• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 602,872 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Ιανουαρίου 2009
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Δεκ.   Φεβ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Ο μύθος της μαζικής πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση

Του Κώστα Θεριανού[1]

therianos-kwstas-1Η μαζική πρόσβαση στην τριτοβάθμια που θα ικανοποιήσει την υψηλή ζήτηση για αυτήν και, ταυτόχρονα, τους πόθους της ελληνικής οικογένειας για απόκτηση του κύρους που δίνει ένα πτυχίο, όχι μόνο στην αγορά εργασίας, αλλά και στην αγορά των κοινωνικών σχέσεων, ακόμη και στη «γαμήλια αγορά» αποτελεί μόνιμη υπόσχεση των μεγάλων κομμάτων.

Όμως, αυτό που περνά στα ψηλά γράμματα είναι ότι η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση στη χώρα μας είναι πλέον μαζική.

Επιγραμματικά, σημειώνουμε ότι:

–  3 στους 4 μαθητές το 2001 ήταν απόφοιτοι τουλάχιστον δωδεκάχρονης εκπαίδευσης

–   οι πτυχιούχοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ΑΕΙ-ΤΕΙ έφτασαν στον αριθμό – ρεκόρ 1.265.168 ξεπερνώντας το 16% του πληθυσμού ηλικίας 25 ετών και άνω.

–  Το ποσοστό συμμετοχής στην ανώτατη εκπαίδευση των ηλικιών μεταξύ 18 και 21 ετών από 26,7% που ήταν το 1993 έφτασε το 60,3% το 2004.

–  Το 1993 ο αριθμός των εισακτέων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ ήταν 40.000 και το 2004 έφθασε περίπου τους 81.000, κοντολογίς, διπλασιασμός.

therianos-katsikas_istoria-neollekp-1Μήπως λοιπόν το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην πρόσβαση, αλλά στο ερώτημα:

ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΕ ΤΙ;

Η πραγματικότητα είναι ότι τα παιδιά μας μπαίνουν σε εκατοντάδες πανεπιστημιακά τμήματα χωρίς επιστημονικό προφίλ και επαγγελματικά δικαιώματα. Σε τμήματα που μόνο ως προέκταση του απολυτηρίου λυκείου μπορούν πλέον να χαρακτηριστούν.

Έτσι, δημιουργείται μια τριτοβάθμια εκπαίδευση πολλών ταχυτήτων και διαστρωματώσεων που αναπαράγει την ταξική δομή της κοινωνίας.

Ρίχνοντας κανείς μια ματιά στον εκπαιδευτικό χάρτη της Ευρώπης, αναφορικά με το ζήτημα της πρόσβασης στα πανεπιστήμια, διαπιστώνει τα εξής:

Α. Υπάρχουν βασικά δύο συστήματα εισαγωγής στα πανεπιστήμια με παραλλαγές σε κάθε χώρα.

–  1ο σύστημα: εξετάσεις σε όλα τα μαθήματα της τελευταίας τάξης του λυκείου για την απόκτηση ενός μπακαλορεά με βάση το οποίο γίνεται η εισαγωγή

–  2ο σύστημα: εξετάσεις σε ορισμένα μαθήματα που σχετίζονται με το περιεχόμενο των σπουδών (π.χ. δίνει βιολογία και χημεία κάποιος που θέλει να πάει ιατρική).

Β. Σε όλες πλέον τις ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει μια φανερή διαβάθμιση των πανεπιστημιακών σχολών.

–  υπάρχουν σχολές υψηλού επιπέδου με άμεση επαγγελματική προοπτική όπου τα κριτήρια εισαγωγής είναι απαιτητικά (ιατρική, σχολές μηχανολόγων, μηχανικών Η/Υ). Εδώ βλέπουμε ότι η εισαγωγή απαιτεί ένα πλέγμα εξεταστικών δοκιμασιών που δεν χρειάζεται για τις υπόλοιπες σχολές.

–  υπάρχουν σχολές χωρίς σημαντική ελπίδα επαγγελματικής αποκατάστασης, όπου τα κριτήρια εισαγωγής είναι ευκολότερα. Π.χ. η Γερμανία που φημίζονταν για το σκληρό numerus clausus σύστημα της τα τελευταία χρόνια έχει αφήσει σχεδόν ελεύθερη την εγγραφή στις σχολές των κοινωνικών επιστημών.

–  Σε περιπτώσεις, όπως αυτές των κοινωνικών επιστημών, όπου τα πτυχία δεν είναι «marketable» για να χρησιμοποιήσουμε μια τρέχουσα έκφραση της αποτίμησης των σπουδών από το φραστικό οπλοστάσιο του βρετανικού νεοφιλελευθερισμού, έχει αναπτυχθεί ένα πλατύ δίκτυο «τεταρτοβάθμιας εκπαίδευσης» (master, PhD, Postdoc) όπου σε αυτό γίνεται ουσιαστικά η επιλογή των φοιτητών αλλά και από αυτό έχουν ουσιαστικά επαγγελματικά δικαιώματα οι απόφοιτοι. Κοντολογίς, το πρώτο πτυχίο αυτών των κλάδων έχει ρευστοποιηθεί όχι μόνο επαγγελματικά αλλά και επιστημονικά.

nomiki-panathinwn-dek1950-1

Ο επόμενος πίνακας δείχνει,

ορισμένες παραλλαγές, των συστημάτων πρόσβασης στις ευρωπαϊκές χώρες

Βρετανία Οι μαθητές δίνουν το GCE-A Level. Τελειώνουν τη δευτεροβάθμια

εκπαίδευση στα 16 τους χρόνια και όσοι επιθυμούν να περάσουν

σε κάποιο πανεπιστήμιο δίνουν ένα συνδυασμό 2 ή 3 μαθημάτων

για το το GCE-A Level. Με το σκορ που έχουν πετύχει στο

το GCE-A Level και σε συνδυασμό με άλλα κριτήρια που θέτει

το κάθε πανεπιστήμιο εισάγονται σε κάποια σχολή.

Φιλανδία Για εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση απαιτείται το

απολυτήριο του δευτεροβάθμιου σχολείου και εξετάσεις

στη γλώσσα, σε ξένη γλώσσα, σε μαθηματικά, φυσικές και

ανθρωπιστικές επιστήμες

Σουηδία Υπολογίζεται η βαθμολογία της τελευταίας τάξης του λυκείου

σε συνδυασμό με εισαγωγικές εξετάσεις.

Όμως για ορισμένες σχολές όπως η ιατρική και οι σχολές

των εκπαιδευτικών χρειάζονται ειδικές εξετάσεις

Γερμανία Η εισαγωγή γίνεται με βάση τον βαθμό του απολυτηρίου.

Κρατική υπηρεσία καθορίζει την ελάχιστη βαθμολογία

απολυτηρίου για την κάθε σχολή. Κάθε πανεπιστήμιο

καθορίζει τον αριθμό εισακτέων.

Γαλλία Χρειάζεται η απόκτηση του μπακαλορεά με προφορικές

και γραπτές εξετάσεις σε 9 ή 10 μαθήματα. Όμως, στα

πανεπιστημιακά ινστιτούτα τεχνολογίας (πολυτεχνείο,

ιατρική, μηχανικοί υπολογιστών, κ.λπ.) απαιτούνται

πρόσθετες ειδικές εξετάσεις και υπολογίζεται και ο μέσος

όρος των βαθμών των δύο τελευταίων τάξεων του λυκείου.

sprwxnontas-1Εν τέλει το ζήτημα δεν βρίσκεται στη μαζικότητα ή όχι της πρόσβασης. Πρέπει να πιάσουμε το νήμα από την αρχή, να μιλήσουμε για την οικονομία, για τα επαγγέλματα, για τις εργασιακές σχέσεις. Όσο ο ιδιωτικός τομέας εξαχρειώνει τους εργαζόμενους, η βιομηχανία αποδιοργανώνεται, ο πρωτογενής τομέας καταρρέει και όλοι πιέζονται να αποκτήσουν το πολυπόθητο πτυχίο που θα κρατήσει ζωντανή την ελπίδα για μια θέση στο δημόσιο, τότε το πρόβλημα μας δεν είναι ούτε θέμα πρόσβασης ούτε θέμα σχολείου.

Άλλωστε αν μοιράσουμε σε όλους τους φτωχούς του κόσμου ένα πτυχίο δεν θα αλλάξουμε την ταξική τους θέση.

Πρόκειται για ένα σύνθετο οικονομικό και κοινωνικό ζήτημα που απλώς αντανακλάται στην εκπαίδευση.

Ιανουάριος 2009

Σημειώσεις:

1. Το άρθρο αναρτάται με τη συναίνεση του συγγραφέα.

2. Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τΜτΒ.


[1] Ο Κώστας Ν. Θεριανός γεννήθηκε το 1966. Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Με υποτροφία του ΙΚΥ έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στα παιδαγωγικά στο Πανεπιστήμιο του York (M. Ed.) και εκπόνησε διδακτορική διατριβή στο Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Εργάζεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στη σχολική αποτελεσματικότητα, την επιμόρφωση και επαγγελματική εξέλιξη των εκπαιδευτικών, τη διδακτική και την εκπαιδευτική πολιτική.

Advertisements

9 Σχόλια

  1. Αγαπητό Μανιτάρι, αξιότιμε κύριε Θεριανέ,

    ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον άρθρο και για την επισήμανση ότι η έξοδος/είσοδος μεταξύ βαθμίδων εκπαίδευσης είναι δευτερεύον θέμα. Η βασική πρόκληση είναι το τι γίνεται πρίν και μετά. Πως δηλαδή διεξάγεται η εκπαίδευση στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο. Αυτός είναι ένας σημαντικός παράγοντας ποιότητας της εκπαίδευσης που τελικά καθορίζει την αξία της.

    Δεύτερον, η αρχή του νήματος ίσως να βρίσκεται ακόμα πιο βαθιά από την οικονομία, στην φιλοσοφία, τη θεολογία και το ανθρωπολογικό πρότυπο του πολιτισμού μας το οποίο (θα έπρεπε να) καθοδηγεί την παιδεία…

  2. @ Στυλιανός Μυστακίδης

    Ακριβώς!

    1. Να τι γίνεται πριν: Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο, ΓΕΛ-ΕΠΑΛ. Ο δρόμος αυτός καθορίζει το «γνωστικό κεφάλαιο» στο τέλος της Γ Λυκείου. Είναι μια διαδρομή που παραλαμβάνει παιδιά πολλών ταχυτήτων και διαφορετικών μορφωτικών κεφαλαίων λόγω κοινωνικού κεφαλαίου. Και από την άλλη ξεδοντιάζονται οι μαθητές με βαθύτερα ενδιαφέροντα λόγω του ρόλου των πανελλαδικών – εισαγωγικών εξετάσεων.

    2. Μετά όπως σωστά λέει ο Κώστας Θεριανός υπάρχει το τεράστιο ζήτημα «των επαγγελματικών δικαιωμάτων» και της παραγωγής…. Άβυσσος…

    3. Όμως από την άλλη. Θα αποκλειστούν με βίαιο τρόπο οι μαθητές ή στο σημερινό αποσπασματικό και ανταγωνιστικό (καπιταλιστικό σκληρά) περιβάλλον οι δρόμοι είναι περιορισμένοι;

  3. Μτβ,
    είτε
    1. σπουδάζουν όλοι και α. κόβονται πολλοί (εκτός κι αν υποβαθμιστεί το γνωσιακό επίπεδο) β.τα πτυχία δεν έχουν σημασία στη δουλειά.
    2. σπουδάζουν λίγοι προνομιούχοι,
    το ίδιο αποτέλεσμα προκύπτει.

    πρέπει επίσης να δούμε για ποιο λόγο άρχισε η μαζική εκπαίδευση:
    1. για εργασιακούς λόγους (επιστήμονες κι εργάτες που γνωρίζουν την νέα τεχνολογία)
    2. σύμφωνα με έναν διαφωτιστικό μύθο η γνώση θα οδηγήσει στην αρετή και την απαλλαγή από όλα τα κακά της ανθρωπότητας.

    σήμερα ξέρουμε ότι
    1. ολοένα και λιγότεροι εργαζόμενοι απαιτούνται για την παραγωγη.
    2. η γνώση είναι αξιακά ελεύθερη, διότι δεν είναι κατηχητικό ούτε ηθικολογία.

  4. Μανιτάρι μου καλησπέρα,

    Ήθελα να μεταφέρω μια προσωπική μου εμπειρία από μια σχολή «υψηλού επιπέδου» ευρωπαϊκής χώρας, θετικής επιστημονικής κατεύθυνσης, στο οποίο άρχισα σπουδές με μόνο το απολυτήριό του σχολείου, πριν αλλάξω κατεύθυνση σπουδών κι έλθω στην Ελλάδα και σπουδάσω σε σχολή θεωρητικών επιστημών.

    Όπως ανέφερα, η πρόσβαση στη σχολή ήταν «ελεύθερη», με μόνο το απολυτήριο. Απο εκεί και πέρα, στο τέλος του πρώτου έτους, γινόταν «διαγωνισμός» πρόσβασης στα υπόλοιπα έτη σπουδών που κατέληγαν στο πτυχίο, για συγκεκριμένες θέσεις φοιτητών που προβλέπονταν για το δεύτερο έτος και πέρα. Το ποσοστό επιτυχίας στο διαγωνισμό πρόσβασης στο δεύτερο έτος, που γινόταν σε δύο φάσεις (στο τέλος του πρώτου και του δευτέρου εξαμήνου, με εξεταστέα ύλη όλα τα μαθήματα του πρώτου έτους) ήταν γύρω στο 25/100. Αν κοβόσουν στο διαγωνισμό, είχες μόνο μία ευκαιρία ακόμα να επαναλάβεις όλα τα μαθήματα του πρώτου έτους και να ξαναεξεταστείς σ΄αυτά, μήπως με τη δεύτερη προσπάθεια κατάφερνες καλύτερη κατάταξη, και δεν μπορούσες να κρατήσεις τη βαθμολογία σε μαθήματα που είχες πετύχει με την πρώτη προσπάθεια, όσο καλά και να ήταν.
    Πρακτικό αποτέλεσμα αυτού του συστήματος, ήταν μια απίστευτα ανταγωνιστική σχέση μεταξύ φοιτητών για μιά θέση στο ήλιο, με ψυχολογία τύπου «ο θάνατός σου = η ζωή μου».

    Αναφέρω κάποιες σκηνές απείρου κάλους της φοιτητικής εμπειρίας του πρώτου έτους.

    1. Συγγράματα και βιβλία δεν δίνονταν ούτε υποδεικνύονταν στο πρώτο έτος. Αποκλειστική πηγή διαβάσματος για τις εξετάσεις ήταν οι σημειώσεις που έπαιρνε ο φοιτητής κατά τη διάρκεια των παραδόσεων, και τα σχεδιαγράμματα που έπρεπε να αντιγράψει από το μαυροπίνακα του αμφιθεάτρου. Μιλάμε για αμφιθέατρο χωρητικότητας 500 ατόμων όπου γινόταν μάχη για μια θέση στις μπροστινές σειρές κάθε πρωί (όταν άνοιγαν οι πόρτες στις 730, μιάμιση ώρα πριν αρχίσει το πρώτο μάθημα).

    2) Πολλοί αποτυχόντες της πρώτης προσπάθειας, έχοντας σημειώσεις από την προηγούμενη χρονιά, έρχονταν στα μαθήματα μόνο και μόνο για να παιδεύουν τα «ψάρια» που έκαναν μια πρώτη προσπάθεια, να κοροϊδεύουν τους καθηγητές, και να κάνουν τη παρακολούθηση των μαθημάτων και τη λήψη σημειώσεων πιο δύσκολη.

    3) Σε πλεονεκτική θέση βρίσκονταν οι Εβραίοι κι οι Διαμαρτυρόμενοι της πόλης που παρακολουθούσαν φροντιστήρια που ήταν ανοιχτά στα μέλη της συγκεκριμένης κοινότητας, και στην οποία δίδασκαν ομόδοξοι καθηγητές. Σ΄αυτά τα φροντιστήρια δίνονταν γραπτές σημειώσεις, που έδιναν πολύ περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας.

    Αυτά για την ώρα. Θα διηγιόμουν κι άλλα, αλλά η 40 ημερών κόρη μου γκρινιάζει και θέλει περιποίηση.
    Φιλιά!

  5. @ Δελφινάκι

    Η εμπειρία σου φανερώνει ότι στις σημερινές οικονομικές και παραγωγικές συνθήκες η «ελεύθερη πρόσβαση με τέτοιο πρώτο έτος» ή το «πανεπιστημιακό προπαρασκευαστικό έτος» – συμβατό με τη «Συνθήκη της Μπολόνιας» για τριετές πτυχίο, αποτελεί σφαγείο….

    Επομένως μήπως δικαιώνεις τις σκέψεις του Κ. Θεριανού ότι το ζήτημα βρίσκεται εντός της υποχρεωτικής εκπαίδευσης από τη μια και από τη γνώση στα ΑΕΙ και παραγωγή στην κοινωνία από την άλλη με επαγγελματικά δικαιώματα;

  6. @ Γιάννη,

    έγραψες πως «σύμφωνα με έναν διαφωτιστικό μύθο η γνώση θα οδηγήσει στην αρετή και την απαλλαγή από όλα τα κακά της ανθρωπότητας».
    Έχω την αίσθηση ότι η έμφαση στη γνώση είναι κληροδότημα της σχολαστικής δυτικής θεολογίας η οποία πρεσβεύει πως διά της διανοητικής γνώσης γνωρίζουμε τον Θεό και οδηγεί το άνθρωπο στην αγιότητα και στα καλά που αναφέρεις. Ο διαφωτισμός απέρριψε τον κληρικαλισμό αλλά κράτησε εκκοσμικευμένη την -εσφαλμένη- τη στοχοθεσία και τη μεθοδολογία της. Η συνέχεια επιβεβαίωσε την αποτυχία του εγχειρήματος.

    @ Δελφινάκι,

    εντυπωσιακά αυτά που μας γράφεις. Μπορείς να δώσεις περισσότερες πληροφορίες έστω και κατ’ ιδίαν;

    Όσα μας μεταφέρεις, δείχνουν ότι η ανοιχτή πρόσβαση στα πανεπιστήμια δεν είναι (από μόνη της) λύση. Το βασικό ερώτημα είναι εάν θα γίνεται επιλογή φοιτητών ή όχι. Προφανώς στην περίπτωση της απόλυτα ανοιχτής πρόσβασης τίθενται πολύ σοβαρά -έως άλυτα αυτή τη στιγμή- πρακτικά θέματα. Συνεπώς κάποιου είδους επιλογή θα πρέπει να γίνεται, είτε με εξετάσεις είτε με διαδικασία αίτησης-επιλογής κλπ. όπως είναι μια παγκοσμίως κοινή πρακτική.

    Πιστεύω ότι ένα έξυπνο από πολιτικής απόψεως εκπαιδευτικό σύστημα ενθαρρύνει τους ενδιαφερόμενους φοιτητές εσωτερικού αλλά και εξωτερικού να ακολουθήσουν τον επιστημονικό κλάδο της αρεσκείας τους με πολλαπλά μονοπάτια και διασυνδεδεμένα επίπεδα για όλες τις «ταχύτητες».

    Για μένα σημαντικότερο θέμα είναι να παρακολουθείται, υποστηρίζεται και να διασφαλίζεται η ποιότητα της εκπαίδευσης, πράγμα το οποίο δυσχεραίνουν οι ιδιαιτερότητες της ελληνικής πραγματικότητας.

    @ Μανιτάρι

    στο προσεχές διάστημα οι τεχνολογίες ηλεκτρονικής μάθησης (e-learning & m-learning) σε συνδυασμό με την φιλοσοφία της ανοιχτής εκπαίδευσης (open education) έχουν τη δυνατότητα να φέρουν επανάσταση στην πρόσβαση της γνώσης και στη μάθηση.

  7. stylianosm, έγραψε:
    «στο προσεχές διάστημα οι τεχνολογίες ηλεκτρονικής μάθησης (e-learning & m-learning) σε συνδυασμό με την φιλοσοφία της ανοιχτής εκπαίδευσης (open education) έχουν τη δυνατότητα να φέρουν επανάσταση στην πρόσβαση της γνώσης και στη μάθηση.»
    Αυτή είναι και η δική μου θέση γενικώς
    εδώ έχω τις σκέψεις μου:

    http://tsouknida.blogspot.com/2007/11/blog-post_11.html

  8. Προσωπική μου γνώμη, με εμπειρίες τόσο δικές μου όσο και κοντινών μου προσώπων από εκπαιδευτικά συστήματα διαφόρων δυτικών χωρών (εγώ εδώ έκανα τελικά τις σπουδές μου) είναι ότι δίκαιο δεν είναι ούτε ένα εξεταστικό σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μέσα στο σχολείο, ούτε μια «ελεύθερη πρόσβαση» στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ένα ανταγωνιστικότατο σύστημα επιλογής μέσα στα πανεπιστήμια.

    Το πιο δίκαιο σύστημα επιλογής και εισαγωγής σε τριτοβάθμια ιδρύματα, με αξιολογικά αλλά ακόμα και ταξικά κριτήρια που έχω αντιληφθεί είναι το αμερικάνικο! Οξύμωρο έ! Κι όμως ενώ οι ΗΠΑ έχουν ένα ταξικότατο σύστημα πρώτο και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχουν βάλει την αξιοκρατία σε ένα τόσο ψηλό επίπεδο (και για αυτό μπορούν να φτάσουν στη θέση του Προέδρου τόσο ο Λίνκολν παλιότερα, όσο κι ο Ομπάμα σήμερα, που προέρχονταν από κατώτερα ταξικά στρώματα) που ένα οξυδερκείς και φιλόδοξος απόφοιτος σχολείο από χαμηλή τάξη, αν κυνηγήσει υποτροφίες (οι οποίες είναι άπειρε) ή έστω αν ξεκινήσει από κάποιες άλλες, σχετικές σπουδές (ο Ομπάμα π.χ. σπούδασε και διακρίθηκε αρχικά ως κοινωνικός λειτουργός, πριν, με κριτήρια τις πρώτες του σπουδές, την εργασιακή του εμπειρία, αλλά και κάποιες εξεταστικές δοκιμασίες γίνει δεκτός στην ανώτερη Νομική Σχολή των ΗΠΑ που θεωρείται ότι είναι «της ελίτ».)

    Δεν έχω καμία διάθεση να εγκωμιάσω ούτε τους Αμερικάνους, ούτε το τον Ομπάμα, από τον οποίο δεν περιμένω και πολλά στη διεθνή σκακιέρα με το δεδομένο τον έλεγχό του τόσο από το σιωνιστικό λόμπυ όσο κι από τα «γεράκια» της Αμερικής

    Και τα πράγματα δεν είναι καθόλου ρόδινα στις ΗΠΑ. Είναι ένα σκληρότατο και ανταγωνιστικότατο σύστημα, το οποίο όμως τουλάχιστον πετυχαίνει το εξής:

    Κανένας κόπος στην εκμάθηση δεν πάει χαμένος. Μπορεί να μη πετύχει τον αρχικό του στόχο ένας τελειόφοιτος μαθητής ή ένας φοιτητής, αλλά το επίπεδο των γνώσεών του σε όποιες δοκιμασίες υποβληθεί κατοχυρώνεται, καταγράφονται σε κάποιο απολυτήριο, πτυχίο, ή πιστοποιητικό, και κατοχυρώνεται στο βιογραφικό του (το curriculum vitae), το οποίο βιογραφικό που περιλαμβάνει και τις εμπειρίες τις εργασιακές και τις κοινωνικές, μαζί με προσωπική συνέντευξη και εξεταστικές διαδικασίες, είναι αυτά που κάθε φορά κρίνουν αν η υπηρεσία αξιολόγησης του κάθε ιδρύματος στο οποίο αιτείται να εισαχθεί θα τον δεχτεί ή όχι. Βέβαια οι Αγγλοσάξονες χώνουν πάρα πολλά λεφτά και πάρα πολύ προσωπικό στην αξιολόγηση, και εννοείται ότι με τη διαπλοκή που κυριαρχεί στην ελληνική πραγματικότητα, ένα τέτοιο σύστημα αξιολόγησης ποτέ δεν θα ήταν αντικειμενικό. Μπορούμε όμως τουλάχιστον να πετύχουμε η όποια εξεταστική διαδικασία να μην είναι απλώς ένα μέσο στο σκοπό της προαγωγής, αλλά να είναι μια πραγματική κατοχύρωση γνώσεων;

    Αυτή η κατοχύρωση, αν υπήρχε ένα σύστημα προκαταρκτικό σε κάθε ευρύτερο κλάδο της τριτοβάθμιας εκπαίδευση (σχολές υγείας, σχολές κοινωνικών και νομικών επιστημών, σχολές φιλολογικές-φιλοσοφικές, σχολές θετικών επιστημών, κλπ) όπου να διδάσκονταν μαθήματα γενικών γνώσεων του κάθε κλάδου, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια τριτοβάθμια εκπαίδευση όπου το σημαντικό να είναι η μεταφερόμενη γνώση το επίπεδο της οποίας να ελέγχεται και να αποτελεί το κριτήριο προαγωγής σε σχολές υψηλότερων ή χαμηλότερων απαιτήσεων, κι όχι ο ανταγωνισμός για μια θέση στον ήλιο…

    Αυτά για την ώρα

  9. Άρα μετά από τα όσα συζητήθηκαν καταλήγουμε σε αυτό που έλεγε ο Freire: «δεν υπάρχουν αμιγώς εκπαιδευτικά προβλήματα, υπάρχουν οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που επιδρούν στην εκπαίδευση». Δεν έχει νόημα να μιλάμε για το δέντρο και το δάσος να το αφήνουμε. Σχολείο – πρόσβαση – πανεπιστήμιο – εργασία είναι μια συζήτηση που δεν μπορεί να απομονωθεί από τις παραγωγικές σχέσεις της κοινωνίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: