηκαν εκ νέου και θα απαντήσω συνοπτικά μεν, αλλά καίρια στο τέλος του άρθρου.

Διατείνομαι όμως ότι και πίσω απ’ αυτά κρύβονται πολιτικές απόψεις, που εξακτινώνονται και κοινωνικά, αλλά κυρίως πολιτικά στη χώρα μας από κεντροδεξιές ή ακροδεξιές κυρίως οργανώσεις και κομματικούς μηχανισμούς. Εξάλλου αυτές τις μέρες στη Γαλλία – τη δήθεν χώρα του φωτός – η κόρη του Λεπέν με αυτό το επιχείρημα ανακατεύει τον εκεί δικομματισμό μέχρι … προεδρίας!!!

Εν τέλει οι 300 άνθρωποι αυτοί αποδείχτηκαν νικητές, αφού έπαιξαν μέχρι τα όρια του θανάτου και μιας τεράστιας ανθρωπιστικής κρίσης. Μετουσίωσαν το δίκιο τους σε αληθινό αγώνα διεκδίκησης και υπό όρους και προϋποθέσεις μπορεί να αποδειχτούν και ωφέλιμοι για το λαό και τη Χώρα, εκτός από τους ίδιους… Οπότε «…Κατάφεραν μεταξύ άλλων, να εξασφαλίσουν καθεστώς “ανοχής” με δυνατότητα ανανέωσης, χορήγηση ταξιδιωτικών εγγράφων για να επισκέπτονται τις πατρίδες τους, υπόσχεση για μείωση από τα 12 χρόνια στα 8 για τη χορήγηση άδειας παραμονής, καθώς και μείωση των ενσήμων για την χορήγηση βιβλιαρίου υγείας, από τα 100 στα 50…».

Βεβαίως στην εποχή μας το μεταναστευτικό ζήτημα δεν μπορεί να ιδωθεί απλουστευτικά, όπως  συχνά από πολλούς αυτοπροσδιοριζόμενους ως αριστερούς  ή αναρχικούς, με τα χρωματιστά γυαλιά του «κοσμοπολιτισμού του κεφαλαίου». Το μεταναστευτικό αντίθετα θα είναι τεράστιο ζήτημα για τον 21ο αιώνα για όλη την γηρασμένη Ευρώπη (της Ελλάδας  μη εξαιρουμένης) – στοιχεία: Η Ήπειρος που πεθαίνει και το μεταναστευτικό -, ειδικά όταν αναμοχλεύεται εξεγερσιακά ο αραβικός εθνικισμός τον τελευταίο μήνα, χωρίς να γνωρίζουμε την κατάληξή του.

Η χώρα μας, μαζί με τις άλλες μεσογειακές ευρωπαϊκές χώρες, είμαστε υποχρεωμένοι να ζυγιστούμε και με τους παλιούς και με τους νέους μετανάστες, πλην των πρώην «ανατολικών» ελληνικής ή μη καταγωγής, των κυνηγημένων ασιατών – οικονομικά, πολιτικά ή στρατιωτικά, αλλά και πολλών αφρικανών (σομαλών, νηγηριανών κλπ). Στο σημερινό «ποντίκι» μια ειδική έκθεση της ΕΛΑΣ υπολογίζει ότι μέχρι το 2014 οι μετανάστες θα φτάσουν τα 2.000.000 και η χώρα τα 14.000.000.

Οφείλουμε επίσης να συμφωνήσουμε πως τόσο η συνειδητή, όσο και η χρησιμοποίηση των μεταναστών από το κεφάλαιο δεν αντιμετωπίζεται ούτε με ξόρκια, ούτε με στρουθοκαμηλισμούς, ούτε φυσικά με εξολόθρευσή τους.  Εξαρτάται επομένως από και από ποια κοινωνικά οπτική γωνία κανείς βλέπει το ζήτημα, αλλά και πόσο στέκουν επιστημονικά και οι διαγνώσεις, αλλά και οι προτάσεις της όποιας «επίλυσης».

Έχουμε και λέμε με τα σχολιανά … ερωτήματα

Ι) «Να νομιμοποιηθούν οι 300 μετανάστες;
Τι επιπτώσεις θα έχει αυτό στους εκατοντάδες χιλιάδες άλλους;
Μήπως θα δημιουργήσει συνθήκες για να έρθουν περισσότεροι;
Για τους έλληνες ελαχιστους αδελφούς τι σκέπτεσαι

Μικρή απάντηση: Ναι, αλλά το είδος της νομιμοποίησης δεν είναι ούτε μοναδικό, ούτε εύκολο, ούτε φτάνει γι’ αυτούς, ούτε λύνει το μεταναστευτικό. Είναι από τη φύση του ημίμετρο. Και φυσικά οφείλει να γίνεται υπό όρους και προϋποθέσεις. Οι συγκεκριμένοι ήταν μεν τυπικά παράνομοι στη χώρα μας, αλλά ούτε τεμπέλιδες ήταν τόσα χρόνια, ούτε επαίτες, ούτε παραβατικοί. Ήταν εργαζόμενοι σε δικούς μας επαρχιακούς εργοδότες. Συνήθως χωρίς ένσημα και χωρίς χαρτιά. Και αν εξαιρέσω την περίπτωση κάποιοι να μη πληρώνονται για δεδουλευμένα, οι συνθήκες αυτές ρίχνουν τις τιμές και των ιθαγενών εργατών και εργαζομένων, αλλού άμεσα και αλλού έμμεσα.

Η κύρια αιτία της μετανάστευσης βτίσκεται στην «πηγή». Εκεί οφείλουμε με γενιοκότερες συμμαχίες σταρτηγικά να προσανατολιζόμαστε. Από εκεί και πέρα οφείλουμε να πιέσουμε να ανοίξουν νόμιμα τα σύνορα προς την ΕΕ. Πιστεύω πως μια  σοβαρή νομιμοποίηση, μαζί με μια σειρά συμβατών μέτρων, μπορεί να σταματήσει τη ροή, παρά να την αυξήσει. Τώρα τα κυκλώματα και οι παλιοί μετανάστες φέρνουν κόσμο «λαθραία», ενώ μια σοβαρή πολιτική μπορεί να αποτρέπει όσουν δεν θα μπορούν να εργάζονται.

Όσον αφορά για εμάς και τα παιδιά μας τα πράγματα είναι σε οριακό σημείο. Η χώρα βρίσκεται σε οικονομική και πολιτική κατοχή όπως και εμείς, όχι από τους μετανάστες, αλλά από την ντόπια πολυποίκιλη elite. Γι’ αυτό το τεράστιο ζήτημα έχω βαρεθεί εδώ να γράφω και στη ζωή να δρω. Οφείλουμε να αλλάξουμε στάση, αντίληψη και προοπτική. Σε σχέση με τους μετανάστες οφείλουμε να δημιουργήσουμε κατ’ αρχήν σχέσεις συμπόρευσης και όχι αντιδικίας. Ταυτόχρονα όμως να παλέψουμε – εκτός από τα προηγούμενα – ώστε να μην γκετοποιούνται οι μετανάστες, να μην ευνοούμε την επαιτεία, αλλά κάθε εργασία, κυρίως όμως να δώσουμε από τα όποια ζωντανά στοιχεία του πολιτισμού έχουμε και να πάρουμε και απ΄αυτούς το φρόνημα το αγωνιστικό και της ελπίδας.

ΙΙ) «Γιατι Παναγιωτη μου δεν προτεινει λυσεις που να λαμβανουν ΟΛΕΣ τις παραμετρους που αναφερεις υπ’ οψιν.

Καταθετεις ενα προβληματισμό – σωστον μεν από την αποψη της μη ηθικης απαξιωσης του αλλου επειδη ειναι διαφορετικος ή της μη εκμεταλλευσής του – αλλα δεν μπορει να υπαρξει εφικτη και ρεαλιστικη λυση που να μην ΠΡΟβλεπει ολες τις τυχον παρενεργειες και να καθησυχαζει τους συμπολιτες μας πως σαφως και εχουν δικαιολογημενη ανησυχια, λαμβανοντας και την δικη τους οπτικη γωνια υπ οψιν η οποια δεν ειναι και παρανοϊκη…».

 

Δεν συμφωνώ καν με το ερώτημά σου. Συνεχίζω να πιστεύω ότι πολύ επιδερμικά είδες το προηγούμενο άρθρο (28-2-11), όπου έβαλα πολλές παραμέτρους, μερικές μάλιστα για πρώτη φορά. Έχω όμως τρεις κόκκινες γραμμές: Ούτε στη θάλασσα θα πετάξουμε τους μετανάστες, ούτε θα είμαστε στρουθοκάμηλοι να μη βλέπουμε ότι πρόκειται για ανερχόμενο κύμα στον 21ο αιώνα, ούτε παραπεταμένους θα τους έχουμε για να τους κάνει το σύστημα, οι ΜΚΟ, οι συμμορίες, αλλά και οι πολιτικών προθέσεων οργανώσεις «ό,τι θέλουν».

Θα συμφωνήσω όμως μαζί σου ότι οφείλουμε να μην αφήνουμε στην άκρη καμία παράμετρο. Και ενώ διαφωνώ με ακροδεξιές απόψεις, ότι δήθεν πρόκειται για «στρατό κατοχής», την ίδια στιγμή σημειώνω πως η ακροδεξιά πολιτική απομόνωσης θα οδηγήσει μερίδες τους να παίξουν βρώμικα παιχνίδια πολύ εύκολα….

ΙΙΙ) «…Ειναι δυνατον να Βοσνιοποιούμε και να Κοσσοβοποιούμε την χωρα μας οικειοθελως; Πολλω δε μαλλον αφου ισχυει και το ουδεις πιο αχαριστος του ευεργετηθεντος. Και δεν χρειαζεται να γενικευουμε. Το 1% μονο στο 1.000.000 μας κανει 10.000 ατομα….».

 

– Τι άραγε σημαίνει οικιοθελώς; Η παγκόσμια elite – και μέρος της ντόπιας κάθε χώρας – βεβαίως και σχεδιάζει μέσω της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης και μετακινήσεις μεταναστών. Οι ίδιοι όμως, όπως και εμείς, δεν το σχεδιάζουμε, ούτε ως πρόσωπα ούτε ως λαοί. Η παγκόσμια ιστορία των μεταναστεύσεων των λαών δεν είναι όμως μόνο συνομωσιολογική, αλλά έχει οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά, επαναστατικά ή και όλα μαζί αίτια. Και η απάντηση δεν είναι απλή.

Θα μπορούσα πλαγίως να δεχτώ το οικιοθελώς σε κάποιες περιπτώσεις:

Α) Όταν η εργατική τάξη, όπως και κάθε κοινωνικό στρώμα, δεν αναπαραγεται και οι λαοί γηράσκουν, όπως η δική μας χώρα και η Ευρώπη (ο δείκτης γονιμότητας είναι πολύ μικρότερος του 2,1-2,2 που ένας λαός απλά αναπαράγεται) ε τότε με μια πολιτισμική όψη «οικοιοθελώς» τους αποδέχεται…

β) Φυσικά υπάρχουν ιδεολογικές ομάδες σε όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος που για ιδεολογικούς λόγους – κοσμοπολίτες του κεφαλαίου ή μη – θέλουν την ανάμειξη των λαών χωρίς πολλές – πολλές προϋποθέσεις. Αν και η αναμείξεις σε ένα βαθμό είναι θετικές, οι άνευ όρων και προϋποθέσεων δημιουργούν περισσότερα προβλήματα στους άλλους, απ’ όσα λύνουν.

γ) Οικιοθελώς κατά κυριολεξία τους θέλουν οι εργοδότες και το σύστημα – και μάλιστα χωρίς χαρτιά, ένσημα, μόρφωση, κλπ -για να έχουν ένα ακόμα όπλο ενάντια στους ντόπιους εργαζόμενους.

– Τώρα όσον αφορά την άποψη ή ιδεολόγημα της «βοσνιοποίησης» είναι φανερό πως αυτό γίνεται όταν ντόπιοι και μετανάστες πάνε «απέναντι» και δημιουργούν διαφορετικούς ή εχθρικούς θύλακες. Προς το παρόν αυτό δεν υφίσταται, αλλά αν επικρατήσουν λογικές αντιπαλότητας και μη φυσιολογικής ώσμωσης ή και ενσωμάτωσης, στο μέλλον ίσως τον δημιουργήσουν αυτές οι αντιλήψεις και πολιτικές. Το απεύχομαι.

ΙV) «Τι σημαίνει για σένα “εἰ δέ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καὶ ἔστιν ἀπίστου χείρων”;.

Προσωπικά έχω ενστερντιστεί θεωρητικά και πρακτικά το πνεύμα αυτού του αποστολικού «χωρίου», το οποίο είναι μια προβολή στο επίπεδο της οικο-γένειας του «αγάπα τον πλησίον σου, ως εαυτόν». Αλλά ας σκεφτούμε να το φέρουμε σε αντιπαραβολή με το «αγάπα τον εχθρό σου», «ο θέλων σώσαι την ψυχήν αυτού απωλέσει αυτήν»,  κλπ. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς να αγαπήσεις όποιον φαντάζει (ή και είναι) «εχθρός» αν δεν έχεις αγαπήσει τους «συντρόφους σου» και το αντίστροφο που μας ενδιαφέρει εδώ: Δεν μπορείς να αγαπήσεις τους πλησίον αληθινά και ανυστερόβουλα, αν δεν έχεις καταφέρει να αγαπήσει τον «εχθρό» σου, που κατά τεκμήριο απ’ αυτό δεν περιμένεις και τίποτα…

Για τους μετανάστες: Δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τους δικούς μας ανθρώπους αληθινά, τους ντόπιους εργαζόμενους, τα γηρατειά, τους ανήμπορους και νεολαία αληθινά, αν δεν έχουμε μπει στο καμίνι να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους νομιζόμενους για πολλούς ως εχθρούς μετανάστες….

Ευχαριστώ φίλοι μου για την ευκαιρία που μου δώσατε…

Advertisements

7 Σχόλια

  1. To απίθανο πάντως ήταν ότι δήλωσαν έτοιμοι να πεθάνουν για να εξασφαλίσουν μια καλύτερη ζωή!!!!!!!

  2. @ Sureal

    Ναι σωστά η ζωή είναι γεμάτη αντιφάσεις και .. θανάτους.
    Ας θυμηθούμε όμως και τον – παγκόσμιας εμβέλειας και διαχρονικό – Θούριο του Ρήγα:
    «Καλύτερα μιας ώρας,
    ελεύθερη ζωή,
    παρά σαράντα χρόνια,
    σκλαβιά και φυλακή»

  3. Καλημέρα σου και καλή (υπόλοιπη) Σαρακοστή.

    Με τα δεδομένα που διέπουν τους νεο εισερχόμενους μετανάστες και πρόσφυγες στη χώρα, δική μου παρατήρηση είναι ότι το ανέφικτο της αξιοπρεπούς υποδοχής όλων, είναι ότι πρέπει να γίνεται μια επιλογή ανάμεσα σε ποιους μπορείς να υποδεχθείς – να εντάξεις – ίσως σε βάθος χρόνο να ενσωματώσεις ως συγκροτημένη κοινωνία-πολιτεία, και ποιους αδυνατείς. Μην πέσουμε στο μανιχαϊσμό είτε του «να τους υποδεχτούμε όλους», ούτε σε εκείνο του «να φύγουν όλοι». Κάποια όρια, όμως πρέπει να μπουν, για το καλό τόσο εκείνων όσο και ημών, κι αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά και κάθε χώρα που υποδέχεται μικτά μεταναστευτικά ρεύματα μεταναστών και προσφύγων.

    Τα όρια αυτά, κατά τη γνώμη μου, μπορούν να στηριχθούν στο προσφυγικό δίκαιο, που αφήνει ένα παράθυρο για επικουρική προστασία θυμάτων πολέμου και πέρα των προσφύγων, («όσοι έχουν δικαιολογημένο φόβο δίωξης (εκτέλεση, βασανιστήρια, υπέρμετρη κράτηση για λόγους που δε συνιστούν έγκλημα) στην χώρα καταγωγής τους για λόγους πολιτικούς, θρησκείας, φυλής/έθνους/υπηκοότητας, συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα (γυναίκες, ομοφυλόφιλοι, και λοιπές ομάδες που ο τρόπος ζωής τους διώκεται από αυταρχικά καθεστώτα)

    Πιστεύω ότι οι δικαιούμενοι προστασίας, με βάση το κριτήρια που έθεσα, συνιστούν περίπου το 1/5 έως το 1/3 των μικτών μεταναστευτικών πληθυσμών που εισέρχονται στην Ευρώπη σήμερα από την Ασία και την Αφρική.

    Εφόσον μπορούσε να ρυθμιστεί, με ανατροπή του καθεστώτος Δουβλίνου, η δυνατότητα μετάβασης, μόνο των προσφύγων, στις χώρες όπου επιθυμούσαν να ζητήσουν άσυλο, κι εφόσον γίνει, όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη, δικαιότερη μια διαδικασία αναγνώρισης προσφύγων, τότε μόνο θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια δίκαιη διαχείριση του μεταναστευτικού ζητήματος.

    Δυστυχώς, όμως, σήμερα προκρίνονται από τη συντριπτική πλειοψηφία τόσο των διαχειριστών, όσο και του λαού, είτε η άκριτη υποδοχή, υπό συνθήκες διάλυσης της συγκροτημένης κοινωνίας, κάθε παράνομου μετανάστη, είτε, από τους περισσότερους, η ρατσιστική λογική της απόρριψης όλων.

    Ιδού η Ρόδος…

  4. εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι ούτε οι βυζαντινοί ούτε οι δυτικοί ήταν αφελείς ώστε εξαιτίας της «αγάπης προς τον πλησίον» να δεχτούν να παραχωρήσουν εδάφη τους στους μουσουλμάνους ή εδάφη για τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς. ευτυχώς χάρη στις λογικές νικηφόρου φωκά και όχι στη νεορθόδοξη λογική, η κρήτη δεν κατέστη αραβομουσουλμανική.

    Τώρα όσον αφορά την άποψη ή ιδεολόγημα της «βοσνιοποίησης» είναι φανερό πως αυτό γίνεται όταν ντόπιοι και μετανάστες πάνε «απέναντι» και δημιουργούν διαφορετικούς ή εχθρικούς θύλακες. Προς το παρόν αυτό δεν υφίσταται, αλλά αν επικρατήσουν λογικές αντιπαλότητας και μη φυσιολογικής ώσμωσης ή και ενσωμάτωσης, στο μέλλον ίσως τον δημιουργήσουν αυτές οι αντιλήψεις και πολιτικές

    αυτό κι αν είναι τεράστιο, απίστευτο λάθος. την λογική του γκέτο την έχει το ίδιο το ισλάμ. επειδή στην πρώτη γενιά νεοφερμένων λαθρο/μεταναστών δεν παρατηρούνται τέτοια φαινόμενα δεν σημαίνει ότι δεν θα παρατηρηθούν.

    για δες εδώ, για το τι γίνεται ήδη από τώρα

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=219088

    και τι γίνεται στο πακιστάν

    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11381&subid=2&pubid=55898950

    «χριστιανικά» ή «διαφωτιστικά/αντιχριστιανικά», αυτό μάς ετοιμάζετε, όλοι εσείς.

  5. @ δελφινάκι

    Σε επίπεδο αξόνων δεν διαφωνώ εν πολλοίς μαζί σου. Με ποιές πολιτικές όμως και από ποιους και με ποιές συμμαχίες θα αρχίσουν να υλοποιούνται οι άξονες αυτοί;

    @ Γιάννης

    Αυτά που σημειώνεις και παραπέμπεις τα γνωρίζω και τα έχω ήδη λάβει στα υπόψιν μου. Θα συμφωνήσω επομένως μαζί σου αν τα πράγματα θα συνεχζίσουν όπως πάνε και από τις elite και από τα «κάτω». Όμως εγώ και στα δυο άρθράκια μου ισχυρίστηκα την εκτίμησή μου, με την προϋπόθεση των πολιτκών που πρότεινα. Δεν κάνω «λήψη του ζητουμένου».

  6. Αγαπητό Μτβ,

    Επαναφέρω το χωρίο
    εἰ δέ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καὶ ἔστιν ἀπίστου χείρων

    Λέει ο μακάριος Παύλος «εἰ δέ τις τῶν ἰδίων οὐ προνοεῖ».
    Αναφέρεται δε σε πάσα πρόνοια, την κατά ψυχή, και την κατά σώμα, επειδή και αυτή πρόνοια είναι. Ο δε των ιδίων, και μάλιστα των οικείων, το οποίο σημαίνει, των προς το γένος ομοίων μή προνοών, απίστου, λέγει, εστί χείρων. Το ίδιο λέγει και ο προφήτης Ησαΐας, τοὺς οἰκείους τοῦ σπέρματός σου οὐχ ὑπερόψει. Δηλαδή αν κάποιος δεν μπορεί να μεριμνήσει και προνοήσει για αυτούς που είναι οι οικείοι του, το αίμα του, πως είναι δυνατόν να είναι στους άλλους φιλόστοργος;

    Γι αυτό ο Θεός και την από συγγενείας επενόησε ένωση, για να έχουμε πάμπολλες περιπτώσεις του ευ ποιείν.

    Προχωρώντας σε αυτό που κακώς εννοούμε σαν ανθρωπισμό ή ουμανισμό. Λέει ο π Αθανάσιος Μυτιληναίος σε μιά από τις ομιλίες του. Η λέξη ανθρωπισμός κινείται συνήθως μέσα σε μιά προσπάθεια του ανθρώπου να δείξει προς τον άλλο άνθρωπο τα καλά του συναισθήματα. Δεν είναι αυτό όμως ανθρωπισμός. Ο ανθρωπισμός είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να στηριχθεί σε ότι γεννάει και πληροφορεί το δικό του το μυαλό. Αυτό είναι ανθρωπισμός, ο ανθρωποκεντρισμός. Εγώ ο άνθρωπος είμαι το κέντρο του σύμπαντος, εγώ ο άνθρωπος θα μιλήσω για τον εαυτό μου, εγώ ο άνθρωπος θα αναπτύξω πολιτισμό, πρόοδο, ερήμην Θεού, για αυτό πάντοτε ο ανθρωπισμός είναι αποτέλεσμα της αθεΐας. Είναι δηλαδή η προσπάθεια του ανθρώπου να αποκτήσει ευγένεια χωρίς Θεό. Ο ανθρωπισμός πάντοτε ήταν προϊόν άθεων.

    Δεν γίνεται να εξηγούμε τους λόγους του Θεού κατά το δοκούν.

    Η Βαβέλ συνεχίζει να κτίζεται και σήμερα. Πάντα όμως ακόμα και στην καλύτερη των περιπτώσεων, ακόμα και όταν βασισθεί στην πλέον ιδανική συμφωνία θα επέλθει η σύγχιση.
    Σε οποιαδήποτε συμφωνία που δεν είναι από το Θεό, επιφέρει ο Θεός την σύγχιση.
    Σήμερα το βλέπουμε αυτό παντού. Αυτό είναι που συμβαίνει γύρω μας. Σύγχιση.

  7. @ Nikos

    Στα της «συγγένειας» κατ αρχήν δεν αντιλέγω. Εξ άλλου το «εξασκώ» θέλω – δεν θέλω πολλές δεκαετίες… Το πρόβλημα ειναι στους «νομιζόμενους εχθρούς»..

    Συμφωνούμε ότι εκεί διαφωνούμε; Δεν κατάλαβα. Έτσι ή αλλοιώς ας είναι ευλογημένο αδελφέ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: