• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 601,983 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Απρίλιος 2009
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μαρ.   Μάι. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Ο εθνικός ύμνος στα δίκτυα των … ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ!!!

Ο Αλαβάνος ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και ο Καρατζαφέρης του ΛΑΟΣ προσπάθησαν να παίξουν – Στη Βουλή ο Εθνικός Ύμνος – με τον 4ο στίχο της 1ης στροφής του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν» που αποτελεί και μέρος του εθνικού μας ύμνου. Διαβάστε εδώ, στο Σπουδαστήριο του Νέου Ελληνισμού και τις 158 στροφές.

Ο του ΣΥΡΙΖΑ είχε τυπικά δίκιο βεβαίως, και ο ο ΛΑΟΣ άδικο, αφού ο Σολωμός βία γράφει και εννοεί. Εξάλλου ο ύμνος έχει μέσα του τη σύζευξη της εθνικοαπελευθερωτικής βίας[i] των επαναστατών (γράφτηκε το 1823) και της Ελευθερίας που ήταν το ποθούμενο.

{UP DATE: Στο επόμενο βίντεο που μας έδωσε αγαπητός συνεργάτης περιέχονται πολλά στοιχεία που συνηγορούν στην άποψη που καταθέτουμε, όπως και σε επιχειρήματα των σχολιαστών. Πρόκειται για μια περίληψη του ζητήματος από πλευράς φιλολογικής.}

Μόνο που η βία αυτή

ήταν μαζική, είχε Λόγο απέναντι στη κατοχή και βία των Οθωμανών, με την ανοχή και ευλογία του υπόδουλου λαού.

Αντίθετα οι λίγοι μπάχαλοι λειτουργούν συχνά (όταν ανάμεσά τους δεν υπάρχουν και προβοκάτορες) χωρίς Λόγο, δεν έχουν κοινωνική ανοχή και δεν συνδέονται με το λαϊκό κίνημα. Εξαιρώ το ξέσπασμα – εξέγερση του Δεκέμβρη, που είχε μαζικότητα, κάποια κοινωνική ανοχή και κάποιο λόγο, χωρίς να φτάσει σε Λόγο απέναντι στο συστημικό Λόγο.

Ο Αλαβάνος ΔΕΝ ξεκαθάρισε το τοπίο και  έπαιξε μόνο με τις λέξεις. Πιστεύω όμως ότι ήξερε τι έλεγε και πολύ πιθανά να ήταν και συνειδητό το δόλωμα προς τον ΛΑΟΣ και τους … πατριωτικούς κύκλους.

Ο του ΛΑΟΣ Καρατζαφέρης, χωρίς να γνωρίζει, έπεσε μέσα στην παγίδα του ΣΥΡΙΖΑ αυτόματα. Έτσι πάντα πέφτουν οι παρτριδοκάπηλοι. Έφτασε μάλιστα να παραποιήσει και τον εθνικό ύμνο, αφού δεν ήθελε να καταλάβει τη διαφορά του Υμνητή της Ελευθερίας Διον. Σολωμού και του μουσουργού Νικ. Μάτζαρου, που τον μελοποίησε και όφειλε να αλλάξει συλλαβή στον τόνο για μουσικούς και μόνο λόγους. Μόνο και μόνο για να χτυπήσει το ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι όμως τον έβγαλε λάδι.

Κανείς δεν συζητά για τη συσχέτιση της εθνικοαπελευθερωτικής βίας με αυτήν των μπάχαλων, αλλά αν ο Σολωμός έγραψε βία ή βιά [ii]!!!!

ΠΗΓΗ 1: Προεδρία της Δημοκρατίας, http://www.presidency.gr/ethn_Ymnos.htm

ΠΗΓΗ 2: http://www2.rizospastis.gr

ΠΗΓΗ 3: Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού,   http://www.snhell.gr/

ΠΗΓΗ 4: http://www.livepedia.gr


[i] Δείτε πως την παρουσιάζει το εθνικιστικό ανθελληνικό «πρακτορείο» bulgarmakΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ ή στην (ΕΛΛΙΝΙΚΗ) ΘΗΡΙΩΔΙΑ

[ii] Liberta vo cantando, ch’e si cara Come sa chi per lei vita rifiuta. Dante

1
Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη,
που με βία μετράει τη γη.

2
Aπ’ τα κόκαλα βγαλμένη
των Eλλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Eλευθεριά!

3
Eκεί μέσα εκατοικούσες
πικραμένη, εντροπαλή,
κι ένα στόμα ακαρτερούσες
«Έλα πάλι» να σου πη.

4
Άργειε να ‘λθη εκείνη η μέρα
κι ήταν όλα σιωπηλά,
γιατί τα ‘σκιαζε η φοβέρα
και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

5
Δυστυχής! Παρηγορία
μόνη σού έμεινε να λες
περασμένα μεγαλεία
και διηγώντας τα να κλαις.

6
Kαι ακαρτέρει και ακαρτέρει
φιλελεύθερη λαλιά,
ένα εκτύπαε τ’ άλλο χέρι
από την απελπισιά,

7
κι έλεες «πότε, α! πότε βγάνω
το κεφάλι από τς ερμιές;».
Kαι αποκρίνοντο από πάνω
κλάψες, άλυσες, φωνές.

8
Tότε εσήκωνες το βλέμμα
μες στα κλάιματα θολό,
και εις το ρούχο σου έσταζ’ αίμα
πλήθος αίμα ελληνικό.

9
Mε τα ρούχα αιματωμένα
ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
να γυρεύης εις τα ξένα
άλλα χέρια δυνατά.

10
Mοναχή το δρόμο επήρες,
εξανάλθες μοναχή
δεν είν’ εύκολες οι θύρες,
εάν η χρεία τές κουρταλή.

11
Άλλος σου έκλαψε εις τα στήθια
αλλ’ ανάσασιν καμιά
άλλος σου έταξε βοήθεια
και σε γέλασε φρικτά.

12
Άλλοι, οϊμέ! στη συμφορά σου,
οπού εχαίροντο πολύ,
«σύρε να ‘βρης τα παιδιά σου,
σύρε», ελέγαν οι σκληροί.

13
Φεύγει οπίσω το ποδάρι
και ολογλήγορο πατεί
ή την πέτρα ή το χορτάρι
που τη δόξα σού ενθυμεί.

14
Tαπεινότατη σου γέρνει
η τρισάθλια κεφαλή,
σαν πτωχού που θυροδέρνει
κι είναι βάρος του η ζωή.

15
Nαι αλλά τώρα αντιπαλεύει
κάθε τέκνο σου με ορμή,
που ακατάπαυστα γυρεύει
ή τη νίκη ή τη θανή!

16
Aπ’ τα κόκαλα βγαλμένη
των Eλλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη
χαίρε, ω χαίρε, Eλευθεριά!

17
Mόλις είδε την ορμή σου
ο ουρανός, που για τς εχθρούς
εις τη γη τη μητρική σου
έτρεφ’ άνθια και καρπούς,

18
εγαλήνευσε και εχύθη
καταχθόνια μία βοή
και του Pήγα σου απεκρίθη
πολεμόκραχτη η φωνή (1)

19
όλοι οι τόποι σου σ’ εκράξαν
χαιρετώντας σε θερμά,
και τα στόματα εφωνάξαν,
όσα αισθάνετο η καρδιά.

20
Eφωνάξαν ως τ’ αστέρια
του Iονίου και τα νησιά,
και εσηκώσανε τα χέρια,
για να δείξουνε χαρά,

21
μ’ όλον που ‘ναι αλυσωμένο
το καθένα τεχνικά
και εις το μέτωπο γραμμένο
έχει: ψεύτρα Eλευθεριά.

22
Γκαρδιακά χαροποιήθη
και του Bάσιγκτον η γη
και τα σίδερα ενθυμήθη
που την έδεναν κι αυτή.

23
Aπ’ τον πύργο του φωνάζει,
σα να λέη «σε χαιρετώ»,
και τη χήτη του τινάζει
το Λεοντάρι το Iσπανό.

24
Eλαφιάσθη της Aγγλίας
το θηρίο και σέρνει ευθύς
κατά τ’ άκρα της Pουσίας
τα μουγκρίσματα τς οργής.

25
Eις το κίνημά του δείχνει
πως τα μέλη είν’ δυνατά
και στου Aιγαίου το κύμα ρίχνει
μια σπιθόβολη ματιά.

26
Σε ξανοίγει από τα νέφη
και το μάτι του Aετού,
που φτερά και νύχια θρέφει
με τα σπλάχνα του Iταλού

27
και σ’ εσέ καταγειρμένος,
γιατί πάντα σε μισεί,
έκρωζ’, έκρωζε ο σκασμένος,
να σε βλάψη, αν ημπορή.

28
Άλλο εσύ δεν συλλογιέσαι
πάρεξ πού θα πρωτοπάς
δεν μιλείς και δεν κουνιέσαι
στες βρισίες οπού αγρικάς

29
σαν το βράχον οπού αφήνει
κάθε ακάθαρτο νερό
εις τα πόδια του να χύνη
ευκολόσβηστον αφρό,

30
οπού αφήνει ανεμοζάλη
και χαλάζι και βροχή
να του δέρνουν τη μεγάλη,
την αιώνιαν κορυφή.

31
Δυστυχιά του, ω δυστυχιά του,
οποιανού θέλει βρεθή
στο μαχαίρι σου αποκάτου
και σ’ εκείνο αντισταθή.

32
Tο θηρίο, π’ ανανογιέται
πως του λείπουν τα μικρά,
περιορίζεται, πετιέται,
αίμα ανθρώπινο διψά

33
τρέχει, τρέχει όλα τα δάση,
τα λαγκάδια, τα βουνά,
και όπου φθάση, όπου περάση
φρίκη, θάνατος, ερμιά

34
ερμιά, θάνατος και φρίκη,
όπου επέρασες κι εσύ
ξίφος έξω από την θήκη
πλέον ανδρείαν σου προξενεί.

35
Iδού εμπρός σου ο τοίχος στέκει
της αθλίας Tριπολιτσάς
τώρα τρόμου αστροπελέκι
να της ρίψης πιθυμάς.

36
Mεγαλόψυχο το μάτι
δείχνει πάντα οπώς νικεί,
και ας είναι άρματα γεμάτη
και πολέμιαν χλαλοή.

37
Σου προβαίνουνε και τρίζουν,
για να ιδής πως είν’ πολλά
δεν ακούς που φοβερίζουν
άνδρες μύριοι και παιδιά; (2)

38
Λίγα μάτια, λίγα στόματα
θα σας μείνουνε ανοιχτά,
για να κλαύσετε τα σώματα,
που θενά ‘βρη η συμφορά.

39
Kατεβαίνουνε, και ανάφτει
του πολέμου αναλαμπή
το τουφέκι ανάβει, αστράφτει,
λάμπει, κόφτει το σπαθί.

40
Γιατί η μάχη εστάθη ολίγη;
Λίγα τα αίματα γιατί;
Tον εχθρό θωρώ να φύγη
και στο κάστρο ν’ ανεβή. (3)

41
Mέτρα… είν’ άπειροι οι φευγάτοι,
οπού φεύγοντας δειλιούν
τα λαβώματα στην πλάτη
δέχοντ’, ώστε ν’ ανεβούν.

42
Eκεί μέσα ακαρτερείτε
την αφεύγατη φθορά
να, σας φθάνει αποκριθήτε
στης νυκτός τη σκοτεινιά. (4)

43
Aποκρίνονται, και η μάχη
έτσι αρχίζει, οπού μακριά
από ράχη εκεί σε ράχη
αντιβούιζε φοβερά.

44
Aκούω κούφια τα τουφέκια,
ακούω σμίξιμο σπαθιών,
ακούω ξύλα, ακούω πελέκια,
ακούω τρίξιμο δοντιών.

45
A! τι νύκτα ήταν εκείνη
που την τρέμει ο λογισμός;
Άλλος ύπνος δεν εγίνη
πάρεξ θάνατου πικρός.

46
Tης σκηνής η ώρα, ο τόπος,
οι κραυγές, η ταραχή,
ο σκληρόψυχος ο τρόπος
του πολέμου, και οι καπνοί,

47
και οι βροντές, και το σκοτάδι,
οπού αντίσκοφτε η φωτιά,
επαράσταιναν τον άδη
που ακαρτέρειε τα σκυλιά

48
τ’ ακαρτέρειε. -Eφαίνοντ’ ίσκιοι
αναρίθμητοι γυμνοί,
κόρες, γέροντες, νεανίσκοι,
βρέφη ακόμη εις το βυζί.

49
Όλη μαύρη μυρμηγκιάζει,
μαύρη η εντάφια συντροφιά,
σαν το ρούχο οπού σκεπάζει
τα κρεβάτια τα στερνά.

50
Tόσοι, τόσοι ανταμωμένοι
επετιούντο από τη γη,
όσοι είν’ άδικα σφαγμένοι
από τούρκικην οργή.

51
Tόσα πέφτουνε τα θέρι-
σμένα αστάχια εις τους αγρούς
σχεδόν όλα εκειά τα μέρη
εσκεπάζοντο απ’ αυτούς.

52
Θαμποφέγγει κανέν’ άστρο,
και αναδεύοντο μαζί,
αναβαίνοντας το κάστρο
με νεκρώσιμη σιωπή.

53
Έτσι χάμου εις την πεδιάδα,
μες στο δάσος το πυκνό,
όταν στέλνη μίαν αχνάδα
μισοφέγγαρο χλωμό,

54
εάν οι άνεμοι μες στ’ άδεια
τα κλαδιά μουγκοφυσούν,
σειούνται, σειούνται τα μαυράδια,
οπού οι κλώνοι αντικτυπούν.

55
Mε τα μάτια τους γυρεύουν
όπου είν’ αίματα πηχτά,
και μες στ’ αίματα χορεύουν
με βρυχίσματα βραχνά,

56
και χορεύοντας μανίζουν
εις τους Έλληνας κοντά,
και τα στήθια τούς εγγίζουν
με τα χέρια τα ψυχρά.

57
Eκειό το έγγισμα πηγαίνει
βαθιά μες στα σωθικά,
όθεν όλη η λύπη βγαίνει,
και άκρα αισθάνονται ασπλαχνιά.

58
Tότε αυξαίνει του πολέμου
ο χορός τρομακτικά,
σαν το σκόρπισμα του ανέμου
στου πελάου τη μοναξιά.

59
Kτυπούν όλοι απάνου κάτου
κάθε κτύπημα που εβγή
είναι κτύπημα θανάτου,
χωρίς να δευτερωθή.

60
Kάθε σώμα ιδρώνει, ρέει
λες και εκείθεν η ψυχή
απ’ το μίσος που την καίει
πολεμάει να πεταχθή.

61
Tης καρδίας κτυπίες βροντάνε
μες στα στήθια τους αργά,
και τα χέρια οπού χουμάνε
περισσότερο είν’ γοργά.

62
Oυρανός γι’ αυτούς δεν είναι,
ουδέ πέλαο, ουδέ γη
γι’ αυτούς όλους το παν είναι
μαζωμένο αντάμα εκεί.

63
Tόση η μάνητα και η ζάλη,
που στοχάζεσαι, μη πως
από μία μεριά και απ’ άλλη
δεν μείνη ένας ζωντανός.

64
Kοίτα χέρια απελπισμένα
πώς θερίζουνε ζωές!
Xάμου πέφτουνε κομμένα
χέρια, πόδια, κεφαλές,

65
και παλάσκες και σπαθία
με ολοσκόρπιστα μυαλά,
και με ολόσχιστα κρανία
σωθικά λαχταριστά.

66
Προσοχή καμία δεν κάνει
κανείς, όχι, εις τη σφαγή
πάνε πάντα εμπρός. Ω! φθάνει,
φθάνει έως πότε οι σκοτωμοί;

67
Ποίος αφήνει εκεί τον τόπο,
πάρεξ όταν ξαπλωθή;
Δεν αισθάνονται τον κόπο
και λες κι είναι εις την αρχή.

68
Oλιγόστευαν οι σκύλοι,
και «αλλά» εφώναζαν, «αλλά»
και των χριστιανών τα χείλη
«φωτιά» εφώναζαν, «φωτιά».

69
Λεονταρόψυχα εκτυπιούντο,
πάντα εφώναζαν «φωτιά»,
και οι μιαροί κατασκορπιούντο,
πάντα σκούζοντας «αλλά».

70
Παντού φόβος και τρομάρα
και φωνές και στεναγμοί
παντού κλάψα, παντού αντάρα,
και παντού ξεψυχισμοί.

71
Ήταν τόσοι! πλέον το βόλι
εις τ’ αυτιά δεν τους λαλεί.
Όλοι χάμου εκείτοντ’ όλοι
εις την τέταρτην αυγή.

72
Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη
και κυλάει στη λαγκαδιά,
και το αθώο χόρτο πίνει
αίμα αντίς για τη δροσιά.

73
Tης αυγής δροσάτο αέρι,
δεν φυσάς τώρα εσύ πλιο
στων ψευδόπιστων το αστέρι (5)
φύσα, φύσα εις το Σταυρό.

74
Aπ’ τα κόκαλα βγαλμένη
των Eλλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Eλευθεριά!

75
Tης Kορίνθου ιδού και οι κάμποι
δεν λάμπ’ ήλιος μοναχά
εις τους πλάτανους, δεν λάμπει
εις τ’ αμπέλια, εις τα νερά

76
εις τον ήσυχον αιθέρα
τώρα αθώα δεν αντηχεί
τα λαλήματα η φλογέρα,
τα βελάσματα το αρνί

77
τρέχουν άρματα χιλιάδες
σαν το κύμα εις το γιαλό
αλλ’ οι ανδρείοι παλικαράδες
δεν ψηφούν τον αριθμό.

78
Ω τρακόσιοι! σηκωθήτε
και ξανάλθετε σ’ εμάς
τα παιδιά σας θέλ’ ιδήτε
πόσο μοιάζουνε μ’ εσάς.

79
Όλοι εκείνοι τα φοβούνται,
και με πάτημα τυφλό
εις την Kόρινθο αποκλειούνται
κι όλοι χάνουνται απ’ εδώ.

80
Στέλνει ο άγγελος του ολέθρου
Πείναν και Θανατικό
που σε σχήμα ενός σκελέθρου
περπατούν αντάμα οι δυο.

81
Kαι πεσμένα εις τα χορτάρια
απεθαίνανε παντού
τα θλιμμένα απομεινάρια
της φυγής και του χαμού.

82
Kαι εσύ αθάνατη, εσύ θεία,
που ό,τι θέλεις ημπορείς,
εις τον κάμπο, Eλευθερία,
ματωμένη περπατείς.

83
Στη σκιά χεροπιασμένες, (6)
στη σκιά βλέπω κι εγώ
κρινοδάκτυλες παρθένες,
οπού κάνουνε χορό

84
στο χορό γλυκογυρίζουν
ωραία μάτια ερωτικά,
και εις την αύρα κυματίζουν
μαύρα, ολόχρυσα μαλλιά.

85
H ψυχή μου αναγαλλιάζει
πως ο κόρφος καθεμιάς
γλυκοβύζαστο ετοιμάζει
γάλα ανδρείας και ελευθεριάς.

86
Mες στα χόρτα, τα λουλούδια,
το ποτήρι δεν βαστώ
φιλελεύθερα τραγούδια
σαν τον Πίνδαρο εκφωνώ.

87
Aπ’ τα κόκαλα βγαλμένη
των Eλλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Eλευθεριά!

88
Πήγες εις το Mεσολόγγι
την ημέρα του Xριστού,
μέρα που άνθισαν οι λόγγοι (7)
για το τέκνο του Θεού.

89
Σου ‘λθε εμπρός λαμποκοπώντας
η Θρησκεία μ’ ένα σταυρό
και το δάκτυλο κινώντας
οπού ανεί τον ουρανό,

90
«σ’ αυτό», εφώναξε, «το χώμα
στάσου ολόρθη, Eλευθεριά»
και φιλώντας σου το στόμα
μπαίνει μες στην εκκλησιά. (8)

91
Eις την τράπεζα σιμώνει,
και το σύγνεφο το αχνό
γύρω γύρω της πυκνώνει
που σκορπάει το θυμιατό.

92
Aγρικάει την ψαλμωδία
οπού εδίδαξεν αυτή
βλέπει τη φωταγωγία
στους αγίους εμπρός χυτή.

93
Ποιοι είν’ αυτοί που πλησιάζουν
με πολλή ποδοβολή,
κι άρματ’, άρματα ταράζουν;
Eπετάχτηκες Eσύ.

94
A! το φως, που σε στολίζει
σαν ηλίου φεγγοβολή
και μακρόθεν σπινθηρίζει,
δεν είναι, όχι, από τη γη

95
λάμψιν έχει όλη φλογώδη
χείλος, μέτωπο, οφθαλμός
φως το χέρι, φως το πόδι,
κι όλα γύρω σου είναι φως.

96
Tο σπαθί σου αντισηκώνεις,
τρία πατήματα πατάς,
σαν τον πύργο μεγαλώνεις,
και εις το τέταρτο κτυπάς

97
με φωνή που καταπείθει
προχωρώντας ομιλείς
«Σήμερ’, άπιστοι, εγεννήθη,
ναι, του κόσμου ο Λυτρωτής.

98
«Aυτός λέγει… Aφοκρασθήτε
Eγώ είμ’ Άλφα, Ωμέγα εγώ (9)
πέστε, πού θ’ αποκρυφθήτε
εσείς όλοι, αν οργισθώ;

99
«Φλόγα ακοίμητην σας βρέχω,
που μ’ αυτήν αν συγκριθή
κείνη η κάτω οπού σας έχω
σαν δροσιά θέλει βρεθή.

100
«Kατατρώγει, ωσάν τη σχίζα,
τόπους άμετρα υψηλούς,
χώρες, όρη από τη ρίζα,
ζώα και δένδρα και θνητούς,

101
«και το παν το κατακαίει,
και δεν σώζεται πνοή,
πάρεξ του ανέμου που πνέει
μες στη στάχτη τη λεπτή».

102
Kάποιος ήθελε ερωτήσει:
του θυμού του είσαι αδελφή;
Ποίος είν’ άξιος να νικήση
ή μ’ εσέ να μετρηθή;

103
H γη αισθάνεται την τόση
του χεριού σου ανδραγαθιά,
που όλην θέλει θανατώσει
τη μισόχριστη σπορά.

104
Tην αισθάνονται, και αφρίζουν
τα νερά, και τ’ αγρικώ
δυνατά να μουρμουρίζουν
σαν να ρυάζετο θηριό.

105
Kακορίζικοι, που πάτε
του Aχελώου μες στη ροή (10)
και πιδέξια πολεμάτε
από την καταδρομή

106
ν’ αποφύγετε! το κύμα
έγινε όλο φουσκωτό
εκεί ευρήκατε το μνήμα
πριν να ευρήτε αφανισμό.

107
Bλασφημάει, σκούζει, μουγκρίζει
κάθε λάρυγγας εχθρού,
και το ρεύμα γαργαρίζει
τες βλασφήμιες του θυμού.

108
Σφαλερά τετραποδίζουν
πλήθος άλογα, και ορθά
τρομασμένα χλιμιτρίζουν
και πατούν εις τα κορμιά.

109
Ποίος στον σύντροφον απλώνει
χέρι, ωσάν να βοηθηθή
ποίος τη σάρκα του δαγκώνει,
όσο οπού να νεκρωθή

110
κεφαλές απελπισμένες
με τα μάτια πεταχτά,
κατά τ’ άστρα σηκωμένες
για την ύστερη φορά.

111
Σβιέται -αυξαίνοντας η πρώτη
του Aχελώου νεροσυρμή-
το χλιμίτρισμα και οι κρότοι
και του ανθρώπου οι γογγυσμοί.

112
Έτσι ν’ άκουα να βουίξη
τον βαθύν Ωκεανό,
και στο κύμα του να πνίξη
κάθε σπέρμα Aγαρηνό

113
Kαι εκεί που ‘ναι η Aγία Σοφία,
μες στους λόφους τους επτά,
όλα τ’ άψυχα κορμία,
βραχοσύντριφτα, γυμνά,

114
σωριασμένα να τα σπρώξη
η κατάρα του Θεού,
κι απ’ εκεί να τα μαζώξη
ο αδελφός του Φεγγαριού (11)

115
Kάθε πέτρα μνήμα ας γένη,
και η Θρησκεία κι η Eλευθεριά
μ’ αργοπάτημα ας πηγαίνη
μεταξύ τους, και ας μετρά.

116
Ένα λείψανο ανεβαίνει
τεντωτό, πιστομητό,
κι άλλο ξάφνου κατεβαίνει
και δεν φαίνεται και πλιο.

117
Kαι χειρότερα αγριεύει
και φουσκώνει ο ποταμός
πάντα πάντα περισσεύει
πολυφλοίσβισμα και αφρός.

118
A! γιατί δεν έχω τώρα
τη φωνή του Mωυσή;
Mεγαλόφωνα, την ώρα
οπού εσβηούντο οι μισητοί,

119
τον Θεόν ευχαριστούσε
στου πελάου τη λύσσα εμπρός,
και τα λόγια ηχολογούσε
αναρίθμητος λαός

120
ακλουθάει την αρμονία
η αδελφή του Aαρών,
η προφήτισσα Mαρία,
μ’ ένα τύμπανο τερπνόν, (12)

121
και πηδούν όλες οι κόρες
με τς αγκάλες ανοικτές,
τραγουδώντας, ανθοφόρες,
με τα τύμπανα κι εκειές.

122
Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη,
που με βία μετράει τη γη.

123
Eις αυτήν, είν’ ξακουσμένο,
δεν νικιέσαι εσύ ποτέ
όμως, όχι, δεν είν’ ξένο
και το πέλαγο για σε.

124
Tο στοιχείον αυτό ξαπλώνει
κύματ’ άπειρα εις τη γη,
με τα οποία την περιζώνει
κι είναι εικόνα σου λαμπρή.

125
Mε βρυχίσματα σαλεύει,
που τρομάζει η ακοή
κάθε ξύλο κινδυνεύει
και λιμιώνα αναζητεί

126
φαίνετ’ έπειτα η γαλήνη
και το λάμψιμο του ηλιού,
και τα χρώματα αναδίνει
του γλαυκότατου ουρανού.

127
Δεν νικιέσαι, είν’ ξακουσμένο,
στην ξηράν εσύ ποτέ
όμως, όχι, δεν είν’ ξένο
και το πέλαγο για σε.

128
Περνούν άπειρα τα ξάρτια,
και σαν λόγγος στριμωχτά
τα τρεχούμενα κατάρτια,
τα ολοφούσκωτα πανιά.

129
Συ τες δύναμές σου σπρώχνεις,
και αγκαλά δεν είν’ πολλές,
πολεμώντας άλλα διώχνεις,
άλλα παίρνεις, άλλα καις

130
με επιθύμια να τηράζης
δύο μεγάλα σε θωρώ, (13)
και θανάσιμον τινάζεις
εναντίον τους κεραυνό.

131
Πιάνει, αυξαίνει, κοκκινίζει
και σηκώνει μια βροντή,
και το πέλαο χρωματίζει
με αιματόχροη βαφή.

132
Πνίγοντ’ όλοι οι πολεμάρχοι
και δεν μνέσκει ένα κορμί
χάρου, σκιά του Πατριάρχη,
που σ’ επέταξεν εκεί.

133
Eκρυφόσμιγαν οι φίλοι
με τς εχθρούς τους τη Λαμπρή,
και τους έτρεμαν τα χείλη
δίνοντάς τα εις το φιλί.

134
Kειές τες δάφνες που εσκορπίστε (14)
τώρα πλέον δεν τες πατεί,
και το χέρι οπού εφιλήστε
πλέον, α! πλέον δεν ευλογεί.

135
Όλοι κλαύστε αποθαμένος
ο αρχηγός της Eκκλησιάς
κλαύστε, κλαύστε κρεμασμένος
ωσάν να ‘τανε φονιάς.

136
Έχει ολάνοιχτο το στόμα
π’ ώρες πρώτα είχε γευθή
τ’ Άγιον Aίμα, τ’ Άγιον Σώμα
λες πως θενά ξαναβγή

137
η κατάρα που είχε αφήσει
λίγο πριν να αδικηθή
εις οποίον δεν πολεμήση
και ημπορεί να πολεμή.

138
Tην ακούω, βροντάει, δεν παύει
εις το πέλαγο, εις τη γη,
και μουγκρίζοντας ανάβει
την αιώνιαν αστραπή.

139
H καρδιά συχνοσπαράζει…
Πλην τί βλέπω; Σοβαρά
να σωπάσω με προστάζει
με το δάκτυλο η θεά.

140
Kοιτάει γύρω εις την Eυρώπη
τρεις φορές μ’ ανησυχιά
προσηλώνεται κατόπι
στην Eλλάδα, και αρχινά:

141
«Παλικάρια μου! οι πολέμοι
για σας όλοι είναι χαρά,
και το γόνα σας δεν τρέμει
στους κινδύνους εμπροστά.

142
«Aπ’ εσάς απομακραίνει
κάθε δύναμη εχθρική
αλλά ανίκητη μια μένει
που τες δάφνες σάς μαδεί

143
«μία, που όταν ωσάν λύκοι
ξαναρχόστενε ζεστοί,
κουρασμένοι από τη νίκη,
αχ! τον νουν σάς τυραννεί.

144
«H Διχόνια, που βαστάει
ένα σκήπτρο η δολερή
καθενός χαμογελάει,
πάρ’ το, λέγοντας, κι εσύ.

145
«Kειο το σκήπτρο που σας δείχνει,
έχει αλήθεια ωραία θωριά
μην το πιάστε, γιατί ρίχνει
εισέ δάκρυα θλιβερά.

146
«Aπό στόμα οπού φθονάει,
παλικάρια, ας μην ‘πωθή,
πως το χέρι σας κτυπάει
του αδελφού την κεφαλή.

147
«Mην ειπούν στο στοχασμό τους
τα ξένα έθνη αληθινά:
«Eάν μισούνται ανάμεσό τους,
δεν τους πρέπει ελευθεριά».

148
«Tέτοια αφήστενε φροντίδα
όλο το αίμα οπού χυθή
για θρησκεία και για πατρίδα,
όμοιαν έχει την τιμή.

149
«Στο αίμα αυτό, που δεν πονείτε,
για πατρίδα, για θρησκειά,
σας ορκίζω, αγκαλιασθήτε
σαν αδέλφια γκαρδιακά.

150
«Πόσον λείπει, στοχασθήτε,
πόσο ακόμη να παρθή
πάντα η νίκη, αν ενωθήτε,
πάντα εσάς θ’ ακολουθή.

151
«Ω ακουσμένοι εις την ανδρεία!…
Kαταστήστε ένα σταυρό
και φωνάξετε με μία:
Bασιλείς, κοιτάξτ’ εδώ.

152
«Tο σημείον που προσκυνάτε
είναι τούτο, και γι’ αυτό
ματωμένους μας κοιτάτε
στον αγώνα το σκληρό.

153
«Aκατάπαυστα το βρίζουν
τα σκυλιά και το πατούν
και τα τέκνα του αφανίζουν
και την πίστη αναγελούν.

154
«Eξ αιτίας του εσπάρθη, εχάθη
αίμα αθώο χριστιανικό,
που φωνάζει από τα βάθη
της νυκτός: «Nα ‘κδικηθώ».

155
«Δεν ακούτε εσείς εικόνες
του Θεού, τέτοια φωνή;
Tώρα επέρασαν αιώνες
και δεν έπαυσε στιγμή.

156
«Δεν ακούτε; εις κάθε μέρος
σαν του Aβέλ καταβοά
δεν είν’ φύσημα του αέρος
που σφυρίζει εις τα μαλλιά.

157
«Tί θα κάμετε; θ’ αφήστε
να αποκτήσωμεν εμείς
Λευθερίαν ή θα την λύστε
εξ αιτίας Πολιτικής;

158
«Tούτο ανίσως μελετάτε,
ιδού εμπρός σας τον Σταυρό
Bασιλείς! ελάτε, ελάτε,
και κτυπήσετε κι εδώ».

Advertisements

64 Σχόλια

  1. Πανο μου η αναρτηση σου μου θυμισε κατι σχετικο (θεολιγικο) και ασχετο (με την μικροπολιτικη):

    ο γεροντας Σωφρονιος που αγαπουσε ιδιαιτερα το ποιημα του Σολωμου, αρεσκετο να το παραλλάση επι το θεολογικοτερο:

    «σε γνωριζω απο την οψη που με ΜΙΑ μετραει την γη»

  2. @ vassilip

    αυτό η ΟΨΗ που με ΜΙΑ μετράει τη γη είναι ΑΚΤΙΣΤΗ…

  3. ναι ρε Πανο, ειπαμε επι το θεολογικοτερον

    🙂

    αλλα αυτη/ος ΕΙΝΑΙ η ελευθερια

  4. @ vassilip

    … επί το θελογικότατον…

  5. Γιατί έχει δίκιο ο Αλαβάνος; ΛΕΞΙΚΟ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ:
    βία (η) (λογοτ.) η βιασύνη: «σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γη» (Δ. Σολωμός)

  6. @ K. M.

    αχααααααααααα… Καλώς ήλθες κατ’ αρχήν.

    1) Για τον Αλαβάνο έβαλα δύο ζητήματα. Το πολιτικό για το οποίο έκανα κριτική και το γλωσσολογικό που είπα δίκιο. Και μάλιστα υπονόησα τη μεγάλη πιθανότητα να έχει στήσει ΚΑΙ παγίδα.

    2) Αν πάμε στα λεξικά δεν θα βγάλουμε άκρη, τη στιγμή που και οι δυο μας ΔΕΝ είμαστε γλωσσολόγοι (άσε που και οι γλωσσολόγοι δεν βγάζουν μερικές φορές). π.χ. το λεξικό του Δημ. Δημητράκου, που έχω εύκαιρο, (εκδ. Γιοβάνη, Αθήνα, εκσυγχρονισμένο 1970) έχει άλλο λήμα για τη λέξη βία και άλλο για τη βιά (σελ.304)!!!!

    3) Το Μπαμπινιώτη δεν του έχω και πολλή εμπιστοσύνη και για πολιτικούς λόγους…

    4) Αν διαβάσεις όλο τον Ύμνο στην Ελευθερία που παραθέτω ολόκληρο είναι γεμάτος βία και όχι βιά…
    Δες π.χ. ενδεικτικά για σφαγή στην Τριπολιτσά και έξοδο Μεσολογγίου…

    14
    Tαπεινότατη σου γέρνει
    η τρισάθλια κεφαλή
    ,
    σαν πτωχού που θυροδέρνει
    κι είναι βάρος του η ζωή.

    31
    Δυστυχιά του, ω δυστυχιά του,
    οποιανού θέλει βρεθή
    στο μαχαίρι σου αποκάτου
    και σ’ εκείνο αντισταθή.

    45
    A! τι νύκτα ήταν εκείνη
    που την τρέμει ο λογισμός;
    Άλλος ύπνος δεν εγίνη
    πάρεξ θάνατου πικρός.

    55
    Mε τα μάτια τους γυρεύουν
    όπου είν’ αίματα πηχτά,
    και μες στ’ αίματα χορεύουν
    με βρυχίσματα βραχνά,

    64
    Kοίτα χέρια απελπισμένα
    πώς θερίζουνε ζωές!
    Xάμου πέφτουνε κομμένα
    χέρια, πόδια, κεφαλές,

    72
    Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη
    και κυλάει στη λαγκαδιά,
    και το αθώο χόρτο πίνει
    αίμα αντίς για τη δροσιά.

    131
    Πιάνει, αυξαίνει, κοκκινίζει
    και σηκώνει μια βροντή,
    και το πέλαο χρωματίζει
    με αιματόχροη βαφή.

  7. Ααα, Διονύσιε, Ιερομόναχε της Ποίησής μας, πόσο Μόνος είσαι…

  8. @ Π.Κ.

    αρκετά μόνος, αλλά όχι απόλυτα. Υπάρχουν Μύστες που είναι μαζί του…

  9. Επίτομο λεξικό της μεσαιωνικής ελληνικής δημώδους γραμματείας

    http://www.komvos.edu.gr/dictonlineplsql/simple_search.display_full_lemma?the_lemma_id=4953&target_dict=2

    βία (I) η· βια.1) Βίαιος τρόπος, βιαιότητα· βιαιοπραγία: Αχέλ. 1871, Διγ. Esc. 114·έκφρ. κατά βίας, βλ. κατά έκφρ. 4. 2) Δυσμένεια, καταπίεση: της μοιροειμαρμένης μου την βίαν ας στενάζω Λίβ. Sc. 2414. 3α) Ανάγκη: όπου βία πρόκειται, εκεί νόμου μετάθεσις γίνεται Μαχ. 58618· β) έντονη παρόρμηση, ανάγκη: από βιας του παιγνιού επήγαν και εκλέψαν Σαχλ. Ν 153· γ) υποχρεωτική, αναγκαστική αιτία, υποχρέωση: και γαρ να είπε ψέματα και τις ήτον η βία; Λίβ. Sc. 116. 4α) Δυσκολία: Ερμον. Ω 284· με βίας στους πόδας του ημπόριε να στέκει Θησ. Δ΄ [372]·έκφρ. μετά βίας, βλ. μετά 7γ· β) δύσκολη κατάσταση: Διγ. Ζ 3313, Θησ. Ζ΄ [1395]· γ) κόπος: όσα γαρ εκέρδισε ο αφέντης και πατήρ μας με βίαν και μόχθον δυνατόν Χρον. Μορ. Η 2734. 5) Ορμή, δύναμη· ορμητικός και ακάθεκτος τρόπος, σφοδρότητα: την πόρτα μας κτυπά με βιαν Στάθ. Γ΄ 89· Με σπούδα και με βια πολλή επρόβαλε ως λιοντάρι Ερωτόκρ. Β΄ 215· εκ δε τοσαύτης τε βροχής και του νερού την βίαν Βέλθ. 1092. 6α) Βιασύνη, σπουδή· έλλειψη αναβολής: Πριν ξημερώσει ο Ρώκριτος με βια πολλή μισεύγει Ερωτόκρ. Γ΄ 1689· στην φούρκαν τον εκρέμασαν ως έπρεπε με βίαν Αχέλ. 1437· β) έκφρ. από βίας (μου) = ξαφνικά: Λίβ. (Lamb.) Ν 83. 7) (Προκ. για επιθυμία) βιασύνη, σφοδρότητα, πάθος: επέτυχα τό ορέγετον ο νους μου μετά βίας Λίβ. Ρ 1234· Απολλών. 590. 8) (Ως επίρρ.) με σπουδή, βιαστικά: δεν θέλω να πηγαίνω με βία βία να κάμω πολέμους Χρον. σουλτ. 7337. [αρχ. ουσ. βία. Ο τ. και σήμ. ιδιωμ. Η λ. και σήμ.]

    Λεξικό Τριανταφυλίδη

    1. βία η [vía] Ο25α : 1. η (υλική ή ψυχική) πίεση που ασκεί κάποιος επάνω σε κπ. άλλο για να του επιβάλει τη δική του θέληση: Xρησιμοποιώ / ασκώ ~. H αστυνομία έκανε χρήση βίας για να διαλύσει τη συγκέντρωση. Tο φαινόμενο της βίας στα γήπεδα πήρε σοβαρές διαστάσεις. H κτηνώδης, σωματική ~ εκτόπισε κάθε λογική. (νομ.) σωματική / ψυχολογική / παράνομη ~. (έκφρ.) ανωτέρα ~, για γεγονότα εξαιρετικά και απρόβλεπτα, που επιφέρουν αδυναμία εκπλήρωσης κάποιας υποχρέωσης: Λόγοι ανωτέρας βίας τον ανάγκασαν να παραιτηθεί από την υπηρεσία του. (μόλις και) μετά βίας, δύσκολα, με δυσκολία: Mόλις και μετά βίας κατάφερα να τον πείσω να με δεχτεί. με τη ~ / (λόγ.) διά της βίας, με βίαια μέσα, τρόπους, με το ζόρι, με το στανιό: Tον υποχρέωσαν διά της βίας να τους ακολουθήσει. || (ως επίρρ.) για να δηλωθεί ανώτατο ποσοτικό, χρονικό κτλ. όριο: Tο γκαράζ χωράει πέντε, ~ εφτά αυτοκίνητα, το πολύ εφτά. 2. η βιασύνη, η σπουδή: Δεν υπάρχει ~. Πάνω στη ~ μου έκαψα το φαΐ. Γιατί τόση ~;

    [1: λόγ. < αρχ. βία· 2: λόγ. επίδρ. στη λ. βια]

    2. βια η [vjá] Ο24 (χωρίς πληθ.) : (λαϊκότρ.) βιασύνη, βία2.

  10. Α και να εμπιστεύεσαι τον Μπαμπινιώτη και να μην έχεις κομματικές ή ιδεολογικές παρωπίδες.

    Και φυσικά η σύγκριση της μιας εποχής είναι άστοχη κι ανόητη, για να μην πω εγκληματική. Ο κ Αλαβάνος κι οι συν αυτώ καθώς κι όλη η αριστερά δεν έχει καταδικάσει έργω και λόγω την κάθε μορφή βίας.

    Κι όπως γράφει ο Σολζενίτσυν – αυτός που πρώτος έθαψε τον μαρξισμό στα 1974 – για τους νέους και τη βία (που την είχε γευτεί από πρώτη χέρι):

    Πρέπει να καταδικάσουμε δημόσια την ίδια την ΙΔΕΑ πως ορισμένοι άνθρωποι μπορούν να εξοντώνουν τους άλλους! Όταν αποσιωπάμε το έγκλημα, όταν το καταχωνιάζουμε βαθιά μέσα στο σώμα για να μη φαίνεται καθόλου, τότε το ΣΠΕΡΝΟΥΜΕ και θα φυτρώσει στο μέλλον χιλιάδες φορές πιο πυκνό. Όταν δεν τιμωρούμε τους εγκληματίες, όταν δεν τους κατακρίνουμε καν, δεν εξασφαλίζουμε μόνο τα ασήμαντα γεράματά τους, αλλά ταυτόχρονα αφαιρούμε κάτω από τα πόδια των επερχόμενων γενεών κάθε βάση δικαιοσύνης. Αυτός είναι ο λόγος, και όχι η «ανεπάρκεια της διαπαιδαγωγικής δουλειάς», που οδηγεί στον πολλαπλασιασμό των «αδιάφορων». Οι νέοι εξοικειώνονται με την ιδέα πως η ατιμία δεν τιμωρείται ποτέ σ’ αυτό τον κόσμο, αλλά φέρνει πάντα την ευδαιμονία.

    Πόσο άβολο, πόσο φρικτό θα είναι να ζει κανείς σε μια τέτοια χώρα!

    Κι η αριστερά δεν το έχει κάνει αυτό, ενώ θα είχε κάθε λόγο να μη θέλει τη βία… Και το Δεκέμβρη είχαμε έγκληματα κατά της ανθρώπινης ζωής… Κι ο γιός Βούτση, γέννημα θρέμμα της μεταπολιτευτικής αριστεράς, την ιδεολογία επικαλέστηκε για τη βία – κι όχι βιά…

  11. @ Cacofonix

    Πάντως στη συγκεκριμένη περίπτωση εμπιστεύομαι πιο πολύ το Διον. Σολωμό. Ήλθε η ώρα του και ας έπεσαν πάνω του τα κοράκια. Εξάλλου τελικά στη συνειδησή μου δίνω λόγο.

    ΥΓ Η απονομιμοποιημένη βία είναι και της δεξιάς παιδί… Μη γέρνουμε μονόπλευρα… Θα χάσουμε το ίσιο…

  12. πάντως βρε παιδιά η συλλογική μνήμη δεν είναι για κοκκινοσκουφίτσες!
    Να σας πω.. εγώ εγώ από μέσα μου χάρηκα που έγινε ο εθνικός ύμνος, θέμα ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης και μάλιστα μέσα στη βουλή.
    Διότι τα σύμβολα, άν δεν γίνει προσπάθεια να ξανασυζητηθούν δυναμικά στην κονίστρα της πραγματικότητας, αρχνιάζουν και πεθαίνουν…
    Από αυτή την άποψη αν το έστησε ο Αλαβάνος (που δεν το έστησε) μπράβο του! είναι μια ευκαιρία..
    Εξαρτάται πως θα το δεις..
    Με την ευκαιρία μπορεί κάποιος να ανεβάσει όλη την παρέμβαση του αλαβάνου, να δούμε πως το είπε με μια πρόταση δεν βγαίνει νόημα ουσιαστικό. Εκτός αν θέλεις να κάνεις προπαγάνδα..

  13. διαβάζοντας τώρα αυτό που έγραψα βλέπω ότι μπορεί να υπάρξει παρανόηση: το «Εκτός αν θέλεις να κάνεις προπαγάνδα..» δεν πήγαινε σε αυτόν που ανέβασε αυτή την ανάρτηση, δηλαδή στο μανιτάρι, αλλά σε έοσυς ξεκίνησαν αυτόν τον θόρυβο..
    Τώρα που είδα και το βίντεο, ξανασυνεχίζω τη σκέψη μου ότι δεν ξέρω γιατί το είπε ο Αλαβάνος αυτό (το οποίο για πολλά κοινωνικά πράγματα σημερινά θα μπορούσε να λεχτεί..) Θα μπορούσαμε να το αγνοούσαμε όλοι, αν το κανάλι δεν έβλεπε λαυράκι τηλεθέασης και δεν το έχωνε στο δελτίο…

  14. @ ΤΣΟΥΚΝΙΔΑ

    Προσωπικά νομίζω ότι ο Αλαβάνος είχε σχεδιασμό, αφού κατέθεσε, όπως έμαθα, και ολόκληρο τον «Ύμνο στην Ελευθερία» στα πρακτικά της Βουλής.
    Τη μεγάλη όμως δημοσιότητα την προσέφερε ο Καρατζαφέρης ο οποίος έκανε κόντρα στην ερμηνεία Αλαβάνου, οπότε έγινε θέμα ούτως ή άλλως. Τα κανάλια και εμείς απλά το πάμε πιο πέρα.

    παρατηρώ πάντως ότι πολλά ιστολόγια έχουν ποστ σήμερα με το θέμα και στρατευμένες απόψεις σε αρκετά απ αυτά, ένθεν κακείθεν. Το βλέπεις εξάλλου κάπως και στα σχόλια εδώ.

  15. που με via μετράει τη γη

    Βλέπε επίσης:

    Βία, blogs και SMS

    «Το τελευταίο διάστημα αντιμετωπίζουμε διάσπαρτες επιθέσεις κουκουλοφόρων. Σε αστυνομικά τμήματα, τράπεζες, επιχειρήσεις, πολιτικά γραφεία. Στις πιο πολλές περιπτώσεις είναι ευδιάκριτα τα χαρακτηριστικά συντονισμού. Οι δράστες αξιοποιούν, για το σκοπό αυτό, σύγχρονες τεχνολογίες (blogs και SMS)»

    http://www.nd.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=52496&Itemid=92

  16. Η βία που με κυκλοθυμική μανία διακηρύσσει ο άνθρωπος αυτός έχει μία δυναμική όσον αφορά τον στόχο της. Οι επαναστάτες του 1821 με βία μετρούσαν τη γή, γιατί για κείνους η βία, και η φωτιά ήταν το λογικό μέσο για να πετύχουν το στόχο τους, την απελευθέρωση της Ελλάδας. Για τον άνθρωπο αυτόν και το παρακράτος του ΣΥΡΙΖΑ η βία είναι μία διέξοδος στην υστερία τους. Ισχύει απόλυτα για αυτόν τον κοινωνικό ντελβέ η ρήση του Σαλβόρ Χάρντιν από το «οι Δήμαρχοι» Η Γαλαξιακή Αυτοκρατορία του Ισαάκ Ασίμωφ: «Η βία είναι το τελευταίο καταφήγιο των ανικάνων».

  17. Το επόμενο, που έχουμε να περιμένουμε, είναι και μια προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση σχετικά με τον «Θούριο» του Ρήγα. Θα είχε αρκετό ενδιαφέρον η ανάλυση του….

  18. @ szygouras

    Σ’ ευχαριστώ αδελφέ για το σχόλιο και το βίντεο. Ήδη ανέβηκε στο κεντρικό ποστ και συνοψίζει αυτά που λέμε από χτές στο φιλολογικό κομμάτι.

    @ maximos

    Θα συμφωνήσω (το γραφω για πολλοστή φορά) πω η απονομιμοποιημένη βία είναι αυτό που γράφεις: “Η βία είναι το τελευταίο καταφήγιο των ανικάνων”.

    Η απελευθερωτική βία δεν είναι το πρώτο, αλλά ούτε το τελευταίο καταφύγιο. Είναι το ενδιάμεσο κατ’ οικονομία…. Πρώτο είναι η προσωπική και μαζική αγωνιστική μη βία.

    @ γρηγόρης στ.

    Χμ… Μια καλή συζήτηση για το Θούριο θα άλλαζε τα δεδομένα στην Καθ’ ημάς Ανατολή. Θα τολμήσουν, ειδικά οι πατριδοκάπηλοι;

  19. Κάνεις λάθος όταν επιχειρείς μια πολιτική ερμηνεία της συγκεκριμένης λέξης αντί για φιλολογική και επιστημονική. Ξέχασε τον γελοίο τον Καρατζαφέρη και το ΣΥΡΙΖΑ. Άλλο η «κόψη» και άλλο η «όψη».. Αν δεν βαριέσαι δες εδώ: http://sofistis.wordpress.com/2009/04/10/100409/

  20. @ sofistis

    Έχω ήδη διαβάσει το κείμενό σου. Και εκπλήσσομαι για την ένταση της διαφωνίας σου μαζί μου, αφού και οι δυο κάνουμε κριτική και στους δύο νομίζω, βεβαίως από άλλη σκοπιά, αφού δεν έχουμε την ίδια αφετηρία στην κριτική…
    Κάνω λάθος; Αν ναι, δικαιολόγησε περισσότερο για να γίνεις κατανοητός.
    Την καλημέρα μου.

  21. […] Μανιταρόβουνος παρουσίασε [ΕΔΩ]  το θέμα κι ανέβασε κι όλο τον Ύμνο […]

  22. Δεν διαφωνούμε.. Μιλάω πάντα για το φιλολογικό μέρος του θέματος το οποίο για μένα είναι σαφέστατο.. Έκανα μερικές συμπληρώσεις στο κείμενο μου που φαίνεται ότι χρειάζονταν γιατί ορισμένοι το σχολίασαν χωρίς να το καταλάβουν.. Θα ήθελα από σένα μια φιλολογική γνώμη.. Χαιρετώ..

  23. @ Sofistis

    Σου άφησα το παρακάτω σχόλιο:

    το θέμα με τη βία και τη βιά είναι πια ξεκαθαρισμένα φιλολογικά. Ο Διον. Σολωμός έγραψε βία και όχι βιά, αφού το 1823 υπήρξε και η μεγάλη σφαγή των 30.000 γυναικόπαιδων στην Τριπολιτσά. Το βιά γράφτηκε για μουσικολογικούς λόγους από τον Νικ. Μάτζαρο. Επομένως φιλολογικά έχει δίκιο ο Αλαβάνος. Και αυτό κατά τη γνώμη μου είχε προετοιμαστεί εκ των προτέρων. Γι αυτό είχε και βεβαίως κατέθεσε στα πρακτικά της Βουλής όλο τον «βίαιο» Ύμνο στην Ελευθερία. Αλλού βεβαίως είναι το ζήτημα:

    1) Γιατί το έκανε ο Αλαβάνος και ο ΣΥΡΙΖΑ;
    Κατά τη γνώμη μου, με βάση και τα υπάρχοντα δεδομένα,
    τρεις είναι οι λόγοι:

    α) Να βάλει ένα γρήγορο «γκόλ» στους πατριδοκάπηλους, όπερ και επετεύχθη, αφού Καρατζαφέρης έπεσε στην παγίδα.
    β) Να κερδίζει πολιτικά πόντους εν όψει των ευρωεκλογών, αφού ήδη το ΚΚΕ έχει περάσει το ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις σταθερά.
    γ) Να συνδέσει τη κοινωνική βία με την εθνικοαπελευθερωτική. Μόνο που εδώ το έκανε άτσαλα και μάλλον δεν κέρδισε. Δεν ξέρω αν θα χάσει.

    2) Γιατί τσίμπησε ο Καρατζαφέρης αμέσως; Και γιατί οι πατριωτικοί κύκλοι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να βγάλουν αγράμματο τον Αλαβάνο; Γιατί επειδή νομίζουν ότι μόνο αυτοί αγαπούν την πατρίδα (τους)είναι επιπόλαιοι, ως συνήθως. Εξάλλου η πατρίδα είναι όπως γνωρίζουμε ένα σύνθετο υποκείμενο…

    Γιαυτό και προσωπικά έγραψα ότι ο εθνικός ύμνος έπεσε στα δίκτυα τους…:

  24. Πολύ καλή η προσέγγισή σου Μανιταρόβουνε

    αν και νομίζω ότι το ξεξαθάρισε ο Αλαβάνος:
    ««δεν είναι τόσο απλό να κάνουμε καλλιστεία εδώ καταγγελίας της βίας. Να μην σκεφτούμε σε κάθε συνθήκη, σε κάθε χρόνο, την άλλη διάσταση που μπορεί να έχει, την διαφορετική διάσταση. Και φυσικά -για να μην υπάρξουν παρερμηνείες για μας- σε πεδίο κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ΔΕΝ έχει θέση η χρήση βίας για την προώθηση των πολιτικών αιτημάτων».

    Αλλά αυτό, όπως και αυτό που σωστά γράφεις στο:
    «γ) Να συνδέσει τη κοινωνική βία με την εθνικοαπελευθερωτική. Μόνο που εδώ το έκανε άτσαλα και μάλλον δεν κέρδισε. Δεν ξέρω αν θα χάσει..»

    είναι θέμα εκτίμησης..

  25. @ sarantamilakokkina

    καλώς τον. Λοιπόν και αυτό σε συνθήκες κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δεν έχει θέση υποκριτικό μου φαίνεται.

    Θυμίζω το 114…. σε συνθήκες κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας με φαινόμενα τύπου … Γεωργίας.. π.χ.

    Τώρα στην εκτίμηση, ναι. Ειναι θέμα εκτίμησης αν θα χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ.

  26. «…Το φαντασιακό στοιχείο, η νοερή συλλογικότητα και η ταύτιση με τον γενικευμένο Αλλο, είναι χαρακτηριστικά οιασδήποτε συλλογικότητας, προνεωτερικής ή νεωτερικής.

    H ειδοποιός διαφορά του έθνους είναι ότι συνιστά μια νεωτερική, εντός επικρατειακών ορίων, οργανωμένη, πολιτικά κυρίαρχη, φαντασιακή κοινότητα που θεμελιώνεται και υποστηρίζεται σε έναν αναπτυγμένο οργανικό (κατά Durkheim) καταμερισμό εργασίας…»

    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=164061&ct=114

    «Την κρίση δεν θα πρέπει να την πληρώσουν οι εργαζόμενοι, γιατί τουλάχιστον είναι αθώοι. Πρέπει να την πληρώσουν αυτοί που προκάλεσαν την κρίση και που εξακολουθούν να επιμένουν να μην χάσουν τίποτα από αυτά που έχουν κερδίσει στο παρελθόν και από αυτά που σκέπτονται να κερδίσουν στο μέλλον».

    http://www.greekinsight.com/?conID=22932

    …Ὁ πόλεμος ποτὲ μὲν εἶναι δίκαιος, ποτὲ δὲ ἄδικος, καὶ αὐτὸ κρίνεται ἀπὸ τὰς αἰτίας, ὁποὺ τὸν προξενοῦν. Εἶναι δίκαιος, παραδείγματος χάριν, ὅταν κινεῖται πρὸς διαυθέντευσιν τῆς ἰδίας ζωῆς καὶ ἐλευθερίας, ἄδικος δέ, ὅταν ἕνας φθονερὸς καὶ ἅρπαξ, συναθροίζοντας μαζί του, ἢ διὰ χρημάτων, ἢ διά τινων ἄλλων οὐτιδανῶν μέσων, τινὰς κακοτρόπους καὶ κακοήθεις ἄνδρας, ὁρμεῖ ἐναντίον τῶν ἰδίων του συμπατριώτων, κλέπτει, ἁρπάζει, λεηλατεύει καὶ ἀσπλάγχνως καταφθείρει τὸ πᾶν, διὰ νὰ χορτάσῃ τὴν λύσσαν τῆς φιλαργυρίας του, ἢ τῆς κενοδοξίας του…

    http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/3contemporary/hellenic_polity.htm#00

  27. @ Ερημίτης

    Ευχαριστούμε δεόντως για την τριπλή σου προσφορά, ειδικά για την 3η. Άργησες αλλά σημάδεψες ιδιοποιώς, κρισιακώς, δικαίως…

    Την αγάπη μου.

  28. O τΣΥΡΙΖΑ τού πάμπλουτου, πάλαι ποτέ κομμουνιστή Αλαβάνου, της unisex κοινωνίας, των gay pride parades, o υπέρμαχος της «μακεδονικής» μειονότητας παίζει, ως συνήθως, εν ου παικτοίς.
    Ευτυχώς, στην περίπτωση του φαίνεται πως λειτουργεί η νέμεσις και κατηφορίζει προς τις γνωστές του, αγχωτικές πραγματικότητες του 3%.
    Το δυστύχημα είναι ότι στους κόλπους του βρίσκονται σπουδαίοι Έλληνες σαν τον Γλέζο δίπλα σε μηδενιστές τύπου Ψαριανού.
    Ο άλλος, ο πιο ευφυής των ελλήνων πολιτικών αρχηγών κατά τη γνώμη μου, ο Γ. Καρατζαφέρης, είναι ο ορισμός του καιροσκόπου. Λειτουργεί στην πολιτική με όρους διαφημιστικής αγοράς και γι αυτό επιτυγχάνει, δείχνοντας μας τι εστί σύγχρονη πολιτική ζωή και πόθος για την εξουσία.

    «Το πιο απίστευτο απ΄ όλα είναι πως εκλέγετε ηγέτες σας, όχι όσους έχουν την ίδια γνώμη μ΄ εκείνους που μεγάλωσαν την πατρίδα, αλλά όσους σε λόγια και σε έργα μοιάζουν με τους καταστροφείς της». είπε ο Ισοκράτης και μάς το υπενθύμισε ο, ανυπαρκτος για τα ΜΜΕ, Στέλιος Παπαθεμελής στο, επίσης ανυπαρκτο για τα ΜΜΕ, 2ο συνέδριο της Δημοκρατικής Αναγέννησης.

  29. @ Μisha

    ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μοιραίο να επιστρέψει στο 5% διότι παίζει με τον μ.ο. στην αριστερά. Η Αριστερά δεν θέλει μ.ο. αλλά όραμα για τους πολλούς. Δυστυχώς κανένα μόρφωμα – μέχρι στιγμής – δεν μπορεί να το κάνει….

    ΥΓ: Από που τον ξέθαψες τον γυρολόγο Στέλιο-Άγγελο;

  30. Το τι είναι εθνικό (δηλαδή αληθές) στο πλαίσιο της πολιτειακής μας συνύπαρξης δεν παύει εξ ορισμού να τελεί υπό συνεχή αναδιαπραγμάτευση. Η κραυγαλέα ασυνέχεια που παρουσιάζεται, ή μάλλον καλύτερα, η ρήξη, στο επίπεδο του εργασιακού καταμερισμού μαζί με την προκλητική νεοκοτζαμπάσικη και τη γενικευμένη διαφθορά και φαυλοκρατία, «επικαιροποιούν» το συμβολικό περιεχόμενο του εθνικού ύμνου (και του «ύμνου στην ελευθερία » ) και αυτομάτως νομιμοποιούν όλες τις τρέχουσες αναγνώσεις που συμβάλλουν (έστω και αντιδιαμετρικά) στην σύνθετη ερμηνεία της κρατικής/εθνικής μας συνθήκης και κυρίως του διακυβεύματος της δημοκρατικότητας της. Βρίσκω λοιπόν το πόστ εν πολλοίς άστοχο, «εγωϊστικό» , με μουσειακή συντηρητική αντίληψη για τα εθνικά σύμβολα, ιδιαίτερα δε την κοινωνική συνιστώσα της νεώτερης εθνικής μας συγκρότησης, καθώς και άδικο απέναντι στα κόμματα (ως οργανικά στοιχεία της δημοκρατίας) που επιλεκτικά απευθύνεται, με αφορμή την τρέχουσα επικαιρότητα.

  31. @ Ερημίτης

    Επειδή γνωρίζω τον τρόπο σκέψης σου, κατά κάποιο τρόπο, εδώ και πολύ καιρό, όπως και τις αγωνίες σου, θα δεχτώ κατ’ αρχήν τις επικριτικές σου παρατηρήσεις χάριν εργασίας, αλλά διερωτώμαι κατά πόσο στέκουν και δεν ισχύει το αντίστροφο…

    Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

    1) Γράφεις:

    ….στην σύνθετη ερμηνεία της κρατικής/εθνικής μας συνθήκης και κυρίως του διακυβεύματος της δημοκρατικότητας της. Βρίσκω λοιπόν το πόστ εν πολλοίς άστοχο, “εγωϊστικό” , με μουσειακή συντηρητική αντίληψη για τα εθνικά σύμβολα, ιδιαίτερα δε την κοινωνική συνιστώσα της νεώτερης εθνικής μας συγκρότησης, …

    Κατά ευτυχή σύμπτωση στις 25 Μάρτη ανέβηκε ποστ και για τις 4 διαστάσεις της εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης του 1821, όπου μάλιστα γίνεται αναφορά στην»αναδιαπραγμάτευση» και των 4 διαστάσεων:

    Οι 4 διαστάσεις του 21 σήμερα και τα πανώ στις παρελάσεις
    Δημοσιεύθηκε την Μαρτίου 25, 2009

    Επομένως αυτό το επιχείρημα το βρίσκω πολύ αδύναμο…

    2) Γράφεις:

    «…καθώς και άδικο απέναντι στα κόμματα (ως οργανικά στοιχεία της δημοκρατίας) που επιλεκτικά απευθύνεται..»

    Την επίκριση αυτή τη βρίσκω περίεργη, παράλογη, άδικη και μη αναμενόμενη!

    α) Περίεργη, γιατί στη χώρα μας η κριτική στα κόμματα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας εκτός από έθος και δικαίωμα, αποτελεί και καθήκον των ενεργών και μη πολιτών.
    β) Παράλογη, διότι ο υποφαινόμενος είναι γνωστός ανέντακτος στα πολιτικά κόμματα, αλλά και ενταγμένος στη λογική των κινημάτων βάσης, αλλά και στην προοπτική της άμεσης δημοκρατίας. Επομένως είναι λογική κάθε κριτική εκ μέρους μου. Φυσικά στο συγκεκριμένο θέμα είμαι ένας από πάρα πολλούς που το κάνουν.
    γ) Άδικη, αφού τα κόμματα δεν επιλέχτηκαν «οικεί και ως έτυχεν», αλλά για ένα σημαντικό ζήτημα. Εξάλλου ο υποφαινόμενος έχω ασκήσει κριτική σε όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα για ζητήματα που θεώρησα σημαντικά.
    δ) Μη αναμενόμενη, αφού ως «ερημίτης» είσαι παλιός σχολιαστής και δεν μας έχεις συνηθίσει σε τέτοιου είδους σχολιασμούς. Βεβαίως είναι δικαίωμά σου να κάνειος όποτε το κρίνεις ορθό. Γι αυτό θα το έχω στα υπόψη μου, ώστε να είναι και αυτού του είδους η κριτική σου και αναμενόμενη.

    Παρόλα αυτά άλλαξες τον ρου των σχολίων. Και απ΄αυτή την έποψη προσέφερες το κάτι άλλο. Οπότε σου είμαι και ευγνώμων, αφού για τις επόμενες μέρες – έως το Πάσχα, δεν βλέπω πιθανό να αναρτώ νέα θέμα. Θα μου δοθεί η δυνατότητα και για ιστολογική νήψη.

    Έρωσσο φίλε.

  32. » Επομένως αυτό το επιχείρημα το βρίσκω πολύ αδύναμο…»

    μα για «αυτό το πόστ» μίλησα, κι «αυτού του είδους» ο ρούς του με παρέσυρε … και η κριτική άλλωστε μπορεί και πρέπει να υφίσταται την κριτική της.

    Επί της ουσίας, πάντα πίστευα ότι καλό είναι να πέρνουμε καμμιά φορά το σταυρό ή τη σημαία απ’ το χέρι των καθ’ έξιν ή και κατ’ επάγγελμα «σημαιοσταυροφόρων» να ξεκουράζονται κι αυτοί λιγάκι.

    Καλή επ-ανάσταση.

  33. @ Ερημίτης

    1) …. και η δική μου απάντηση, γι αυτό το ποστ έγινε. Η κριτική βεβαίως θα δέχεται κριτική, όπως και η κριτική της κριτικής.

    2) Πάρτε ό, τι μπορείτε απ’ όσους θεωρείτε καθ΄έξιν… Προσέχετε δε μήπως κάπου, κάποιοι, κάπως δεν είναι καθ’ έξιν… και δεν μπορείτε να την υπο-στείλετε…

    ΥΓ Χμ Η «αγρανάπαυση» είναι μια μορφή εναλλακτικότητας. Και ήδη έχει γίνει. Μόνο που η εναλλακτικότητα δεν γίνεται μόνο με την παντελή αγρανάπαυση…
    Αποδέχομαι την ευχή και την αντ-αποδίδω

  34. Χωρίς να σχολιάσω συγκεκριμένες απαντήσεις θέλω κατ’ αρχάς να καταθέσω την απύθμενη λύπη μου που ο Έλληνας κάθεται και ασχολείται με τις βλακείες που λένε όλοι αυτοί οι παρείσακτοι βουλευτίσκοι, αυτοί οι σοβαροφανείς δήθεν σωτήρες του έθνους που εσείς τρομάρα σας τοποθετήσατε σε θέση ισχύος και τώρα -αφού σας κάθησαν στον σβέρκο ΔΕΝ πρόκειται να το κουνήσουν ρούπι. Αλλά είπαμε, πότε περίσεψε η κριτική σκέψη στον κάτοικο του νεοελλαδιστάν για να την βρούνε όσοι την έχουν ανάγκη, και είναι πολλοί.

    Επί του θέματος τώρα:

    1ον) Ναι μέν έχει δίκηο ο Αλαβάνος για την γραπτή έκδοση του «βία». Έχει όμως μέγα λάθος, πρόκειται για επονείδιστο ολίσθημα (είτε το έκανε εσκεμμένα ή όχι) να ερμηνεύει την λέξη με τον συγκεκριμένο τρόπο. Προφανώς στο μικρό του το μυαλό σκέφτηκε ότι βία η μία βία και η άλλη θα τα πατσίσω. Not so fast, mister!

    2ον) Ναι μεν έχει δίκηο ο Καρατζαφέρης που ερμηνεύει την «βία» ως βιασύνη, αλλά προφανώς -γιατί ποτέ δεν έχει διαβάσει με σπουδή το γραπτό κείμενο- δεν ήξερε ότι το αυθεντικό γραπτό γράφει «βία», απλά θυμότανε τον τρόπο που το τραγουδάμε (και απαγγέλουμε) για να μας κάτσει σωστά το (τροχαϊκό) μέτρο (2 συλλαβές, η πρώτη τονισμένη, η δεύτερη όχι).

    3ον) Ο Σολωμός γράφει τον ύμνο αναφερόμενος (νοερά προφανώς) προς την Ελευθερία. Το πρώτο δίστιχο αναφέρεται στην τρομερή κόψη του τρομερού σπαθιού (που φαντάζεται) να το κρατάει η Ελευθερία. Γιατί κρατάει σπαθί η Ελευθερία και τι θέλει να κάνει; Προφανώς να ελευθερώσει την σκλαβωμένη στον τουρκικό ζυγό Ελλάδα. Πήρε λοιπόν «σβάρνα» η Ελευθερία την ελληνική γή και με «ΒΙΑ» (επίτηδες κεφαλαία διότι ο τόνος είναι περιττός) μετράει την γή. Τι θέλει να πει ο ποιητής; Για τον Αλαβάνο, θέλει να πει ότι η Ελευθερία, έβαλε κουκούλα, πήρε το σπαθί στο ένα χέρι και μία μολότωφ στο άλλο και ξαμολύθηκε να «εφαρμόσει διάφορά ποσά βίας» (sic) προς επίτευξιν του σκοπού της.

    Για τον Καρατζαφέρη η Ελευθερία δεν ήσκησε «βία» αλλά είχε «βια» (αλλιώς «βιάση») να ελευθερώσει την Ελλάδα. Δηλαδή βιάστηκε να επιτελέσει το θεάρεστον έργον της απελευθέρωσης.

    Τελικά τί ισχύει από τα δύο. Ε! λοιπόν, παρ’ όλο που ο Καρατζαφέρ (πώς λέμε; «bra-de-fer») έχει πλησιάσει περισσότερο, κανένας τους, ούτε αυτός, ούτε ο Αλαβάν (πώς λέμε; Allemand) έχουν 100% δίκηο.

    Ο Διονύσιος Σολωμός χρησιμοποιεί την λέξη «βία» γνωρίζοντας ότι κατά την απαγγελία η φυσική ροή της ομιλίας, (λόγω ρυθμού, μέτρου κλπ) θα μεταθέσει τον τόνο στο άλφα. Αυτό μάλιστα τον εξυπηρετεί διότι η λέξη «βιά» (χρησιμοποιώ πολυτονικό) είναι όντως υπαρκτή λέξη της ελληνικής γλώσσας. «Λαϊκότροπος λέξις» μεν, ελλιπής ώς προς τους τύπους και την κλίση (δεν έχει καν πληθυντικό, μόνο τρείς πτώσεις στον ενικό) πλην όμως κάθε σοβαρό (νεο)ελληνικό λεξικό την αναφέρει και μάλιστα ως απευθείας παράγωγο της αρχαίας λέξεως «βία» όπου για αποφυγή της χασμωδίας έχουμε μεταφορά τόνου. Η δε λέξη βία, στα αρχαία χρόνια ΔΕΝ σήμαινε αυτό που σημαίνει σήμερα, ειδικά δε για τον αγαπητό κύριο Αλαβάνο.

    Ως ελάχιστη απόδειξη σας παραπέμπω στην Οδύσσεια (ξέρετε αυτού που οι φίλοι και γείτονές μας εξ Ανατολών απέδειξαν ότι -τελικά- λεγόταν Ομέρ και ήταν πρόγονός τους!) όπου στους στίχους 236-237 της Β’ ραψωδίας ο ποιητής γράφει «έργα βίαια» και μετά «κατέδουσι βιαίως» όταν αναφέρεται στις πράξεις των μνηστήρων της Πηνελόπης: Με πονηριές και κλεψιές ξόδεψαν (σπατάλησαν) την περιουσία του Οδυσσέα ενώ «έκαναν κόρτε» στην γυναίκα του! Βλέπετε λοιπόν ότι βίαιο έργο για τον Όμηρο είναι η πονηριά η κλεψιά στην περίπτωση των μνηστήρων και η χωρίς σκοπό κατανάλωση της περιουσίας «κατέδουσι βιαίως» είναι η άκρατη σπατάλη. Βία στα αρχαία ελληνικά ήταν η «υπέρ το μέτρον πράξις έργω ή και λόγω» ένα είδος «άσκησης πίεσης λεκτικής ή και …χειρονακτικής» προς επίτευξιν κάποιου σκοπού, θα λέγαμε σήμερα. Βέβαια ο συμπαθής Αλαβάνος, όλα αυτά τα προσπερνάει και καταλήγει στο «πύξ – λάξ». Προφανώς, έχει διαπράξει μέγα ολίσθημα.

    Τελικά όμως τι στο καλό εννοεί ο ποιητής όταν μιλάει για την όψι της Ελευθερίας που μετρά την (ελληνική) γή με «βία». Άντε, μία, και θα το πάρει το ποτάμι, άντε, δύο, και κοντεύει, πάει, τρία και το πήρε το ποταμάκι.

    ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑ, εννοεί ο ποιητής καρντάσια μου. Ξέρω, θα μου πείτε, ποιά η διαφορά με το βιασύνη; Άλλο πράγμα κάνω κάτι βιαστικά και άλλο διακατέχομαι από «ανυπομονησία» προκειμένου να κάνω κάτι.

    Διαβάστε προσεκτικά τις στροφές 3-14 και θα διαπιστώσετε ότι το συναίσθημα που θέλει να «περάσει» ο Σολωμός είναι αυτό της υπομονής, της καρτερικότητας που έχει πλέον φτάσει στο απροχώρητο. Από την στροφή 15 και μετά πλέον μας εξιστορεί την πορεία της επανάστασης. Αλλά στην αρχή το ζητούμενο είναι να μας δείξει την ανυπομονησία αλλά και την μεγάλη αποφασιστικότητα της Ελευθερίας να απελευθερώσει την Ελλάδα.

    Τέλος, κάποιος να «κλείσει την πόρτα» επιτέλους σε αυτό το γελοίο θέμα που ξεκίνησαν αυτοί οι δύο γκεμπελίσκοι (δεν θα εκπλαγώ να ήταν και προσυνεννοημένοι μεταξύ τους) και να τους πει ότι η Εθνικός ύμνος στην ουσία είναι 154 στροφές. (Η 1η επαναλαμβάνεται στην 122η και η 2η επαναλαμβάνεται στην 16η, 74η και 87η.) Λεπτομέρεια αλλά σημαντική!

    Άιντε τώρα να σώσετε την Ελλάδα …Θεόπνευστοι και πεφωτισμένοι !!!

    (Και δια την αντιγραφήν, Δημήτριος Π. του Γεωργίου, κάτοικος (ευτυχώς) εκτός Ελλάδος!!!)

  35. Επειδή θεωρώ τον Αλαβάνο ως κατεξοχήν εκπρόσωπο της χειρότερης μορφής πολιτικής αλητείας της άκρας αριστεράς αρνούμαι να σχολιάσω ο,τιδήποτε λέει. Απλά τον απαξιώνω.

    Όσο για την κατάφαση εκ μέρους ορισμένων των γεγονότων του Δεκέμβρη, ας χαίρονται αυτοί και τους βανδαλισμούς (σας αρέσει η Ακαδημία Αθηνών με τις «επιγραφές» των φίλων του υιού του ιού Βούτση;) και τα εκατομμύρια που πληρώνουμε από τις τσέπες μας για την αποκατάσταση καταστροφών (όπως με τον ΗΣΑΠ της Κηφισιάς), αλλά και τα γκαζάκια στις εκκλησίες. Είμαι σίγουρος πως ήταν απλά τα πρώτα και, για να πω την αλήθεια, τα περίμενα νωρίτερα: Ήδη κάποια συνθήματα στην Αθήνα και κάποιες αναρτήσεις στο Indymedia προϊδέαζαν από καιρό.
    Οταν βγήκε το φιδάκι από το αυγό το χειροκροτούσατε, γιατί ήταν κόκκινο και όχι μαύρο. Μόνο που το φιδάκι παραμεγάλωσε και έγινε τέρας και να δούμε πώς θα το εξευμενίσετε όσοι το χαϊδεύατε…

  36. Καλά έχω πάθει πλάκα από το μανιχαΪχτικό πνεύμα που έχει επικρατήσει σ΄αυτή τη συζήτηση.
    Βίαια βια ή βιαστική βία
    Αλαβάνος ή Καρατζαφέρης
    Κόκκινα φίδια ή Μαύρα Φίδια
    Αριστερά ή Δεξιά
    Θεός ή Βελζεβούλ
    Άσπρο ή Μαύρο
    Καλό ή Κακό
    Έλεος ρε παιδιά, υπάρχουν και πολυσήμαντες έννοιες, πολυσύνθετες, αντιθέσεις, συνθέσεις , και σημασίες μεταξύ περισσοτέρων παραγόντων, αισθήματα που δεν είναι ξεκαθαρισμένα, ή εμπεριέχουν περισσότερο από ένα πράγμα . Είναι πολύ συχνό να επιλέξουμε λέξεις με πολλαπλή έννοια, εννοώντας και περισσότερα από ένα πράγμα με μια λέξη. Πόσο μάλλον ένας ποιητής που διαλέγει με πολύ προσοχή τις λέξεις τους, θέλοντας να μεταφέρει περισσότερα πράγματα με τη μια λέξη.
    Αν ακούγατε καλύτερα τα λεγόμενα στο βιντεάκι, θα ακούγατε το Μπαμπινιώτη να λέει ακριβώς αυτό, ότι κατά τη γνώμη του, και παρά τα αναγραφόμενα στο λέξικό του για τη μία σημασία της βίας, ότι ο Σολομός εννοεί ΚΑΙ ΤΗ ΒΙΑΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΗ ΒΙΑΙΗ ΒΙΑ. Απ΄όσα τα υπόλοιπα τα περισπούδαστα που άκουσα και διάβασα, νομίζω ότι αυτό είναι πιο κοντά στην αλήθεια. Και καλά σου λέει ο Cacofonix, Μανιτάρι μου, ξεπέρασε τις ιδεολογικές παρωπίδες. Τι είναι αυτά που λές «Το Μπαμπινιώτη δεν του έχω και πολλή εμπιστοσύνη και για πολιτικούς λόγους». Το ίδιο θα έγραφες αν ζούσε ο Σεφέρης;;;

  37. @Δελφινάκι: Είμαι πολύ μακριά από μανιχαϊστικές τοποθετήσεις (μπορείς, αν σε ενδιαφέρει, να δεις και κείμενα στο μπλογκ μου για να το διαπιστώσεις). Τα «φιδάκια» για μένα είναι αποτρόπαια, είτε μαύρα είτε κόκκινα (όχι τα πραγματικά φίδια, που είναι πλάσματα του Θεού και δεν τα σκοτώνω ποτέ, εννοείται). Μερικοί άλλοι – και Χριστιανοί δυστυχώς -προτάσσοντας ¨ιδεολογικές παρωπίδες» (σωστά το επισημαίνεις) επέχαιραν με το κόκκινο φιδάκι, μόνο που αυτό άρχισε να μεγαλώνει υπερβολικά και να δαγκώνει πολύ. Τον αντιχριστιανικό χαρακτήρα των επεισοδίων του Δεκέμβρη τον είχα επισημάνει εξ αρχής, βλέποντας και επιγραφές στην Αθήνα, που έσπευσαν από την αρχιεπισκοπή να τις σβήσουν («Η Παναγία έκανε έκτρωση», δίπλα στη Μητρόπολη, για παράδειγμα) και γνωρίζοντας «από μέσα» τον χώρο τον Εξαρχείων (δεν είμαι τελικά μονοδιάστατος, οπότε μην σας εκπλήσσει και πάντως δεν είμαι μπάτσος).

    Οσο για τον Μπαμπινιώτη που δεν ερμηνεύει σωστά τον «Ύμνον εις την Ελευθερία» επειδή είναι…δεξιός (να τον απολύσουμε ή, ακόμα καλύτερα, να τον στείλουμε σε κανένα γκουλάγκ μήπως;), θα έλεγα ότι την ίδια ερμηνεία δίνει και ο αριστερός Εμμανουήλ Κριαράς στο λεξικό του. Αλλά και διαβάζοντας το ποίημα, με βάση τα συμφραζόμενα, ευνόητο είναι ότι στον συγκεκριμένο στίχο υποδηλώνεται η βιασύνη, το κατεπείγον. Και φυσικά, από την άλλη, μιλάει για βία το ποίημα σε άλλα σημεία του, ευνόητο είναι. Γίνεται επανάσταση χωρίς βία; Το θέμα είναι γιατί οι άτοπες συγκρίσεις; Και επειδή το γελοίο της σύγκρισης είναι προφανές, όπως είναι προφανής ο επαναλαμβανόμενος εξυπνακισμός του Αλαβάνου – με ύφος χιλίων Τρότσκυ και χιλίων Πολ Ποτ μαζί -αρνήθηκα να μπω στον κόπο να σχολιάσω τα λεγόμενά του. Τον χαρακτήρισα «πολιτικό αλήτη» και αυτό τα λέει όλα.

  38. Ειτε βία είτε βιά, για μενα ειναι προφανες πως ο Αλαβανος διακατέχεται από την νοοτροπία της υποκουλτουρας και των μεθοδεύσεων των αιρετικών: Φτειαχνουν πρωτα μια ιδεολογία κομμενη και ραμμενη στα μέτρα τους και μετα ψαχνουν να βρουν στο Ευαγγελιο εκεινο το διφορουμενο ή δυσκολοερμηνευτο εδαφιο ή χωρίο και το υπερπροβαλουν σαν δογμα για να δικαιολογησουν την πλανη τους, τα εργα και τις ημερες τους. Όποιος έχει ασχοληθει με μάρτυρες του Ιεχωβα θα καταλαβει τι εννοω.

    Ο Αλαβανος λοιπον ως γνησιος απατριδοκάπηλος έβαλε στόχο ΚΑΙ τον εθνικο ύμνο για μικροπολιτικες σκοπιμότητες σαν να μην του έφτανε η πανελλήνια και πανβουλγαρική ξεφτίλα με την Κούνεβα. Πόσο πιό χαμηλά μπορει να ξεπέσει ένας πολιτικός ο οποίος ΔΗΘΕΝ ευαγγελίζεται το διαφορετικό και το ανανεωτικό με τα ίδια μυαλά που κουβαλάνε κατι αιρετικοί που ήρθαν να μας διδάξουν το Ευαγγέλιο που δεν γνωρίζαμε…

  39. Ειρήνη ημίν. Δε σου κάνω άλλο κριτική, πολυαγαπημένο μου Μανιτάρι μέχρι την Ανάσταση, να ΄βιώσουμε λίγο και τα Ιερά Πάθη ως δίδαγμα βιωματικής εμπειρίας που μας δίνει ο Ιησούς ετησίως. Συγχώρα με για τα συνεχή χωσίματα, αλλά είναι που το blog σου είναι ένα ζωντανό πολιτικό καφενείο, όπου μπορούν να γίνουν με αμεσότητα και δρυμήτητα οι κουβέντες που γίνονταν κάποτε στα αμφιθέατρα, στις μαζώξεις, στα καφενεία, και στους κοινωνικούς χώρους. Δυστυχώς πια το σύνηθες στους κοινωνικούς χώρους είναι πως ένας πιο διαβασμένος απ΄΄ τους υπόλοιπους επιβάλλει τη γνώμη του χωρίς καν να δοκιμαστεί η γνώμη αυτή μέσα από μια σφοδρή αντιπαράθεση όπου όμως ο ένας να ακούει τον άλλον με το σεβασμό που του πρέπει, σ΄αντίθεση μ΄αυτό που γίνεται στα τηλεπαράθυρα. , Σ΄αυτό τον τομέα, το blog σου, που είναι ένα ανοιχτό βήμα δημοκρατικ ού διαλόγου, προσφέρει ανεπανάληπτο έργο. Συγχαρητήρια!

  40. H «BIA» αναφέρεται στην ΟΨΗ: «Η ΟΨΗ ΠΟΥ ΜΕ ΒΙΑ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΗ ΓΗ». Το ΒΛΕΜΜΑ δηλ. της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ που γρήγορα σαρώνει τη γή ψαχνοντας τους εχθρούς της.

    Ξεκάθαρα πράγματα, απορώ γιατί να γίνεται τέτοιος σαματάς.

  41. @Μανιτάριε,
    συμφωνώ με την ανάλυσή σου σε γενικές γραμμές, αν και μερικοί επιμένουν πως η συγκεκριμμένη λέξη έπρεπε να μεταφράζεται σαν βιασύνη (κι είναι προφανές ότι μπορεί κάλλιστα να έπαιξε ο ποιητής με τα πολλαπλά νοήματα της ίδιας λέξης, οπότε το θέμα πάλι καθίσταται… τρύπα στο νερό).

    Για το αν ή όχι «έριξε δόλωμα» ο Αλαβάνος στον Καρατζαφέρη, εκπλήσσομαι με τη θεωρία αυτή, που νομίζω κανένας άλλος δεν σκέφτηκε…
    …αλλά χλωμό το βλέπω. Λένε τόσες ΜΠΟΥΡΔΕΣ εκεί στη Βουλή, κάθε μέρα, με τόσο πολύ στόμφο, προσπαθώντας να σπείρουν κάθε φορά εντυπώσεις ώστε είναι σαν να λες ότι σε νεροπόλεμο πιτσιρικάδων κάποιος σημάδεψε επίτηδες έναν άλλον με το νεροπίστολο. ΣΙΓΑ ΤΑ ΑΥΓΑ….
    (εξάλλου, κι αν ακόμη τούριξε δόλωμα ΚΑΛΑ του έκανε. Δεν ήταν φόλα, βέβαια, δυστυχώς… -χεχε).

    Το άλλο το απαράδεκτο που είδα ήταν ΤΟΣΗ πολλή βίαιη αντίδραση κατά του Αλαβάνου, ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΗΤΑΝ ο ίδιος…
    τη στιγμή που ο Καρατζαφύρερ (στο βίντεο που είδα) για ΜΙΑ φορά στη θεατρινίστικη εξτρεμιστική ζωή του, εκφράστηκε ΣΧΕΤΙΚΑ ΗΠΙΑ, πολύ περισσότερο ήπια από διάφορους… Αλβανοφάγους, αργότερα (π.χ. έδωσε στον Αλαβάνο και μερικά ελαφρυντικά σε στυλ «ήταν εύκολο να μην καταλάβει» και «συγνώμη που το λέω» και άλλα… υποκριτικά).

    Μάλλον πρέπει να σκεφτούν ΠΟΛΥ σοβαρά οι Αλαβανοφάγοι μήπως έχουν κάνα πρόβλημα καταπιεσμένου καννιβαλισμού, αλλά τότε διάλεξαν λάθος θύμα, ο άνθρωπος δεν κάνει ΟΥΤΕ γιασούπα, πόσω μάλλον… κρεατοπιτάκια! 🙂

  42. @ omadeon

    Μπορεί να κάνω λάθος ότι έριξε δόλωμα στον Καρατζαφέρη. Αλλά το γεγονός ότι είχε μαζί του όλο τον Υμνο στην Ελευθερία που κατέθεσε στη Βουλή αποτελεί απόδειξη προσχεδιασμένης κίνησης. Επομένως κάπου στόχευε. Που αλλού από τον λεγόμενο πατριωτικό χώρο; Εξάλλου ατός δεν τσίμπησε; Απλά ο Καρατζαφέρης ήταν ο πρώτος που άρπαξε την ευκαρία, το τυρί ήθελα να πω. Το ΚΚΕ ως έμπειρο κόμμα δεν τσιμπάει τόσο γρήγορα…. Χεχεχεχεχχε

  43. @manitaritoubounou
    Ε, όχι και «στόχευε τον πατριωτικό χώρο». Από όσα λίγα ξέρω (γιατί με απωθεί η πολιτική)
    1) ΚΑΝΕΝΑΣ δεν υπάρχει στη Βουλή του λεγόμενου «πατριωτικού χώρου» (π.χ. Καραμπελιάς, Ρεσάλτο, και σία ή άλλοι που… δεν με ενοχλούν καθόλου, όπως π.χ. .,…εσύ -χεχε)…

    2) Η στόχευση είχε σαφές, διαφορετικό κίνητρο, το να δείξει ότι η βία ΟΝΤΩΣ αποτελεί τμήμα ΚΑΙ του εθνικού ύμνου, ώστε να πάψουν οι ηθικολογίες περί σπασμένων τζαμιών και άλλων τινών (όχι ότι εγκρίνω προσωπικά τη βία, ΚΑΘΕ άλλο…)

    3) Η στόχευση ήταν… ολίγον άστοχη, διότι έπρεπε να πεί ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ, ότι είχε το στόχο νούμερο 2. (αλλά δεν πρόλαβε κιόλας, χύμηξε… μελιστάλακτος ο Κ-φύρερ μετά).

    Και πάλι, τόσο εσύ όσο κι εγώ κάνουμε απλές ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ. Το θέμα είναι ίσως το πολύ μεγάλο μίσος, που εξαπολύθηκε. Ε, αν κρίνω από τις αντιδράσεις, ξεσκέπασε ΗΔΗ μέσα στο διαδίκτυο πολλούς ΨΕΥΤΟ-πατριώτες…

  44. Υ.Γ. Για να σου δώσω, Μtb, να καταλάβεις ένα… ΠΑΡΟΜΟΙΟ κίνητρο με όσα εξηγώ στο νούμερο (2), δες ένα βίντεο που έφτιαξα (και τις… λυσσαλέες αντιδράσεις ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ μετά):

  45. @ omadeon

    1) Η άποψη αυτής της Παπαρήγα – στην πραγματική εξέγερση δεν πρόκειται να σπάσει ούτε ένα τζάμι – είναι μόνο για πλάκα….. Η πιθανότητα να συμβεί αυτό είναι στα όρια της αμελητέας ποσότητας.

    2) ‘Οτι ο Νο 1 στόχος είναι τα περί βίας – και ειδικά της εξέγερσης-ξεσπάσματος του Δεκέμβρη 2008 – συμφωνώ.

    3) Θεωρώ όμως πολύ πιθανή και τη δική μου εκδοχή, δεδομένη ότι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται από τον ευρ΄7υ πατραιωτικό χώρο ως εθνομηδενιστικός. Επομένως ο Ο εθνικός Ύμνος/ Ύμνος στην Ελευθερία αποτελεί σίγουρα επιχείρημα και πιθανότατα παγίδα. Σ αυτήν έπεσε μέσα ο Καρατζαφέρης και πολλοί στο διαδίκτυο (εξαιρείται ο επίσημος χώρος Άρδην/Ρήξης και κάποιοι ακόμα)

  46. Αγαπητέ Βουνομανιτάριε,
    Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξέρει ΠΟΥ παν τα τέσσερα (μέρη του)
    ούτε να υπολογίσει μια… Τετραγωνική Ρίζα.
    Βεβαίως και τα άλλα κόμματα έχουν… ξεπεράσει τη Λογική.

    Για τον εθνομηδενισμό έχω αναφερθεί πολλάκις στο μπλογκ μου και δεν θα τα επαναλάβω γιατί μάλλον τα διάβασες (κι όποιος θέλει, κάνει κλικ στο όνομά μου, κλπ). Βασικά είναι μια έννοια ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ σε άλλες γλώσσες και πολύ επικίνδυνη να βασιστεί κανείς πάνω της (σαν κριτική).
    Το μεγαλύτερο δώρο στον Καρατζαφέρη είναι να κυνηγηθεί ο οποιοσδήποτε αριστερός για «εθνομηδενισμό». Είναι μια ακόμη παραλλαγή του «κυνηγητού των Εαμοβούλγαρων» και των «μη-εθνικοφρόνων».

    Για… εθνο-μαλακισμό, όμως, ή για… παράλογο λογισμό (και πανηλίθιο μαζοχιστικό αντιεθνικισμό), πάσο πάω… ΟΣΟ θες.

  47. Υ.Γ. Χρειάζεται μια δική μας συνεργασία, το θέμα της ανάγκης για μια νέα, ανθρωπιστικότερη προσέγγιση στην Ιστορία.

    Αν δεν ήταν πολλοί, τόσο πολύ κολλημένοι (ή σε αέναες ανούσιες διαμάχες μεταξύ τους, μεταξύ χριστιανών και άθεων, κλπ)…
    θα ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ, π.χ. εσύ κι εγώ και αρκετοί άλλοι, χωρίς ΚΑΝΕΝΑ πονηρό κίνητρο, είτε «προδοτικό» είτε όπως το λένε -λανθασμένα θαρρώ- «εθνομηδενιστικό»…
    …να ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΟΥΜΕ τα ιστορικά γεγονότα της βίας και της φρικώδους απανθρωπιάς, χωρίς παρωπίδες, χωρίς τάση είτε να «δικαιολογούμε» είτε να «κατηγορούμε χωρίς λόγο»…
    ώστε να φτάσουμε σε μια νέα, ανθρωπιστικότερη αντίληψη.
    Προσωπικά έχω δηλώσει απλός μαθητής στην Ιστορία και πολλές φορές διαφώνησα με αρκετούς άλλους, λόγω Αξιών.
    Για μένα, ένα μωρό σφαγμένο και πεταμένο στον τοίχο ενώ η μητέρα του βιάζεται, ΔΕΝ αποτελεί «ιστορική αναγκαιότητα» ΟΥΤΕ δικαιολογείται με βάση «αγανάκτηση για 400 χρόνια σκλαβίας». Αποτελεί -απλούστατα- τη χειρότερη πτυχή του Ανθρώπου, η οποία -μοιραία- εκδηλώνεται ΠΑΝΤΑ και σε ΟΛΑ τα άλλα. Π.χ. οι ΙΔΙΟΙ που κατέσφαξαν, βίασαν και βασάνισαν μουσουλμάνους στον (δίκαιο κατά τα άλλα) αγώνα ανεξαρτησίας του 1821, αργότερα ΕΠΑΝΕΛΑΒΑΝ τα ΙΔΙΑ ή και χειρότερα σε ΑΛΛΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, επομένως… πάει και περίπατο η Δικαιολογία της δήθεν «δίκαιης αγανάκτησης για 400 χρόνια σκλαβιάς». Αν δεν αντιμετωπίσουμε ΚΑΤΑΦΑΤΣΑ τον «κακό εαυτό» μας, δεν θα βελτιωθούμε ηθικά ποτέ. Και η ιστορία δείχνει ότι τα ΙΔΙΑ επαναλήφθηκαν σε άλλες περιόδους π.χ. τα έκτροπα που έκανε ο Ελληνικός στρατός στη Μικρά Ασία.

    Θα το πω κι αλλιώς, για να μην παρεξηγηθώ. Ο εθνικός ύμνος αποδεικνύει ΚΑΙ αυτός αρκετή ιδιαίτερα φρικιαστική βία, σε ορισμένους στίχους ΠΟΛΥ μετά εκείνες που συζητάμε. Μία βία που επαναλήφθηκε ΚΑΙ σε άλλους Ελληνες, μάλιστα, άρα δεν είναι καν στοιχείο για «εθνική καταδίκη», ΟΥΤΕ και για υποτίμηση της αξίας του Δίκαιου Αγώνα του 1821. Αποτελεί όμως αιτία για ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ και για ΒΕΛΤΙΩΣΗ. Διότι… ανάμεσα σε άλλα, στα οποία μας «εκπαίδευσαν καλά» οι… αφέντες μας οι Οθωμανοί, φαίνεται πως ήταν ΚΑΙ η δική τους ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, η κτηνώδης μεταχείριση αμάχων, και άλλα.

    ΑΝ θέλουμε να μείνουμε ΒΑΡΒΑΡΟΙ, ας αυτολιβανιστούμε κι ας λέμε ότι μας «συκοφαντούν» οι λεγόμενοι εθνομηδενιστές.
    ΑΝ όμως θέλουμε να ΒΕΛΤΙΩΘΟΥΜΕ, να γίνουμε πολύ πιο ανθρωπιστές και πιο ΔΙΚΑΙΟΙ, χωρίς βέβαια να χάσουμε τον πατριωτισμό μας, οφείλουμε να κάνουμε μια νέα προσέγγιση.

    ΔΕΝ είναι υποχρεωμένο κάθε μωρό να ΕΠΑΝΑΛΑΒΕΙ τα λάθη των προγόνων του, ΟΥΤΕ να δεχτεί τις δικές τους αξίες….

  48. @ omadeon

    Τα λόγια σου βγάζουν μια ειλικρίνεια, πιο καθαρή αυτή τη φορά. Προσωπικά συνεργάζομαι συχνά και πολύ και με «άθεους» στην πραγματική ζωή, όπως έχω φάει από μερικούς και «χυλόπιτες».
    Τα ίδια και πιο ακραία από αδελφούς – ορθοδόξους παρακαλώ – χριστιανούς. Με μερικούς έχω συνάψει στην όντως ζωή σχέσεις που ξεπερνούν τα συνηθισμένα όρια, αλά έχω πληγωθεί πολύ βαθιά από μερικούς … ανεγκέφαλους.

    Όσον αφορά την ιστορία, οφείλουμε με τέσσερις τουλάχιστον όρους να τη δούμε, ώστε να βελτιώσουμε το τώρα και να πάμε πολύ μακριά το αύριο:

    1) Συζήτηση με πραγματικά στοιχεία και όχι εικασίες ή διαστρεβλώσεις συνειδητές.

    2) Δεν κρίνουμε ποτέ το παρελθόν με βάση τις ηθικές ή ανθρωπιστικές ή κοινωνικές ή πολιτικές κατακτήσεις του τώρα, αλλά με βάση τον τότε ηθικό-ανθρωπιστικό-κοινωνικό-πολιτικό κλίμα της τότε εποχής για να είμαστε δίκαιοι, χωρίς βεβαίως να αποδεχόμαστε για το τώρα αυτά που η ανθρωπότητα έχει απορρίψει.

    3) Σεβασμό στα κριτήρια των άλλων – πέρα από τις διαφωνίες- χωρίς φανατισμούς.

    4) Σεβασμό στις προσεγγίσεις για το όραμα του αύριο, χωρίς εκπτώσεις βεβαίως, διότι από την ιστορία επιλέγουμε εκείνα τα στοιχεία που οδηγούν στους νέους οραματισμούς αλλά με όρους αλήθειας. Και εδώ είμαστε σε ιστορικό σταυροδρόμι. Εδώ είναι η μεγάλη δυσκολία.

    Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα μπορούμε να δούμε ακόμα και τον ΥΜΝΟ στην Ελευθερία…, αλλά όχι να τον χρησιμοποιούμε για μικρο-πολιτικούς σχεδιασμούς. Σ’ αυτά είμαι αμείλικτος….

    Τις ευχές μου

  49. Φίλε Βουνομανιτάριε,
    σε ΟΛΑ συμφωνώ, σε ΕΝΑ όμως… έχω μια μικρή ένσταση.
    στο (2).

    Επί μεγάλο διάστημα συμφωνούσα απόλυτα, ότι «δεν πρέπει να κρίνουμε το παρελθόν με τα μέτρα του παρόντος».
    Και -για την ακρίβεια- ΔΕΝ αμφιβάλλω ότι σε ΠΟΛΛΟΥΣ, πάρα πολλους τομεις (π.χ. έθιμα κάθε εποχής) αυτό ΙΣΧΥΕΙ και δεν διαφωνώ.

    ΟΜΩΣ, φίλε χριστιανέ…
    ΟΜΩΣ…

    1) Υπάρχουν εγκλήματα που ΕΙΝΑΙ καταδικαστέα, εξίσου, σε ΚΑΘΕ εποχή. Οπως είπα, ένα μωρό σφαγμένο και πεταμένο στον τοίχο, παραμένει ΕΞΙΣΟΥ φρικώδες γεγονός είτε συνέβη σήμερα, είτε σε άλλη εποχή, ακόμη και στην εποχή του Χριστού…

    2) Η ηθική ποιοτητα ΔΕΝ αποτελεί «κατάκτηση εποχών» ή κάτι που μπορούμε να . ΕΣΕΙΣ πρώτοι, ως χριστιανοί, τη θεωρείτε σαν κάτι περίπου αιώνιο και ΑΠΟΛΥΤΟ. Εγω θα ήμουν ο πρώτος που θα διαφωνούσε ΚΑΠΩΣ, π.χ. λόγω του ότι οι πράξεις δεν κρίνονται αποκομμένες από πολλά άλλα, σχετικά πράγματα, ούτε είναι ΠΑΝΤΑ απόλυτη η Ηθική εν γένει. Είναι και σε μεγάλο βαθμό ΣΧΕΤΙΚΗ. π.χ. σχετική και τις ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ που έχει στους άλλους, ή στην εποχή της…
    Παρόλ’ αυτά, ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να διακρίνουμε μεταξύ ηθικών αληθειών που είναι σχετικές (π.χ. θέματα θεσμών Γάμου) και ηθικών αληθειών που είναι ΑΙΩΝΙΕΣ και πιο σημαντικές…

    3) Τα στοιχεία που βρήκα είναι αμείλικτα, δυστυχώς. Είναι παράλογο να μη λάβουμε υπ’ όψη τη Βαρβαρότητα των ίδιων των Οθωμανών, η οποία προφανώς «πέρασε μέσα» στον ίδιο τον ψυχισμό των (τότε) ραγιάδων, κάνοντάς τους ΠΕΡΙΕΡΓΑ ανεκτικούς σε εγκλήματα παρόμοιας αγριότητας, τα οποία όπως είπα ΕΠΑΝΕΛΑΒΑΝ και ο ένας στον άλλον (ΟΧΙ όλοι βέβαια, υπήρξαν και αρκετοί που ΔΕΝ τα έκαναν)…

    4) Η ανθρωπότητα πάσχει, ΕΞ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ, στον τομέα αυτό. Τάχει πει και ο Τζωρτζ ΣτάΪνερ για ΟΛΗ την Ιστορία της, σε πρόσφατη συνεντευξή του. Ανακαλύπτοντας τη μεγάλη βαρβαρότητα του Ανθρώπινου Γενους, ΔΕΝ θα σταθούμε ΜΟΝΟ στη δική μας ή σε εκείνη άλλων λαών. ΟΛΟΥΣ πρέπει να τους επανεξετάσουμε ΚΡΙΤΙΚΑ.

    5) Αν ΤΟΣΟ εύκολα ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΜΕ τις απανθρωπιές άλλων εποχών, με βάση ότι «έτσι κάνανε όλοι τότε», τότε… ΚΑΘΕ βελτίωση ΑΚΥΡΩΝΕΤΑΙ. Εξάλλου, τα ΙΔΙΑ ακριβώς εγκλήματα επαναλαμβάνονται. Εφόσον δεν υπάρχει μια Ανθρωπιστική Παιδεία, η ανθρωπότητα παραμένει ΙΔΙΑ.

    (για άλλες πτυχές του ίδιου θέματος θα κάνω κάποιο ποστ)

  50. @ omadeon

    Στο πνεύμα των όσων γράφεις και εδώ δεν διαφωνώ. Απλά επειδή ο παράγοντας εποχή συχνά παραμελείται, οφείλω να τον τονίσω. Βεβαίως και υπάρχουν διαχρονικά ηθικά κεκτημένα που δεν δικαιολογούνται.
    Παράδειγμα τρανταχτό η προδοσία και μάλιστα επ΄αμοιβή. Στις εκκλησιές τις ορθόδοξες δεν υπάρχει π.χ. περίπτωση να αλλάξει η καταγγελία κατά της προδοσίας του Ιούδα (Ισκαριώτη) και της ομάδας των Εβραίων που φώναξαν αυτό το άθλιο «Αρον, άρον σταύρωσον αυτόν».

    Με εννόησες νομίζω…. Απ’ εκεί και πέρα φυσικά και θα κριθούν και ακρότητες ιστορικές-όπως με τα μωρά-, αλλά αυτές δεν μπορούν να έχουν «ολοκληρωτικά» χαρακτηριστικά, δηλαδή «μαζί με τα ξερά να καίμε και τα χλωρά». Σ’ αυτό είμαι απόλυτος.

  51. Η «σκοπιμότητα» και η «δεοντολογία» είναι ακριβώς το μεγάλο πρόβλημα.

    Π.χ. αν ένας «ανθρωπιστής» αποκαλύπτει τα εγκλήματα των Ελλήνων του 1821 με σκοπό να… αποκρύψει εκείνα των Οθωμανών ή να τα δικαιολογήσει, τότε…
    Να τον ΒΡΑΣΩ τον «ανθρωπισμό του», είναι ΗΔΗ νοθευμένος.

    Στην πραγματικότητα, όμως…
    μια ΑΜΕΡΟΛΗΠΤΗ ματιά στην Ιστορία αποκαλύπτει ΠΟΛΛΑ, μεταξύ των οποίων και η ευκολία των ΜΥΘΩΝ του σήμερα.

    Ο επικρατέστερος μύθος είναι βέβαια ότι οι… δικοί μας πρόγονοι είχαν πάντα δίκιο, ήσαν πάντα οι «καλοί» (και όταν έγιναν «κακοί» τους εξανάγκασαν ΠΡΩΤΟΙ οι άλλοι, οι «κακοί»). Αυτός ο μύθος είναι ΠΑΙΔΙΚΟΣ, αλλά… προκάλεσε την εμφάνιση ακριβώς αντίθετων, «αντι-εθνικιστικών» μύθων.

    Μας ενδιαφέρει άραγε, η ΒΕΛΤΙΩΣΗ του Ανθρώπου, ή όχι;
    ΟΧΙ υπεροπτικά, ΟΧΙ σαν να «κατέχουμε εμείς την ηθική που οι άλλοι (ή άλλες εποχές) δεν είχαν». Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει, είμαστε ΚΑΙ ΤΩΡΑ «για τα μπάζα» ως Είδος, όπως απέδειξε τόσο το Αμπου Γκράϊμπ, όσο και οι σφαγές των Αλγερινών στην Αλγερία από τους Γάλλους, πριν ελάχιστες μόνο δεκαετίες, ή η Σρεμπρένιτσα ή τα πογκρόμ που έκαναν οι Τούρκοι στην ΚΩσταντινούπολη, ή και… ΑΚΟΜΗ και τα δικά μας (άγνωστα) μετέπειτα πογκρόμ (μικρότερα σε έκταση) που διέπραξαν χριστιανοί της Θράκης κατά των μουσουλμάνων (το 1990 αν δεν κάνω λάθος).

    Η ανάγκη για μια ανθρωπιστική εγρήγορση πρέπει να καταστεί ΣΑΦΗΣ και να απαλλαγεί από ΚΑΘΕ σκοπιμότητα, είτε ντόπια είτε διεθνή, είτε εθνικιστική είτε αντιεθνικιστική.

    ΠΟΙΑ χώρα έχει πραγματικά ανθρωπιστική παιδεία? Μόνο ελάχιστες και σε ΠΟΛΥ λίγα…

  52. @ omadeon

    Αυτά είναι σωστά και σε πολλούς αυτονόητα. Πάντως ας έχουμε στην άκρη του μυαλού μας και την πολλαπλή προπαγάνδα.
    Κάτι π.χ. έπεσε στα αυτιά μου, συγγνώμη στους οφθαλμούς μου για το τι έγινε στην Στρεμπρένιτσα, αρκετά δηλαδή διαφορετικό απ’ ό,τι μας σέρβιραν τα διεθνή ΜΜΜΕ του συστήματος (ΚΑΙ) εισβολής…. στην πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία…

  53. Και εσείς αλλά και όλα τα ιστολόγια που υπερασπίστηκαν τον Αλαβάνο στο συγκεκριμένο δεν κάνετε τίποτα άλλο από το να πυροβολείτε οι ίδιοι την αξιοπιστία σας.

    Λίγη ντροπή δεν έχετε;

    Ο συγκεκριμένος στίχος εννοεί τη ΒΙΑΣΥΝΗ με την οποία ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΗ ΓΗ η ΟΨΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

    Δηλαδή την ταχύτατη εξάπλωσή της παντού.

    Και αν δεν πιστεύετε τα λεξικά που σας τέθηκαν υπόψιν, διαβάστε τις μεταφράσεις του εθνικού μας ύμνου. Ολες μα όλες μιλάνε για βιασύνη, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και καμία δε μιλάει για βία. Λέτε όλοι οι φιλόλογοι του κόσμου να είναι Καρατζαφερικοί πριν τη γέννησή του;

    Το γεγονός ότι καταδικάζετε σε λάθος τον Καρατζαφέρη επειδή δεν τον γουστάρετε και το ότι υπερασπίζεστε σε ορθό τον Αλαβάνο επειδή φλερτάρετε μαζί του, αποδεικνύει ότι ΔΕΝ είστε αξιόπιστοι και ΔΕΝ είστε φερέγγυοι όχι μόνο σ’ αυτό αλλά και σε Ο,ΤΙ ΑΛΛΟ ΛΕΤΕ.

    Αυτά.

    Και κάτι ακόμη. Προσέξατε και το ΥΦΟΣ του Αλαβάνου όταν έλεγε την κοτσάνα;;; Μα δεν ντρέπεται;; Και αδιάβαστος και αλαζών;

  54. @ Τηλέμαχος

    Χριστός ανέστη κατ’ αρχήν…..

    Αν διαβάσεις καλά ούτε τον Καρατζαφέρη, ούτε τον Αλαβάνο υπερασπίστηκα, εκτός και αν ήθελες μονόμπλευρες στηρίξεις, πράγμα που δεν θα γίνεται από μένα άδικα….
    Όλες οι μελέτες που βγήκαν έδωσαν διπλή ερμηνεία: Και βια=βία και βία=βιασύνη.

    Εξάλλλου αγαπητέ – ανεξάρτητα απ το ότι γέμει από βια=βία ο Ύμνος – η βια μια βιασύνη στην ιστορία και η βιασύνη οδηγεί σε βία….

    Αυτά τα ολίγα, Αν χρειαστεί θα επανέλθω πιο δριμύς.

  55. ΠΑΡΑΤΗΡΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ, ΑΝ ΔΗΛΑΔΗ Ο ΑΛΑΒΑΝΟΣ ΜΕΤΕΦΡΑΣΕ ΣΩΣΤΑ Η ΟΧΙ ΤΟΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΣΤΙΧΟ, ΑΓΑΝΑΚΤΩ..
    Πραγματικά, αν υπάρχει τέτοιος φαρισαϊσμός στην κοινωνία μας, τότε με βιασύνη και με βία να τον σβήσουμε, αλλάζοντας ακόμα και το νόημα των στίχων!

  56. @ ΤΣΟΥΚΝΙΔΑ

    εντάξει, αλλά να κάνουμε και σοφάτισμα στον Ύμνο πάει πολύ!

  57. Χαίροομαι αφάνταστα που ο διάλογος που πραγματοποιήθηκε μας φώτισε όλους και μας έφερε πιο κοντά στην αλήθεια΄(» Και βια=βία και βία=βιασύνη» ) έτσι όπως πρέπει στον άμεσο-δημοκρατικό διάλογο αγαπητικών προσώπων εν κοιν ωνία. Ελπίζω να καταλάβες, Μανιτάρι μου, την αγαπητική κριτική που σου έχω ασκήσει, κι αν λέω καμιά κουβέντα παραπάνω, είναι πάνω στη φόρτιση της αμεσότητας. Ως προς το στίχο του Σολομού, και την εικόνα της Ελευθερίας που μεταφέρει μέσα στο στίχο του, εμένα η Ελευθερία μου φαντάζει ως αετός (δικέφαλος βυζαντινός, ή μονοκέφαλος-σύμβολο της ελευθερίας προερχόμενη από δυσμάς την εποχή εκείνη-διαλέγετε και παίρνετε) που κρατάει κοφτερό σπαθί και μετράει τη σκλαβωμένη γη που θέλει να ελευθερώσει με το σπαθί της, έτσι ακριβώς όπως τη μετράει με την όψη του ένας αετός πριν ορμήσει στη λεία του -γρήγορο βιαστικό βλέμμα που σαρώνει τα δεκάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα γής που θωρεί κάτωθεν, αλλά και βλέμμα βίαιο και σπιθοροβόλο, που δεν κοιτάει ρομαντικά και νωχελικά, ούτε φοβισμένα και βιαστικά, αλλά βίαια και βιαστικά, για να αρπάξει τη λεία – εδώ η λεία είναι ο δυνάστης Οθωμανός-και οι ντόπιοι συνεργάτες του, είτε αυτοί είναι η μειοψηφία των Τούρκων (σφαγή της Τριπολιτσάς) είτε των ύπολοίπων προσκυνημένων (φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους)

    Χρηστός Ανέστη και πάλι. Ελπίζω να τα πούμε από κοντά συντομότατα. Υ.Γ. Είχαμε μια γονιμότατη συζήτηση στο βαπόρι με το σ. Αντώνη τον Κολυμπάριο. Μου έδωσε πολλές ελπίδες για μια νέα οραματική κατεύθυνση στις εκπαιδευτικές διεκδικίσεις

  58. @ Δελφινάκι

    Κάλιο αργά, παρά ποτέ. Αληθώς ανέστη.

  59. Μιά ακόμα ενδιαφέρουσα άποψη επί του θέματος από την ιστοσελίδα του περιοδικού «Μανιφέστο»
    http://grmanifesto.wordpress.com/

    «Libertά vo candtando»
    τοῦ Δ. Κοσμόπουλου ποιητή καί δοκιμιογράφου

    «…Ψάλλω τήν Λευτεριά…», λέει ὁ στίχος τοῦ Dante πού βάζει προμετωπίδα ὁ Διονύσιος Σολωμός στόν «῞Υμνο εἰς τήν ᾿Ελευθερίαν». Οἱ ῞Ελληνες ὀφείλουν νά χαίρονται… Οἱ πολιτικοί μας ταγοί ἐπανέρχονται στίς εὐγενέστερες στιγμές τοῦ κοινοβουλευτικοῦ μας βίου. ῞Οταν πολιτικοί, ὅπως ὁ ᾿Ηλίας ᾿Ηλιοῦ, ὁ Γεώργιος Παπανδρέου, ὁ Παναγιώτης Κανελλόπουλος ἤ ὁ Γεώργιος Καρτάλης, ἐγκρατεῖς κάτοχοι ἑλληνικῆς παιδείας καί γλώσσας, στήριζαν τά ἐπιχειρήματά τους στούς θησαυρούς τῆς παρακαταθήκης μας. ᾿Αλλιῶς δέν ἐξηγεῖται· Μάθαμε, προσφάτως, ἐντός Κοινοβουλίου, ἀπό τόν κύριο ᾿Αλαβάνο, ὅτι ὑπάρχει καί καλή βία. ῎Αρα δικαιολογοῦνται οἱ «ἐπαναστάτες» πού καῖνε καί σπάζουν. ᾿Αφοῦ στόν ἐθνικό ὕμνο ἡ ὄψη τῆς ἐλευθερίας «…μέ βία μετράει τή γῆ». ῎Οχι! Δέν εἶναι «βία», εἶναι «βιά» ἀπήντησεν μετά σπουδῆς ὁ Γιῶργος Καρατζαφέρης. Καί σημαίνει «βιασύνη»… Αὐτό θά πεῖ κοινωνία αὐτοσυνειδησίας! Οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ ἔθνους, ἐν Κοινοβουλίῳ, θέτουν ζητήματα ἑρμηνευτικῆς στόν Σολωμό… Οἱ ῞Ελληνες μᾶλλον πρέπει νά κλαῖνε. Μέ μαῦρο δάκρυ… ῾Η μικροκομματική μιζέρια, κύριο χαρακτηριστικό τῆς ὁποίας εἶναι ἡ γλωσσική ἀφασία (τοῦ «δέν δικαιοῦσθε διά νά ὁμιλεῖτε», λόγου χάριν), ἐπιστρατεύει κι ὄσα ἱερά ἀγνοεῖ γιά τίς ἄθλιες σκοπιμότητές της. ῾Ο ἕνας τους, σέ ντελίριουμ ἰδεοληψίας, μέ νεοζντανοφικό τρόπο, ὑπερασπίζεται τόν φασιστικό ἀμοραλισμό τῆς κουκουλοφορίας. ῾Ο ἕτερος ἐθνορητορεύει, γιά κουκιά, ὅπως οἱ φουσκωμένοι διάνοι. ῾Ο τρίτος νοιάζεται γιά τά «προσωπικά του δωράκια» ἀπό τόν κορβανᾶ. Καί τά λοιπά. (Γιά νά μαθαίνουνε οἱ μικρομαγαζάτορες τῶν κομμάτων. Στίς «Σημείωσες τοῦ ποιητῆ», στήν α’ ἔκδοση (1825), ὁ γενάρχης τῆς ποιητικῆς μας παράδοσης Διονύσιος ῾Ιερομόναχος Σολωμός, ἀπαντώντας στίς κατηγορίες πού λάβαινε ὅτι ὁ ῞Υμνος ἐκφράζει «ὑψηλά νοήματα» πλήν μέ «στίχους σφαλμένους», γράφει γιά τήν μετρική τοῦ ποιήματος· «…Τό ια (βία), τό εει (ρέει), τό αϊ (Μάϊ) (…) ὅταν δέν εἶναι εἰς τό τέλος τοῦ στίχου, δέν κάνει παρά μία συλλαβή (…)». Βία, λοιπόν ἡ λέξη. Σημαίνει τό βλέμμα πού ρίχνει ἡ ἐλευθερία, φλογερό καί πεῖσμον. Πού περνάει, ἀναμετρώντας ἀτίθασα ὅλη τήν γῆ. Βία τοῦ βλέμματος καί τῆς ψυχῆς. ᾿Ανυποχώρητη. ᾿Από τόν πιό ἀναστάσιμο ποιητή μας πού εἶδε τήν «Μητέρα μεγαλόψυχη, τήν θεϊκιά πατρίδα» τυλιγμένη μέ «φύλλα τῆς Λαμπρῆς», μέ φύλλα τῶν Βαγιῶνε». Προτείνω, ὡς πολίτης, πρό ἡμερησίας διατάξεως συζήτηση στή Βουλή, μέ θέμα· «῏Ητο ἤ δέν ἦτο ὁ Σολωμός στυγνός ἐθνικιστής»); Σταυρώνεται τό ἐσφαγμένο ᾿Αρνίο, γιά νά ἀναστηθεῖ μαζί Του ἡ τύφλα μας. Στή Δέκατη ἕκτη παράγραφο τῶν σημειωμάτων, στήν «Γυναίκα τῆς Ζάκυνθος» (1825 – 1826), ὁ Διονύσιος ῾Ιερομόναχος βάζει ἕνα Μεσολογγίτη νά μιλᾶ· «Πῶς πάει τό ἔθνος, πῶς πᾶνε οἱ δουλειές; Καί ἄφησε τό κουπί του καί μέ τό χέρι ἐσυχνόκοβε τόν ἀέρα orizzontalmente (σ.σ.· ὁριζόντια). Εἶδες νά μαδᾶνε τήν κότα καί ὁ ἀέρας νά συνεπαίρνει τά πούπουλα; ῎Ετσι πάει τό ἔθνος». Σπολλάτη σας, «φασουλῆδες, μακριά, κι ἐσεῖς παλιάτσοι» γιά νά θυμηθοῦμε τόν Παλαμά

  60. Συγνώμη αλλά είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;

    Λέει το μήνυμα του «από πάνω»: …γράφει γιά τήν μετρική τοῦ ποιήματος· «…Τό ια (βία), τό εει (ρέει), τό αϊ (Μάϊ) (…) ὅταν δέν εἶναι εἰς τό τέλος τοῦ στίχου, δέν κάνει παρά μία συλλαβή (…)».

    Αυτό που εγώ καταλαβαίνω και βοηθήστε με (ή και διορθώστε με) σας παρακαλώ, είναι ότι αφού στον στίχο «που με βια μετράει την γή» το «βια» «δέν εἶναι εἰς τό τέλος τοῦ στίχου» τότε είναι μία συλλαβή και -αναγκαστικά προφέρεται με τον τόνο στο -ιά, δηλαδή «βιά». Ο ίδιος λοιπόν ο Σολωμός προσφέρει την απάντηση στο ερώτημα που μας βασανίζει τόσο καιρό.

    Παρ’ όλα αυτά όμως, καπάκι πετάγεται ο «αρθρογράφος» και μας εξηγεί: «Βία, λοιπόν ἡ λέξη.»

    Μα βρέ καλέ μου, βρε χρυσέ μου, αφού το λέει ξεκάθαρα ο ίδιος ο δημιουργός εσύ τι ανακατεύεσαι;

    ΟΧΙ (μεταξικού τύπου μάλιστα) είναι «Βία». Ούτε συζήτηση!

    Δηλαδή σώνει και καλά βία=εξαναγκασμός.

    Άξιος, άξιος ο ρέκτης. Για να επιληφθεί αμέσως το γραφείο ιδεολογίας και σχεδιασμού του (τ)Σύριζα.

    Επίσης εσείς όλοι οι περισπούδαστοι ιστορικοί αναλυτές που χωρίς ίχνος ντροπής αναλύετε ιστορικά γεγονότα του 1821, βάσει αντιλήψεων του 2010, το κάνετε επειδή δεν έχετε κάτι καλύτερο να απαλύνετε την ανία σας ή είστε βαλτοί; Έλεος κυρίες και κύριοι, οι ενσταντανέ ιστορικές ακροβασίες μπορεί να είναι «νόστιμες» και να φαντάζουν «μοντερνέ» αλλά σε καμμία περίπτωση δεν είναι επιστήμη. Και η ιστορία, ειδικά η ανάλυσή της, είναι επιστήμη. Όχι επί ποδός φληναφηματολογία επί παντός επιστητού για γεμίζουν τα blogs με μπαρούφες. Σοβαρευθείτε επιτέλους …

    Και εν τέλει, χρησιμοποιείστε την γλώσσα σωστά. Κάποιος ελαφρά την καρδία, προφανώς και ελαφρός στο πνεύμα, γράφει ότι η «όψι» αναφέρεται στο βλέμμα της ελευθερίας. Κρίμα, ο ποιητής ξεκάθαρα αναφέρεται στο πώς βλέπει αυτός την Ελευθερία και πώς την αναγνωρίζει. Η συνολική εμφάνιση και όψις της Ελευθερίας είναι αυτή που υποδηλώνει την ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑ για να λευτερωθεί η γής.

    Τελικά, άλλο είναι γραμμένο, άλλο διαβάζετε, άλλο καταλαβαίνετε και όπως θέλετε το ερμηνεύετε. Φτάνει πιά. Ανοίξτε και κάνα λεξικό και διαβάστε και κάνα αρχαίο συγγραφέα να ακονισθεί το μυαλό λίγο. Διότι για τους περισσότερους που διάβασα τις σαχλαμάρες τους εδώ μέσα, τα ελληνικά τείνουν να καταντήσουν …ξένη γλώσσα.

    Έλέος κυρίες και κύριοι. Όταν ο Δ. Σολωμός έγραφε ΒΙΑ, ήθελε να πεί «βιά» γιατί ήξερε ότι ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ το ποίημα ΚΑΙ στο διάβασμα, ΚΑΙ στην απαγγελία ΚΑΙ στο τραγούδια «βιά» θα προφερθεί. Δεν «βγαίνει» αλλιώς το τροχαϊκό μέτρο. Θα μπορούσε να γράψει για την όψη που σκληρά ή γοργά μετρά την γή». Τότε τα πράγματα θα ήταν ξεκάθρα. Αλλά προτίμησε αυτή την λέξη γιατί ήταν ΠΟΙΗΤΗΣ.

    Και το χειρότερο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να επιτρέπουμε σε ακραίους πολιτικάντηδες όπως είναι τόσο ο Αλαβάνος όσο και ο Καρατζαφέρης, να ερμηνεύουν κατά το δοκούν τον Εθνικό μας Ποιητή.

    Ας πάψει πιά αυτή η γελοία συζήτηση. Δεν το καταλαβαίνετε ότι όσο περισσότερα γράφετε τόσο περισσότερο εκτίθεστε; Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν. Ιδού το παράδειγμα !!!

  61. @ Αντι-ακραίος.

    Γράφεις πάρα πολλά ενώ ζητάς το … λακωνίζειν…

    Λοιπόν εδώ όλη η συζήτηση κατέληξε: και βία και βιά αδιαρέτως, ασυγχύτως, αχωρίστως….

    Όσοι είστε μόνο με το ένα, είτε συριζίζειν, είτε λαϊκίζειν την πατήσατε!

    ΥΓ Και ευγενικά αδελφέ….

  62. Τρία ολόκληρα χρόνια μετά και είναι σαν χθές…

    Σου απαντώ λοιπόν:

    Μα γράφω πολλά μπας και ξεστραβωθείτε αγράμματοι! Μέχρι και τον -ακόμη άγνωστο στους περισσoτέρους- Όμηρο σας παρέθεσα για να σας πείσω επιχειρηματολογώντας και όχι φληναφηματολογώντας. Αλλά εσείς τίποτα. Μυαλό μανιτάρι που λένε.

    Και «βία» και «βιά» λοιπόν με το ζόρι, άσχετα αν -τελικώς- και τα δύο σημαίνουν το ίδιο αφού προέρχονται από την ίδια ρίζα. Η βία του χρόνου (ανυπομονησία) είναι αυτή που έκδηλα αναγνωρίζεται από τον ποιητή στην όψιν της Ελευθερίας. Αυτή είναι η μία και μοναδική λογική έννοια -ούτε καν ερμηνεία- του κειμένου του Σολωμού.

    Κλείνοντας δεν μπορώ να μην σχολιάσω την γραφική τοποθέτηση από το Δελφινάκι: Μες την τρελλή χαρά για τον «δημοκρατικό διάλογο» αποφασίσαμεν και διετάξαμεν ότι έτσι είναι επειδή το λέω εγώ και αυτοί που συμφωνούν μαζί μου. Απίστευτη ατάκα! Ασχέτως αν κάποιων άλλων έχει μαλλιάσει η γλώσσα τους να παραθέτουν στοιχεία αντικειμενικά και χωρίς συναισθηματισμούς, επιχειρήματα και όχι ιδεοληπτικές εμμονές.

    Αυτή είναι η Ελλάδα της μεταπολίτευσης με το δικό της κυλώνειο άγος. Που κλάταρε από το άχθος της δικής της εγωπαθούς εσωστρέφειάς και μόνη της πήρε το πιστόλι και αυτοκτόνησε μέρα μεσημέρι καταμεσίς στην πλατεία Συντάγματος αν και το ύστατο σημείωμα του αυτόχειρα γράφεται εδώ και τουλάχιστον 37 χρόνια. Καλά να πάθετε, σας άξιζε. Το ερώτημα πλέον είναι αν μάθατε.

  63. @ Αντι-ακραίος – @ εγ-γράμματε

    Εμείς αγράμματοι…. Αφού το λές εσύ υπερφίαλε εισαγελέα των γνώσεων εξ αποστάσεως…

    Εμείς οι αγραμματοι επιμένουμε και στη βία και στη βιά.. Του λαού βεβαίως….

    Όμως η ελλαδική μεταπολίτευση: ούτε βία είχε, ούτε βιά απέναντι στην βαρβαρότητα, ειδικά μετά το 1981…. Παρα μόνο μικρές εστίες, ως απλό αντιπαράδειγμα. Γι αυτό νίκησε (ελπίζω όχι μόνιμα) και η βία και η βιά της δήθεν Ενωμένης Ευρώπης. Γιατί νίκησε η βία και η βιά του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου.

    Γι αυτο και παρόμοια προβ΄ήματα αναδύθηκαν σε όλες τις χώρες του μεσογειακού νότου, των Βαλκανίων, της δυτικης Ευρωπαϊκής περιφέρειας, των πρωην σοβιετικών κρατών…

    Κυρίως, Χωρις ενωμένη πολιτισμική αρμάδα ριζών και χωρίς οραματική πυξίδα που να ενώνει το λαό και να δείχνει μέλλον στη νεολαία κινήθηκαν πολλοί: (μαρξίζοντες, αναρχίζοντες, νεοπαγανιστές, θρησκόληπτοι, φιλοχρήματοι, ποδοσφαιρόφιλοι, σιξιστές, και δεν συμμαζεύεται…

    Εμείς όχι τώρα , αλλά από τα νιάτα μας τα θέταμε. Και όποιος αμφιβάλλει ας δει τις σελίδες….

    Καλή ανάσταση στους αγράμματους, καλό Πάσχα στους εγγράμματους….

    ΥΓ: Κάποιοι τι έχουν κάνει από την πατρίδα τους για ίδιον όφελος (συνήθως), αλλά πουλούν πολύ πατρίδα και δίνουν συμβουλές ή δίνουν στο τέλος και φιλιά προδοσίας, αφού έχουν εξασφαλίσει τα «τριάκοντα αργύρια». Θα μπορούσαν τουλάχιστον να ήταν πιθο συνετοί…

    Σ αυτούς ίσως δεν έχουν νόημα ούτε οι πασχαλινές ευχές… Ας ζήσουν το «αμερικάνικο όνειρο» της αυτοκρατορίας…. και της πηγής της παγκόσμιας κρίσης του κεφαλαίου… Τους αξίζει….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: