• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 605,085 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Ιωάννης της Κροστάνδ… στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Ιβάν ο οχληρός στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Chaturbate στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Απρίλιος 2009
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μαρ.   Μάι. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Όντως Χριστός Ανέστη και όντως Αληθώς;

Θα ερανιστώ σήμερα φίλες και φίλοι, συναγωνιστές και μη, αδελφοί και αδελφές για να απαντήσω στο ερώτημα αυτό, ως μέλισσα εργάτρια, από τους λόγους – Αποδείξεις επί τω Αγίω Πάσχα 2009 – ορθοδόξων προκαθημένων για να δώσω μια προσωπική απάντηση στο ερώτημα που έθεσα στον τίτλο.

Θα μου επιτρέψετε λόγω άγνοιας ξένων γλωσσών να επισημάνω και να υπογραμμίσω στοιχεία μόνο από  πέντε ελληνορθόδοξους πασχάλιους λόγους…

Ι) Λέγει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος:

– «…Αι διακηρύξεις αυταί των αθέων φιλοσόφων τάραξαν τας συνειδήσεις των ανθρώπων. Σύγχυσις πολλή επηκολούθησεν εις τον χώρον του πνεύματος και της  λογοτεχνίας, της τέχνης και της ιδίας κάποτε της  Θεολογίας, όπου, εις την Δύσιν κυρίως, ήρχισε να γίνεται λόγος ακόμη και περί «Θεολογίας του θανάτου του Θεού…».

– «…Ο Τάφος του  Ιησού, το «καινόν μνημείον» του Ιωσήφ, είναι πλέον δια παντός κενός! Αντί δια μνημείον νεκρικόν, είναι μνημείον νίκης κατά του θανάτου, είναι πηγή ζωής!…»

– «…Ευτυχώς, λοιπόν, που απέθανεν  ο Θεός, και ο θάνατός Του έγινε ζωή και  ανάστασις ιδική μας! Ευτυχώς που  υπάρχουν τόσα «μνήματά» Του εις τον κόσμον, τόσοι άγιοι ναοί, όπου ημπορεί να εισέλθει  ελεύθερα ο πονεμένος, ο κουρασμένος και απαρηγόρητος άνθρωπος, να αποθέση το φορτίον του πόνου του, της αγωνίας του, του φόβου και της ανασφαλείας του, να «ξεφορτωθή» τον θάνατόν του!..».

Ναι όντως Πρώτε της Εκκλησίας του Γένους μας, συμβαίνουν αυτά και τα τρία σημεία. Αναρωτηθήκαμε για την πρώτη και δεύτερη παρατήρηση, ότι η δυτική αυτή θεολογία του θανάτου του θεού είναι συχνά και δική μας θεολογία, είναι η θεολογία των παιδιών μας και των φίλων μας, χωρίς όμως το μνημείο να είναι Κενό και Καινό;

Αναρωτηθήκαμε αδελφοί του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας ότι συχνά δεν έγινε ανάσταση δική μας ακόμη, αφού αντί να στηριζόμαστε στον Κενό και Καινό Τάφο, ελπίζουμε περισσότερο στα οράματα των ΗΠΑ, της ΕΕ, του Βατικανού και των αρχόντων του αιώνος τούτου;

ΙΙ) Σημειώνει ο αγαπητός Αρχιεπίσκοπος της ελλαδικής Εκκλησίας Ιερώνυμος Β΄:


– «…Ο Αναστημένος Χριστός. Μεταμορφώνει όλους μας και τον καθένα χωριστά. Μας προσκαλεί να υπερβούμε τα τείχη του εγωισμού και της προσωπικής  αυταρέσκειας, δείχνοντάς μας το φωτεινό μονοπάτι του εμείς και όχι του εγώ…»

– «…Τα σύννεφα της  επερχόμενης οικονομικής κρίσης μπορεί να σκεπάζουν τις προοπτικές και το μέλλον πολλών  αδελφών μας, βαθύτερη κρίση, όμως, ζούμε, όταν συνεχίζουμε την προκλητικά αδιάφορη στάση μας προς τον άλλο. Αναρωτηθήκαμεν ο αναστάσιμος αυτός χαιρετισμός «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» σημαίνει ανάσταση και για τον διπλανό μας; Εκεί, αδελφοί μου, ας δείξουμε την μεγαλοψυχία μας. Εκεί  ας δείξουμε τη διαχρονικότητα του ελληνικού πνεύματος. Εκεί  ας δείξουμε τήν ουσιαστική πίστη μας στον Θεό και όχι την επιδερμική μας προσέγγιση σ’ ένα όμορφο έθιμο…»

Ναι όντως Πρόεδρε της Ιεράς Συνόδου, ακριβώς έτσι είναι τα πράγματα, ειδικά όπως σημειώνει  το πρώτο σημείο. Θα ήθελα να θέσω το γνωστό εκκλησιολογικό ζήτημα που θέτω συχνά και εδώ στο ΜτΒ:

Πότε θα ξεκινήσουν οι αλλαγές στον καταστατικό χάρτη της ελλαδικής Εκκλησίας, ώστε να αποδεσμευτεί πλήρως από τον κρατικό μηχανισμό η θεσμική Εκκλησία, ώστε να ανοίξουν οι δρόμοι της συνοδικότητας, τους «εμείς» δηλαδή στις ενορίες, τις μητροπόλεις;

Μέχρι στιγμής το σύνηθες δεν είναι το εγώ του κληρικισμού, του αρχιμανδριτισμού και των (παρα) εκκλησιαστικών οργανώσεων; Μια βατικάνια έκδοση δηλαδή της ορθοδοξίας μας από τη μια και μια προτεσταντίζουσα από την άλλη;

Όσον αφορά το δεύτερο σημείο συμφωνώ απολύτως ως προς το πως οφείλουμε να «δείξουμε» την πίστη μας, αφού όμως σημειώσουμε:

α) Η κρίση είναι παρούσα στα λαϊκά και προσφυγικά στρώματα ήδη και πριν μάλιστα το Σεπτέμβρη του 2008.

β) Την μεγαλοψυχία οφείλουν να την εκφράσουν πρώτα οι υπεύθυνοι της κρίσης, οι κεφαλαιούχοι, οι πολιτικοί υποστηρικτές τους και γιατί όχι και η Ιεραρχία.

ΙΙΙ) Περί του φόβου ομιλεί ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας φέτος:

«… Μη φοβείσθε! Το μήνυμα της Αναστάσεως κηρύσσει διαχρονικά την ελευθερία από κάθε αιτία φόβου. Η νίκη του Χριστού συνέτριψε την κυριαρχία των δαιμονικών δυνάμεων, γεφύρωσε το χάσμα Θεού και ανθρώπων και αποκατέστησε τις σχέσεις τους…»

– «… Αυτή η ελευθερία από το φόβο οφείλει να διαμορφώνει τη ζωή μας…».

Ναι αγαπητέ μας (Αρχιεπίσκοπε Αλβανίας) μεγάλες αλήθειες είναι αυτές. Όμως μέσα στα 2000 περίπου χρόνια που πέρασαν απ’ αυτή τη Νίκη, ποιο άραγε είναι το ποσοστό των ανθρώπων που τη δυνάμει αποκατάσταση έ4κανε ίο και πολιτεία; Σήμερα πόσο αλήθεια είναι το ποσοστό μεταξύ ημών των τυπικά ορθοδόξων;

Τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα που ένας ή πολλοί  φόβοι κυριαρχούν σε μας – εκτός των «απίστων» – κυριαρχούν δηλαδή μέσα στις δικές μας συνειδήσεις μας, μέσα στο ιστορικό σώμα της ορθοδοξίας;

Ιδού ερωτήματα που λογχεύουν βαθιά το είναι μας….

ΙV) Τονίζεται από τον Πατριάρχη Αλεξανδρίας και πάσης Αφρικής στην  Πασχάλιο Εγκύκλιο του 2009:

– «…Ανάσταση αδελφοί μου, σημαίνει: άφεση, συγχώρηση, μεταμόρφωση και ανάπλαση της σχέσεως μας με τον Θεό, τον εαυτόν μας, τούς ανθρώπους και τήν ευλογημένη και ταλαιπωρημένη αυτή κτίση μέσα στην οποία ζούμε, χωρίς δυστυχώς τις περισσότερες φορές να νοιαζόμαστε γι’ αυτήν..

– «…Πιστεύω ότι όλοι κάπου κάποιες στιγμές έχουμε δοκιμάσει τήν πικρή εμπειρία του τι σημαίνει ζωή χωρίς αγάπη και χωρίς ελπίδα. Αυτήν ακριβώς τήν αίσθηση εκφράζει και ο αρχαίος όρος  «τραγωδία» και «τραγικό αδιέξοδο», τήν εμπειρία δηλαδή, μιας ζωής χωρίς Ανάσταση …»

– «…Η ελπίδα μέσα στους κόλπους της Αγίας μας Εκκλησίας είναι η πίστη στην Ανάσταση του Κυρίου μας και η Ανάσταση του Κυρίου μας είναι η μοναδική ελπίδα μας σ’ αυτήν και στην άλλη ζωή…».

Αλήθειες σημαδιακές, συμβατές με τα τεκταινόμενα και στην Αφρική αυτές. Χωρίς την αμοιβαία συγχώρεση αδελφότητα συντροφικότητα, ισότητα, οικοσοφία δεν μπορεί να υπάρξει. Τι γίνεται όμως όταν τα εξουσιαστικά συμφέροντα πατούν μέχρι και «επάνω σε πτώματα» και δεν χαμπαρίζουν από το μήνυμα της Ανάστασης; Τουλάχιστον ας την δείξουμε  οι «πτωχοί τω πνεύματι…», οι τεθλιμένοι και πρώτα μεταξύ μας…

V) Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων στο πασχάλιο μήνυμα επισημαίνει:

– «…Εν τη δυνάμει ταύτη, την οποίαν εις την ανθρωπίνην ημών φύσιν ενεκέντρισεν ο ενανθρωπήσας και σταυρωθείς και αναστάς εκ νεκρών Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, εις το εξής φοβερός καθίσταται ο άνθρωπος τω διαβόλω και τω θανάτω. Ζη ήδη ο άνθρωπος από του αιώνος τούτου ζωήν αναστημένην, την ζωήν της ογδόης ημέρας, ζωήν εν η πατά επάνω όφεων και σκορπίων, αντέχει και αψηφά τον δια βασάνων θάνατον, συσταυρούται τω σταυρωθέντι δι’αυτόν και εν χαρά και αγαλλιάσει πάντα υπομένει, αεί παραδίδεται εις θάνατον, ίνα την αιώνιον ζωήν κερδίση, ίνα τω αναστάντι Ιησού Χριστώ αιωνίως συζήση…».

Αληθείς όντως είναι οι επισημάνσεις, αυτές, αλλά μόνο για τους όντως αγίους και αγίες  προσωπικές υποστάσεις στην εποχή μας.

Πόσες όμως είναι σήμερα εντός της ιστορικής Ορθοδοξίας;

Που βολοδέρνουμε οι πολλοί;

Τι εσωτερικές διεργασίες γίνονται σ’ αυτές που τυπικά είναι εκτός Ορθοδοξίας;

Τι μαρτυρούμε δια του υποδείγματος μας σ’ αυτούς;

Μπορούμε να πούμε Χριστός Ανέστη, και Αληθώς Ανέστη. Με μια συνείδηση ταπεινότητας και πνευματικής φτώχειας όμως.

Διαφορετικά κομπορρημονούμε…

Advertisements

9 Σχόλια

  1. Φίλε Μανιτάρι, Χριστός Ανέστη!!!

    Αν με κάτι έχει συνδυαστεί έντονα η Ανάσταση στο μυαλό μου αυτό είναι οι νεανικές ιερές μνήμες από την αγιορείτικη, ανοιξιάτικη, πασχάλια πανδαισία και τις πολλές ώρες στο υπαίθριο αρχονταρίκι της Παναγούδας.

    Ομολογώ πως αυτές οι μνήμες με στηρίζουν έως σήμερα στην κωματώδη πνευματική μου κατάσταση.

    Ας έχει δόξα το όνομα Του!!!

    ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !!!
    ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ !!!

  2. @ Misha

    Ο καθένας και η κάθε μια έχουμε τις δικές μας προσωπικές εμπειρίες. Δεν είναι ανάγκη να είναι κλωνοποιημένες. Ανάγκη είναι να έχουν μια μυρωδιά Πασχαλιάς… Και οι μυρωδιές είναι πολλές

    Αληθώς ανέστη

  3. «Τότε τον Άδη ενέκρωσας τη αστραπή της Θεότητος..»
    Με την ασταπή τη Αγάπης, ίσως να «κολλούσε» σε αυτό τον ύμνο..
    Να σαι καλά που δεν βαριέσαι να αναζητάς το νόημα των πραγμάτων σε «πανηγυρικούς»…

  4. @ tsouknida

    Οι … πανηγυρικοί δίνουν πολλές ευκαιρίες για αναλύσεις και καθρεπτίσματα. Απλά ποιός έχει όρεξη… Η αφεντιά μου είχε να γραψει μια βδομάδα και επομένως είχε, αφού ο οβελίας είχε πάρει το δρόμο του… Χεχεχεχχεχε

  5. Χριστός Ανέστη! και οι μαρτυρίες πολλές…

  6. @ roni bou saba

    Αληθώς ανέστη (για το ιστορικό γεγονός ναι, πολλές οι μαρτυρίες …άλλων). Το μεγάλο ζήτημα είναι για μένα, για μας, για την ιστορική εκκλησία…, πως βιώνουμε το γεγονός.

  7. Χριστός ανέστη! Αδελφέ, ειλικρινά εξαίρετες παρατηρήσεις και επισημάνσεις, τουλάχιστον εν πολλοίς…!

    Δυστυχώς, από τμήμα του ανώτατου κλήρου μας δεν υπάρχει αυτή η αίσθηση της μοναδικότητας και του τεράστιου αλλά ελαφρού και χρηστού ζυγού και φορτίου του πληρώματος της αλήθειας που «κομίζει» η (Οικουμενική και εν Ελλάδι) Ορθόδοξη Εκκλησία. Έτσι, η νεολαία και οι έντιμοι άνθρωποι που παίρνουν τα πράγματα λίγο αψήφιστα δεν συγκινούνται και δεν ελκύονται από την Εκκλησία και την αλήθεια Της, αλλά (μόνο) από τις ομάδες, τις επιφανειακές και μάταιες κοσμικές διασκεδάσεις, κάποιους (σε πολύ καλλίτερη περίπτωση) καλούς πολιτικούς και πολιτικούς αγώνες αλλά χωρίς ικμάδα και πνευματικό υπόβαθρο κτλ.

    Δεύτερον, νομίζω, ότι πρέπει να γίνουν σε κάποιες περιπτώσεις σαφέστεροι και οξύτεροι οι αρχιεπίσκοποι, διότι έτσι θα επέλθη η θεραπεία του κακού(δεν αρκεί να αγαπούμε, αλλά πρέπει και πρωτίστως να μισούμε και να επαναστατούμε ενάντια στο κακό, λέει ο Άγιος), αλλά και θα γίνη αποδεκτή η μομφή εκείνη που θέλει την Διοίκηση της Εκκλησίας υποταγμένη διαχρονικά, στην μεταβαυαρική και μεταφαρμακίδεια εποχή στην …νόμω Κρατούσα Πολιτεία και με ένα είδος ομερτά για πρόσκαιρα ανταλλάγματα και αλληλουποστήριξη…

    Ελπίζω οι προσευχές όλων μας να το κατορθώσουν κάποτε αυτό……

  8. Ας μου επιτραπεί ένα… φιλικό και φιλειρηνικό σχόλιο σαν απλό μήνυμα φιλίας σε ΟΛΟΥΣ εκείνους που δεν είναι ΜΟΝΟ πιστοί χριστιανοί αλλά και ΣΥΝΕΠΕΙΣ ανθρωπιστές που εφαρμόζουν και στην πράξη όσα πιστεύουν θεωρητικά.

    Σε όλους εκείνους που γιόρτασαν την Ανάσταση λόγω Πίστης, εύχομαι θάρρος και κουράγιο να συνεχίσουν τον αγώνα για Εξανθρωπισμό του Ανθρώπου. Για μας που δεν πεισθήκαμε γιατην Ανάσταση όμως, υπάρχουν κάποια πράγματα που… καλό είναι να θυμόμαστε, ώστε ΑΝ έχουμε το κίνητρο του Ανθρωπισμού, να… μην πάει χαμένο με τη δικαιολογία ότι «αφού δεν υπάρχει Θεός όλα επιτρέπονται».

    ΤΙΠΟΤΕ δεν επιτρέπεται, ΤΙΠΟΤΕ απολύτως, που να αδικεί τους συνανθρώπους μας, ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ. Είτε με Θεό, είτε χωρίς το Θεό, επιτρέψτε μου να πω, το θέμα είναι ΕΝΑ και το ΑΥΤΟ!!!
    Ω, ναι…
    Είτε ο Χριστός αναστήθηκε, είτε όχι, το ΙΔΙΟ ανθρωπιστές πρέπει να επιδιώξουμε να γίνουμε. Διότι ακόμη και χωρίς Θεό, Θεός καθίσταται ο ΚΑΘΕ πάσχων και αθώος δίπλα μας. Βοηθώντας αυτόν, εναρμονιζόμαστε ΚΑΙ με σας, όσους πιστεύετε και ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΕ όσα πιστεύετε.

    Θα τελειώσω με μια πραγματική Ιστορία, που δείχνει ότι η απουσία πίστης ΔΕΝ αποτελεί δικαιολογία για απανθρωπιά, αλλά ΟΥΤΕ ΚΑΝ δικαιολογία για πνευματικό εφησυχασμό:

    Είχα ένα φίλο άθεο, παλιό μέλος του ΚΚΕ (που αποχώρησε) και κάποιας ηλικίας μάλιστα, με προβλήματα υγείας. Πολύ αηδιασμένος από τους συγκεκριμμένους παπάδες που… στη Μακρόνησο ευλογούσαν τα ΙΔΙΑ τα βασανιστήρια, δεν ήθελε ΚΑΝ να ακούσει για μεταφυσικά θέματα, πόσω μάλλον για Ανάσταση και μεταθανάτια ζωή. Οπότε… σκέφτηκα και του είπα κάτι που τον προβλημάτισε, και ας μου επιτραπεί να το επαναλάβω:

    «ΟΚ, βρε Χ, είπες ότι θεωρείς ΚΑΘΕ κουβέντα για άλλους κόσμους ή ψυχές ή μετά-το-θάνατο απορριπτέα μπούρδα. Σκέψου όμως… κάτι:
    – ΑΝ υποθέσουμε ότι έχεις σε ΟΛΑ δίκιο, ότι τίποτε δεν μένει και τίποτε δεν εποιζεί το φυσικό θάνατο, όμως ΔΕΝ μπορείς να θεωρήσεις παράλογο το εξής… ΑΠΛΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ:
    1) Εφόσον (πρώτον) η Αίσθηση του Χρόνου είναι υποκειμενική (αλλιώς βιώνουμε τη διάρκεια του χρόνου σε ορισμένες στιγμές, που φαίνονται να «διαρκούν αιώνια» και αλλιώς σε άλλες στιγμές)…
    2) Εφόσον (δεύτερον) λες ότι δεν υπάρχει συνείδηση χωρίς ύπαρξη εγκεφάλου (κλπ)…
    3) Εφόσον (τρίτον) είναι γνωστό πως όταν ο άνθρωπος είναι κοντά στο θάνατο, τείνει να θυμάται τη ζωή του, η οποία περνάει όλη μπροστά του σαν κινηματογραφική ταινία…
    τότε…
    ΠΩΣ μπορείς να ξέρεις, σίγουρα, αν ισχύει ή δεν ισχύει το εξής: – Πλησιάζοντας τη στιγμή του θανάτου, ο ίδιος ο ΧΡΟΝΟΣ, δηλαδή η υποκειμενική ΑΙΣΘΗΣΗ του Χρόνου, επιβραδύνεται ΤΟΣΟ πολύ, ώστε σε μια ελαχιστότατη στιγμή ΠΡΙΝ σταματήσει να δουλεύει ο εγκέφαλος, βιώνει μια ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΚΙΝΗΣΙΑ στο ΧΡΟΝΟ…
    …μια ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΚΙΝΗΣΙΑ τόσο μεγάλη, ώστε (για ΚΑΘΕ πρακτικό σκοπό) η συνείδηση περνάει εσωτερικά σε μια εντελώς δική της ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ, στην οποία και ΜΕΝΕΙ, για πάντα («για πάντα» εφόσον ΑΥΤΟ βιώνει, υποκειμενικά)…
    …οπότε φίλε μου, Χ,
    ΠΩΣ μπορείς να ξέρεις, ότι αυτό που λένε οι χριστιανοί (τους οποίους απορρίπτεις) δεν ΙΣΧΥΕΙ και πάλι, με την έννοια ότι9
    1) την ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ τη ΒΙΩΝΕΙΣ, και ΔΕΝ τη γλυτώνεις
    2) η συνείδηση αναγκαστικά έρχεται ΑΙΩΝΙΩΣ αντιμέτωπη με ΟΛΑ όσα έχει πράξει (κατά τη διάρκεια όλης της ζωής της)
    3) η Καλή ή κακή αίσθηση που κυριαρχεί, επομένως, δεν είναι παρά το ΑΙΩΝΙΟ αποτέλεσμα ΟΛΩΝ των πράξεων του ατόμου για όσο διάστημε ζούσε, ΠΡΙΝ φτάσει σε εκείνη την «ΑΧΡΟΝΗ και ΑΙΩΝΙΑ στιγμή»?
    …επομένως, (του είπα),
    φιλε μου Χ,
    ΕΦΟΣΟΝ στη ζωή σου δεν αδίκησες κανένα (από ό,τι ξέρω) και ΠΑΝΤΑ αγωνίστηκες να ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ κάθε αδικημένο…
    -έχεις την αίσθηση ότι αυτό δεν θα φέρει την ανάλογη «αιώνια συνέπεια» σε εκείνη την «αιώνια και άχρονη στιγμή»?

    ΟΛΑ αυτά του είπα, του φίλου μου Χ.
    Από τότε… ΔΕΝ ξαναμίλησε «κατά της μεταφυσικής».
    Η άποψη αυτή τον επηρέασε πολύ.
    Αρχισε να βλέπει ΝΟΗΜΑ στη ζωή του
    τη γεμάτη αγώνες.

    Και… όπως βλέπετε, ΕΙΤΕ χριστιανός, ΕΙΤΕ άθεος, το θέμα είναι ΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟ.

  9. @omadeon

    Ενδιαφέρον το σχόλιό σου. Απλά απουσιάζει -και δεν γινόταν εύκολα αλλιώς – η προσωπική και λειτουργικά συλλογική μυστηριακή σχέση των όντων πιστώ χριστιανών με τον αναστάντα Ιησού. Εκεί υπάρχει μια θεολογία εμπειρική που ανοίγει μια νέα διάσταση που ξεπερνά αυτό που γράφεις:

    «Είτε με Θεό, είτε χωρίς το Θεό, επιτρέψτε μου να πω, το θέμα είναι ΕΝΑ και το ΑΥΤΟ!!!»

    Κατά τα άλλα πάνω – κάτω συμφωνώ.

    Την καλημέρα μου, γιατί τώρα σε λίγο οφείλω να αποτελειώσω υποχρεώσεις της .. πραγματικής ζωής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: