• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 605,085 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Ιωάννης της Κροστάνδ… στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Ιβάν ο οχληρός στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Chaturbate στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Οκτώβριος 2009
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Σύνοδος Ιεραρχίας: Τελικά τι είναι η συνοδικότητα;

Εάν οι πληροφορίες που δίνει η εκκλησιαστική σελίδα amen.gr είναι αληθείς τουλάχιστον στον πυρήνα της, εξηγούνται πολλές από τις «κακοδαιμονίες» στα εκκλησιαστικά πράγματα και στη χώρα μας. Με αφορμή τη Μικτή Επιτροπή (Μ. Ε.) Ορθοδόξων και Βατικανού στην Κύπρο σε λίγες μέρες τα πράγματα ζορίζουν… Για να ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση, θα φέρω  τρία στοιχεία.

Το γάντι του κινήματος της «Ομολογίας», το οργισμένο σήκωμα του γαντιού από το Οικ. Πατριαρχείο (από τον Σεβ. Περγάμου Ιωάννη η Αγωνιώδης και ανταγωνιστική Επιστολή,  όσο και το γράμμα του Παν. Οικ. Πατριάρχη  Βαρθολομαίου προς τον Αρχιεπ. Ιερώνυμο, αλλά και οι ακαδημαϊσμοί από τους εκπροσώπους της Ελλαδικής Εκκλησίας στη Μ. Ε..

Από τη μια μεριά ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιά Σεραφείμ «…Ξαφνικά ο Πειραιώς, με το γνωστό ύφος του και εμφανώς οργισμένος άρχισε να καταγγέλλει το Πατριαρχικό γράμμα και να κατηγορεί τον Πατριάρχη ότι ψεύδεται με όσα λέει για την Ομολογία…». Δεν λοιπόν μικρό πράγμα αυτή η βαριά ένσταση, ενός από τους Μητροπολίτες που έχει υπογράψει την ¨Ομολογία».

Από την άλλη ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος «…Δεν δεχόμαστε σκιές και αμφιβολίες για το αν υπερασπιζόμαστε την ορθοδοξία και την Εκκλησία της Ελλάδος με την συμμετοχή μας στο Διάλογο. Δεν δεχόμαστε με σκιές και αμφισβητήσεις να εκπροσωπήσουμε την Εκκλησία μας στο Διάλογο…». Με λίγα λόγια με τι όρους και προϋποθέσεις και ποιούς θα εκπροσωπήσει o Σεβ. Μεσσηνίας μαζί με τον Τιτουλάριο Αχαΐας Αθανάσιο;

Παράλληλα το «κίνημα της ομολογίας» δεν είναι ομογενοποιημένο και έχουμε και ακραίες στάσεις, όπως οι λεγόμενοι «καντιωτικοί».

Ανεξάρτητα πάντως από το τι είναι όντως τοι Βατικανό (Κράτος, εκκλησία ή  υβρίδιο των δύο), νομίζω ότι όταν  το μεν Οικ. Πατριαρχείο δίνει μεγαλύτερη σημασία στη θεσμική του διάσταση απ’ ότι στην αποδοχή των θεολογικών βημάτων και διαλόγων από το «Λαό του Θεού» και οι εκπρόσωποι της ελλαδικής Εκκλησίας στον ακαδημαϊσμό τους και τη πιθανή έπαρση εξ αυτού («η γνώσις γαρ φυσιεί»), η συνοδικότητα είναι ήδη κλονισμένη στη θεσμική ηγεσία των ορθοδόξων Εκκλησιών.

Δεν βλέπουν π.χ. τι λέει η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους για επάνοδο των ρωμαιoκαθολικών στη ΜΙΑ Εκκλησία και όχι υποχωρήσεις σε αντιπαραδοσιακούς συμβιβασμούς;

Δεν βλέπουν ακόμα ότι έχει η θεσμική εκκλησία φαίνεται, ανάμεσα και σε άλλα συν-αποφασισμένα με Βατικανό,  αναιρέσει στην πράξη και το κριτήριο της Ουνίας; Είπε με νόημα ο «πατριαρχικός» και απόφοιτος της Χάλκης, Σεβ. Περιστερίου Χρυσόστομος στην Ιεραρχία: «Ή θα γυρίσουμε να συζητήσουμε το πρόβλημα της Ουνίας ή θα διακόψουμε το Διάλογο»   και πρότεινε όπως η Ελλαδική αντιπροσωπεία «υπογράφει ξεχωριστό κείμενο με τις θέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος».

Και ο νοών νοείτω… Τελικά τι είναι συνοδικότητα, έστω και στο χώρο της Ιεραρχίας;

Υστερόγραφο: Η απόφαση της Ιεραρχίας ήταν κάπως ενδιάμεση και μεταβατική. Δείτε: http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/anakoinothenta.asp?id=1120&what_sub=announce

Advertisements

12 Σχόλια

  1. Με μεγάλη χαρά διάβασα πριν λίγο πανομοιότυπα ερωτήματα από τον Σεβ. Μητροπολίτη Κυρηνείας Παύλο:

    «… Εδώ αξίζει να υπογραμμισθεί ότι η διαχείριση των Εκκλησιαστικών θεμάτων, πολύ δε περισσότερο αυτών που αφορούν στην Ορθόδοξο Πίστη, δεν μπορεί να αφήνεται στα χέρια διορισμένων Καθηγητών, η έστω Επισκόπων, οι οποίοι βεβαίως εκπροσωπούν τυπικώς τις κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες, αυτενεργούν όμως εκφράζοντας τις δικές τους προσωπικές απόψεις λόγω μη χάραξης Συνοδικής στρατηγικής εκ μέρους της τοπικής τους Εκκλησίας»

    ΠΗΓΗ: Τέλος κειμένου, http://www.impantokratoros.gr/kefali-ekklhsias.el.aspx

  2. Πανο μου, αν και οπως γνωριζεις αποφευγω τα σχολια και τους διαδικτυακους διαλογους, θα κανω μιαν εξαιρεση γιατι διακρινω και παλι την ιερη οργη σου και θα σχολιασω τον τιτλο της αναρτησης σου:

    Προφανως και δεν προκειται να βρης την «Συνοδικοτητα» σε οποια Συνοδο (ειτε αυτη αποτελειται απο επαγγελματιες του θρησκευτικου θεσμου ειτε απο αγιασμενες και φωτισμενες καρδιες)
    γιατι ‘ναι αυτη η μεσσιανικη φυση της Εκκλησιας-Σωματος Χριστου που θα διαφευγη παντα καθε ιστορικοτητα.

    Βεβαια εμεις οντες μελη της ιστοριας ολο και θα προσπαθουμε να «σωσουμε» την Εκκλησια, αλλα δεν πειραζει. Οσο θα μενουμε στο ‘μεταξυ’ του μεσσιανικου χωρου οι αποτυχιες μας δεν θα βλαψουν κανενα.

    Ετσι το μονο που εχω να σου ευχηθω (αν και γνωριζω οτι ηδη το ‘χεις) ειναι «να οργιζεσαι (δικαιως η αδικως, δεν εχει και τοση σημασια, αρκει να το κανης με την καρδια σου) και να μην αμαρτανης (=αστοχης) (του μεσσιανικου στοχου σου).

    Επιτελους, αν θελουμε να ειμαστε μεσα στην ιστορια ας διδαχτουμε απο δαυτηνα: δε πα’ να χτυπιουνται ολοι τους («δικαιοι» και αδικοι), το Σωμα του Χριστου δεν το οριζει κανεις, οπως δεν οριζει (και δεν γνωριζει) κανεις το ποιος ειναι μελος του και ποιος οχι…

    γεια σου φιλτατε αδελφε

  3. Επάνοδος, επάνοδος, επάνοδος όλων….
    Μα ποιός μας λέει ότι και εμείς είμαστε Ορθόδοξοι;
    Γιατί όχι κοινή ψηλάφιση των αρχαίων πραγμάτων της Εκκλησίας. Ούτε Αυτοκράτορας, ούτε Πάππας!

    Του Κυρήνειας Παύλου, είχα διαβάσει ένα άρθρο του (στον «Ο» Τ νομίζω) σχετικά με τα αποτελέσματα του διαλόγου με τις μη Χαλκηδόνιες (αρχαίες ανατολικές) εκκλησίες. Σε αυτόν τον διάλογο τα πράγματα φτάσανε πολύ κοντά στη λύση, διότι στις περισσότερες περιπτώσεις η θεολογική διαφορά ήταν θέμα ορολογίας που υπερκαλύφτηκε από την πολιτσμική και την πολιτική. Σε ένα άλλο πλαίσιο όπως αυτό της εποχής μας, αυτές οι διαφορές αμβλύνθηκαν και βρέθηκε κοινή γλώσσα για να καταλάβουμε ότι πιστεύουμε το ίδιο πράγμα. Ο Κηρύνειας Παύλος μάλλον είχε πρόβλημα και γιαυτή την εξέλιξη.

    Όχι δεν συμφωνώ με τους ανθενωτικούς.
    Δεν με πειράζουν οι διάλογοι, αν και βέβαια δεν με απασχολούν ιδιάιτερα.
    Διότι το Χριστολογικό θέμα στην εποχή μας έχει άλλη διάσταση, το ίδιο και το Πνευματολογικό.
    Θα προτιμούσα να γίνεται συζήτηση το τι σημαίνουν αυτά στην σημερινή ιστορική πραγματικότητα και την θέση της Εκκλησίας με αυτούς τους άξονες εν τω Κόσμω, αλλά δεν με πειράζει και όταν κάποιοι ειδικοί συζητούν επί των γραμμάτων…
    Ποιά συνοδικότητα; Πρέπει να μπει πολύ νερό στο μύλο της συνοδικότητας για να μπορέσουν όλα τα μέλη να συζητήσουν… Αλλιώς θα είναι έρμαια των διάφορων σημερινών… (μονοφυσιτιζόντων) αββάδων της Νητρίας…

    Έτσι κι αλλιώς μπορεί να είμαστε ποιό κοντά σε αγωνιστές Ρ/Κ θεολόγους σαν τον Λ. Μποφ, παρά σε ντε με Ορθόδοξους που αγιοποιούν τους Τσάρους Ρωμανώφ, πνευματικοπαίδια του Ρασπούτιν!

  4. @ vassilip

    «… Επιτελους, αν θελουμε να ειμαστε μεσα στην ιστορια ας διδαχτουμε απο δαυτηνα: δε πα’ να χτυπιουνται ολοι τους (”δικαιοι” και αδικοι), το Σωμα του Χριστου δεν το οριζει κανεις, οπως δεν οριζει (και δεν γνωριζει) κανεις το ποιος ειναι μελος του και ποιος οχι…»

    Αυτό είναι είναι το αυτονόητο και καλά κάνεις και το επισημαίνεις, ώστε να υπογραμμισθεί. Αλλά τα παιχνίδια στο χώρο της ιστορίας πιθανά βλάπτουν υποκείμενα, «τους εν φυλακή της σύγχισης ή της άγνοιας όντες αδελφούς και αδελφές. Εμείς είναι αδύνατο να «σώσουμε» την Εκκλησία, μποροιύμε όμως να δείξουμε ότι είμαστε μέλη της. Όσο για τους επαγγελματίες, δεν χρειάζεται να γράψω κάτι παραπάνω…

    @ τσουκνίδα

    Εδω – στο μεγάλο αυτό ζήτημα των ημερών και της ιστορίας – δεν είμαι διατεθημένος για «συμψηφισμούς». Δεν με ενδιαφέρει τι είπε σε άλλη περίπτωση ο Κηρυνείας. Ευτυχώς στην ορθοδοξη εκκλησία δεν έχει θεσμοπθετηθεί ούτε το Βατικανό της Αλήθειας, ούτε οι πάπες του αλάθητου, αλλά ούτε η ξεχυλωμένη διαμαρτύρηση.

    Δικαίωμά σου να μη συμφωνείς με τους ανθενωτικούς, δικαίωμά σου να μη συμφωνείς με τους «Τσοβόλα δώστα όλα», αλλά ποιός σου είπε ότι ό γραφων συμφωνεί με αυτούς «δογματικώ» τω τρόπω, όπως το αφήνεις ως υπονούμενο;

    Οι διάλογοι και οι σχέσεις είναι πάντα πρόοδος όταν γίνονται στην πραγματική ζωή, στους κοινούς αγώνες και όχι όταν στήνονται από επαγγελματίες ένθεν κακείθεν με το το Λαό στην απέξω. και ως μέλος αυτού του λαού δεν δεν υποτάσσομαι στους επαγγελματίες του θρησκευτικού, όπως και στπους επαγγελματίες του πολιτικού.

    Ο δρόμος που μπορεί αν συναντήσω τους «Λ. Μποφ», τους «Μάρτιν Λούθε Κίγκ», «τους Χέλντερ Καμάρα», τους «Καμίλο Τόρρες» και απλούς ανώνυμους αγωνιστές εκεί ή εδώ είναι ήδη ανοικτός. Δεν περιμένω σχόλια του διαδικτύου.

    Ούτε με τη Σκύλα του Βατικανού, ούτε με τη Χάρυβδη της ξεχυλωμένης διαμαρτύρισης λοιπόν.

  5. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η «Ομολογία πίστεως», που υπέγραψαν και γνωστές αγωνιστικές θεολογικές μορφές όπως ο π. Μεταλληνός , ο π.Θ. Ζήσης(με τα λάθη του σε άλλα θέματα, δεν το εξετάζω εδώ), ο σεβ. Σεραφείμ είναι το ελάχιστο σε μία στιγμή έσχατη. Ο Πατριάρχης, δυστυχώς, εξαίρετος σε άλλα ζητήματα, στα εν λόγω ζητήματα δεν ενεργεί προς το παρόν ορθώς. Τα ίδια είχε και στους παρ’ημίν ο Χριστόδουλος που διελυσε την απόφαση της ΔΙΣ(έστω), για να επισκεφτή τον Πάπα και, βέβαια, τα απέφυγε ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ.

    Τώρα, σχετικά και με το κείμενο της Ιεραρχίας, βλέπω, ότι λένε, πως θα συζητηθή το ζήτημα εκκλησιαστικής Ιστορίας περί του παπικού πρωτείου(ελπίζω, όχι εξουσίας, στην Ιεραρχία ισχύει το primus inter pares -πρώτος μεταξύ ίσων). Δυστυχώς, οι Παπιστές εννοούν κάτι τελείως άλλο με τον όρο πρωτείο. Και το βασίζουν σε μία τελείως αιρετική-Αντι-Πατερική ερμηνεία του «Εσύ είσαι ο Πέτρος και πάνω σε αυτήν την πέτρα θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου».

    Συμφωνώ με το πρόβλημα της Συνοδικότητας, είναι το …μόνιμό μας πρόβλημα. Συνοδικότητα σημαίνει «κάνω κάτι με την γνώμη όλων», συμψηφίζω και συνδιαμορφώνω, δεν σημαίνει «η Διαρκής Ιερά Σύνοδος βγάζει πλειοψηφικά αποφάσεις».

    Και κάτι τελευταίο: το Οικουμενικό Κίνημα, ας το πω έτσι, σήμερα, δεν έχει σχέση με ένα ορισμένο ρομαντισμό που υπήρχε σε ορισμένους Ορθοδόξους Ρώσσους, τον Σολοβιόφ, ακόμη και τον Μπερντιάεφ… Ο Σολοβιόφ, ως γνωστόν, ήθελε τόσο την ενωση των διεστώτων που, για να το επιτύχη, στο τέλος της ζωής του, …ασπάσθηκε τον Ρωμαιοκατολικισμό. Από την άλλη, η σημερινή Οικουμενική Κίνηση είναι μία κίνηση από τα πάνω που έχει σχέση με την ενοποίηση των «Εκκλησιών»(sic) ως π ρ ώ τ ο β ή μ α για την ενοποίηση των …»θρησκειών»(sic) στο πλαίσιο του κινήματος της Νέας Εποχής. Αυτό το είχε ομολογήση και ο παληός αρχιεπίσκοπος της OCA, δηλαδή της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αμερικής σε συνέντευξή του εν τω περιοδικώ «Νέμεσις».

    Μεγάλα θέματα και συγγνώμην που τα θέτω όλα μαζί και κάπως ανοργάνωτα, αλλά είναι ορισμένα θεμελιώδη που δεν μπορούμε να αγνοούμε στο όνομα κάποιων καλών προθέσεων. Ο Παπισμός πραγματικά ευθύνεται για τον αθεϊσμό που ξεκίνησε από την χρυσή εποχή του στην Γαλλία(18ος αι.) και όσο του μοιάζουμε τόσο θα ευθυνόμαστε και εμείς για την απώλεια και τον σκανδαλισμό των συνειδήσεων. Για αυτό έλεγε και ο Ντοστογιέφσκι ο καϋμένος για τον εν λόγω(παρά το ότι ήταν Ορθόδοξος μέχρι μυελού οστέων κυριολεκτικά), αν αυτό είναι Χριστιανισμός, τότε εγώ δεν είμαι Χριστιανός.

    Αυτά τα …ολίγα. 🙂

  6. @ τσουκνίδα
    Συμφωνώ σε πολλά, και εγώ συμπαθώ πάρα πολλούς «Ρ/Κ» και προτεστάντες(Τίλιχ, Μόλτμαν, Μ. Λ. Κινγκ, κ.α.) θεολόγους και αγωνιστές, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι ο Παπισμός, για να δεχθή τα περί θεολογίας της επανάστασης ή απελευθέρωσης (όντως, εξαιρετική θεολογία, που, βέβαια, είχε μίαν απολυτοποίηση του κοινωνικού ενίοτε) χρησιμοποίησε, ομολογημένα, αυτό που λέμε aggiornamento, δηλαδή ανανέωση. Από την άλλη, όταν εμείς οι Ορθόδοξοι θέλουμε να φτάσουμε σε επαναστατικά συμπεράσματα, κάνουμε …αναπαλαίωση, όπως παρατηρούσε και ο Κώστας Ζουράρις παλαιά. Και είναι βέβαια και ότι η αντίληψη περί Χριστιανοσύνης ΡΚαθολικών όπως ο υπέροχος ελευθεριακός σοσιαλιστής Χριστιανός (και …παπάς) Ίβαν Ίλλιτς ήταν, όπως έλεγε ο ίδιος, Ορθόδοξη, κατ’εξοχήν «βυζαντινη» και «ρωσσική» δηλαδή της «ριζοσπαστικής αφελότητας-σαλότητας»(radical foolishness).

    Τώρα, βέβαια, όταν έχουμε αγιοποίηση(και δεν βλέπω γιατί δεν μπορεί να υπάρξη κάτι τέτοιο ιστορικά ως αμάρτημα), έχουμε Παπισμό. Ορθοδοξία σημαίνει αναγνώριση των -πασιφανών- σημείων αγιότητας. Και, ιδιαίτερα, οι ανακηρυχθέντες εκ της Ρωσσικής Συνόδου ως αυτοθυσιασθέντες -passion-bearers τελευταίοι Ρομανώφ είναι μία πολύ δύσκολη περίπτωση ιστορικά…

    Επειδή το έθεσες… Πολλές ευχές, αγαπητέ…

  7. Μανιτάρι, πραγματικά δεν υπονοώ τίποτε πέρα απ’ όσα γράφω.
    Φιλαλήθη, δεν νομίζω ότι είναι καλό νήμα ο Ορθοδοξισμός των Ζουράρι κλπ.
    Όταν περάσουν λίγα χρόνια ακόμα, αυτό το κίνημα θα καταχωρηθεί στον μεταμοντερνισμό εν Ελλάδι.
    Στην αρχή έδωσε ορμή με την επανεκτίμηση των μνημείων, των συμβόλων και των πλασίων της Ορθόδοξης Πνευματικότητας, αλλά όταν μετατράπηκε σε Ιδεολογία και μάλιστα σε μόνιμη αντιπαράθεση με κάθε άλλο πολιτισμικό ρεύμα, έχασε (τουλάχιστον για μένα που πραγματικά είχα διαβάσει και είχα γοητευτεί από τα γραπτά και του Ζουράρη και του Μεταληνού και του Γιανναρά..)
    Εμένα αν το θες με γοήτευαν οι προσωπικότητες σαν του Κύριλλου Λούκαρη, του Διονυσίου του Φιλοσόφου και όχι του Αθανασίου του Παρίου. Και τέτοιες προσωπικότητες σαν του Λούκαρη έχει ανάγκη (στα διοικητικά πόστα) σήμερα η Ορθοδοξία.

    Από τον καιρό της θεολογικής με γοήτευε η Οικουμενική κίνηση. Όταν στο 2ο έτος πήρα το σχετικό μάθημα του αείμνηστου Νίκου Ματσούκα. Από εκείνο το σημείο και πέρα ασχολήθηκα για αρκετά χρόνια εντατικά. Έχω διαβάσει όλες τις πλευρές…
    Ένα μου έχει κάνει εντύπωση: Όταν μεταπολεμικά πύκνωναν οι επαφές της οικουμενικής κίνησης (μόνο από την ελληνόφωνη ορθοδοξία, γιατί η σλαβόφωνη ήταν στο «παραπέτασμα») με πίεση πολλές φορές του πολιτικού παράγοντα, οι οργανώσεις ήταν υπέρ. Ο πόλεμος στην Οικουμενική κίνηση ξεκίνησε επί Χούντας από τις οργανώσεις, όταν άρχισαν εντός του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών να ρέουν προοδευτικά ρεύματα και όταν το Παγκόσμιο Συμβούλιο εκκλησιών κατήγγειλε τις πρακτικές της Χούντας. Έκτοτε ο «σκληροπηρυνικός» χώρος της Ελλαδικής Ορθδοδοξίας εξεγείρεται με κάθε τι που συμβαίνει στην οικουμενική κίνηση, είτε αφορά το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών, είτε αφορά τον διάλογο με τους Ρ/Κ, είτε με τους Μη Χαλκηδόνιους.
    Σε αυτή τη μανιέρα, προστέθηκαν αργότερα τα επιχειρήματα των «Νεορθοδόξων», που, αν και ορισμένα επιμέρους αξίζουν να συζητηθούν, όταν συναντάν τον Φουντεμανταλισμό και γίνονται ένα χάνουν!

    Ένα από αυτά τα επιχειρήματα είναι η Συνοδικότητα.
    (Έχω μελετήσει επισταμένως το βιβλίο του Γιανναρά » Η αλήθεια και η Ενότητα στην Εκκλησία»)
    Δεν θα πω πολλά επί αυτού. Η συνοδικότητα είναι το ζητούμενο για όλα τα εκκλησιαστικά πράγματα.
    Όταν επιτρέπονται οι ελεύθεροι διάλογοι στις ενορίες, όταν οι μητροπόλεις δεν είναι του ενός ανδρός αρχή, θα είναι περισσότερο προετοιμασμένοι οι πιστοί να πάρουν μέρος στον διάλογο, γιατί θα έχουν ακούσει, επεξεργαστεί, συζητήσει και ίσως συνθέσει όλες τις απόψεις. Πρώτα από όλα θα έχουν γνωρίσει όμως!
    Αλήθεια ποιοί είναι οι περισσότερο έτοιμοι πιστοί να πάρουν μέρος στον διάλογο; Οι πιστοί της Επαρχίας Κισσάμου και Σελίνου, που μέσω της Ορθόδοξης Ακαδημίας Κρήτης έχουν γνωρίσει ότι κυοφορείται Διαχριστιανικά και όχι μόνο, αλλά έχουν ζήσει με πάστορες και καθολικούς παππάδες στις διάφορες ανταλλαγές και προγράμματα.
    ΑΝ έχω κάτι να προτείνω για την συμμετοχή των πιστών στους διαλόγους είναι το ζωντανό παράδειγμα της εκκλησιαστικής επαρχίας του Ειρηναίου Γαλανάκη.
    Αλλά μέχρι να γίνουν όλα αυτά, δεν μπορεί κανείς να σταματήσει τον διάλογο.

    Αλήθεια πιστεύετε ότι οι μικροί δικοί μας «Πάππες» θα δεχτούν να μπουν ποτέ κάτω από την εξουσία του ενός Πάππα, ερμηνεύοντας το Πρωτείο με Ρ/Κ τρόπο;
    Και ενώ εξεγειρόμαστε με το ιώτα μιας παραχώρησης στο γράμμα μιας διατύπωσης δεν μας ενοχλεί που η εκκλησιαστική οργάνωση επί τοις πράγμασι πότε ακολουθεί το παππικό πνεύμα και πότε το καλβινιστικό ανάλογα με τι βολεύει. Σαν να μην υπήρχαν εντός των κόλπων της Εκκλησίας και ο Παππισμός (ως εξουσιαστική αντίληψη) και ο Καλβινισμός (ως ευσεβισμός) πριν από τα σχίσματα..

    Γράφεις κάπου φιλαλήθη για «αναπαλαίωση». Δεν συνειδητοποιείς ότι η Αναπαλαίωση είναι ο Φουνταμεταλισμός; Ανανέωση χρειαζόμαστε και εδώ πέρα και η ανανέωση περιέχει και την επιστροφή στα αρχικά σχέδια και τα θεμέλια, την επιστροφή στις πηγές, όχι όμως για να τα μεταφέρουμε αυτούσια στο σήμερα, αλλά για να τα ερμηνεύσουμε υπό το φως όλης της ιστορικής πορείας από τότε μέχρι σήμερα, αλλά και σε σχέση με αυτά που ζούμε τώρα.

  8. @ τσουκνίδα

    Ωραία, μένω μόνο σε όσα έγραψες και γράφεις.

    Μερικές μόνο παρατηρήσεις: που ισχύουν και για τον @ philalethe00

    1) Δυστυχώς συχνά στη ζωή είμαστε, όταν οι όροι και οι προϋποθέσεις το επιβάλλουν, αναγκασμένοι να γινόμαστε στην πράξη ανθενωτικοί, ενώ επιθυμούμε την ένωση. Και με το βατικανό – ως κεντρική δομή -τα πράγματα ακόμα είναι υπερβολικά δύσκολα. Δες το ζήτημα της ουνίας π.χ.

    2) Συμφωνώ στην ανανέωση, αλλά μόνο με όρους συμαβτότητας με την παράδοση, το πνεύμα της παράδοσης στην ουσία.

    3) Επικροτώ απολύτως όσα λές για το βάθος, πλάτος και ένταση της συνοδικότητας:

    «… Η συνοδικότητα είναι το ζητούμενο για όλα τα εκκλησιαστικά πράγματα.
    Όταν επιτρέπονται οι ελεύθεροι διάλογοι στις ενορίες, όταν οι μητροπόλεις δεν είναι του ενός ανδρός αρχή, θα είναι περισσότερο προετοιμασμένοι οι πιστοί να πάρουν μέρος στον διάλογο, γιατί θα έχουν ακούσει, επεξεργαστεί, συζητήσει και ίσως συνθέσει όλες τις απόψεις. Πρώτα από όλα θα έχουν γνωρίσει όμως!..»

    Δεν βλέπεις (που βλέπεις καλά) όμως τι δυσκολίες υπάρχουν τόσο με τους μικρούς παπίσκοπυς (ανθενωτικούς ή οικουμενιστές αδιάφορο) σε επίπεδο Μητρόπολης και ενορίας, αλλά και πως προσπαθούν να χειριστούν – μη συνοδικά – ζητήματα όπως ο διάλογος με τους κατόλικους;

    Ευτυχώς στην αντίδραση των ανθενωτικών αναγκάστηκε η σύνοδος να πάρει μια απόφαση που φαίνεται να αποκτά στοιχεία συνοδικότητας , φυσικά σε επίπεδο μόνο Ιεραρχίας:

    Συγκριμένα δες:

    Κατά τήν συζήτηση διετυπώθησαν οἱ ἀκόλουθες θέσεις :

    1. Διεπιστώθη ἡ ἀνάγκη περαιτέρω πληρεστέρας ἐνημερώσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, στά σημαντικά αὐτά ζητήματα. Δηλώθηκε δέ ὅτι ἐφεξῆς ἡ Ἱεραρχία θά λαμβάνῃ γνώση ὅλων τῶν φάσεων τῶν Διαλόγων, διαφορετικά κανένα κείμενο δέν δεσμεύει τήν Ἐκκλησία. Ἄλλωστε αὐτό συνιστᾶ τό Συνοδικό Πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας.

    2. Ὁ Διάλογος πρέπει νά συνεχισθεῖ, μέσα ὅμως στά ὀρθόδοξα ἐκκλησιολογικά καί κανονικά πλαίσια, πάντοτε ὕστερα ἀπό συνεννόηση μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ὅπως πανορθοδόξως ἔχει ἀποφασισθεῖ.

    3. Οἱ Ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας μας στόν συγκεκριμένο διάλογο ἔχουν σαφῆ γνώση τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας, τῆς Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως καί προσφέρουν τίς γνώσεις καί τίς δυνάμεις τους πρός τόν σκοπό «τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως», «ἐν ἀληθείᾳ» καί μέσα στά ἀπαραίτητα θεολογικά πλαίσια καί τίς ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνδιασκέψεων.

    4. Τό κείμενο τῆς Ραβέννας καί τό κείμενο πού πρόκειται νά συζητηθεῖ στήν Κύπρο τελοῦν ὑπό τόν ὅρον τῆς ἀναφορᾶς καί ἐγκρίσεώς τους ἀπό τίς κατά τόπους Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ἑπομένως καί ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, Συνοδικῶς διασκεπτομένης. Αὐτό πρακτικῶς σημαίνει ὅτι δέν θά ὑπάρξουν τετελεσμένα γεγονότα, χωρίς Συνοδική Ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας. Οἱ Ἱεράρχες εἶναι φύλακες τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ὅπως ὁμολόγησαν κατά τήν εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονία τους.

    5. Σχετικά μέ τό κείμενο πού θά ἀναφέρεται στό πρωτεῖο τοῦ πάπα τῆς Ρώμης κατά τήν πρώτη χιλιετία, τό ὁποῖο θά καταρτισθῆ στήν Κύπρο τίς προσεχεῖς ἡμέρες, δόθηκε κατεύθυνση στούς ἐκπροσώπους τῆς Ἐκκλησίας μας νά ὑποστηρίξουν, ὥστε νά ἐγγραφεῖ στό τελικό κείμενο ἡ κανονική θέση τοῦ πρωτείου τοῦ πάπα Ρώμης κατά τήν πρώτη χιλιετία σέ σχέση πρός τίς Οἰκουμενικές Συνόδους καί σέ ἀναφορά πρός τόν 3ον Κανόνα τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τόν 28ο Κανόνα τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
    6. Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος παρακολουθεῖ καί θά συνεχίσει νά παρακολουθεῖ ἐπαγρυπνοῦσα τό θέμα τῶν διαλόγων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τούς Ἑτεροδόξους, γι’ αὐτό καί θεωρεῖ ὅτι τό, ὡς «Ὁμολογία Πίστεως» κείμενο, ὡς ἐκ περισσοῦ. Παρακαλεῖ δέ τούς πιστούς νά ἐμπιστεύωνται τούς Ποιμένες τους καί νά ἀπέχουν ἀπό ἐνέργειες, πού εἶναι δυνατόν νά δημιουργήσουν περαιτέρω προβλήματα.

    Ταῦτα συνεζήτησε καί ἀπεφάσισε ὁμοφώνως ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ αἴσθημα εὐθύνης ἔναντι τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως καί παραδόσεως καί τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ, πρός δόξαν Θεοῦ καί εὔκλειαν τῆς Ἐκκλησίας.

  9. Επιτρέψτε μου μερικές σκόρπιες σκέψεις….

    Δυστυχώς ή ευτυχώς , ελλείψει προσωπικής βιωματικής δογματικής συνειδήσεως, είμαστε αναγκασμένοι να ακολουθούμε τις γραφές των αγίων Πατέρων, όσο και αν αυτοί μάς φαίνονται στενοκέφαλοι, μικρόψυχοι, αμόρφωτοι ή…μονοφυσιτίζοντες ….

    (Άντε λχ να καταλάβει ο σημερινός αποχαυνωμένος τηλεθεατής γιατί νήστευε ολόκληρες βδομάδες μόνο με νερό ο γ.Παϊσιος και οι όμοιοι του )

    Ασφαλώς και δεν θα σώσουμε εμείς την Εκκλησία αλλά το ερώτημα είναι αν αύριο αποδεχόμενοι την παπική εξουσία (όπως κάνουν οι ουνίτες) ,συνεχίζουμε να είμαστε συνδεδεμένοι με την ελπίδα της Εκλησίας ή μήπως πέφτει ο ρελές…

    Όταν ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής κατήγγειλε πατριαρχαίους και δεσποτάδες για εκτροπή στην αίρεση , νόμιζε ότι θα σώσει αυτός την Εκκλησία,
    όντας μόνο ένας απλος καλόγερος;…Τελικά το έφαγε το κεφάλι του αφού επέμενε να λέει όχι σε «μικροπράγματα», σαν αυτά που ονομάστηκαν «συμπεράσματα του διαλόγου με τους προχαλκηδόνιους» και για τα οποία ο γέρων Παϊσιος έλεγε ότι είναι βλασφημίες.

    Ο θιασώτης της μετανεωτερικής θεολογίας κ. Θανάσης Παπαθανασίου, διευθυντής του περιοδικού «ΣΥΝΑΞΗ» επισημαίνει ότι οι η προβληματική των διαλόγων δεν έχει «κατέβει» στους πιστούς. «Εκεί (στους χώρους των πιστών) δεσπόζει μια εσωστρεφής αυτάρκεια, πέραν του ορίζοντα της οποίας όλα είναι στραβά και δαιμονικά. Έτσι, εμφανίζεται το προβληματικό φαινόμενο, οι υποστηρικτές της «Ομολογίας» να συγκροτούν έναν χώρο περίπου φονταμενταλισμού και αλαζονικής ορθοδοξίας, όμως κινητοποιούν δυνάμεις από τα κάτω», αναφέρει.
    Επίσης, εκτιμά ότι δημιουργείται ένα «εκκλησιολογικό έλλειμμα», γιατί, όπως υποστηρίζει, η ποιμαίνουσα Εκκλησία δεν έχει στην οπτική της τη συμμετοχή των πιστών στους διαλόγους.

    Ομολογούν λοιπόν οι ίδιοι πως οι διάλογοι γίνονται σε επίπεδο θρησκευτικών εξουσιαστών με σκοπούς ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ στον απλό πιστό λαό.Και μάλιστα τα συμπεράσματα των επιτροπών τους δεν έχουν εγκριθεί από καμμία τοπική Εκκλησία, οι οποίες ουτε καν ενημερώνονται επισήμως.Τι θαρρούν πως είναι οι επιτροπές των διαλόγων;Σαν τα συμβούλια σοφών για την πανδημία γρίππης που επιβάλλουν υποχρεωτικό εμβολιασμό;

    Φίλε ΜτΒ , ξέρεις τι σκέφτομαι και θεωρώ τραγικό;

    Ότι αν αύριο ακουστεί στις εκκλησιές μας το «υπέρ του αγιωτάτου παπα Βενεδίκτου» ή ακόμα κι αν αλλάξει το Σύμβολο της Πίστεως εμείς δε θα πάρουμε μυρωδιά για τις συνέπειες αυτής τη αλλαγής στην υποτιθέμενη «πνευματική μας ζωή».Θα συνεχίσουμε να εκκλησιαζόμαστε όπως και πριν.

    Γιατί; Γιατί είμαστε άγευστοι περί τα πνευματικά, αγνοούντες ακόμη και το τι θα πεί «καρδιά» και μέσα σε αυτή την αγνωσία και πνευματική νεκρότητα , τολμούμε α-νοήτως να θέλουμε να διορθώσουμε τους αγίους αντί να «κόψουμε το λαιμό μας» και να προσπαθήσουμε να ζήσουμε όπως αυτοί , για να κατανοήσουμε και τις, φαινομενικα υπερβολικές, ευαισθησίες τους.

    Όσον αφορά το αιτούμενο της συνοδικότητας ίσως μπορούμε να πάρουμε μια μυρωδιά από τις φαναριώτικες πονηριές διαβάζοντας τι είπε σε πρόσφατη ομιλία του ο αρχιγραμματέας της πατριαρχικής Συνόδου κ.Λαμπρυνιάδης:
    «η άρνηση αναγνωρίσεως πρωτείου τινός στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ενός πρωτείου το οποίο δεν μπορεί να ενσαρκώσει παρά κάποιος Πρώτος (τουτέστι κάποιος Επίσκοπος, ο οποίος έχει το προνόμιο να είναι ο πρώτος μεταξύ των αδελφών του Επισκόπων), συνιστά αίρεση.»

    Για ποια συνοδικότητα μιλάμε λοιπόν;
    Εδώ έχουμε ξεκάθαρη απόπειρα επιβολής αυταρχικής πατριαρχοκρατίας .Βεβαίως κάποιους ούτε αυτό τους ενοχλεί…Λέγουν αφού και υπό τις αγκάλες του παπισμού προέκυψαν τόσοι κοινωνικοί αγωνιστές (Τερέζα, Ντέσμον Τούτου , αββάς Πιερ , Ραούλ Φολλερώ κλπ), τι μας εμποδίζει κι εμάς;

    Καλοί κι επαινετοί αυτοί οι κοινωνικοί αγωνιστές, όμως είναι άγιοι; Κι αν δεν είναι άγιοι γιατί δεν είναι;

    ΥΓ.Η «αγιοποίηση» των τσάρων ξενίζει πράγματι.Όπως μπορεί να ξενίζει και η «αγιοποίηση» του Μ.Κωνσταντίνου, ο οποιος είχε διαπράξει ουκ ολίγα ατοπήματα,εξόρισε τον Μ.Αθανάσιο και ήταν φιλοαρειανιστής , σύμφωνα με όλες τις υπάρχουσες μαρτυρίες.

    Ο χρόνος της φυλάκισης του τσάρου μέχρι την εκτέλεση του μπορεί και να ήταν χρόνος μετανοίας και επαναπροσδιορισμού.Και ασφαλώς δεν τίθεται, νομίζω θέμα , για την εν ψυχρώ εκτέλεση των παιδιών του, των οποίων το μοναδικό σφάλμα ήταν ότι γεννήθηκαν στην τσαρική οικογένεια.

  10. @τσουκνίδα
    Να απαντήσω επί τέλους… 🙂

    1)Η αναπαλαίωση είναι κάτι που αναφερόταν στο θέμα της επαναστατικής θεολογίας. Επίσης, όταν λέμε αναπαλαίωση, μπορείς να φανταστής, νομίζω, το ρεύμα εκείνο στην Θεολογία, της «γενιάς του «70»(έτσι δεν λέγεται; ) κ.α. που υπήρξε μία επιστροφή στους Πατέρες και την ριζοσπαστική τους «σκέψι» και ενέργεια μετά τον απύθμενο προτεσταντισμό και αντιΠατερισμό των οργανώσεων που εκπροσώπησαν, όπως έλεγε κάπου και ο π. Ν. Λουδοβίκος σωστά, ένα εκσυγχρονισμό, ένα εκσυγχρονιστικό υποπροϊόν.

    2)Φουνταμενταλισμός θα μπορούσαμε να πούμε, ότι είναι κάτι άλλο, σε γενικές γραμμές, αν και υπάρχει μία τάση αυθαίρετης απόδοσης αυτής της κατηγορίας σε πολλά άτομα. Είναι, βασικά, ένα προτεσταντικό, αμερικάνικο ρεύμα στην, ας πούμε, θεολογία, με τάσεις (αντιπατερικότατης) απολυτοποίησης του γράμματος, της κατά γράμμα ερμηνείας, και μάλιστα των Γραφών. Αν επιθυμούμε επιστροφή στο γράμμα της Παράδοσης και κάνουμε μηδενιστική κριτική ο,τιδήποτε του νεώτερου χωρίς να το προσλαμβάνουμε και να το μεταμορφώνουμε κριτικά, τότε οπωσδήποτε μπορούμε να μιλήσουμε για φουνταμενταλισμό. Αλλά, νομίζω, ότι εδώ δεν έχουμε κάτι τέτοιο.

    3)Σωστότατα είναι τα περί παπίσκων στην Ελλαδική Εκκλησία. Ειλικρινά, είναι μία αφόρητη κατάσταση, για την οποία ισχύει ακριβώς το του Κυρίου κατά την Πατερική ερμηνεία: «Μην νομίζετε, ότι ήλθα να φέρω ειρήνη, αλλά μάχαιρα». Όμως, όλα αυτά κινούνται σε επίπεδο …»οικονομίας», δηλαδή οι Ιεροί Κανόνες δεν έχουνε αλλάξει, τουλάχιστον ακόμη. Είναι αυτό που λέει κι ο καϋμένος ο π. Μεταλληνός «η ούπω θεσμοποιημένη αλλοτρίωσή μας».

    4)Γενικά, το θέμα δεν είναι τι θα κάνουμε με κάποιες «χριστιανικές θεωρίες». Π.χ. τι υπερισχύει, η «ικανοποίηση της θείας Δικαιοσύνης» του Ανσέλμου, που κατά σχετική εργασία με προτροπή του Ματσούκα, διατρέχει Παπισμό και προτεσταντισμούς ή το «ούτω ο Θεός η γ ά π η σ ε τον κόσμον, ώστε τον μονογενήν υιόν Αυτού δούναι» κτλ.; Και εγώ είμαι υπέρ της Ένωσης, ασυζητητί, αλλά όχι της …¨»σύνθεσης» εν αναληθεία που θα επιφέρη, βέβαια, και τον τελειωτικό πνευματικό μας, αρχικά, θάνατο.

    Άρα, αυτό που προσωπικά νομίζω είναι, ότι πρέπει να μην το πράξουμε όπως ο ρομαντικός εκείνος Ορθόδοξος φιλόσοφος Βλαδίμηρος Σολοβιόφ, ο οποίος , θεωρώντας, ότι παραμένει Ορθόδοξος, προσεχώρησε στον κατολικισμό στο τέλος της ζωής του, για να επιφέρη την ενοποίηση. Αυτά και συγγνώμην για το …»σεντόνι». 🙂

    @Μisha
    Σωστά αυτά που γράφεις, αδελφέ.

    Και ανησυχητικά λίαν. Όπως και η συμπεριφορά του Χρυσοστόμου Κύπρου… Τι να πη πια κανείς με αυτούς τους αρχιερείς μας… Η κατάρα του Άννα και του Καϊάφα οιονεί τους στοιχειώνει διϊστορικά… 🙂

  11. κοιτάξτε Μίσα και Φιλαλήθη, ο φουνταμενταλισμός είναι φουνταμεταλισμός και είναι η εμμονή στο να μην αλλάξει το αρχικό γράμμα ακόμα και εξωτερικά και επίσης είναι η αυτοδικαίωση και η εσωστρέφεια, αυτό που γίνεται γύρω μας δεν μας αφορά. Ως ορισμός έχει ξεφύγει από τον χώρο των θρησκειών και έχει περάσει ακόμα και στον χώρο των πολιτικών ιδεών.
    Δεν διαφωνώ με το ότι ο διάλογος πρέπει αν αφορά και τους κάτω, κάθε άλλο.
    Για τα σχολαστικά δόγματα συμφωνώ, αλλά ατό δεν σημαίνει ότι τμήμα του Ρ/Κ κόσμου, δεν μπορεί να τα ξεπεράσει από άλλο δρόμο.
    Ας πούμε το δόγμα «περί ικανοποιήσεως της θείας δικαιοσύνης», έχει σχέση με το πως βλέπουν την οργάνωση της Εκκλησίας οι συντηρητικοί παππικοί.
    Όταν υπάρχουν φωνές μέσα στον καθολικισμό που ξεπρνάνε στις αντιλήψεις τους αυτή την οργάνωση, σημαίνει ότι βρίσκουν άλλο τρόπο να αποδεσμευτούν.

    Ειλικρινά δεν πιστεύω ότι μπορεί να είμαστε κοντά σε θεολογική λύση της διαφοράς με την Δυτική Εκκλησία, οπότε οι κινδυνολογίες περί αποδοχής του Φιλιόκβε, ή κατανόησης του πρωτείου του Πάπα με τον κατεστημένο Ρ/Κ τρόπο είναι μακρειά.
    Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να συζητάμε και να συνεργαζόμαστε σε πρακτικό επίπεδο.

    Τέλος για τους αγωνιστές της δυτικής εκκλησίας. Μπορεί να μην μπορούμε να τους βάλουμε στον ναό ενόσω είμαστε χωριμένοι, αλλά μπορεί να τους έχουμε στον πρόναο, όπως τους έλληνες φιλοσόφους.

    Σίγουρα τα παιδιά του Τσάρου ήταν αθώα θύματα, αλλά τότε έπρεπε να αγιοποιηθούν και τα αθώα θύματα της εξέγερσης του 1905. Μην μου πείτε ότι κάτι τέτοιες κινήσεις δεν σηματοδοούν το πρόβλημα της ανατολικής εκκλησίας, που αν στην δυτική είναι ο συγκεντρωτισμός και ο σχολαστικισμός στην ανατολική είναι ο εθνικισμός;

  12. «Βλέπεις καθηγητή Θεολογίας να µην πιστεύη, να βρίζη µπροστά στους φοιτητές τους Προφήτες, και να µην τον βγάζουν. Μα τι θέλεις, καλέ µου άνθρωπε, στην Θεολογική Σχολή; Εσύ, τι θεολόγους θα βγάλης; Πόσο έχουν επιδράσει οι Προτεστάντες, οι Καθολικοί! Το άθεο πνεύµα πόσο µπήκε στον Καθολικισµό! Οι Καθολικοί πάνε σιγά-σιγά να κουτσουρέψουν τους Αγίους. «Η Αγία Αικατερίνη, λένε, δεν ήταν µεγάλη Αγία· ένας µικρός βασιλίσκος ήταν ο πατέρας της. Ο Άγιος Νικόλαος ήταν µικρός Άγιος. Ο Άγιος Γεώργιος µύθος. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ δεν υπήρχε· ήταν µια παρουσία του Θεού. Το ίδιο και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ». Μετά θα πουν: «Ο Χριστός δεν είναι Θεός· ήταν µόνον ένας δάσκαλος µεγάλος». Μετά θα προχωρήσουν και άλλο: «»Ο Θεός είναι µια δύναµη». Και µετά θα πουν: «Ο Θεός είναι η φύση»! Ενώ υπάρχουν γεγονότα χειροπιαστά. Προφήτες, προφητείες, τόσο ζωντανά θαύµατα, φθάνουν και µερικοί δικοί µας στο σηµείο να πιστεύουν τέτοιες χαζοµάρες. Ήρθε και σ’ εµένα κάποιος να πάρη ευλογία, για να πάη στην Ιταλία να σπουδάση Λειτουργική και να κάνη διατριβή. «Είσαι στα καλά σου; του είπα. Θέλεις να πας στους Ιησουΐτες να κάνης την διατριβή σου και ήρθες να σου δώσω και ευλογία; Αυτοί δεν ξέρουν τι τους γίνεται! Εκεί διδάσκουν Ουνίτες, Ιησουΐτες, δεν ξέρω τι!» Θέλει προσοχή από όλες τις απόψεις. Γιατί έτσι κάνουν· πάνε, σπουδάζουν στην Αγγλία, Γαλλία κ.λπ., πιάνουν τα ευρωπαϊκά µικρόβια και κάνουν µετά διατριβή. Μελετούν λ.χ. τους Έλληνες Πατέρες σε µετάφραση που έκαναν οι ξένοι στην γλώσσα τους. Εκείνοι, είτε επειδή δεν µπορούσαν να αποδώσουν τα νοήµατα σωστά είτε από πονηριά, πρόσθεσαν και τα δικά τους τα λανθασµένα. Οι δικοί µας πάλι, οι Ορθόδοξοι, που µάθανε τις ξένες γλώσσες, παίρνουν από ‘κει τα ξένα µικρόβια και τα µεταφέρουν εδώ και µετά τα διδάσκουν κιόλας»

    π.Παΐσιος ,Λόγοι Α΄

    Πήγαν στου Γέροντος Παιϊσίου το κελλί,όσο ζούσε, κάποιο παπικοί.
    Δεν υπάρχουν, του είπαν, μεταξύ μας διαφορές εκτός από κάτι «ασήμαντες» παλιές.
    Εξαλείφονται σιγά-σιγά με τα συνέδρια τα απανωτά.
    Δια των συμπροσευχών δε πιο κοντά ερχόμαστε επικοινωνούμε, αλληλογνωριζόμαστε.
    Ο Γέροντας τους κοίταξε στα μάτια, δεν προσέφυγε βεβαίως σε κιτάπια,
    Έχουμε μια μεγάλη διαφορά, τους λέει την επεσήμαναν Πατέρες πολύ σπουδαίοι.
    Σε μας βρίσκονται ακόμη Άγιοι ζώντες, σε σας είναι από καιρό απόντες.
    Σας αγνοούν επίσης και οι κεκοιμημένοι δεν θαυματουργούν πλέον οι ευλογημένοι.
    »

    Κι όποιος καταλάβει κατάλαβε….
    Οι άλλοι ας μείνουμε να μιλάμε για φούντο,φουντούνια και βατικάνειες δουλειές με φούντες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: