• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 605,083 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Ιωάννης της Κροστάνδ… στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Ιβάν ο οχληρός στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Chaturbate στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Ιανουαρίου 2009
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Δεκ.   Φεβ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Γράμμα στους μαθητές: Γιορτή 3 ιεραρχών

Γράμμα στους μαθητές: Γιορτή 3 ιεραρχών[1]

Του Γιώργου Μάλφα[2]

Βασίλειος ο Μέγας, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Γρηγόριος ο Θεολόγος: τρεις φωτεινές προσωπικότητες ανταμώνουν στον κοινό τόπο της αγιότητας.

Γίνονται θέματα σχολικών εργασιών στο μάθημα των θρησκευτικών, αντικείμενο κηρυγμάτων απ’ τον άμβωνα, άλλοθι βολικής αργίας στις 30 του Γενάρη…

Συμπιέζεται η αγιότητα να χωρέσει σε βιβλία και ομιλίες, σε αργίες και επετείους και πάντα μας διαφεύγει.

Τους «Προστάτες της Παιδείας και των Γραμμάτων» τιμά ράθυμα και υποκριτικά η δημόσια εκπαίδευση, σε μια συγκυρία φέτος άκρως συγκρουσιακή. Η δωρεάν δημόσια παιδεία που ποτέ δεν ήταν δωρεάν και σε λίγο δεν θα ‘ναι  δημόσια στο μάτι του κυκλώνα.

Ποιος, αλήθεια, γιορτάζει και γιατί σήμερα; Αξίζει να απαντηθεί αυτή η διερώτηση.

Αποτολμώ μια κρίση, αποδέχομαι την κριτική: Νομίζω πως χάσκει μετέωρη μπροστά στην απαξίωση του σχολείου η επίκληση της προστασίας των Τριών Ιεραρχών.

Ποιο όραμα παιδείας και ποια πρόταση ζωής εμπνέει το μαθητή, το δάσκαλο και το γονιό; Ποιο πρότυπο ανθρώπου διαπλάθουμε στην Ελλάδα σήμερα; Τι σχέση μπορεί να έχει  η άσκηση στην αλήθεια της ζωής που μας υπέδειξαν με τη ζωή τους οι τιμώμενοι Ιεράρχες, με την καθημερινότητα  του σχολείου που βιώνουμε;

Από την αγωγή στην παιδεία και την εκπαίδευση, από την εκπαίδευση στην εξειδίκευση και από κει στην απασχόληση. Φαύλος ο κύκλος, ανακυκλώνει αδιάκοπα τη ζωή σαν επιβίωση.

Αγαπημένη μου μαθήτρια, αγαπημένε μου μαθητή

Τούτα τα χρόνια της σχολικής σου διαδρομής συμμετέχεις σ’ έναν  αγώνα ανελέητο. Σ’ έναν πρωταθλητισμό ακραίων επιδόσεων. Δυνατότερα, ψηλότερα, γρηγορότερα!

Ενοχλητικά μονότονα και απειλητικά επαναλαμβάνεται η συμβολή των γονιών, των συγγενών και των δασκάλων σου:  «Τώρα κρίνεται το μέλλον σου, πρόσεξε!»

Άδικο δεν είναι; Να κρίνεται το όλον της ζωής σε κάποιες εξετάσεις που θα δώσεις στα δεκαεπτά σου χρόνια;

Άδικο δεν είναι; Να κλειδώνεται το μέλλον με επαγγελματικές επιλογές της οικογένειας στα δεκατέσσερά σου χρόνια;

Η δοκιμασία σου επώδυνη και οι απαιτήσεις δυσβάσταχτες. Συνθλίβεται η ψυχή και το κορμί σου, στα πιο ευαίσθητα, στα πιο όμορφα χρόνια, αυτά της εφηβείας. Ο πιο σκληρά εργαζόμενος είσαι, σύμφωνα με τις μετρήσεις. Ξεκινάς τη μέρα σου με  ανιαρό επτάωρο στη σχολική αίθουσα, συνεχίζεις με ένα απαιτητικό απόγευμα στο φροντιστήριο, για να καταλήξεις εξουθενωμένος αργά το βράδυ στο σπίτι για το διάβασμα της επόμενης ημέρας.

Οι γονείς αυτά τα χρόνια στο πλευρό σου. Σε ρόλο σπόνσορα, να ποντάρουν πάνω σου όλα τα απωθημένα τους όνειρα. Ο μύθος της δωρεάν παιδείας άτρωτος στο χρόνο, στρεβλώνει τις έννοιες,  υποκλέπτει κατάφωρα τη ζωή. Ας πληρώνει ο πατέρας και η μάνα απ’ το υστέρημα. Ή τώρα ή ποτέ…

Σφύζουν από ζωή τα φροντιστήρια. Άψογες τεχνικές επίλυσης ασκήσεων που προπονούν εργαλειακά τον υποψήφιο. Να περάσει τον πήχη, να πιάσει την επιθυμητή βάση μορίων, να επιτύχει… Η αγωγή στα αζήτητα, η σπουδή αποσπασματικά τεμαχισμένη και τοποθετημένη σε κουτάκια για τις ανάγκες  των εξετάσεων.

Θυμάμαι τον περασμένο Οκτώβρη, που συμμετείχες στην κατάληψη του σχολείου μας ενώ το φροντιστήριο συνέχιζε απρόσκοπτα.

Χωρίς ενοχές και ψευδαισθήσεις για τις χαμένες ώρες που με βόλεψαν ανέλπιστα, σε ρώτησα τότε γιατί δεν έκανες κατάληψη και στο φροντιστήριο. -«Για σκέψου, πρωτότυπη ιδέα!» – «Στο φροντιστήριο δάσκαλε πληρώνω!» μου απάντησες. Και όλη η αλήθεια των λόγων σου εξαντλούνταν αποστομωτικά και κυνικά μπροστά στο ταμείο την ώρα της καταβολής των διδάκτρων.

Σε βλέπω τα βράδια να γυρνάς αποκαμωμένος στους δρόμους με την τσάντα στον ώμο, να περιμένεις στη στάση του λεωφορείου, χαζεύοντας αφηρημένα στο κενό της προσμονής, και μετά να διασκεδάζεις την πλήξη σου – χαριτωμένα είν’ η αλήθεια- με περιπαικτικούς αστεϊσμούς και χειρονομίες σε βάρος ανυποψίαστων επιβατών.

Θα ανταμώσουμε το άλλο πρωί στο σχολείο. Θα μπω στην τάξη για μάθημα τις τελευταίες ώρες του προγράμματος, όταν θα έχουν προηγηθεί τα μαθήματα  κατεύθυνσης. Θα ‘σαι κουρασμένος και δεν θα ‘χεις όρεξη για τίποτα. Τότε θα σε προκαλέσω αμήχανα σε θεολογική κουβέντα για τα μικρά και τα μεγάλα: για τον πλούτο και τη φτώχια, για την ειρήνη και τον πόλεμο, για τα διλήμματα της βιοηθικής, για τον έρωτα, τη σεξουαλικότητα και τον γάμο, για το νόημα της ζωής και του θανάτου. Αλλά εσύ θα είσαι ήδη αλλού… Κι εγώ θα πασχίζω απογοητευμένος να ανταποκριθώ στα ελάχιστα της παιδαγωγικής μου υποχρέωσης. Μου απομένει, ευτυχώς, να διαβάζω με κλεφτές ματιές ευαίσθητα στιχάκια γραμμένα πάνω στο θρανίο σου. Να χαίρομαι τούτη την έκπληξη και να απορώ! Από πού να ξεμύτισε, άραγε, τόση τρυφερότητα στο ζοφερό σκηνικό μιας τόσο άχαρης διαδικασίας; Να ‘σαι καλά!

Αγαπημένε μου μαθητή, αγαπημένη μου μαθήτρια

Συγχώραμε  για τη στενάχωρη κριτική, για τον κοινότοπο προβληματισμό που μόλις προηγήθηκε. Τούτο το σχολείο που μας πονά και το πονάμε, το κρίνουμε με αυστηρότητα γιατί το αγαπάμε. Είμαστε σάρκα από τη σάρκα του. Προσπάθησα μόνο να σου πω, ότι οι Τρεις Ιεράρχες που σήμερα ψευδεπίγραφα τιμάμε δεν χωρούν στις τελετές μας. Οι βάσεις των μορίων, οι περιζήτητες σχολές, τα επαγγέλματα υψηλής απορρόφησης, οι πρώτοι των πρώτων στις Πανελλαδικές…, όλα αυτά βρίσκονται στον αντίποδα του κόσμου των Ιεραρχών μας. Εκτός ύλης δηλαδή. Ασφυκτιά το όραμα ζωής των Αγίων μας στις προσχηματικές αντιπαραθέσεις για το 3,5 % του ΑΕΠ για την παιδεία, στο οποίο η κοινωνία χρεώνει όλη την κακοδαιμονία του σχολείου της, τη στιγμή που το όραμά της για τη ζωή  βρίσκεται στο 0%!

Δεν πιστεύουμε σε τίποτα  και πουθενά. Απουσία νοήματος στην προσωπική και κοινωνική μας ζωή. Πασχίζουμε να καλύψουμε το κενό στις δομές και στο περιεχόμενο ενός σχολείου που προπαγανδίζει την ατομική επιβίωση του «εγώ ελπίζω να τη βολέψω!».

Που ζυγιάζει την αξία των παιδιών μας με μέτρα και σταθμά που κονταίνουν το μεγαλείο του προσώπου τους.

Κραυγαλέο παράδειγμα «αποτυχίας» η πορεία ζωής των τριών Ιεραρχών!

Και εξηγούμαι… Ήταν και οι τρεις γόνοι ευκατάστατων κοινωνικά, οικονομικά και μορφωτικά οικογενειών. Κάτοχοι αξιοζήλευτης παιδείας και καλλιέργειας που εκπλήσσει ακόμη και σήμερα. Στις καλύτερες σχολές και δίπλα στους αρίστους των δασκάλων της εποχής τους σπουδάζουν τα πάντα: ρητορική, φιλοσοφία, θεολογία, αστρονομία, γεωμετρία, ιατρική. Και στο απόγειο αυτό εγκαταλείπουν τα πάντα πίσω τους: τιμητικά καθηγητικά καθήκοντα, προσοδοφόρα δικηγορία και ρητορική, περίφημα εκκλησιαστικά αξιώματα. Αρνούνται τον κόσμο του πλούτου, της δόξας και της εξουσίας. Αποσύρονται στην έρημο επιλέγοντας τη σκληρότατη άσκηση, μορφώνουν εκεί τον έσω άνθρωπο, δοκιμάζουν τις αντοχές της σχέσης τους με το Θεό, σπουδάζουν με αίμα και δάκρυα τη ζωή του Πνεύματος.

Και επιστρέφουν κατόπιν στον κόσμο αδειάζοντας την αγάπη τους. Μοιράζουν την περιουσία τους στη φτωχολογιά  και γίνονται :

Ø      Όχι δάσκαλοι, αλλά μαθητές, που μαθητεύουν με ταπείνωση στον πόνο και την ανέχεια, τη θλίψη και τη στέρηση, τον πειρασμό και τα πάθη των ανθρώπων

Ø      Όχι  δεσπότες, αλλά επίσκοποι και πατέρες, που διακονούν το μυστήριο του όλου ανθρώπου και οδηγούν με έργα θυσίας και καθαρή προσευχή το «λογικό ποίμνιο» που τους εμπιστεύθηκε η Χάρη του Θεού στην αγκαλιά Του.

Ακατανόητη η ζωή των Τριών Ιεραρχών για τις αξίες του πολιτισμού μας, μετεξεταστέα στη διαδικασία αξιολόγησης του εκπαιδευτικού μας συστήματος, που τους «σεμνύνεται» ως προστάτες του.

Μήπως δεν έχει και τόση σημασία τελικά; Πάντοτε έτσι δεν ήταν; Τα κριτήρια επιτυχίας του κόσμου,  κριτήρια αποτυχίας για την αγιότητα και αντιστρόφως. Από τη μια, η αυτάρκεια της επιτυχίας που δεν ελπίζει σε τίποτε. Από την άλλη, η αποτυχία που έχει χάσει τα πάντα και ψάχνεται να δώσει κι άλλα. Το σχολείο μας, πάει καιρός τώρα, που έχει επιλέξει…

Χρόνια μας  πολλά !

Γενάρης 2007


[1] Το αρχικό κείμενο είχε τίτλο: ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ  ΣΗΜΕΡΑ.

[2] Ο Γιώργος Μάλφας είναι καθηγητής θεολόγος σε σχολεία της  περιοχής της Πάτρας. Δημοσιεύεται με δική του συναίνεση.

Advertisements

12 Σχόλια

  1. Σωστός!!!!

  2. πολύ δυνατό κείμενο. Μπράβο!

  3. @ Τσουκνίδα

    Είδες κάποιοι νέοι θεολόγοι;

    @ mihalis

    Σωστός!!!!

    εννοείται ο συγγράψας…

  4. Τι άλλο να πει κάποιος, παρά μπράβο και πάλι μπράβο. Ένα ζωντανό και σπαρταριστό κείμενο, ολοταίριαστο και με τους Τρεις Ιεράρχες και τους αποδέκτες του.
    Ωραίο το κοντράστ ανάμεσα στους Τρεις Ιεράρχες και τους τωρινούς. Ούτε καταθέσεις εκατομμυρίων εκείνοι, ούτε τσιφλίκια. Που τα είχαν και τα πρόσφεραν στους φτωχούς. Κι ακόμη και την ίδια τους τη ζωή.Που την έζησαν φτωχικά και απλά. Χωρίς μίτρες και πατερίτσες και τα τόσα άλλα μπιχλιμπίδια, που θυμίζουν μάγους της Κεντρώας Αφρικής. Πράγμα ακατανόητο και τώρα και τότε.
    Κι ακόμη το κοντραστ ανάμεσα στον αξιακό κώδικα των Τριών Ιεραρχών και του διαχρονικού κοινωνικού φύρδην μίγδην…
    Με εξορίζουν είπε ο Χρυσόστομος, γιατί δεν προσαρμόστηκα στην πολυτελή ζωή τους. Και παρόμοια και ο Γρηγόριος μετά την παραίτησή του. Και τόσα άλλα…

  5. Δυνατό κείμενο με όραμα για την παιδεία, η οποία έχει υποβιβασθεί σε απρόσωπη εκπαίδευση (σε όλες τις βαθμίδες)!

  6. Συμπυκνωμένο κείμενο, που αποτελεί, μαζί με άλλα κείμενα, νέα θεολογική γλώσσα που δεν εκφράζεται δυνατά ακόμα, η οποία είναι μακριά από την ξύλινη ρητορική και από την «μεταφυσική» θεολογία των δογματιστών. Μ’ άρεσε πολύ!

  7. ΠΆΡΑ πολύ καλό κείμενο, και βρίσκω την ευκαιρία του διαλείμματος αυτού της εξεταστικής, για να το τονίσω… 🙂

    Λέει ο καλός συγγραφέας:
    «Μοιράζουν την περιουσία τους στη φτωχολογιά»

    Πράγματι, αλλά όχι μόνο. Αγωνίζονται σκληρότατα κατά της εκμετάλλευσης, κατά της αδικίας, οργίζονται και μιλούν με παιδαγωγική γλώσσα «σκληρού ροκ» που όπισθέν της κρύβεται η άπειρή τους καλοσύνη και στοργή.

    Ο Χρυσόστομος γίνεται στόχος, ιδιαίτερα, των πλουσίων και των κοσμικών εξουσιών, διότι, όπως του λένε, «προσκολλάσαι-ενοχλείς (σ)τους πλούσιους συνέχεια».

    Ο δε Γρηγόριος ο Θεολόγος θα μας διδάξη για την εισαγωγή του πλούτου, της φτώχειας και της δουλείας ωσάν (καταργητέες) αρρώστιες του ανθρώπινου οργανισμού και ουδόλως, όπως υποστήριξε μέρος του Δυτικού θεσμικού Χριστιανισμού, ο Ακινάτης, θέλημα του Θεού…

    Τρίτη και σημαντική επίσης είναι η αντιαιρετική τους στάση.

    ΟΥΔΈΠΟΤΕ, όπως ισχυρίζονται ανοήτως οι κοσμικοί/αθεϊστές φονταμενταλιστές, δεν ώθησαν, αλλά ακριβώς το αντίθετο, σε διωγμούς κατά των ποικίλων αιρετικών. Τους πολέμησαν δια του λόγου τους. Και αυτό διότι ακριβώς ένα μέρος της επανάστασης που έφερε ο Χριστός ήταν η ελευθερία της συνειδήσεως και η λατρευτική τοιαύτη… Αν θέλη κάποιος να θυσιάζη στους ειδωλικούς ψευτοθεούς, ή να έχη έτερη δόξα περί Χριστού, είναι δικαίωμά του. Άλλωστε, ο Χριστός μας ελευθέρωσε από την κατάρα του νόμου(Νόμου), όπως λέει και ο Παύλος…

    Και όλα αυτά σε εποχές όπου το κατεστημένο ήταν τελείως μα τελείως άλλο…

    Αυτά τα ολίγα, ως συμπληρωματικά στοιχεία… 🙂

  8. Φιλαλήθη,
    δεν τα ξέρεις καλά. οι «κοσμικοί/αθεϊστές φονταμενταλιστές» έχουν στα χέρια τους μοναδικές μεταφράσεις και έχουν διαβάσει και την τελευταία υποπαράγραφο των έργων των 3 ιεραρχών,

  9. @ φιλαλήθης

    «… ΟΥΔΈΠΟΤΕ, όπως ισχυρίζονται ανοήτως οι κοσμικοί/αθεϊστές φονταμενταλιστές, δεν ώθησαν, αλλά ακριβώς το αντίθετο, σε διωγμούς κατά των ποικίλων αιρετικών…

    τώρα οι φίλοι «αντιχριστιανοί» ανοίγουν και την υπόθεση «Τρεις Ιεράρχες».
    Είμαι απ΄αυτούς που επιλέγω την έκφραση καλοδεχούμενα. Μας δίνουν την δυνατότητα να γίνουμε πιο πιστοί επί της ουσίας.
    Να ‘ναι καλά οι άνθρωποι να γράφουν. Εξάλλου σε πολλά σημερινά έχουν δίκιο.
    Θα κριθούν από δυο πράγματα: Την εσωτερική πρόθεση και το δίκαιο και αληθές των στοιχείων και ισχυρισμών.
    Σε κάθε περίπτωση τους ευχαριστούμε.

    @ Γιάννης

    κάτι ήθελες να γράψεις ακόμα;

  10. @ manitaritoubounou

    Ναι, κάτι …έπεσεν στην αντίληψίν μου. 🙂

    Ξέρεις, βεβαίως, αγαπητέ μου, ότι, όταν είσαι δεινός ‘ψεύστης’, και γελωτογόνος διαστρεβλωτής κειμένων που αντιγράφεις κατά γράμμα από τους παγανοφασίστες, τότε οπωσδήποτε δείχνεις εντονότατα, ότι ανήκεις στην …… Espresso και όχι στο διαφωτιστικό «ιστολογείν»… 🙂

    @ Γιάννης
    Συλλογή μαργαριταριών, αγαπητέ φίλε Γιάννη, τα κείμενα του κοσμικού/αθεϊστικού φονταμενταλισμού, ως γνωστόν… Καλλίτερα, πάντως, για την δόξα τους θα ήταν να ασχοληθούν με άλλα, λιγότερα γνωστά θέματα, θα έλεγα, από το «ξεφόρτωμα των 3 Ιεραρχών», χάριν λόγου……

  11. ΜτΒ,
    ναι, ότι η μεν εσωτερική πρόθεση δεν είναι στη δυνατότητά μας να κατανοηθεί (με ό,τι θετικό ή αρνητικό συνεπάγεται αυτό), αφετέρου, όσον αφορά στην αλήθεια και τη μέθοδο, δεν ισχύει φυσικά το «άπαξ ψεύτης, πάντα ψεύτης», αλλά το «δυο και τρεις φορές αναξιόπιστος ή ψεύτης, πάντα αναξιόπιστος ή ψεύτης».

  12. ανθελληνική «ελληνολατρεία»…

    Είναι αλήθεια πως κάποιοι απ’ αυτούς, που παρουσιάζονται ως λάτρεις του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, έχουν συχνά, αρκετές γνώσεις σχετικά με την Αγία Γραφή και τα συγγράμματα των Πατέρων.
    Αν όμως προσέξουμε τα λεγόμενά τους, διαπιστώνουμε ότι δεν γνωρίζουν αντίστοιχα επαρκώς την αρχαία ελληνική σκέψη, που υποτίθεται ότι λατρεύουν. Και αυτό συνιστά ένα παράδοξο.
    Γιατί γνωρίζω δεν σημαίνει ποσότητα, αλλά ποιότητα γνώσης. Σημαίνει κάποια «κλειδιά», που η γνώση τα προσφέρει, όχι στους ναρθηκοφόρους, αλλά στους βάκχους του αρχαίου πνεύματος. Χωρίς τα οποία, απλά ο καθένας παπαγαλίζει και φλυαρεί διάφορες ασυναρτησίες, που του σερβίρισαν.
    Αυτός, που αγαπά κάτι και το αγαπά υπερβολικά, εστιάζει την προσοχή του στο αντικείμενο της αγάπης του και αδιαφορεί ή δευτερευόντως ενδιαφέρεται για τα οποιαδήποτε άλλα. Και γίνεται τόσο λιγότερο εριστικός με τους άλλους, όσο περισσότερο ερωτικός είναι με το αντικείμενο της δικής του αγάπης. Και τανάπαλιν…
    Αυτό, κατά τη γνώμη μου, σημαίνει ότι υπάρχουν κάποια κέντρα ή κέντρο, που ασχολείται συστηματικά με την αποδιοργάνωση και αποσύνθεση της χριστιανικής πίστης και σκέψης. Χωρίς αντίστοιχα να υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον για την αρχαία ελληνική σκέψη.
    Και θα προχωρήσω ακόμη παραπέρα, λέγοντας ότι η προσπάθειά τους αυτή διέπεται, όχι απλά από αντιχριστιανικό, αλλά σε τελική ανάλυση από ανθελληνικό πνεύμα. Με ο, τι αυτό συνεπάγεται. Δεδομένου ότι η χριστιανική σκέψη και πίστη δεν είναι απλά μία απ’ τις συνιστώσες, αλλά το θεμέλιο και ο ακρογωνιαίος λίθος του νεοελληνικού πνεύματος. Που, όπως φαίνεται, αποτελεί ένα ιδιαίτερα ενοχλητικό αγκάθι στην προσπάθεια της επιδιωκόμενης πολτοποίησης της εθνικής μας συνείδησης…
    Και η προσπάθεια αυτή – παράλληλα και με άλλες παραπλήσιες υποχθόνιας υφής- βρίσκεται σε αγαστή αρμονία με την σταδιακή επιδίωξη αποχριστιανισμού και αφελληνισμού της παιδείας και της νομοθεσίας μας.
    Οπότε μπορούμε ευκολότερα να προσανατολιστούμε και να προσδιορίσουμε το επίκεντρο των σεισμικών δονήσεων του είδους αυτού. Και ανάλογα να οργανώσουμε την αντισεισμική μας άμυνα.
    Ιδιαίτερα μάλιστα τώρα, που οι νεοβάρβαροι και νεοναζιστές, όπως φαίνεται, προστάτες τους άφησαν στην άκρη τα προσχήματα και πολυειδώς και πολυτρόπως έδειξαν απροκάλυπτα το ειδεχθές πρόσωπό τους…

    Παπα-Ηλίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: