• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 603,776 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Μαΐου 2009
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Απρ.   Ιον. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Aπάντηση 44 εκπαιδευτικών θεολόγων σε επιστολή της Δ. Ι. Συνόδου

«Τα “Θρησκευτικά” ως αίτημα παιδείας

και όχι συντεχνίας»[1]

(απάντηση 44 εκπαιδευτικών θεολόγων σε μια επιστολή της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου)

(Το κείμενο μου εστάλη πριν λίγο με e-mail. Υπενθυμίζω μια ολόκληρη δεκάδα ποστ εδώ στο ΜτΒ για το θέμα….)

Με υπογραφές 44 θεολόγων

Στις αρχές Μαρτίου διαβιβάστηκε προς τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων η αρ. 4312 Επιστολή της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος αναφερόμενη στην αντιμετώπιση της αδιοριστίας των θεολόγων.

Παρά το γεγονός ότι η Επιστολή στην πραγματικότητα διαβιβάζει πορίσματα μιας ημερίδας της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (Π.Ε.Θ.) με θέμα «Εκκλησία και θεολόγοι», ταυτόχρονα προσεγγίζει καίρια ζητήματα θρησκευτικής εκπαίδευσης με τρόπο που ευνοεί λαθεμένες και συγχυτικές αντιλήψεις γύρω από τις διεκδικήσεις του μαθήματος των Θρησκευτικών (ΘΜ).

Κι όλα αυτά σε μια χρονική στιγμή που το μάθημα βρίσκεται σε μια πραγματικά κρίσιμη καμπή. Ποια είναι αυτά τα ζητήματα;

Πρώτα πρώτα αυτό που λέγεται στην κατακλείδα της Επιστολής, για το χαρακτήρα του ΘΜ, καθώς η ΔΙΣ εκφράζει με σαφήνεια την «παγίαν θέσιν Αυτής» για ένα καθαρά ομολογιακό ΘΜ το οποίο να διδάσκεται υποχρεωτικά  «δια τους Χριστιανούς Ορθοδόξους μαθητάς». Κι εμείς, απορούμε: Αυτός είναι άραγε ο στόχος των «Θρησκευτικών»; Να διδάσκεται υποχρεωτικά στους Ορθοδόξους μαθητές;

Ακριβώς επειδή ένας τέτοιος στόχος συνεπάγεται την προαιρετικότητά του μαθήματος, αφού στις σχολικές μας τάξεις δεν φοιτούν πλέον αποκλειστικά Ορθόδοξοι μαθητές, όλοι εμείς οι δάσκαλοι των Θρησκευτικών, μετά τις παλινωδίες του καλοκαιριού, έχουμε θέσει ως κυρίαρχη διεκδίκησή μας την υποχρεωτική διδασκαλία του ΘΜ σε όλους ανεξαιρέτως τους μαθητές, ανεξαρτήτως της θρησκευτικής τους – ή μη – δέσμευσης. Και επειδή το ομολογιακά σχεδιασμένο μάθημά μας δεν μπορεί να ανταποκριθεί σ’ αυτό το στόχο, έχουμε δεσμευτεί να επεξεργαστούμε συγκεκριμένες προτάσεις για τον επαναπροσδιορισμό του χαρακτήρα, των διαστάσεων και των στοχεύσεων του ΘΜ.

Ως εκπαιδευτικοί, θεωρούμε την ανάγκη για ανανέωση, καθώς οι εποχές αλλάζουν, ως μια απόλυτα υγιή και συνετή αντίδραση οποιουδήποτε σχολικού μαθήματος επιδιώκει να λειτουργήσει κατ’ ουσίαν εκπαιδευτικά και μορφωτικά. Άλλωστε η ανθρωπιστική και η μορφωτική αρετή του ΘΜ – όπως και κάθε μαθήματος – δεν έγκειται στο εγγενές και απαράβατο περιεχόμενό του εκτός τόπου και χρόνου, αλλά στον τρόπο με τον οποίο υλοποιείται εδώ και τώρα. Κι εδώ και τώρα – ας παραδεχτούμε επιτέλους την πραγματικότητα – έχουμε σοβαρότατο πρόβλημα! Έχουμε πρόβλημα γιατί το μάθημά μας παρά την υπέρβαση του κατηχητισμού και τις πολλές και δυναμικές του βελτιώσεις (απ’ τη δεκαετία του 80 και μετά) κινείται – στο μεγαλύτερό του μέρος – σε στενά ομολογιακά πλαίσια.

Παράδειγμα / απόδειξη: ας απαντήσουμε με ειλικρίνεια, όσοι από μας είμαστε δάσκαλοι, τι σημαίνει για το χαρακτήρα και τη νομιμοποιητική βάση ενός μαθήματος να τίθενται ως ζητήματα εργασίας σε λυκειακές σχολικές τάξεις τα παρακάτω ερωτήματα: «Πώς μπορούμε να αποδείξουμε ότι συμφωνούμε με την άποψη της Εκκλησίας;» ή «Ο Χριστός σταυρώθηκε για μας. Πώς μπορούμε να ανταποκριθούμε κι εμείς στη μεγάλη δωρεά που μας έκαμε;» ή ακόμη «Ποια είναι τα συναισθήματα από τα οποία διακατέχεται ο εξομολογούμενος;». Όσοι εκτιμούν ότι θα πρέπει να διατηρηθεί ο στενά ομολογιακός χαρακτήρας του μαθήματος, που νομιμοποιεί τέτοιου είδους ερωτήσεις/προσεγγίσεις, ας είναι έτοιμοι για την αναπόφευκτη καθιέρωση της προαιρετικότητάς του. Ως δάσκαλοι, μπορούμε να φανταστούμε πόση ασάφεια, σύγχυση, διάκριση, υποτίμηση κ.ά. συνεπάγεται ένα προαιρετικό μάθημα στις συνθήκες του σύγχρονου ελληνικού σχολείου!

Τα επιχειρήματα όσων υπεραμύνονται του ομολογιακού χαρακτήρα του ΘΜ συχνά βασίζονται στο «τι γίνεται στην Ευρώπη», ότι δηλαδή οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες (π.χ. Γερμανία, Αυστρία) έχουν ομολογιακή θρησκευτική εκπαίδευση. Πράγματι αυτό ισχύει, ωστόσο είναι εξαιρετικά παραπλανητικό να παραλείπεται η επισήμανση ότι αυτή η ομολογιακή θρησκευτική εκπαίδευση δεν ασκείται από μια ομολογία, αλλά από όλες τις αναγνωρισμένες θρησκείες ή ομολογίες Μιλάμε δηλαδή για 3, 4, 5 διαφορετικά ΘΜ που διδάσκονται με την ευθύνη της κάθε θρησκευτικής κοινότητας. Όσοι, λοιπόν, όντας ελλιπώς πληροφορημένοι, φτάνουν να χρησιμοποιούν άκριτα αυτό το επιχείρημα, ας αποφασίσουν αν θα ήθελαν μια τέτοια θρησκευτική εκπαίδευση στο ελληνικό σχολείο, αφού τότε θα είναι αναπόφευκτη η εκχώρηση της ευθύνης για ΘΜ και σε άλλες θρησκευτικές κοινότητες.

Απ’ την άλλη μεριά, πολύς λόγος γίνεται – κυρίως από όσους αρνούνται το ομολογιακό ΘΜ – για το λεγόμενο «θρησκειολογικό». Με επιχείρημα ότι ένας τέτοιος τύπος μαθήματος διασφαλίζει τη νηφάλια και ουδέτερη πληροφόρηση των μαθητών «γύρω από τις θρησκείες», οι Έλληνες υπερασπιστές του επισημαίνουν προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες που το «εφαρμόζουν» (π.χ. Αγγλία, Δανία). Όμως κι εδώ αναγνωρίζουμε έναν υπεραπλουστευτικό λόγο που φτάνει να παραθεωρεί ουσιαστικές παραμέτρους. Κι αυτό γιατί οι χώρες οι οποίες εφαρμόζουν μη ομολογιακή πολυ-θρησκευτική εκπαίδευση,  στην πραγματικότητα επιδιώκουν πολύ περισσότερα πράγματα από την «ουδέτερη πληροφόρηση περί θρησκειών».

Αν, λοιπόν, χρειαζόμαστε κατανόηση του τι πραγματικά γίνεται με την μη ομολογιακή θρησκευτική εκπαίδευση στην Ευρώπη, δεν μπορούμε να αρκεστούμε στις συχνά απροϋπόθετες και στατιστικού χαρακτήρα πληροφορίες του διαδικτύου, αλλά να ανοίξουμε τα Αναλυτικά Προγράμματα, το διδακτικό υλικό, τους διδακτικούς σχεδιασμούς και τις καταγεγραμμένες εμπειρίες των δασκάλων αυτών των χωρών. Αν το κάνουμε, θα διαπιστώσουμε πως η «θρησκειολογικού» τύπου πληροφόρηση, για την οποία τόσος λόγος γίνεται στην Ελλάδα, είναι μία μόνον παράμετρος της μη ομολογιακής θρησκευτικής μάθησης.

Πως στα πλαίσια μιας τέτοιας θρησκευτικής εκπαίδευσης – της οποίας άλλωστε ο βασικός κορμός είναι ο Χριστιανισμός – οργανώνονται διδακτικές διεργασίες οι οποίες επιτρέπουν στους μαθητές να καλλιεργήσουν κριτική γνώση γύρω από τα θρησκευτικά ζητήματα και ευαισθησία για την εκτίμηση των θρησκευτικών πνευματικών επιτευγμάτων, να αναπτύξουν θεμελιωμένους θρησκευτικούς / πνευματικούς συλλογισμούς, να ανακαλύψουν τις διαστάσεις της θρησκευτικής πίστης και συμπεριφοράς, να αναζητήσουν την θρησκευτική αλήθεια της κοινωνίας τους και του εαυτού τους, και ταυτόχρονα να καταφέρνουν να διαλέγονται και να συνδιαμορφώνονται με τους θρησκευτικά και πολιτιστικά «άλλους».

Όταν όμως όλες αυτές οι διαστάσεις με ευκολία αποσιωπούνται ή παραθεωρούνται και προβάλλεται μόνον η «ουδέτερη πληροφόρηση / γνώση», τότε – πέρα από τη διαστρεβλωμένη εικόνα του τι πράγματι γίνεται στην Ευρώπη –  ισχυροποιούνται τα επιχειρήματα όσων πολεμούν αυτή την εκδοχή της θρησκευτικής εκπαίδευσης και αυξάνονται οι φοβικές στάσεις απέναντι σε οποιοδήποτε ΘΜ δεν είναι το ομολογιακό που γνωρίζουμε. Το αποτέλεσμα: χάνουμε την πολύτιμη ευκαιρία να εμπλουτίσουμε το δικό μας προβληματισμό με τα όσα κατάφεραν χώρες οι οποίες πραγματοποίησαν πλούσια θρησκειοπαιδαγωγική πορεία και αντιμετώπισαν πρωιμότερα συνθήκες που εμείς τώρα καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε.

Ένας άλλος φόβος που εκφράζεται μπροστά στην προοπτική της ανανέωσης του ΘΜ αφορά στις «ρίζες» μας που κινδυνεύουν αν το μάθημα απομακρυνθεί από το ομολογιακό του πλαίσιο, στην απώλεια της θρησκευτικής και εθνικής μας ταυτότητας, στη σύγχυση και στο συγκρητισμό που δήθεν ελλοχεύουν.

Κι εδώ αναρωτιόμαστε και πάλι: Με ποια λογική ένα μάθημα που θέλει να υπερβεί την ομολογιακότητα, να διευρύνει τα όρια και τις κατευθύνσεις του και να δημιουργήσει θρησκευτικά συνειδητοποιημένους και διαλεγόμενους πολίτες αποτελεί απειλή και «ξεχέρσωμα ριζών»; Γιατί ένα μάθημα που θα περιέχει μεν πλούσιες πληροφορίες για τις μεγάλες θρησκείες του κόσμου, αλλά ταυτόχρονα θα διευκολύνει τους μαθητές να αναγνωρίσουν πόσο ο Χριστιανισμός και η Ορθοδοξία ιδιαίτερα επηρέασε και συνδιαμόρφωσε τον ελληνικό πολιτισμό, ως παράδοση, ως τέχνη, ως ήθος, ως στάση ζωής, συνιστά απειλή; Με ποιον τρόπο αυτή η συνδυαστική προσέγγιση μας εμποδίζει να αναγνωρίσουμε τις ρίζες μας και την ταυτότητά μας; Εκτός κι αν αναφερόμενοι στις ρίζες μας υπονοούμε ό,τι μας διαχωρίζει από τους «άλλους» και μας καθιστά ανώτερους και εκλεκτούς, ό,τι δηλαδή αποκλείει τους «άλλους». Διατηρούμε τη βεβαιότητα πως οι «ρίζες» μας ίσα ίσα μπορούν να μας ενώνουν με τους «άλλους», καθώς όλοι οι άνθρωποι, και οι μη Έλληνες και οι μη Χριστιανοί έχουν «ρίζες», αγαπούν το καλό και το ωραίο, αναζητούν το νόημα της ζωής, ελπίζουν για την ποιότητα και την πρόοδο και βέβαια επιδιώκουν την προσωπική συνάντηση!

Πώς εννοούμε, λοιπόν, μιαν πραγματικά ανανεωμένη θρησκευτική εκπαίδευση; Πρώτα πρώτα κανένας σώφρων και δεσμευμένος στον παιδαγωγικό του ρόλο θεολόγος δεν φαντάζεται μια λύση – αντιγραφή. Είναι σίγουρο πως χρειάζεται να οικοδομήσουμε μια προσέγγιση που θα λάβει μεν υπόψη της τα όσα έχουν διερευνηθεί, αναλυθεί, μελετηθεί στην Ευρώπη, αλλά κυρίως θα επικεντρωθεί στις συγκεκριμένες και ιδιαίτερες ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας. Κι όπως φαίνεται η ελληνική κοινωνία δε χρειάζεται απλώς πληροφόρηση περί θρησκειών, αλλά μια διευρυμένη και δυναμική θρησκευτική μάθηση.

Τι θα πει αυτό; Επειδή η πραγματοποίηση της μάθησης αναγνωρίζεται μόνον στα αποτελέσματα που επιφέρει στους μαθητές (κι όχι στις διακηρύξεις των δασκάλων ή των σχεδιαστών εκπαιδευτικής πολιτικής) αποβλέπουμε σε μαθητές που να έχουν την ικανότητα να κάνουν πολλές ερωτήσεις γύρω από τη θρησκευτικότητα κι όχι να αναμασούν στερεότυπες απαντήσεις, να αναπτύσσουν προσωπικές θρησκευτικές αναζητήσεις και όχι να αποδέχονται θεσμοποιημένες βεβαιότητες, να ελέγχουν και να κατανοούν κριτικά τη θρησκευτική γνώση και όχι να υποτάσσονται σε δεδομένες παραδοχές, να διαμορφώνουν τις δικές τους υπεύθυνες απόψεις και στάσεις ζωής γύρω από τη θρησκευτική πίστη και τον Χριστιανισμό.

Άλλωστε για μας αυτός είναι και ο δρόμος της γνήσιας θεολογικής αναζήτησης και της περιπέτειας της πίστης στο Θεό. Στη συνέχεια, ως προς τα περιεχόμενα του μαθήματος, σίγουρα η θρησκειολογική ύλη θα πρέπει να εμπλουτιστεί και να διαχυθεί σε όλες τις τάξεις, χωρίς όμως να εξαντλείται σε στεγνές και άνευρες πληροφορίες, αλλά να παρέχει ευκαιρίες για πραγματική γνωριμία και διάλογο με τη ζωή και τον πολιτισμό της κάθε θρησκείας. Εννοείται πως ο Χριστιανισμός και η Ορθοδοξία ειδικότερα θα πρέπει να αποτελούν το μεγαλύτερο και κύριο σώμα όλων των τάξεων, με έμφαση στην ιστορία και τον πολιτισμό της χώρας μας.

Κι αυτό βέβαια με τρόπο που να αφορά και να ενδιαφέρει τον καθένα μαθητή που ζει στην Ελλάδα, ανεξάρτητα από την πολιτιστική του προέλευση. Όλος αυτός ο προβληματισμός αναπτύσσεται στις ομάδες θεολόγων που έχουν διαμορφωθεί και εργάζονται άτυπα αλλά οργανωμένα σε όλη την Ελλάδα (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λάρισα και αλλού). Και ελπίζουμε ότι θα ληφθεί υπόψη από τους συνταγματικά κατοχυρωμένους υπεύθυνους για τις αλλαγές του ΘΜ, δηλαδή το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, στους σχεδιασμούς Αναλυτικών Προγραμμάτων. Γνωρίζουμε ότι ο δρόμος δεν είναι εύκολος, ούτε οι λύσεις υπάρχουν «στο τσεπάκι» κάποιου ειδήμονα. Ωστόσο δεν μπορεί να παραθεωρούνται τα ζητήματα που έχουν πλέον τεθεί στο τραπέζι του διαλόγου και να προτείνεται – και μάλιστα με το κύρος μιας Επιστολής της ΔΙΣ  –  ένα ΘΜ που διατηρεί τον στενά ομολογιακό χαρακτήρα του.

Ως προς τις ώρες διδασκαλίας του ΘΜ στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση θεωρούμε πως η ποιοτική αναβάθμιση ενός μαθήματος δε σχετίζεται με την αύξηση των ωρών διδασκαλίας του, αλλά με τη βελτίωση των περιεχομένων και των στόχων του και βέβαια με την εκπαίδευση των δασκάλων του. Λαμβάνοντας υπόψη τα ήδη σκληρά ωράρια των μαθητών αλλά και τις ώρες διδασκαλίας των άλλων μαθημάτων, θεωρούμε πως οι ώρες διδασκαλίας του ΘΜ στο ελληνικό σχολείο είναι αρκετές. Ως προς το αίτημα όμως του διορισμού των θεολόγων στην Πρωτοβάθμια, εκτιμούμε ότι τινάζει στον αέρα τη βασική ψυχοπαιδαγωγική προϋπόθεση της διδασκαλίας των παιδιών αυτής της ηλικίας από έναν δάσκαλο[2] (ο οποίος αναπτύσσει μια στενά συναισθηματική σχέση – σχεδόν σα γονιός – μαζί τους, παρέχει τη μάθηση αδιάσπαστα και διεπιστημονικά και έχει εκπαιδευτεί ειδικά γι’ αυτή την ηλικία). Επιπλέον, μια τέτοια πρόταση ανοίγει το δρόμο σχετικών διεκδικήσεων από όλες τις ειδικότητες.

Αν πράγματι θεωρούμε ότι στο Δημοτικό δε γίνεται καλή δουλειά ως προς το ΘΜ, μια ρεαλιστική πρόταση θα αφορούσε τη διεκδίκηση ουσιαστικής θρησκειοπαιδαγωγικής κατάρτισης των δασκάλων στα Παιδαγωγικά Τμήματα. Όπως και να’ χει δεν μπορεί η αντιμετώπιση της αδιοριστίας των θεολόγων να τίθεται ως κριτήριο για την αναβάθμιση του ΘΜ. Κι αυτό δε σημαίνει ότι δε σεβόμαστε και δε συμπαραστεκόμαστε τους αδιόριστους και άνεργους θεολόγους.

Πέρα από τις παραπάνω αντιρρήσεις μας στα σημεία της Επιστολής, θεωρούμε δυσμενέστερο το σημαινόμενό της, καθώς με την κοινοποίησή της δημιουργείται η αίσθηση – στην κοινή γνώμη αλλά και στους θεολόγους – ότι η Ποιμαίνουσα Εκκλησία υιοθετεί αυτές τις προτάσεις της ΠΕΘ ως θετικές για την εξέλιξη του μαθήματος ή ακόμη περισσότερο ότι όλες αυτές οι προτάσεις συνιστούν «εξέλιξη» για το ΘΜ. Είμαστε βέβαιοι ότι μ’ αυτόν τον τρόπο όχι μόνον ενισχύονται οι στερεότυπες παρανοήσεις γύρω από τη θρησκευτική εκπαίδευση στην Ελλάδα, αλλά χρειάζεται να ξαναρχίζουμε το διάλογο απ’ το μηδέν!

Είναι αλήθεια πως κάθε εποχή έχει τους φόβους της. Συχνά μάλιστα αυτοί δεν σχετίζονται με πραγματικούς κινδύνους, αλλά με μια περιρρέουσα κινδυνολογία. Ως θεολόγοι στοχεύουμε να παλέψουμε για ένα υποχρεωτικό σχολικό μάθημα για όλους τους μαθητές με ξεκάθαρα παιδαγωγικό χαρακτήρα, υπερβαίνοντας τις κινδυνολογίες, απ’ όπου κι αν προέρχονται. Θεμελιώδες κριτήριο των τολμηρών αλλαγών που θα χρειαστεί να γίνουν ας είναι το δικαίωμα του κάθε παιδιού να γίνει ένας θρησκευτικά εγγράμματος και συνειδητοποιημένος πολίτης που έχει εκπαιδευτεί να σέβεται και να συνυπάρχει με τον όποιον «άλλον». Ας μην ξεχνάμε ότι «το σχολείο, σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι μπορούμε να φανταστούμε, έχει να συναγωνιστεί μυριάδες “αντι-σχολεία” ως προς τον καθορισμό της διαφορετικότητας, της ταυτότητας και του αυτοσεβασμού … ότι συναγωνίζεται με άλλα τμήματα της κοινωνίας τα οποία επίσης προσφέρουν αξίες, με τραγικές ίσως συνέπειες για την κοινωνία». (Jerome Bruner)

Ακολουθούν οι υπογραφές 44 θεολόγων από όλη την Ελλάδα:

Αγγελάκη Δήμητρα, Αμπατζίδης Θεόφιλος, Ανδριόπουλος Παναγιώτης, Βολάκης Παναγιώτης, Γιαννόπουλος Ανδρέας, Γκαλίτσιος Πρόδρομος, Γκαργκάνα Σουλτάνα, Γριζοπούλου Όλγα, Γώγου Βάσω, Δαμαλής Γιάννης, Ζωχιού Μαρία, Καζλάρη Πηγή, Καλαϊτζίδης Παντελής, Καραγιάννης Παναγιώτης, Κατσούδας Κώστας, Κετικίδης Γιώργος, Κρανιώτης Μιχάλης, Κυριακίδου Άννα, Λίλιας Πέτρος, Λίτσιος Γιάννης, Μαλεβίτης Ηλίας, Μάλφας Γεώργιος, Μαραθιά Διονυσία, Μασσαράς Θεοχάρης, Μαυροκωστίδης  Γρηγόρης, Μιχαηλίδης Κώστας, Μπέλος Ζήσης, Μουντζουρίδης Γεώργιος, Μπάρλος Αποστόλης, Νευροκοπλής Θανάσης, Σεβαστίδου Γεωργία, Στυλιδιώτης Ηλίας, Πάλμος Νεκτάριος, Παπαθανασίου Γιαννούλα, Παπαθανασίου Θανάσης, Παπασωτηρόπουλος Χριστόφορος, Πεϊνιρτζή Κατερίνα, Ρούσσος Ηλίας, Ρούσση Βάσω, Τσανανάς Γιώργος, Φάκος Βασίλης, Φουντούλης Μιχάλης, Φωτόπουλος Χρήστος και Χλωρός Γιώργος.

Επικοινωνία : theologyhellas@gmail.com


[1] Αντιγράφοντας από το περιοδικό ΣΥΝΑΞΗ

[2] Οι άλλες ειδικότητες που έχουν μπει (Μουσική, Γυμναστική, Ξένες Γλώσσες) αφορούν γνωστικά πεδία που δεν είναι δυνατόν να διδαχθούν από το δάσκαλο.

Advertisements

11 Σχόλια

  1. Πολύ καλή τοποθέτηση.
    Να σημειώσω όμως εμφατικά ότι είναι αναγκαίο να υπάρχει ανάλογη αντιμετώπιση σε εύρος και σε προβληματισμό για τα θρησκεύματα που είναι ήδη παρόντα στον τόπο μας.
    Πάντως είναι πολύ καλή τοποθέτηση στηριζόμενη πάνω σε αυτό που είναι επιστημολογικά και παιδαγωγικά ο εκπαιδευτικός -θεολόγος στην Ελλάδα.
    Και να βάλω ένα ερώτημα συλλογικής αυτοκριτικής μπορεί να είναι έτσι ο καθηγητής θρησκευτικών ή πρόκειται για τον καημό μιας διακριτής τάσης «φωτεινών μυαλών»…
    Δεσμεύομαι μόλις μπορέσω να καταθέσω παραπάνω σκέψεις;

  2. Και συνεχίζω με μια αυτόματη σκέψη:
    Τι καλά που θα ήταν με βάση τα εξαίρετα βιβλία (μέσα στους περιορισμούς του αναλυτικού προγράμματος) της Όλγας Γριζοπούλου και της Πηγής Καζλάρη και του δασκάλου Γιώργου Τσανανά για την Π.Δ. και την Κ.Δ. (που υπογράφουν το κείμενο) να γίνει ένα άνοιγμα σε όλο τον βιβλικό πολιτισμό (εκεί όπου έχουν σήμερα απλά νύξεις) συμπεριλαμβάνοντας το Ισλάμ και τον σύγχρονο Εβραϊσμό!
    Και αυτό όλο το υλικό να διδάσκεται σε πιο μεγάλες ηλικίες- τότε που θα έχει κατακτηθεί η αφαιρετική σκέψη από περισσότερα παιδιά, έτσι ώστε να «μπάινουν» στην λειτουργία των συμβόλων.

  3. @ ΤΣΟΥΚΝΙΔΑ

    Φαίνεται πως μαι μεγάλη ομάδα θεολόγων που πονούν για το μάθημα παίρνουν πρωτοβουλίες που ξεπερνούν τον συντηριτισμό της ΠΕΘ, τις αντιφάσεις της πλειοψηφίας της ΔΙΣ και την πλαδαρότητα, εφησυχασμό ή αδιαφορία των υπόλοιπων θεολόγων. Εκτιμώ πως το κύμα αυτό θα μεγαλώσει…. προς το πολιτισμικό και γνωσιολογικό μάθημα των Θρησκευτικών, ώστε να παραμείνει ακέραιο και υποχρεωτικό για όλους τους μαθητές.

  4. Φοβούμαι πως η ΠΕΘ και η ΔΙΣ δεν καταλαβαίνουν και δεν μιλούν τη γλώσσα του καιρού μας.
    Και αυτό το καταλαβαίνουν πολύ καλά όσοι θέλουν να καταργήσουν το Ευαγγέλιο ως συνιστώσα της Παιδείας μας. Και μεθοδικά ενεργούν και εργάζονται, προκειμένου να το εξοβελίσουν.
    Συνεπώς όσοι ακούνε τη φωνή του παρόντος και βλέπουν τις ενεστώσες συνθήκες να μη διστάσουν, με όλους τους δυνατούς τρόπους-συλλογικά και προσωπικά-και παρακάμπτοντας τις οποιεσδήποτε κατεστημένες αγκυλώσεις, να δώσουν το «παρών».

  5. @ παπα-Ηλίας Υφαντής

    Αυτό που φοβάσαι ισχύει. Θα μπορούσε να ήταν και ορθό να μην ομιλούσαν τη γλώσσα του καιρού μας, αν ομιλούσαν τη γλώσσα της αλήθειας.

    Εγώ φοβούμαι παπά μας, ότι δεν ομιλούν κυρίως τη δεύτερη. Γιατί το «ομολογιακό» μάθημα που υπερασπίζονται στο σχολείο, είναι η προτεσταντική και όχι η ορθόδοξη εκδοχή του ανοίγματος και επαφής της ορθόδοξης Εκκλησίας με το κόσμο και ειδικά τη νέα γενιά… Αλλά αυτό μήπως είναι ψιλά θεολογικά γράμματα για πολλούς;

    Γι αυτό η γνώμη σου που καέθεσες σύντομα, έχει μια βαρύτητα για το θέμα….

  6. Είμαι συνειδητά Ορθόδοξος και ανάλογα αγαπώ την επιστήμη μου.
    Ωστόσο μου είναι αδιανόητη η λειτουργία του μαθήματος με ομολογιακό χαρακτήρα έστω και προαιρετικό.
    Όπως μου είναι αδιανόητη η προαιρέτική διδασκαλία μαθημάτων.
    Απο την άλλη, αν ένα παίδι πρέπει να διδάσκεται Θρησκευτικά στο Δημοτικό, έχω επιφυλάξεις, οφείλει το κράτος να διορίσει θεολόγους. Είναι απο τα μαθήματα που δεν μπορεί να διδάξει ένας παιδαγωγός.

    Τώρα κατα πόσο πονάμε το μάθημά μας εμείς οι Θεολόγοι παρά σε κινήσεις επαγγελματικού χαρακτήρα αυτό είναι άλλο ….»ευαγγέλιο».

  7. Αν είναι να αντιμετωπιστεί έτσι το πρόβλημα της αδιοριστίας, τότε να κάνουμε κι άλλα πράγματα. Θεολόγοι λαικοί να διορίζεται σε εκκλησίες ως παπάδς ή παπαδάκια. ‘Η στα κοιμητήρια ως υπεύθυνοι καθ’ ύλην αρμόδιοι. Τα γραφεία κηδειών να προσλάβουν ένα θεολόγο για την πνευματική στήριξη του περιβάλλοντος του εκλιπόντως.
    Σόρρυ, μόνον με ειρωνικά σχόλια μπορώ να «απαντήσω» στη ΔΙΣ. Οσον αφορά το περιεχόμενο της επιστολή, οι καθύλην αρμόδιοι τα γράφουν πολύ καλά.

  8. θεωρώ υποχρέωσή μου να αναδημοσιεύσσω εδώ μια εκτενή ανταπάντηση από ένα γνωστο μπλογκ για το μάθημα των θρησκευτικών. Ο συνιστολόγος βέβαια δεν θέλησε να το τοποθετήσει ο ίδιος. Δεν γνωρίζω το γιατί.

    Θεωρώ ότι με την ανταπάντηση αυτή, θα ανοίξει ένας ακόμη βαθύτερος διάλογος για το μάθημα. Προσωπικά δεν υιοθετώ το ύφος και το επίπεδο με το οποίο ανταπαντά.

    Ανταπάντηση στην Απάντηση των 44 Θεολόγων
    28/5/2009

    Τις μέρες αυτές κυκλοφόρησε κείμενο που υπογράφουν 44 Θεολόγοι με τον τίτλο «Τα «Θρησκευτικά» ως αίτημα παιδείας και όχι συντεχνίας».

    Δημοσιεύτηκε σε πολλές ιστοσελίδες θεολογικού και εκκλησιαστικού ενδιαφέροντος*.

    Εστάλη και σε μας με την παράκληση να δημοσιοποιηθεί, αλλά αρνηθήκαμε τη δημοσίευση κρίνοντας τις θέσεις των συναδέλφων παντελώς αντίθετες με τους στόχους του blog μας.

    Το κείμενο αποτελεί θλιβερή αποκάλυψη για μας. Θα σχολιάσουμε μερικά μόνο σημεία του αφήνοντας τα υπόλοιπα στην κρίση των αναγνωστών μας:

    1.Οι συντάκτες του κειμένου τάσσονται ξεκάθαρα εναντίον του ομολογιάκου μαθήματος των Θρησκευτικών. Θεωρούν πως η ομολογιακότητα του μαθήματος αποτελεί λόγο για να οδηγηθούμε στην προαιρετικότητα «αφού στις σχολικές μας τάξεις δεν φοιτούν πλέον αποκλειστικά Ορθόδοξοι μαθητές».

    Έτσι προτείνουν ένα μάθημα υποχρεωτικό για όλους τους μαθητές που για να γίνει τέτοιο θα πρέπει να αλλάξει τον ορθόδοξο χριστιανικό του χαρακτήρα.

    Τα επιχειρήματα των συναδέλφων είναι γνωστά. Είναι ακριβώς τα ίδια με αυτά των υπευθύνων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.

    Είναι όμως λανθασμένα και αβάσιμα θεολογικά. Ετερόδοξοι και αλλόθρησκοι μαθητές υπήρχαν πάντα στα σχολεία μας.

    Ούτε αυξήθηκε ραγδαία ο αριθμός τους, ούτε μπορούμε να νομοθετούμε υπέρ των ελαχίστων αυτών μαθητών παραμερίζοντας το δικαίωμα των πολλών Ορθοδόξων μαθητών.

    Είναι μάλιστα γνωστό σε πολλούς συναδέλφους ότι ετερόδοξοι και αλλόθρησκοι μαθητές δεν ζητούν απαλλαγή από το ΜτΘ, αν και δικαιούνται να το πράξουν, αλλά παρακολουθούν το μάθημα κανονικά.

    Λησμονούν επίσης οι συνάδελφοι ότι το λυτρωτικό μήνυμα του Χριστού ορθοδόξως δοσμένο δεν μπορεί παρά να ελκύσει στην Αλήθεια και τους ετερόδοξους ή αλλόθρησκους.

    Η αλλοίωση όμως του περιεχομένου του μαθήματος με στόχο να «χωράει» δήθεν όλους τους μαθητές θα οδηγήσει στη στέρηση της Αλήθειας όχι μόνο τους αλλόθρησκους αλλά και αυτούς τους Ορθόδοξους μαθητές.

    Απορούμε πραγματικά για το γεγονός ότι οι συνάδελφοι ουδόλως θέτουν ζήτημα απόσυρσης των εγκυκλίων του κ. Στυλιανίδη για τις απαλλαγές. Δεν θεωρούν δυνατό να συμβεί κάτι τέτοιο; Δεν θέλουν να φανούν κακοί απέναντι στον Υπουργό Παιδείας;

    Ή μήπως τελικά οι εγκύκλιοι αυτές αποτελούν το άλλοθι τους για να προτείνουν αλλαγή του χαρακτήρα του ΜτΘ και να το αποορθοδοξοποιήσουν;

    2. Για τις ώρες διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών οι συντάκτες του κειμένου αναφέρουν:

    «Ως προς τις ώρες διδασκαλίας του ΘΜ στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση θεωρούμε πως η ποιοτική αναβάθμιση ενός μαθήματος δε σχετίζεται με την αύξηση των ωρών διδασκαλίας του, αλλά με τη βελτίωση των περιεχομένων και των στόχων του και βέβαια με την εκπαίδευση των δασκάλων του. Λαμβάνοντας υπόψη τα ήδη σκληρά ωράρια των μαθητών αλλά και τις ώρες διδασκαλίας των άλλων μαθημάτων, θεωρούμε πως οι ώρες διδασκαλίας του ΘΜ στο ελληνικό σχολείο είναι αρκετές».

    Τέτοιες θεωρίες να λένε οι θεολόγοι και να δείτε πότε το ΜτΘ θα βρεθεί εκτός Αναλυτικού Προγράμματος.

    Δεν έχουν τίποτε να πούνε οι θεολόγοι αυτοί για τη μία (1) ώρα διδασκαλίας Θρησκευτικών στην Γ΄ τάξη Γενικού Λυκείου και για τη μία (1) στην Α΄ τάξη και μία (1) στη Β΄ τάξη των ΕΠΑΛ; Ή μήπως η καμία ώρα στην Γ΄ τάξη των ΕΠΑΛ είναι «αρκετή»; Η αναβάθμιση του μαθήματος ασφαλώς σχετίζεται και με τις ώρες διδασκαλίας του.

    Ας μην γράφουμε αφελείς παιδαγωγικές θεωρίες για να φανούμε δήθεν υπερασπιστές των μαθητών που έχουν «σκληρά ωράρια».

    Εκτός κι αν οι συνάδελφοι ξέρουν κάτι παραπάνω για κάποια σχεδιαζόμενη μείωση των ωρών διδασκαλίας του μαθήματος και μας προετοιμάζουν κατάλληλα.

    3.Για τη διδασκαλία των Θρησκευτικών στα δημοτικά από θεολόγους οι συντάκτες του κειμένου αναφέρουν:

    «Ως προς το αίτημα όμως του διορισμού των θεολόγων στην Πρωτοβάθμια, εκτιμούμε ότι τινάζει στον αέρα τη βασική ψυχοπαιδαγωγική προϋπόθεση της διδασκαλίας των παιδιών αυτής της ηλικίας από έναν δάσκαλο (ο οποίος αναπτύσσει μια στενά συναισθηματική σχέση – σχεδόν σα γονιός – μαζί τους, παρέχει τη μάθηση αδιάσπαστα και διεπιστημονικά και έχει εκπαιδευτεί ειδικά γι’ αυτή την ηλικία)».

    Σε υποσημείωση μάλιστα συμπληρωματικά γράφουν: «Οι άλλες ειδικότητες που έχουν μπει (Μουσική, Γυμναστική, Ξένες Γλώσσες) αφορούν γνωστικά πεδία που δεν είναι δυνατόν να διδαχθούν από το δάσκαλο».

    Κάνουν μέγα λάθος και εδώ. Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο. Ποιος λέει ότι οι δάσκαλοι δεν μπορούν να διδάξουν μουσική ή γυμναστική; Και ως μαθητές γνωρίζουμε, αλλά και σήμερα ξέρουμε πως όλοι οι δάσκαλοι μπορούν άριστα να διδάξουν μουσική και να κάνουν γυμναστική στους μαθητές τους.

    Γνωρίζουμε μάλιστα δασκάλους που είναι και ιερείς οι οποίοι όχι μόνο έκαναν γυμναστική στους μαθητές της τάξης τους αλλά επεδίωκαν, όταν μπορούσαν να κάνουν μάθημα γυμναστικής και σε μαθητές άλλων τάξεων.

    Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο όμορφο είναι ένας ιερέας δάσκαλος να τρέχει, να κάνει ανατάσεις των χειρών και να παίζει μπάσκετ με τα ράσα του μαζί με τους μαθητές του!

    Όσον αφορά την ανάγκη ύπαρξης ενός δασκάλου για τα μικρά παιδιά, αυτό είναι μετρήσιμο, μέχρις ενός σημείου όμως.

    Η ανάγκη εισόδου θεολόγων στα δημοτικά υπάρχει αφενός γιατί οι Παιδαγωγικές Σχολές δεν παρέχουν εφόδια στους δασκάλους για μάθημα Θρησκευτικών και αφετέρου γιατί πολλοί δάσκαλοι αρνούνται, παραβιάζοντας φυσικά το νόμο, να διδάξουν θρησκευτικά, προφασιζόμενοι είτε προσωπικούς ιδεολογικούς λόγους είτε άγνοια του αντικειμένου.

    Το αποτέλεσμα πάντως είναι η θρησκευτική παιδεία των παιδιών των δημοτικών σχολείων να παρουσιάζει σημαντικό έλλειμμα.

    Είναι τέλος τουλάχιστον αντισυναδελφικό οι διορισμένοι (;) θεολόγοι που υπογράφουν το κείμενο να αδιαφορούν για το διορισμό των χιλιάδων συναδέλφων τους που μοχθούν για την κατοχύρωση δικαιωμάτων των θεολόγων.

    4. Οι συντάκτες του κειμένου αυτού αναφέρουν μεταξύ άλλων:
    « Όλος αυτός ο προβληματισμός (ενν. για αλλαγή του χαρακτήρα του ΜτΘ) αναπτύσσεται στις ομάδες θεολόγων που έχουν διαμορφωθεί και εργάζονται άτυπα αλλά οργανωμένα σε όλη την Ελλάδα (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λάρισα και αλλού).

    Και ελπίζουμε ότι θα ληφθεί υπόψη από τους συνταγματικά κατοχυρωμένους υπεύθυνους για τις αλλαγές του ΘΜ, δηλαδή το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, στους σχεδιασμούς Αναλυτικών Προγραμμάτων».

    Δεν χρειάζεται να παρακαλούν πολύ το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο για να υιοθετήσει τις απόψεις τους.

    Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Δύο από τους υπογράφοντες το κείμενο είναι συγγραφείς του νέου βιβλίου θρησκευτικών της Α΄ Γυμνασίου. Οι σχέσεις τους με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο είναι άριστες όπως αποδεικνύεται και από τις πάμπολλες συμμετοχές τους σε ημερίδες και συνέδρια για το ΜτΘ μαζί με τους Συμβούλους του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.

    Αλλά και άλλος συνυπογράφων υπήρξε μέχρι πρότινος Σύμβουλος επί θητεία στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο.

    Εμείς δεν έχουμε άλλο τίποτε να πούμε, παρά να υπενθυμίσουμε στους αρμόδιους να λάβουν αποφάσεις για το ΜτΘ ότι, εκτός από την ομάδα αυτή των 44 θεολόγων, υπάρχουν και άλλοι χιλιάδες, διορισμένοι και αδιόριστοι, που έχουν διαφορετικές απόψεις και των οποίων η φωνή και η γνώμη θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη.

    ΕΠΙΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ –ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΩΝ ΑΔΙΟΡΙΣΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΑΠΘ

    Αγαπητοί συνάδελφοι,

    Σας αποστέλλουμε το μήνυμα αυτό προκειμένου να ρωτήσουμε, με ποιο τρόπο «σέβεστε και συμπαραστέκεστε» στους αδιόριστους Θεολόγους της χώρας μας;

    Όταν σε μια δύσκολη περίοδο για τον κλάδο μας όπου χειμάζεται από παντού, υποτιμάται, αποκλείεται ατύπως από προκηρύξεις ακόμη και συναφούς αντικειμένου η ειδικότητα μας. (π.χ. στα ΙΕΚ Πολιτιστικού προτιμούνται φιλόλογοι αντί θεολόγοι για την Ιστορία της Χριστιανικής Τέχνης, άσχετα αν στο Τμήμα Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας για παράδειγμα έχουμε 4 εξάμηνα Βυζαντινής Τέχνης.

    Ή ακόμη στην Μ.Ε. όπου οι αναθέσεις της Κοινωνιολογίας π.χ. δίνονται στους Φιλολόγους αντί σε εμάς, παρά το γεγονός ότι οι απόφοιτοι των Θεολογικών σχολών σήμερα έχουν τουλάχιστον 1 Υποχρεωτικό μάθημα Γενικής Κοινωνιολογίας & 2 επιλεγόμενα για την Κοινωνιολογία της Θρησκείας).

    Πραγματικά μας προξενεί αλγηνή εντύπωση το γεγονός, ότι επιμένετε να υποστηρίζετε την αδικία που υπέστη ο κλάδος με την μη-πρόβλεψη θέσεων Θεολόγων ως Καθηγητών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

    Αντί για αυτό επιθυμείτε «να μην ταράξετε την ηρεμία» των συναδέλφων ΠΕ 70 και κάνετε λόγο για εισαγωγή μαθημάτων στα Παιδαγωγικά τμήματα της χώρας.

    Σας επισυνάπτουμε σειρά από απαντήσεις αποδεκτών στην Πρωτοβουλία μας, για να δείτε τον αγώνα των αδιορίστων, στον οποίο για «επικοινωνιακούς» ή άλλους λόγους, θεωρείτε την διεκδίκηση των δικαίων και παγίων αιτημάτων του θεολογικού κόσμου της χώρας, ως «συντεχνία», την στιγμή που συνάδελφοι σας με μεταπτυχιακά , διδακτορικά, ξένες γλώσσες, επιμόρφωση, νέες τεχνολογίες, και πολλά άλλα, αγωνιούν για το μέλλον τους, αγωνιούν για το αν θα καταφέρουν να ασκήσουν την επιστήμη που αγάπησαν στην πατρίδα τους… ή αν θα πρέπει να μεταναστεύσουν!

    Φτάσατε στο σημείο να υποστηρίξετε ότι οι ώρες του μαθήματος μας είναι αρκετές, για δείτε τι συμβαίνει στην Τεχνική εκπαίδευση:

    Κατ’ αρχήν θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η σύγκριση των ΕΠΑΛ και τα παλαιά ΤΕΕ είναι ατυχής.

    Με τα παλαιά ΤΕΕ θα μπορούσαν να συγκριθούν οι ιδρυθείσες στη θέση τους Επαγγελματικές Σχολές (ΕΠΑΣ), οι οποίες είναι και ισότιμες προς αυτά (τα ΤΕΕ). Τα ΕΠΑΛ (Επαγγελματικά Λύκεια, μέσω των οποίων μπορεί κάποιος να εισαχθεί και στο πανεπιστήμιο) μόνο με τα Γενικά Λύκεια (ΓΕΛ) θα μπορούσαν να συγκριθούν καθώς με αυτά θεωρούνται ισότιμα.

    -Τι συμβαίνει λοιπόν στα ΕΠΑΛ με το μάθημα των Θρησκευτικών, σε σχέση με το ΓΕΛ:

    Τα τελευταία δύο χρόνια, από τη μεταρρύθμιση που πραγματοποιήθηκε στη Β΄/βάθμια τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση με τον ν. 3475/2006, στα προγράμματα διδασκαλίας των νεοϊδρυθέντων Επαγγελματικών Λυκείων (ΕΠΑΛ), υπήρξαν μαθήματα γενικής παιδείας που βγήκαν κερδισμένα και μαθήματα που βγήκαν χαμένα.

    Ανάμεσα στα τελευταία συγκαταλέγεται (είχε κανείς αμφιβολία;..) και το θρησκευτικό μάθημα – και ιδού γιατί:

    – Σην Α’ τάξη των ΕΠΑΛ. ενώ οι ώρες για τα μαθήματα της Ιστορίας (2 ώρες / βδομάδα), της Φυσικής (3), της Αλγεβρας (3) παραμένουν οι ίδιες με το Γενικό Λύκειο (ΓΕΛ) και στη Νεοελληνική Γλώσσα αυξάνονται (4 στο ΓΕΛ, 5 στο ΕΠΑΛ!), στα Θρησκευτικά μειώνονται (2 στο ΓΕΛ, 1 στο ΕΠΑΛ)…

    – Στη Β΄ τάξη των ΕΠΑΛ, τα Μαθηματικά έχουν περισσότερες ώρες (5) στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα απ΄ότι στα ΓΕΛ (4), όπως και η Φυσική (3 στο ΕΠΑΛ, 2 στα ΓΕΛ ), η Νεοελληνική Γλώσσα έχει τις ίδιες ώρες (2 στο ΓΕΛ, 2 στο ΕΠΑΛ), ενώ μειωμένες στο ΕΠΑΛ είναι οι ώρες διδασκαλίες στην Ιστορία (2 στο ΓΕΛ, 1 στο ΕΠΑΛ) και στα Θρησκευτικά (2 στα ΓΕΛ, 1 στο ΕΠΑΛ).

    – Στη Γ’ τάξη των ΕΠΑΛ, τα Μαθηματικά και η Φυσική …ζούν και βασιλεύουν (με 5ωρο και 3ωρο, αντίστοιχα), η Νεοελληνική Γλώσσα συνεχίζει να υπάρχει (2ωρο), όπως και το μάθημα της Ιστορίας – έστω ως επιλεγόμενο (2ωρο).

    Τα Θρησκευτικά; Eξαφανίζονται!…

    Φυσικά, η παραπάνω σύγκριση ουδεμία αντιπαράθεση επιδιώκει με τα άλλα μαθήματα και δη με τα μαθήματα θεωρητικής κατεύθυνσης (Ιστορία, Νεοελληνική Γλώσσα, κλπ.), στη συνάφεια των οποίων, εξ άλλου, ευρίσκεται και το μάθημα των Θρησκευτικών.

    Απλώς επιχειρεί να καταδείξει, με τη συγκριτική παράθεση αντικειμενικών δεδομένων, την συρρίκνωση που επιχειρείται στο θρησκευτικό μάθημα, στο επίπεδο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

    Και για να χουμε συνολική εικόνα για το «ψαλίδισμα» που γίνεται στο ωρολόγιο πρόγραμμα για το θρησκευτικό μάθημα στο (ισότιμο με το ΓΕΛ, σ’ όλα τα άλλα πλην Θρησκευτικών…) ΕΠΑΛ, να πούμε ότι τα Θρησκευτικά στο ΓΕΛ έχουν σύνολο ωρών διδασκαλίας 5, ενώ στο ΕΠΑΛ μόλις 2 (ούτε τις μισές ώρες, δηλαδή.

    Με πρόχειρους υπολογισμούς προκύπτει ότι αν τα Θρησκευτικά είχαν 5 ώρες στο ΕΠΑΛ – όσες στο ΓΕΛ – θα υπήρχαν ακόμη 150 – 200 θέσεις για πλήρες ωράριο θεολόγων).

    Μετά απ’ όλα αυτά δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ποιες ειδικότητες καθηγητών μαθημάτων γενικής παιδείας (ξανα-) βγήκαν κερδισμένες και ποιες (ξανα-) βγήκαν χαμένες απ’ αυτήν την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στο χώρο της Β΄/βάθμιας Εκπ/σης.

    Μετά από αυτήν την κραυγή αγωνίας που σας εκφράζουμε μέσα από αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα, θα χαρούμε να λάβουμε τις απαντήσεις σας, πως τελικά «σέβεστε και συμπαραστέκεστε» στους συναδέλφους σας αδιόριστους Θεολόγους, πως πιστεύετε ότι μπορούμε να διεκδικήσουμε ότι δικαιούμαστε, όχι μόνο και μόνο για «συντεχνιακούς» λόγους, αλλά επειδή πιστεύουμε ότι έχουμε να προσφέρουμε στην κοινωνία, ότι δεν κάνουμε «επιστήμη για την επιστήμη» αλλά επιστήμη για τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

    Θα μας χαροποιούσε δε ιδιαίτερα να μας γνωρίζατε εσείς τι κινήσεις έχετε κάνει ή σκοπεύετε να κάνετε σε συνεργασία με τις ενώσεις και τους συλλόγους Θεολόγων της χώρας μας, ώστε να αναδειχθεί το οξύτατο πρόβλημα της εσκεμμένης υποτίμησης και υποβάθμισης του αντικειμένου μας και της ειδικότητας μας εν συνόλω, μιας και «σέβεστε και συμπαραστέκεστε» τους αδιόριστους συναδέλφους σας στο ζήτημα της

    εργασίας τους (π.χ. έλλειψη θέσεων Θεολόγων ως ειδικών επιστημόνων στις διάφορες υπηρεσίες του Υπ. Τουριστικής ανάπτυξης για τον θρησκευτικό τουρισμό, αλλά και μη στελέχωση των πολιτιστικών οργανισμών και φορέων, από το Υπ. Πολιτισμού αλλά και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα βλ. αποκλεισμό από ΠΕ Διοικητικού & ΠΕ Κοινωνικών-Ανθρωπιστικών Επιστημών, στις διάφορες προκηρύξεις του ΑΣΕΠ).

    Παρακαλούμε να αφουγκραστείτε συναδελφικά και αγαπητικά, την αγωνία μας αυτή και σας ζητούμε να σεβαστείτε και να συμπαρασταθείτε με πράξεις, ουσιαστικά και ειλικρινά στον αγώνα μας, με παιδεία και όχι συντεχνιακά.

    Αδιόριστοι Θεολόγοι
    Πρωτοβουλία Θεολόγων ΑΠΘ

    ΠΗΓΗ: http://thriskeftika.blogspot.com/2009/05/44.html

  9. Nομίζω ότι οι αδιόριστοι (και άνεργοι ή ημιαπασχολούμενοι κατά κύριο λόγο) έχουν σε κάποια πράγματα δίκαιο, αλλά όχι για το Δημοτικό . Κάποτε και εγώ το έλεγα αυτό (όταν ήμουν άνεργος) αλλά πρέπει να διατηρηθεί μια σοβαρότητα. Αν ο δάσκαλος μπορεί να κάνει το μάθημα της πατριδογνωσίας (δεν ξέρω πως λέγεται τώρα) γιατί να μην μπορεί να κάνει ένα είδος θρησκευτικής πατριδογνωσίας (μπορεί κάτι παραπάνω; ή θέλουμε κρυμένη κατήχιση;)
    Όσον αφορά τα λοιπά Μουσεία κλπ συμφωνώ , αλλά θυμηθείτε τον πόλεμο ορισμένων να μην ενταχτούν τα θεολογικά τμήματα στις Φιλοσοφικές σχολές, τώρα τα πράγματα θα ήταν πολύ ευκολότερα….
    Μήπως έστω και τώρα θα πρέπει να δούμε μια οργναικότερη διασύνδεση (που υπάρχει αλλά να γίνει σαφέστερη και ανεπίστροφη με τις λοιπές ανθρωπιστικές επιστήμες;)

  10. και να πω κάτι πολλές ειδικότητες χρειάζονται ακόμα στο σύγχρονο σχολείο.
    Εγώ θα ήθελα περισσότερους περιβαντολόγους, αγωγής υγείας κλπ. Να μην πέσουμε στον κλαδικό πατριωτισμό. Όλοι οι κλάδοι των ανθρωπιστικών επιστημών έχουν σοβαρό πρόβλημα. Οι Κοινωνιολόγοι που αναφέρετε να κάνετε το μάθημά τους έχουν μεγαλύτερο πρόβλημα, γιατί να μην έχουν όλες τις ώρες αυτοί και να το διδάσκουν άλλοι;

  11. Αν οι θεολόγοι είναι οι καθ’ ύλην και γνωστικό αντικείμενο αρμόδιοι να διάσκουν το μάθημα των θρησκευτικών στο Δημοτικό, τότε το ίδιο ισχύει και για όλες τις άλλες ειδικότητες (φιλόλογοι, μαθηματικοί, κλπ.). Ας μην απαξιώνουμε το ρόλο του δασκάλου και του Δημοτικού Σχολείου.
    Είναι κατανοητό το πρόβλημα της αδιοριστίας (της ανεργίας ή της ετεροαπασχόλησης), αλλά είναι γνωστό ότι από το 1994 και μετά δεν υπάρχει επετηρίδα για διορισμούς και μόνο ένας διαγωνισμός του ΑΣΕΠ, ο οποίος «μπάζει» από παντού. Μήπως η διαμαρτυρία των θεολόγων θα έπρεπε να επικεντρωθεί εκεί;
    Από την άλλη στο αίτημα να απασχοληθούν στο ΥΠΠΟ και στα μουσεία, όσοι έχουν σπουδάσει αρχαιολογία και έχουν ειδικευθεί στη βυζαντινή περίοδο, που θα πρέπει να απασχοληθούν; (Και αντιστρέφοντας το ερώτημα, υπάρχει κάποια μητρόπολη, η οποία απασχολεί η ίδια αρχαιολόγο και συντηρητή στις εκθέσεις εκκλησιαστικών κειμηλίων;)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: