• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,641 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Μαρτίου 2009
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Φεβ.   Απρ. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική µας ηλικία   περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν µε την αναμονή.

a8lisi-eley8eri-1

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε   από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια µας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και µόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς µας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους.

Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια µας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε χωρίς να µας δημιουργούνται ψυχολογικά τραύματα.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο… Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας µας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες µας το αντιμετώπιζαν πλένοντας μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα, μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.

Περνούσαμε τη μέρα µας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια µόνοι µας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες µπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά µε αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να µας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε µε το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα.. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους  γονείς µας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν µε την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

aithousaekp_1Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα µε δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας   κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας 😉 : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μας παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς», συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί.

ΠΗΓΗ: Έφτασε και σε μένα από το ηλ. ταχυδρομείο. Ο συγραφέας του μου είναι προσωπικά άγνωστος, μα επειδή έχω γεννηθεί πολύ νωρίτερα από το 1985 τον κατανοώ και δημοσιεύω το πόνημα του.

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τΜτΒ.

Advertisements

23 Σχόλια

  1. Γειά σου Αγαπητέ,
    πέρασα όπως έχω οδηγία κι αυτό το ΣΚ. Για την παρούσα ανάρτηση, πολύ γλυκιά ομολογουμένως, ξέρεις εκ των προτέρων την αντίδραση μου… Ή μήπως όχι; Δεν έχω τα κουράγια αλλά θα έπρεπε αντί να κάνω τον έξυπνο να σου στείλω κάτι σαν μια αντίστοιχη συμβολή από την άλλη πλευρά.

  2. Και βεβαίως Ναι έχω γεννηθεί πριν το 1985!
    Πολλά φιλιά και ευχαριστίες για όλα. 🙂

  3. Xτίζουμε με αξιοθαύμαστη επιμονή και υπομονή την κοινωνία του Μαντ Μαξ.
    Το τρελό νερό μάς παρέχεται άφθονο.
    Θεωρώ μία από τις πιο ατυχείς στιγμές της ζωής μου την μέρα που μπήκε στο πατρικό μου σπίτι η έγχρωμη τηλεόραση.
    Αυτό το παντοδύναμο κουτί κατάφερε και έγινε το κέντρο της οικογενειακής ζωής.Την ακολούθησε η οθόνη τού υπολογιστή που τείνει πλέον να γίνει το κέντρο της προσωπικής ζωής.

    Αντίσταση δεν γίνεται να υπάρξει καθώς είμαστε υπό το κράτος γενικευμένης ύπνωσης,τόσο ώστε θεωρείται φυσιολογικό να μη πατάμε χώμα αλλά τσιμέντο ή άσφαλτο και να μη παίζουμε τρέχοντας αλλά πατώντας κουμπιά τηλεχειριστηρίων.

  4. Εγώ το 85 ήμουν έφηβος.
    Σε κάποιο τοίχο διάβασα πριν λίγο καιρό: «Η πραγματική μας Πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια.»
    Αυτό νοσταλγούμε, την απλότητα, την εγγύτητα, το περικολοζαμέντε βίβερε, όπως τέλως πάντων το ζήσαμε…
    Όχι ότι τότε τα πράγματα ήταν ονειρικά, όχι ότι όλα τα ψυχολογικά τραύματα περνούσαν έτσι απλά..
    Κάποια εμπειρία μας έκανε να κάνουμε τις κούνιες στρογγυλές και πλαστικές. Στην πορεία όμως χάσαμε το μέτρο και θέλουμε να κάνουμε έναν κόσμο χωρίς γωνίες…

  5. Ωραίο το κείμενο και νοσταλγικό.

  6. @ stinathina

    Πολλά καταλαβαίνω Συν-Αγαπητέ! Περιμένω την «αντίστοιχη συμβολή». Όταν γράφεις πάντα με ακουμπάς (μέχρι τώρα…)

    @ Μisha

    Αδελφέ μου κατανοητά όλα αυτά, αλλά μ’ αυτά θα ζήσουμε. Ας τα μεταμορφώσουμε όσα μεταμορφώνονται και ας κάνουμε ρωγμές σε όσα είναι εχθροί μας. Στο τέλος ας τα γκρεμίσουμε. Μέχρι τότε «υπομονή» στους παντοειδείς αγώνες μας.

    @ tsouknida

    “Η πραγματική μας Πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια.”

    Πολύ σπουδαίο σύνθημα! Μόνο γι αυτό σε ευχαριστούμε.

    @ Greek Rider

    Νοιώθω όμορφα γιατί ακούμπησε και σένα φίλε μας. Μάλλον έχουμε ανάγκη και από τέτοια κείμενα.

  7. […] Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985 – Το Μανιτάρι… Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική µας ηλικία περιμένοντας. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν µε την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μας παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα. (0 votes, average: 0 out of 5)You need to be a registered member to rate this post.  Loading … […]

  8. ….ο.κ. καλά και ρομαντικά όλα αυτά αλλά όποιον και να ρωτήσεις με γλυκειά νοσταλγία θ΄αναφερθεί στα νεανικά του βιώματα. το ίδιο θα κάνουν κι οι τωρινοί πιτσιρικάδες όταν ό χρόνος τους καταπιεί κι αυτούς.

  9. @ trivoli

    Καλώς ήλθες. Έχεις δίκιο. Και ευτυχώς. Επιβεβαιώνεις τον… tsouknida!

    Όμως έχουμε ήδη περάσει στην τρίτη βιομηχανική επανάσταση, τα χωριά ερημώνουν, η γειτονιά καταστρέφεται.
    Υπάρχει επομένως μια ποιοτική διαφορά σ΄αυτή τη γενιά με τις άλλες. Διαφωνείς;

  10. Ναι, ήμασταν τυχεροί.

  11. Εξόχως συγκινητικό.

  12. @ π Παντελεήμων

    Βεβαίως ως προς αυτό, αλλά η ζωή συνεχίζεται προς τα έσχατα….

    @ ppanos

    Ναι και ελπιδοφόρο για τη δύναμη της «πατρίδας – νεότητας»!

  13. Απλά απλούστατα δεν υπήρχαν πουθενά πεινασμένοι λαθρομετανάστες.Μόνο τους «γύφτους»που κρύβονταν στη γωνιά,φοβόντουσαν κάποιοι.Α!Και τον μπαμπούλα.

  14. @ lambros

    Χαχαχαχχαχαχαχα και καλώς ήλθες.

    Πάντως για να πούμε όλοι την αλήθεια, θα γίνουμε πολλοί λαθραίοι και απο τους νόμιμους μετανάστες και τους … ιθαγενείς λόγω της κρίσης. Ο Θεός να βάλει ο «χέρι» Του, αλλά μάλλον δεν τον αφήνουμε ακόμα….

  15. πόσο μοιάζαμε όλοι τότε. κουρεμένα κεφαλάκια, ποδηλατάκια, παλτουδάκια

  16. Καλώς σας βρήκα.Να ‘στε πάντα καλά.Αλλάζουμε θέμα όμως και κατά την ταπεινότητά μου θα πρέπει να απομονώσουμε σε αυτούς που γεννήθηκαν πριν το 1965 αναζητώντας τα αίτια των δεινών.

  17. @ phlou…flis

    βέβαια… ειδικά όταν μας τα κόβαν με την ψιλή… (μηχανή του κουρέα – αν υπήρχε….).

    @ lambros

    χμ … καλή ιδέα, αλλά με πιάνεις στα … πράσα…

  18. Βεβαια σε εναν ηλεκτρονικο υπολογιστη μεταφερεις ολα αυτα τα λογια, κι ενας ηλεκτονικος υπολογιστης μπορει να ειναι το αντιστοιχο μεσο χωρις φρενα για να εναν που γεννηθηκε μετα το 2005.. Καθε τι ειναι ομορφο και ασχημο μαζι. Εμεις τι ειμαστε;
    Εμεις δε φκιαξαμε αυτον τον κοσμο;! Εμεις δεν τον ανεχτηκαμε;! Εμεις τον αγκαλιασαμε και τον παραδεχτηκαμε. Εμεις ολοι που γεννηθηκαμε πριν το 1985 και ειμαστε απο 29 χρονων και πανω. Δεν βλεπω να μας βοηθησε και τοσο πολυ η ωριμοτητα και η υπευθυνοτητα που αποκτησαμε. Γιατι αν ειμασταν υπευθυνοι δεν θα επιτρεπαμε εναν τετοιο κοσμο, ουτε για εμας, ουτε για τους επομενους, ουτε για τους διπλα, ουτε για τους παραδιπλα, ουτε για κανεναν

  19. @ gvaranx

    Καλώς ήλθες φίλε μας.
    Ναι, ναι έχουμε όλοι ευθύνη, τόση ανάλογα τις δυνατότητες που είχαμε και καλλιεργήσαμε ο καθένας μας και η κάθε μία μας.
    Εκεί κρινόμαστε και εκεί θα κριθούμε…

  20. Και λοιπόν;
    Γεννήθηκα πολύ πριν το 1985, και είχα την τύχη να «σερφάρω» στις αλάνες με αληθινό χώμα και να χτυπιέμαι-παίζω-επικοινωνώ-αντιμετωπίζω αληθινούς ανθρώπους -φίλους ή εχθρούς- και όχι φαντασιακά εικονικά και πιθανώς ανύπαρκτα κυβερνόμουτρα. Το αποτέλεσμα ήταν αλήθεια να γυρίζω σπίτι μου με γδαρμένα χέρια και πόδια, ανοιγμένα κεφάλια και σπασμένα δόντια, πολύ καλύτερα όμως από τα διαλυμένα μάτια και τα μαλακισμένα κρανία της τηλε-υποβολής και της κυβερνο-μαλακίας των after-90’s αβγαλτόπαιδων.
    Οι γονείς μου (και οι γονείς της γενιάς μου), αφού φάγανε πολέμους και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΣΥΛΛΗΠΤΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ για τα μέτρα τα δικά μου (π.χ. να ξυπνάς και να μην ξέρεις αν θα ξαναξαπλώσεις πάλι ζωντανός, άσε τώρα…), όμως ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΟΥΣΑΝ κάτι τέλος πάντων, έναν καλύτερο κόσμο, έναν κόσμο όπου θα έχουν στα σίγουρα ένα πιάτο φαγητό να φάνε (ίσως και κάτι καλύτερο από ρεβυθόσουπα), θα έχουν ένα καλύτερο ρούχο να φορέσουνε (από τα ρετάλια των παλιών) και τέλος πάντων κάτι καλύτερο από ότι είχανε. Το ονειρευόντουσαν και το πιστεύανε μάλιστα, γι’ αυτό και παλεύανε με όλες τις δυνάμεις τους και τις ΑΛΗΘΙΝΑ δύσκολες συνθήκες να το καταφέρουνε. Δεν πετύχανε στα 100%, όμως κάτι αλλάξανε προς το καλύτερο και εν πάσει περιπτώσει τόσο ξέρανε, πάλι καλά που τόσο κάνανε.
    Αυτοί οι γονείς μου έδωσαν (και σε όλη την γενιά μου) να καταλάβω ότι αν θέλω να κάνω κάτι καλύτερο από ότι βρήκα, πρέπει ΝΑ ΠΑΛΕΨΩ, αντί να κάθομαι και να κλαίω την μοίρα μου στα μπιλιάρδα και τις καφετέριες. Καλά και τα μπιλιάρδα (και πολύ πιο κοινωνικοποιητικά από τα διάφορα …τσατ ρουμς…) αλλά η ζωή υπήρχε παραπέρα. Και κυρίως μου μετέδωσαν το να ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ, όχι κάποιον σωτήρα που θα με διορίσει, εξασφαλίσει, «τακτοποιήσει», αλλά το οποιοδήποτε μέλλον που θα φτιάξω ΜΟΝΟΣ μου (χωρίς να αρνούμαι βέβαια κάθε προσφερόμενη βοήθεια). Γι’ αυτό και δημιούργησα αληθινές ΣΧΕΣΕΙΣ με αληθινούς ανθρώπους, επειδή το πιο φυσικό πράγμα στην εφηβική μου εποχή ήταν η διαπροσωπική ζωντανή επαφή στην γειτονιά, την συνοικία, το σχολείο, το πανεπιστήμιο, την εκδρομή και ότι άλλο ήθελε προκύψει. Και μάρτυς μου το αγαπητό μανιτάρι, ούτε και εγώ μπορώ να φανταστώ τι και που θα ήμουν σήμερα χωρίς αυτές τις καταπληκτικές (με όλα τα καλά και στραβά τους) σχέσεις, πάντα όμως με την δική μου προσπάθεια. Το αν δεν καταφέραμε να κάνουμε τέλειο τον κόσμο δεν είναι δα και η καταστροφή -εξάλλου πότε ήταν τέλειος ο κόσμος για να τον κάνουμε τώρα εμείς-, σίγουρα όμως τα πράγματα είναι καλύτερα από ότι τα πήραμε από τους προηγούμενους και όποιος έχει αντίρρηση τον προκαλώ για εξηγήσεις.
    Και τότε είχαμε τους «αλβανούς» και τους «μετανάστες’, δεν θυμάστε βρε; Ποιος ερχόταν να σκάψει έναν κήπο, να μερεμετίσει στο σπίτι, να κουβαλήσει πράγματα, να κάνει χαμαλοδουλειές στην πόλη ή το χωριό, παρά αυτός που «δεν πρόκοψε», δηλαδή αυτός που είτε δεν είχε μάθει να ονειρεύεται τίποτα στην ζωή του (και κατά συνέπεια να αγωνίζεται μήπως το καταφέρει) είτε εξ αιτίας μιας συμφοράς προσωπικής ή οικογενειακής δεν του έκατσε να έχει καλή τύχη. Μόνο που αυτός ήταν «ντόπιος» ενώ τώρα είναι «αλλοδαπός»… Μην τρελλαίνεστε, στην ίδια βάση πατάνε αυτά…
    Αυτό όμως που βλέπω ότι συμβαίνει σήμερα είναι τη after-90’s γενιά των αβγαλτόπαιδων (μέσα και τα δικά μου έτσι;) σε ολικό μπλακ άουτ ονείρων!!! ποιός αβγαλτόπαις ονειρεύεται σήμερα οτιδήποτε πέραν του σήμερα; Αφού η γενιά μας τα σκάτωσε (όπως έχω βαρεθεί να ακούω…) γιατί κανείς από τους επόμενους δεν ονειρεύεται να «προχωρήσει» κάτι; Και σε τελική ανάλυση βρε μάγκες, αφού έχουμε τόοοοσο καλή και «ψαγμένη» νέα γενιά στα πόδια μας, γιατι να μην την «κάνουμε»΄όλοι οι παλιοί για καμμία γωνία με ησυχία; Στην χειρότερη, οι αβγαλτόπαιδες θα κρασάρουν από ασιτία. Ή από εγκεφαλικά μαλακία…

    (είπαμε σε αλάνες μεγαλώσαμε, με αυτή την γλώσσα μάθαμε να επικοινωνούμε για να καταλαβαινόμαστε…)

  21. @ δρακουμελ
    ή θα σε εκπληξουν!
    οπως τ στρουφακια καθε φορα το Δρακουμελ..

    αν δε τα αφησεις ποτε δε θα μαθουμε!

  22. Απορω όμως, πως οι γενιά που τα έζησε όλα τα ωραία, μεγάλωσε μια νέα γενιά που αναζητά εικονικές σχέσεις, ή που έχει μπουχτίσει απο μαθηματα πιανου, τεννις, (για πιο classy γονεις) ηλεκτρικης κιθαρας (τεως ροκερς μπαμπαδες και μαμαδες) και μαθηματα σκι ή σνοουμπορντ (στυλατους αθλητάδες), και ψαχνει να αλλαξει τον κόσμο (και δεν εχει κι αδικο) σκεπτόμενη και συσκεπτόμενη αλλά οχι εργαζόμενη. Αγωνιούσα γενια αλλά οχι μοχθούσα γενιά (πέρα απο το λουκι των πανελληνίων ….που ευνουχίζει πανελληνίως τα παιδια μας) .

    Θα μου πεις, εγω , ουτε τις καλτσες μου δεν μαζευα….επαιζα στην αλάνα, ναι…. αλλα μην τα εξιδανικευουμε….γιατι δεν έπλενα τα πιατα …εκτος αν επαιφτε καυγας

    και αποσο ξερω τα παιδια των πόλεων , και των κωμοπόλεων …. αντε να πηγαιναν για κανα θελημα αντε και για ψωμι… δεν νομιζω να λιωναμε στη σωματικη εργασία

    και ναι ντεπόμασταν και σεβόμασταν , αλλά μην τρελαθούμε… με τους γονείς μας πλακωνόμασταν…. ή τους το φυλάγαμε για οταν μεγαλώσουμε

    Καθε γενιά αντιμετωπίζει ή αξιοποιεί τα καλούδια της προηγουμενης…. οι γονεις μας στερήθηκαν …γιαυτο εμείς είμασταν τυχεροι

    φανήκαμε λίγοι …και τα καναμε…

    ισως τα εγγονια μας ή τα δισέγγονα, αν βγουν ζωντανά απο την επερχόμενη κριση (βλ ορατό ή αόρατο πόλεμο)…. να κανουν το δικο μας κύκλο

  23. @ Drakoumel
    Άργησα να σου απαντήσω, αλλά βλέπεις είμαι .. υπερκινητικό παιδί ακόμα….

    Λοιπον τα σημερινά παιδιά η δική μας και η προηγούμενη γενιά τα έκανε έτσι. Αλλά ταυτόχρονα τους κληροδότησε:
    1) Πλανήτη – Φύση σε οριακό σημείο, με ό,τι συνεπάγεται…
    2) Πλούτη που συσσωρεύονται σε 100 το πολύ οικογένειες σε όλη τη Γη, με ό,τι συνεπάγεται.
    3) Πόλεις και διαμερίσματα άστα να πάνε, με ό,τι αυτο συνεπάγεται.
    4) Πολιτισμό, μεθόδους, κόλπα του άρπα κόλα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
    5) Εκκλησία που ελέγχεται μη συνοδικά από μια κάστα Ιεραρχών που κάμποσοι (οι περισσότεροι…) την έχουν ως «προσωπικό «μαγαζί», με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και οι ιερείς που πολλοί προσπαθούν να τους μοιάσουν οι δύσμοιροι….
    6) Εμάς. Εμάς άστα να πάνε …

    Την Καλημέρα μου!

    @ eleni v

    Για τα παιδιά του πριν το 185 ισχύουν αυτά που γράφεις.
    Προσωπικά όχι μόνο γεννήθηκα πριν το 1975, αλλά και πολύ πριν το 1965. Όχι σε πόλη, αλλά σε κωμόπολη-χωριό. Έφαγα τη σωματική εργασία από πέντε χρονών με την .. κοτάλα…

    Ευτυχώς έπαιξα και με την ψυχή μου….

    Χαίρε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: