• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 602,062 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Ιουλίου 2010
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Ιον.   Αυγ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

G20: Μέρκελ – Obama 1-0. Έρχεται τσουνάμι στο Μεσογειακό Νότο…

«…Για να είμαι ειλικρινής είναι περισσότερο απ’ ότι περίμενα, επειδή είναι συγκεκριμένο και έγινε αποδεκτό από όλες τις βιομηχανικές χώρες. Νομίζω ότι αυτό είναι μία επιτυχία», επεσήμανε στον Τύπο η Μέρκελ μιλώντας στο περιθώριο της συνόδου…».

Ποιο ήταν το – καπιταλιστικό βεβαίως – διακύβευμα στη συνάντηση των G20 που πραγματοποιήθηκε στο 3ο δεκαήμερο του Ιούνη φέτος στο Τορόντο του Καναδά; Ήταν κυρίως η μάχη υπεράσπισης των κερδοσκόπων και των ελίτ από τη Μέρκελ, συμπαρασύροντας και τους άλλους Ευρωπαίους από τη μια και η μάχη ενάντια στην ταχεία ύφεση εκ μέρους του Ομπάμα, που όμως έχασε, σχεδόν,  κατά κράτος.

Η νίκη αυτή δεν σημαίνει ότι η Γερμανία επέλεξε τη ύφεση για τον εαυτό της. Το αντίθετο μάλιστα,

Η υποβάθμιση του Ευρώ, η αναβάθμιση του δολαρίου των ΗΠΑ και του Γιουάν της Κίνας ευνοεί την πώληση βιομηχανικών και ηλεκτρονικών προϊόντων της Γερμανίας σε νέες αγορές, ακόμη και στην καρδιά της ίδιας της Αμερικής. Επειδή δεν είμαι οικονομολόγος διορθώστε με, αν η εκτίμησή μου ότι αυτό σημαίνει ότι δεν ελπίζει και πολύ πια στις πωλήσεις η Γερμανία στο Μεσογειακό Νότο.

Αυτό σημαίνει ότι θα κάνει τα αδύνατα δυνατά να ρουφήξουν οι γερμανικές (και γαλλικές) τράπεζες από το ήδη πληρωμένο τοκογλυφικό χρέος μας και αφού μας πατήσουν στο λαιμό αποσύροντας τις δόσεις των 110 δις, να μας πτωχεύσουν και τυπικά, ώστε μέσω του μνημονίου να αρπάξουν ό, τι έχει υποθηκευτεί, δηλαδή σχεδόν τα πάντα… Και πριν απ’ αυτά το Ξεπουλημένο Pa-sok της κορυφής καταργήσει όλα τα κοινωνικά δικαιώματα που δεν τόλμησαν να καταργήσουν ούτε οι χούντες Μεταξά και επταετίας, ούτε οι γερμανόδουλες κυβερνήσεις το 41-44… Οποίος πολιτικός ξεπεσμός… Μήπως όμως υπάρχουν μερικά ακόμα κρυμμένα παλικάρια στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ; Έχουν το καθαρό μυαλό και το καθαρό παρελθόν για να ακολουθήσουν τους τρεις που καταψήφισαν το μνημόνια υποδούλωσης;

Ο Αμερικανός καθηγητής οικονομολογος Nouriel Roubini, διατείνεται, πως αν η Ελλάδα δεν κάνει γρήγορα επαναδιαπραγματευση του χρέους θα πτωχεύσει ανεξέλεγκτα…

Βεβαίως αυτό θα σημάνει πολύ πιθανόν εξεγερσιακά – με ή χωρίς Λόγο, δεν γνωρίζω… – φαινόμενα στην Ελλάδα και «κατόπιν» στον υπόλοιπο Μεσογειακό Νότο. Το ερώτημα είναι: Η Γερμανία θα προσπαθήσει να απομονώσει την βίαιη πτώχευση της Ελλάδας από τις άλλες Μεσογειακές χώρες και αν ναι θα το κατορθώσει; Μια εξέγερση στο μεσογειακό Νότο τι θα μπορούσε να σημάνει για την Ευρωζώνη και την ΕΕ; Προσωπικά δεν μπορώ να προβλέψω πολλά πέρα από αυτά που καταθέτω. Η διαίσθησή μου όμως λέει πως αυτή η φάση δεν είναι και πολύ μακριά.

Πολιτικά σημαίνει προσπάθειες δημιουργίας μετώπων και δικτύων.

Κοινωνικά σημαίνει επιτροπές αλληλεγγύης παντού, ανάπτυξη των οριζόντων συμμαχιών πρωτοβαθμίων σωματείων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα ανά πόλη.

Θεολογικά σημαίνει «συλλογική έμπρακτη μετάνοια» για το πώς εκκοσμικευτήκαμε στην περίοδο της αστικής δημοκρατίας της μεταπολίτευσης και ξεπουλούσαμε αντί πινακίων φακής το πνεύμα της αλληλεγγύης, ανδρείας και δύναμης της ορθόδοξης πίστης…


Παρακολουθείστε μερικά ακόμα χαρακτηριστικά αποσπάσματα για τη συνάντηση του Τορόντο:


Ι) «…Στην έναρξη της συνόδου της G20, οι ευρωπαϊκές χώρες και οι ΗΠΑ διαφώνησαν για το αν οι πλούσιες χώρες πρέπει να επικεντρωθούν στη μείωση των δημοσιονομικών τους ελλειμμάτων ή να ενισχύσουν την οικονομική τους ανάπτυξη…».

ΙΙ) «…Παραδόξως οι Αμερικανοί, που φημίζονται ως φιλελεύθεροι, τόνισαν επανειλημμένως τον κίνδυνο νέας παγκόσμιας ύφεσης αν αποσυρθούν πρόωρα και συντονισμένα οι δημόσιες δαπάνες. Αντίθετα οι υποτιθέμενα «κοινωνικοί» Ευρωπαίοι έχουν ρίξει το βάρος τους στον περιορισμό των δημόσιων ελλειμμάτων και χρεών, και είναι αυτή η ανάγνωση της παγκόσμιας κατάστασης που επικράτησε στη συνάντηση του G20…»

ΙΙΙ) «…Τα μέλη της G20 συμφώνισαν, επίσης, να σταθεροποιήσουν ή να μειώσουν το ποσοστό του ελλείμματος επί του ΑΕΠ μέχρι το 2016

Η απόφαση, αν και δεν είναι δεσμευτική, θεωρήθηκε ως νίκη των Ευρωπαίων και ήττα του Μπαράκ Ομπάμα, που ήθελε να πείσει τους ομολόγους του να διατηρηθούν τα προγράμματα στήριξης της οικονομίας, προκειμένου να ενισχυθεί η ανάπτυξη.

Στο τελικό ανακοινωθέν τονίζεται ότι τα μέτρα που συμφωνήθηκαν θα είναι προσαρμοσμένα στις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε χώρας.

Δεν υπάρχει δίλημμα ανάμεσα στον περιορισμό των ελλειμμάτων και την ανάπτυξη τόνισε ο διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Το ζήτημα, τόνισε ο Ντομινίκ Στρος Καν, δεν είναι εξισορρόπηση του προϋπολογισμού ή ανάπτυξη, αλλά εξισορρόπηση του προϋπολογισμού και ανάπτυξη…».

ΙV) «… Αντίθετα οι επικεφαλής αυτής της γραμμής θεωρούν ότι «η μείωση των ελλειμμάτων είναι συμβατή με την ανάπτυξη», όπως είπε στο Reuters ο γερμανός υπουργός Οικονομικών κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Γιατί, εξήγησε, ακόμα και στη χώρα του «το κύριο εμπόδιο σε μια ανάκαμψη της εγχώριας κατανάλωσης είναι η αβεβαιότητα, η αβεβαιότητα απέναντι σε υπερβολικά υψηλά δημοσιονομικά ελλείμματα. Κατά συνέπεια- τουλάχιστον στη Γερμανία αληθεύει αυτό-όταν μειώνουμε τα δημοσιονομικά μας ελλείμματα με λογικό, έξυπνο τρόπο, συμβατό με την ανάπτυξη, τότε ενισχύουμε στην πραγματικότητα μια βιώσιμη ανάπτυξη». Πάντως σε υποστήριξη της ευρωπαϊκής μανίας κατά των ελλειμμάτων και των χρεών προσήλθε χθες η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών της Βασιλείας (που είναι κάτι σαν συντονιστικό των κεντρικών τραπεζών), με τον γενικό διαχειριστή της κ. Χάιμε Καρουάνα να δηλώνει: «Δεν μπορούμε να περιμένουμε μια γερή ανάκαμψηγια να αρχίσουμε τη διαδικασία της διόρθωσης των πολιτικών. Ιδιαιτέρωςμια καθυστέρηση της προσαρμογής των δημοσιονομικών πολιτικών το μόνο που κινδυνεύει να προκαλέσει είναι χρηματοπιστωτική αστάθεια, κλονισμό στις αγορές και συρρίκνωση χρηματοδότησης»…».

V) «…Τα διεθνή συνδικάτα επέκριναν δριμύτατα τις αποφάσεις της συνόδου. Η Διεθνής Εργατική Συνομοσπονδία εξήγησε ότι οι ηγέτες του G20 προγραμματίζουν τη βύθιση σε νέα ύφεση (double dip), ακριβώς με την επιμονή τους να μειώσουν τα δημοσιονομικά ελλείμματα, με τον γενικό γραμματέα της ομοσπονδίας κ. Σάραν Μπάροου να δηλώνει: «Είναι η λάθος ανακοίνωση στη λάθος ώρα- ένα ουσιαστικά περιγραφικό κείμενο απαράδεκτα αδιάφορο για την επιδεινωνόμενη κρίση των θέσεων εργασίας, τη στιγμή που οι κίνδυνοι ανεργίας αυξάνουν και πάλι ως αποτέλεσμα των πρώιμων μέτρων μείωσης των ελλειμμάτων»..».

VI) «…Πέρα όμως από τα ερωτήματα για τη νομιμότητα και την αξία των αποφάσεων του G20, η συγκέντρωση του Τορόντο γίνεται σε ένα κλίμα όπου προβάλλεται όσο πουθενά ως σήμερα η διαφορά στην ιδεολογική αντίληψη εκείνων που παίρνουν μέρος. Η πλειονότητα των ευρωπαίων ηγετών, με την υποστήριξη της Κίνας, της Ρωσίας, της Ινδίας και άλλων, πιστεύει ότι η πολιτική πρέπει να καθορίζει την οικονομία και το εκφράζουν αυτό λ.χ. προτείνοντας και επιμένοντας να έχει το κράτος τον έλεγχο στις τράπεζες και σε όλο τον δημοσιονομικό χώρο. Αυτό όμως είναι ανάθεμα για χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Βρετανία (του Συντηρητικού κ. Κάμερον), ο Καναδάς, κ.ά. Ετσι, ο καναδός πρωθυπουργός κ. Στιβ Χάρπερ δήλωσε την περασμένη Δευτέρα ότι είναι «εξ ολοκλήρου αντίθετος» σε οποιαδήποτε «διαδικασία ελέγχου» του τραπεζικού συστήματος. Η δήλωσή του είχε απήχηση στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία, αλλά και στην αγορά της Βραζιλίας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο και πιο συγκεκριμένα εκδηλώνονται οι δύο τάσεις οι οποίες φέρνουν αντιμέτωπες την Ευρώπη με τις ΗΠΑ, τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα με την καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ…».

ΠΗΓΕΣ:

1) http://www.newstime.gr/resources/2010-06/g202-thumb-medium.jpg

2) http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=49628

3) http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=16&artid=340534&dt=29/06/2010

4) http://www.megatv.com/megagegonota/summary.asp?catid=17573&subid=2&pubid=9385753

5) http://www.dw-world.de/dw/article/0,,5719826,00.html

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Συμπληρωματικά, αναδημοσιεύω ένα σημερινό άρθρο που προσεγγίζει αστικο-καπιταλιστικά τις αποφάσεις:

    Το παγκόσμιο παιχνίδι που δεν μπορεί να έχει καλό τέλος

    Τι ήταν η σύνοδος των 20 πλουσιότερων οικονομιών του κόσμου που έγινε το περασμένο Σαββατοκύριακο στον Καναδά; Ένα βήμα προς την ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας ή ένα πισωγύρισμα στην ασυμφωνία; Και τα δύο. Η έκκληση για “προγράμματα δημοσιονομικής σταθεροποίησης φιλικά στην ανάπτυξη” αποτελεί στην πραγματικότητα ένα πασπαρτού. Και προϋποθέτει κάτι που θα πρέπει να αποδειχτεί: ότι η ταχεία δημοσιονομική σταθεροποίηση θα στηρίξει την ανάπτυξη, και δεν θα την υπονομεύσει.

    Αντί να εξετάσω κατά πόσο ισχύει αυτό, θα θέσω ένα ευρύτερο ερώτημα: τι κάνουμε σήμερα; Η κατάσταση με παραπέμπει σε ένα βρετανικό παιδικό παιχνίδι που λέγεται “πέρνα το κουτί”. Το παιχνίδι αυτό παίζεται με ένα κουτί που τυλίγεται με πολλά χαρτιά. Ο ένας παίκτης το περνάει στον άλλον μέχρι να σταματήσει η μουσική. Τότε ο παίκτης ξετυλίγει ένα χαρτί και το παιχνίδι συνεχίζεται. Νικητής είναι ο παίκτης που θα ξετυλίξει το τελευταίο χαρτί και θα κερδίσει το δώρο που είναι μέσα στο κουτί.

    Το ενήλικο παιχνίδι “πέρνα το κουτί” είναι πολύ πιο πολύπλοκο. Στην πραγματικότητα λαμβάνουν χώρα 4 παιχνίδια μαζί και υπάρχουν πολλά κουτιά, εκ των οποίων άλλα εμπεριέχουν δώρα και άλλα ποινές. Πώς παίζονται αυτά τα 4 παιχνίδια;

    Το πρώτο παιχνίδι παίζεται εντός του χρηματοπιστωτικού τομέα. Εδώ στόχος του κάθε παίκτη είναι να διασφαλίσει ότι τα προβληματικά δάνεια θα καταλήξουν κάπου αλλού, ενώ ο ίδιος θα συγκεντρώνει αμοιβές από το κάθε χαρτί που θα ξετυλίγεται στη διαδρομή του κουτιού. Το δεύτερο παιχνίδι παίζεται μεταξύ του χρηματοπιστωτικού τομέα και του υπόλοιπου ιδιωτικού τομέα. Ο στόχος εδώ είναι να πουληθούν στον υπόλοιπο ιδιωτικό τομέα όσο πιο πολλές υπηρεσίες γίνεται και να διασφαλιστεί ότι οι ζημιές θα καταλήξουν να επιβαρύνουν τους πελάτες. Το τρίτο παιχνίδι παίζεται μεταξύ του χρηματοπιστωτικού τομέα και του κράτους. Ο στόχος είναι να διασφαλιστεί ότι αν όλα καταρρεύσουν, οι ζημιές θα περάσουν στο κράτος. Και το τέταρτο παιχνίδι παίζεται μεταξύ των κρατών. Ο στόχος είναι να διασφαλιστεί ότι η υπερβολική προσφορά θα καταλήξει στις άλλες χώρες. Στο παιχνίδι αυτό κερδίζουν οι πλεονασματικές χώρες που οδηγούν σε σειριακές χρεοκοπίες τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα των εμπορικών τους εταίρων. Το παιχνίδι αυτό μπορεί να αποκληθεί “ γονάτισε τους γείτονες, διακηρύσσοντας την ηθική σου”. Πρόκειται για το παιχνίδι που παίζει πολύ καλά η Γερμανία στην Ευρωζώνη.

    Τι σχέση έχουν αυτά τα τέσσερα παιχνίδια με τη σύνοδο των G20; Μεγάλη. Το πρώτο παιχνίδι έχει διασκορπίσει τοξικά στοιχεία ενεργητικού σε όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Το δεύτερο παιχνίδι έχει οδηγήσει στην υπερχρέωση και πλέον, στην απομόχλευση του ιδιωτικού μη τραπεζικού τομέα. Το τρίτο παιχνίδι έχει πλήξει σοβαρά τη δημοσιονομική θέση των κρατών και το τέταρτο παιχνίδι έχει ήδη συμβάλλει στη δημιουργία της παρούσας παγκόσμιας κρίσης, ενώ σήμερα αποτελεί εμπόδιο για την ανάκαμψη. Το πιο σημαντικό ίσως είναι ότι αυτά τα παιχνίδια συνδέονται μεταξύ τους και πρέπει να αλλάξουν όλα μαζί. Οι G20 το κατανοούν αυτό αλλά μόνον ως ένα βαθμό.

    Όπως έλεγε ο Ταλεϋράνδος για τους Βουρβόνους, οι πολιτικοί δεν διδάσκονται τίποτα και λησμονούν τα πάντα. Το ίδιο ισχύει σήμερα, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις ιδιωτικές και χρηματοπιστωτικές ρίζες της παρούσας κρίσης. Το πρόβλημα της δημοσιονομικής σταθεροποίησης θεωρείται με τρόπο απομονωμένο κι αυτό αποτελεί μέρα σφάλμα. Το σημαντικό δεν είναι το πρόβλημα του δημοσίου χρέους από μόνο του, αλλά το πρόβλημα του συνολικού χρέους.

    Αυτό φαίνεται καθαρά αν δούμε την τελευταία ετήσια έκθεση της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών. Η έκθεση δείχνει πως τρεις σημαντικές ελλειμματικές χώρες – οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Ισπανία – είχαν καλές δημοσιονομικές θέσεις τον καιρό που μεγεθύνονταν εκρηκτικά το χρέος των νοικοκυριών σε σχέση με το ΑΕΠ. Στην περίπτωση της Ισπανίας μάλιστα, υπήρχε βελτίωση. Αλλά όταν ήρθε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση και έσκασαν οι φούσκες των αξιών, ξεκίνησε η απομόχλευση και η υπερχρέωση του κράτους.

    Γιατί αυτά αποτελούν συμπληρωματικούς καθρέφτες: όταν ο ιδιωτικός τομέας μιας χώρας έχει πλεόνασμα (πλεονάζον εισόδημα έναντι της κατανάλωσης), έχεις ή δημόσιο έλλειμμα ή εμπορικό πλεόνασμα (ή και τα δύο). Και όσο μεγαλύτερο είναι το ιδιωτικό πλεόνασμα, τόσο μεγαλύτερο είναι το δημόσιο έλλειμμα ή το εμπορικό πλεόνασμα. Αντιστρόφως, για να μειωθεί το δημόσιο έλλειμμα, πρέπει να αυξηθούν οι δαπάνες του ιδιωτικού τομέα ή να βελτιωθεί το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Κι αυτό πρέπει να γίνει με αύξηση της κατανάλωσης, όχι με μείωση των εισοδημάτων, ιδίως μετά από μια σοβαρή ύφεση.

    Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τις αποφάσεις των G20 για τη δημοσιονομική πολιτική; Κατά την περίοδο που προηγήθηκε της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, υπήρχαν τρεις ομάδες χωρών με μεγάλα πλεονάσματα: ορισμένες ώριμες βιομηχανικές χώρες – συγκεκριμένα η Γερμανία και η Ιαπωνία -, η Κίνα – που αποτελεί κατηγορία από μόνη της – και ορισμένα κράτη εξαγωγείς εμπορευμάτων. Εν τω μεταξύ αν και η κρίση έπληξε πολλές αναδυόμενες οικονομίες, τα αντισταθμιστικά ελλείμματα εμφανίστηκαν στις προηγμένες χώρες καθώς και σε χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Με την έναρξη της κρίσης και εξαιτίας της κατάρρευσης της εξωτερικής ζήτησης, τα πλεονάσματα των πλεονασματικών χωρών άρχισαν να συρρικνώνονται. Αλλά η εξωτερική ζήτηση στηρίζονταν κι από τα μεγενθυνόμενα δημόσια ελλείμματα των ελλειμματικών κρατών, έτσι ο δημόσιος δανεισμός αντιστάθμισε εν μέρει την απομόχλευση του ιδιωτικού τομέα. Με την αθέλητη δημοσιονομική σύσφιξη στην ευρωπαϊκή περιφέρεια και την ηθελημένη σύσφιξη στο κέντρο, σήμερα οδεύουμε σε μεγαλύτερη λιτότητα

    Υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι αυτή η σύσφιξη θα οδηγήσει, μέσα από την ενίσχυση της εμπιστοσύνης, σε αύξηση της κατανάλωσης. Όπως όμως δείχνει η έκθεση της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, η απομόχλευση θα πάρει βάθος και θα κρατήσει πολύ. Από τη στιγμή που πλήττεται μεγάλο μέρος της παγκόσμιας οικονομίας δε, η αρνητική κληρονομιά θα πάρει ακόμη μεγαλύτερη διάρκεια στο χρόνο.

    Με δυο λόγια, το κουτί της ‘υπερβάλλουσας προσφοράς’ πέρασε από τις πλεονασματικές χώρες στον ιδιωτικό τομέα των ελλειμματικών χωρών και, στη συνέχεια, στον δημόσιο τομέα αυτών των χωρών. Ας υποθέσουμε ότι προχωράμε σήμερα σε δημοσιονομική σύσφιξη. Τι επιπτώσεις θα έχουμε;

    Αυτό δεν είναι σίγουρο. Ίσως τα πλεονάσματα απορροφηθούν με τη μεγέθυνση των εξωτερικών ελλειμμάτων ορισμένων αναδυόμενων οικονομιών, αφού οι χρηματοπιστωτικές αγορές, δελεασμένες από τη φερεγγυότητά τους, μετακινούν κεφάλαια προς αυτές. Ίσως η Ευρωζώνη περάσει σε εξωτερικό πλεόνασμα και αυτό, πάλι, καταλήξει στην μεγέθυνση του αμερικανικού ελλείμματος, όπως φοβούνται πολλοί Αμερικανοί αξιωματούχοι. Ίσως μειωθούν τα πλεονάσματα, με την Κίνα επικεφαλής της διαδικασίας. Ίσως όμως να καταλήξουμε σε αποπληθωρισμό και σε παρατεταμένη παγκόσμια ύφεση.

    Το σίγουρο είναι πως κάθε συζήτηση για την ανάγκη περιστολής των δημοσίων ελλειμμάτων από μόνων τους δεν πρόκειται να αποδώσει.
    Τα δημόσια ελλείμματα δεν μπορούν να μειωθούν αν δεν αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της υπερχρέωσης του ιδιωτικού τομέα που επλήγη από την κρίση, ή αν δεν περιοριστούν οι διεθνείς ανισορροπίες ή και τα δύο.

    Τα παιχνίδια που παίζουμε σήμερα είναι καταστροφικά για την παγκόσμια οικονομία. Δεν θα πάμε σε ανάπτυξη αν δεν τα αλλάξουμε με άλλα, καλύτερα παιχνίδια

    ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 02 Ιούλιος 2010 00:22, http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-07-01-22-24-21-2010070125259/

  2. Καλημέρα! Πολύ σωστές οι επισημάνσεις!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: