• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 605,083 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Ιωάννης της Κροστάνδ… στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Ιβάν ο οχληρός στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Chaturbate στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Ιανουαρίου 2009
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Δεκ.   Φεβ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Άσυλο, προβληματικές, ερωταποκρίσεις και Πατερικές τομές

Του Φιλαλήθη

Σχετικά με το πανεπιστημιακό άσυλο, έχουμε ήδη και εμείς πει πολλά και πολλαχού, δια ζώσης ή δια πληκτρολογίου κ.α.. Βεβαίως, το ζήτημα του Ασύλου είναι ένα εξόχως σημαντικό, πολυσήμαντο και βαρυσήμαντο ζήτημα, και πολλοί προσεγγιστές του αγνοούν όλη την προβληματική και την ιστορία του θέματος. Έτσι, η έποψή τους έχει ένα εξαιρετικά περιεσταλμένο οπτικό πεδίο. Οπωσδήποτε, και η επί τούτου «βιβλιογραφία» είναι μικρή. Προσωπικά, ερευνώντας σχετικά εξ αρχής του «ξεσπάσματος» του Φοιτητικού Κινήματος (2006-),

08-06-06δεν βρήκα παρά, κατά βάσιν, δύο συγγράμματα, το ένα με μάλλον αρνητική προκατάληψι (εκδ. «Ερωδιός«) και το δεύτερο (αξιολογότατη) διδακτορική διατριβή από κάποιον ξενιτευμένο Έλληνα επιστήμονα, προσκείμενο δε στο πολιτικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας (Κ. Μπαμπασίδης), του οποίου το έργο έχει προμνησθή και αλλαχού.

Είναι γνωστό ευρέως, ότι υφίσταται μία πολύ μεγάλη συζήτησι περί του ζητήματος τούτου, η οποία πολλάκις εκφυλίζεται σε συνθηματολογία αγνοούντων.

Συμπληρώνοντας το κείμενο που παραθέτουμε, αναδημοσιεύοντας, και που προοριζόταν ως εισήγηση σε κάποια πολιτικού περιεχόμενου συζήτησι / εκδήλωσι, θα καταχωρούσαμε σήμερα τα εξής στοιχεία.

1) Το Εκκλησιαστικό Άσυλο, που υφίσταται παλαιόθεν νομικά, και που σήμερα υφίσταται ως τμήμα του λεγόμενου εθιμικού και ανθρωπιστικού δικαίου, υπήρξε όντως ένα καταφύγιο «εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου», όπως διαβάζουμε συχνά με αρνητική φόρτισι. Η Εκκλησία, πράγματι, όταν «συναγελαζόταν» και συνεψηφίζετο με κοσμικούς θεσμούς, έχανε, λίγο ή πολύ, το επαναστατικό της χρώμα, όπως λέει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, αλλά εδώ ιδιαίτερα γίνεται σαφές, ότι είναι «εν τω κόσμω τούτω», αλλά «ουκ εκ του κόσμου τούτου»… Πράγματι δε, το Άσυλο αυτό, το οποίο εξετείνετο και στους περικείμενους εν σχέσει με τους Ναούς δρόμους, τα κοιμητήρια,κτλ., ήταν ένας χώρος όπου κατέφευγαν πολλοί εγκληματίες και αναφέρεται, ότι δεν υπάρχει ουδεμία μαρτυρία καταγεγραμμένη που να αναφέρει παράδοση κάποιου εγκληματία (κατά τον «νόμο του κρατούντος») από την Εκκλησία.

2) Ο δε Μέγας Βασίλειος εγνωσμένο είναι, ότι είχε προστατεύσει κάποια γυναίκα που δεν επιθυμούσε να λάβη … αναγκαστικά σύζυγό της κάποιον μεγάλοσχημο δικαστή με την απειλή των βασανιστηρίων κ.τ.τ.,

ενώ ο Αγ. Ι. Χρυσόστομος, από την άλλη, είχε προστατεύση τον Ευτρόπιο, «ύπατο, ευνούχο και πατρίκιο», ωσεί πρωθυπουργό από την βασιλική, στρατιωτική, και εν μέρει λαϊκή οργή. Έλαβε δε προσάναμμα, έναυσμα εκ τούτου, προκειμένου να διατυπώση θεολογία εναντίον όλων των επιδόξων καταργητών των ασυλιών, λέγοντας, ότι μάλλον θα πάθουν κι τούτοι τα ίδια ως τα του Ευτροπίου, όπως θα δούμε «ανάγλυφα» παρακάτω…

3) Βεβαίως, η ασυλία στην οποία αναγόταν ο Χρυσόστομος στις δύο του αυτές ομιλίες είναι η εκκλησιαστική, αλλά ο καταγεγραμμένος λόγος περί ασύλου που εκφωνεί είναι γενικός, ωσάν να επρόκειτο, εν τινί μέτρω τουλάχιστον, περί οποιουδήποτε ετέρου. Ενώ και το ακαδημαϊκό άσυλο έλκει την καταγωγή του απ’ ευθείας από το εκκλησιαστικό, λόγω των «εκκλησιαστικών» χώρων που λειτουργούσαν αρχικώς ως πανεπιστήμια (στην Δύση), όπως, βέβαια, και οι διακριτικές τήβεννοι αναφέρεται, ότι έλκουν την καταγωγή τους από τα ράσα των μοναζόντων.

4) Πολλοί πολέμιοι του Ασύλου ή, μάλλον, των Ασύλων, και, δυστυχέστατα, κατά το «δημώδες λόγιον» «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται», εμφανίζουν ως λύσι στον ανταρτοπόλεμο που βλέπουμε μεταξύ αναρχοαυτόνομων (α/α), ή υποτιθεμένων α/α, και Αστυνομίας(ΜΑΤ), την κατάργησι νομοθετική ή την προς καιρόν αναστολή του Ασύλου. Το επιχείρημα, βεβαίως, στερείται οποιασδήποτε βάσεως, ακόμη και αν το δούμε συνεπειοκρατικά, ήτοι δεν εξετάσουμε ούτε λίγο το μέσο της κατάργησης, για το οποίο ωμιλήσαμε παραπάνω.

Κατ’ αρχάς, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις στις οποίες πράγματι το άσυλο ήρθη από υπεύθυνα πρόσωπα εκ των Δ.Ε.Π., ακαδημαϊκών δηλαδή, προκειμένου να υπάρξουν συλλήψεις, κτλ. Αυτό που μαρτυρήθηκε, θα έλεγα καθολικά σχεδόν, οπωσδήποτε υπήρξε αφ’ ενός ένα ασύστολο «όργιο» βίας που πόρρω απέχει από την γνωστή στους νομικούς αρχή, αλλά και ηθική τοιαύτη, της «ελάχιστης σωματικής προσβολής», αφ’ ετέρου δε να μην τελεσφορή το «μέτρο». Σε αυτό συμβάλλουν σαφέστατα και οι πανεπιστημιακοί χώροι, οι οποίοι είναι στενοί, και απόλυτα προσφυείς για ασφυκτικές ή ακόμη και θανατηφόρες καταστάσεις. Είναι σαφές δε, ότι η υπαρξιακή κατάστασι (ροπή προς την – αλόγιστη – βία) των ΜΑΤ ή ικανού τμήματος της σημερινής Αστυνομίας μάλλον απωθεί έτι αυτήν την αντιμετώπισι. Βεβαίως, υπάρχει η σχετική πρόβλεψι στον νόμο επί τη τελέσει αυτόφωρων κακουργημάτων κ.α.

5) Κάποιοι τείνουν να ισχυρίζονται, ότι το Άσυλο είναι ένα νομικό ατόπημα και μας λένε, ότι πρέπει να το αποκηρύξουμε κι’ εμείς, για να παγκοσμιοποιηθούμε περισσότερο. Σε αυτό αληθεύουν κάπου. Το Άσυλο υπήρξε στην σύγχρονη εποχή εθιμικά, και κατόπιν θεσμικά, με τις όποιες – υπαρκτότατες – ατυχίες στις διατυπώσεις αυτές του νόμου-πλαίσιο του ’82, μία ιδιαίτερη αρχαιοελληνική / ρωμαϊικη παράδοσι. Ενώ, σήμερα βλέπουμε πολλάκις ένα … ενδημούντα αυταρχισμό στα αμερικάνικα πανεπιστήμια και άλλα ευρωπαϊκά που ουδόλως τιμά τις ατίμητες αυτές ελευθερόφρονες και δημοκρατικές παραδόσεις της χώρας μας και της καθ’ ημάς Ανατολής.

Αυτό συμβαίνει, διότι ακόμη και αστυνομικοί περιέρχονται ελευθέρως χώρους πανεπιστημιακούς όπου υπάρχει, βεβαίως, πολιτική έκφρασι και δραστηριότητα με πάσα εύδηλη συνέπεια (…), και, ακόμη, έχουμε περιστατικά όπως αυτό του περίφημου στις ΗΠΑ «taser incident», όπου ένας φοιτητής που ξεπερνά λίγο το χρόνο της ερώτησής του προς τον υποψήφιο πρόεδρο  John Kerry και μετέρχεται ένα λίγο ανεπίσημο εκφραστικό ύφος, σύρεται (κυριολεκτικώς!) από τα πανταχού παρόντα και παρεπιδημούντα «όργανα της τάξης», ενώ αμέσως του εφαρμόζεται ηλεκτροσόκ με  taser (sic). Αυτά συμβαίνουν «εις επήκοον» όλης της αίθουσας και του Κέρρυ, που παρακολουθούν ημι-ατάραχοι τον ….»άτυχο» φοιτητή να κραυγάζη από τα ωσεί σύγχρονα βασανιστήρια και να λέη το κωμικοτραγικό και συνθηματολογικόν πλέον στις ΗΠΑ: «don’t tase me, bro»!!!

6) Το πανεπιστημιακό άσυλο έχει γίνη σεβαστό, τουλάχιστον στο «θεαθήναι τοις ανθρώποις», από καθεστώτα όπως το ναζιστικό και, ακόμη, της Απριλιανής Δικτατορίας.

Βεβαίως, οι Απριλιανοί δικτάτορες περίμεναν προ της εισέλευσής τους στο Ε.Μ.Π. σε πνεύμα «l’etat c’est moi». Στη δε Ρωμανία (-Βυζάντιο), όπως σημειωνουμε και στο (επι)συνημμένο κείμενο, φημολογείται βασίμως, ότι επέσυρε το αδίκημα της παραβίασης του Ασύλου ποινή θανατική, ασχέτως του αν έμενε «κενό γράμμα» η νομοθεσία, καθώς συχνά συνέβαινε στο «Imperium Romanum», την αυτοκρατορία των Νεορωμαίων…

7) Χρειάζεται μνείας και η χρησιμότητα του Ασύλου σε περιπτώσεις, όταν η τυφλή – συνομολογούμε ότι έχει τύχει κριτικής και από τα έσω της Αστυνομίας τούτο, κάτι επαινετέο – εκδικητική μανία των υποτιθέμενων «οργάνων της τάξης» γίνεται … εμμανής. Οπωσδήποτε, όποιος έχει βρεθή σε ελάχιστες διαδηλώσεις, γνωρίζει, ότι, επειδή σε αυτές συμμετέχουν χιλιάδες διαφορετικά πρόσωπα, με ποικίλες νοοτροπίες και διαθέσεις, (δια)κυβεύει να βρεθή μπροστά σε ένα όργιο καταστολής, το οποίο έχει ως έναυσμα κάποια πιθανή πράξι «αντικρατικής αντιβίας» από την πλευρά κάποιου (έστω, υποτιθέμενου) αναρχοαυτόνομου που αποφάσισε αίφνης, αδιάφορος ων για τις θέσεις των άλλων, να την ασκήση εντός κάποιας τέτοιας «λαοσύναξης».

Σε αυτές τις περιπτώσεις, όπου κρατούσα κατασταλτική νοοτροπία συχνά είναι η τυφλή βία και  το «όποιον πάρει ο Χάρος», όπως θα λέγαμε κοινώς, το οποιοδήποτε Άσυλο, έχοντας ακριβώς την λειτουργία του καταφυγίου και όχι, βέβαια, του … ταμπουριού, όπως αναφέρεται από τους εναντιοφρονούντες συνεχώς, είναι παραπάνω από απαραίτητο. Ειδικά, εν σχέσει με τις φοιτητικές πορείες εν Θεσ/νίκη και εν Αθήναις που αριθμούσαν πολλές δεκάδες χιλιάδων διαδηλωτών, και η πτυσταία αυτή και μισάνθρωπη πρακτική είχε αναφανή, θα μπορούσε κάποιος να το πιστοποιήση τούτο. Δεν είναι χρειώδες, φρονώ, να μιλήσουμε για τον ελλιπή, έως και σήμερα, έως ελλιπέστατο «εκδημοκρατισμό της Αστυνομίας», που λειτουργεί τυραννικά κατά των «πολιτών-οπλιτών» και υπέρ ενός κρατικοχρηματικού και «κρατικοεταιρικού συμπλέγματος»

8 ) Είναι αληθές, ότι το νόημα του Ασύλου έχει υποστή δολιοφθορές με το νομοθέτημα της Ν.Δ. που προξένησε και τις ποικίλες διαμαρτυρίες. To νόημα του Ασύλου, όπως κι’ εμείς προσωπικά έχουμε – κατά δύναμιν – αναλύσει, βάλλεται τμήδην και στρεβλώνεται άρδην και από το νέο νομοθέτημα που σκοπεί όχι βασικά στην αυτοδιοικητικού τύπου ανεξαρτησία από την εξωτερική «δημόσια δύναμι», αλλά στην κατοχύρωσι του δικαιώματος στην …. εργασία, στην εκπαίδευσι, στην μάθησι και τα όμοια. Ουδείς αντιλέγει στο ότι το ατομικό δικαίωμα στην μάθησι, έρευνα κ.τ.ο. είναι σημαντικό, αλλά βεβαίως δεν μπορεί να αναιρήται κάποια πλειονοψηφικά και δη «μαζικά» αποφασισμένη «κινητοποίηση» όπως η κατάληψη του χώρου, επειδή κάποιοι (οι λιγότεροι από τους ενδιαφερομένους και συμμετέχοντες στην λήψι των αποφάσεων) δεν την επιθυμούν.

9) Πολλοί μας ομιλούν μετά νομικιστικού πάθους για το θέμα των επεισοδίων που τελούνται περί τον πανεπιστημιακό χώρο. Αλλά όλοι τούτοι δεν έχουν, φαίνεται, ουδόλως αυδήν για την παρώθηση «κουκουλοφόρων» στον χώρο του Ασύλου εκ μέρους της Αστυνομίας ή, μάλλον, μέρους αυτής. Ακόμη, είναι εγνωσμένο, παρά τον … σύνοφρυ γνόφο και την ομίχλη που καλύπτει τις σχετικές πολιτικές, ότι τούτες εκπορεύονται εκ των υψηλών κλιμακίων της σχετικής ιεραρχίας… Βεβαίως, τίθεται το εύλογο ερώτημα: γιατί είναι αυτό. Υπάρχει κάποιος σχεδιασμός που δεν γνωρίζουμε;

emp-kentriko-ktirio-11Επίσης, γιατί συχνότατα υπάρχει αχρείαστη έως κοσμικά έκνομη παρουσία όχι μόνο της Αστυνομίας, αλλά και των ΜΑΤ, που αποδεδειγμένα λειτουργεί ως «κόκκινο πανί» και, προσέτι ….»ταύρος εν υαλοπωλείω» και όθεν ξεκινούν οι γνωστές συγκρούσεις που καταλήγουν στον γνωστό ανταρτοπόλεμο και στην προαναφερόμενη παρώθηση (στο Άσυλο);

10) Τέλος, ας σκεφτούμε, ότι πέραν του γνωστού αριστοτελικού ρητού, «Πανταχού δια το άνισον η στάσις», ο Γρηγόριος Παλαμάς (-1359), αρχιεπίσκοπος Θεσ/νίκης, μιλάει για και λύει το πρόβλημα της υπάρξεως ταραχών και αναταραχών στην κοινωνία, μιλώντας για μία κάποια «κοινωνική ειρήνη» και τις συνέπειες αυτής:

» … και αν για λίγο υποκριθούμε φαινομενική προς αλλήλους ειρήνη, οι δυνάστες αυξάνομε περισσότερο την βία εναντίον των πτωχών, επιβάλλοντας βαρύτερη φορολογία στους χειρωνακτικά εργαζομένους.Ποιος στρατιώτης αρκείται τώρα στον μισθό του; Ποιος άρχοντας δεν καμαρώνει τώρα για τις αρπαγές; Οι δε σκυλοτρόφοι και οι χοιροβοσκοί, σαν άγριοι χοίροι κι’ αιμοβόροι σκύλοι, διασπαράσσουν την περιουσία των απροστατεύτων.

Γι’ αυτό κραυγάζουν εναντίον όλων σας οι πτωχοί, εναντίον των ηγετών, των έπειτα από αυτούς, των στρατιωτικών, των υπηρετών τους, μη υποφέροντας την ανηλεή και μισάνθρωπη συμπεριφορά των φορολόγων και την συνεχή βία και αδικία από όσους είσθε δυνατώτεροι επάνω στην γη. (Oμιλ. ΞΒ’, παρ. 11)».

Είναι προφανές, ότι δεν μπορεί να υπάρξη σωστή αντιμετώπισι των «στάσεων» (=ταραχών, και «ταραξιών») αυτών, παρά με την αποκατάστασι κοινωνικά δικαίων θεσμών. Και, εάν αυτό δεν είναι επιθυμητό από την άρχουσα τάξι, για την οποία μας μιλά και ο σοφός Παροιμιαστής και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ως τον όντως νομοθέτη, έχει κάθε δικαίωμα να το πράξη μία ανήσυχη συνειδησιακά πλειοψηφία….

Ότι δε τα έργα της δικαιοσύνης και όχι της καταστολής είναι η ειρήνη δεν το τονίζει μόνον η Π.Δ., αλλά και σύγχρονοι ερμηνευτές το λένε σαφέστατα, όπως ο σύγχρονος άγιος Ν. Βελιμίροβιτς, αυτός ο όντως νέος Χρυσόστομος της εν Σερβία Εκκλησίας…

Χρυσόστομος περί Ασύλου

Ο Χρυσόστομος, όπως προείπαμε, ίσως ο μέγιστος ρήτορας όλων των εποχών, εκκλησιαστικός και «θύραθεν», ήτοι «έξωθεν» της Εκκλησίας, και μέγιστος Πατέρας, εκφέρει και γράφει ορισμένα πολύ διδακτικά λόγια, εις όσον αφορά αυτό το θέμα, και μάλιστα το ….399 μ.Χ. και υπό την συνέχεια του εκχριστιανιζόμενου / εξανθρωπιζόμενου νομικά Ρωμαϊκού Κράτους. Να τον ακούσουμε, άρα:

«Γι’ αυτό, λοιπόν, άνθρωπε, μην κρατήσεις κακία. Είμαστε δούλοι εκείνου που σταυρωνόταν κι’έλεγε συγχώρεσέ τους, δεν ξέρουν τι κάνουν(Λουκ. 23, 34). Αλλά κατάργησε, λέει, την εδώ ασυλία με διαταγές και διαφόρους νόμους. Να όμως που εκ των πραγμάτων έμαθε  αυτό που έκανε και με όσα έκανε πρώτος αυτός κατάργησε το νόμο (σ. σ.: ζητώντας άσυλο στον καθεδρικό ναό) και έγινε θέατρο του κόσμου και παρόλο που σωπαίνει είναι σαν να φωνάζει προς όλους συμβουλεύοντάς τους: «μην κάνετε παρόμοια (σ. σ.: κατάργηση ασυλίας), για να μην πάθετε τα ίδια».

«…η πολεμική ατμόσφαιρα είχε μεταφερθεί εδώ. Γιατί εδώ καταζητούνταν εκείνος που βρήκε άσυλο στην εκκλησία κι εμείς παραστεκόμασταν χωρίς να φοβόμαστε το θυμό τους. Γιατί άραγε; Είχαμε ως σίγουρη εγγύηση το «εσύ είσαι ο Πέτρος και πάνω σ’ εαυτή την πέτρα [ομολογία Πέτρου] θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου και δεν θα την κατανικήσουν οι δυνάμεις του άδη. (Ματθ. 16, 18). Εκκλησία δε εννοώ όχι μόνο τον τόπο αλλά και τον τρόπο.  Όχι μόνο τους τοίχους της εκκλησίας, αλλά και τους νόμους τους Εκκλησίας. Όταν ζητάς την προστασία της Εκκλησίας, μη καταφύγεις στον τόπο, αλλά στην γνώμη. Γιατί Εκκλησία δεν είναι τοίχος και στέγη, αλλά πίστη και ζωή.«

Αυτά τα δύο ελήφθησαν και μάλλον δεν χρήζουν σχολίων από εμάς… Ακούγονται «ωσεί λήρος» στα αυτιά κάποιων; Πιθανόν. Αλλά το ζητούμενο είναι, ότι δεν έχουν ουδένα δικαίωμα τινές καθηγητές θεολογικής, «ευσεβείς» πολιτικοί, νομάρχες και μητροπολίτες, αφ’ ης στιγμής δηλώνουν Χριστιανοί (Ορθόδοξοι), όχι μόνον να μην πολυδέχωνται τον εξόχως φιλάνθρωπο θεσμό του Ασύλου, αλλά να «ξεσπαθώνουν» και να γίνωνται «επιθέτες» κατά αυτού, μέσα σε μία προφανή αμβλυωπία, που βλέπει τα φαινόμενα αντιβίας ως έκγονα παρθενογενέσεως…

Γένοιτο.

Advertisements

23 Σχόλια

  1. αρχικά δεν καταλάβαινα που το πήγαινε ο φιλαλήθης..
    «Μα τι σχέση μπορεί να έχει το πανεπιστημιακό άσυλο με Βυζαντινούς Πατέρες;» σκεφτόμουνα. Μετά κατάλαβα ότι ήταν πληρωμένη απάντηση προς «χριστιανοφιλήσυχους»…

  2. @ τσουκνίδα

    πολύ αργείς τώρα τελευταία…. Να εμπιστεύεσαι τον φιλαλήθη πάνω από 60%!!!

  3. Καλησπέρα σας.

    Α. Όταν ο Κύριος εκδίωξε τους εμπόρους από το Ναό με το φραγγέλιο γιατί το έκανε? Γιατί ο οίκος του Θεού δε φτιάχτηκε για τους εμπόρους.

    Β. «Ιερουσαλήμ η αποκτείνουσα τους Προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς αυτήν. Πολλάκις ηθέλησα επισυναγαγείν τα τέκνα σου ως όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας και ουκ ηθελήσατε• ιδού αφίεται υμίν ο οίκος υμών έρημος» (Ματθ. Κγ, 37-38).

    Όταν κάτι παύει να εξυπηρετεί το λόγο για τον οποίο έγινε τότε είναι φυσικό να ‘προκαλεί’ και το τέλος του! Παρότι πολλές φορές έχει αγαπηθεί τόσο πολύ!
    (Ακόμη κι από τον Ίδιο τον Κύριο)
    Νομίζω πως θα έπρεπε να το δείτε κι από αυτή την οπτική ώστε να μη αδικείτε ούτε τους άλλους αλλά ούτε κι εσάς τον ίδιο.

  4. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για άσυλο μέσα σε αυτόν τον κόσμο τότε πράγματα η ενορία που έχει σαν κέντρο της τον Χριστό είναι το άσυλο! Είναι αρκετές οι ιστορίες από το γεροντικό που αυτοί που δεν ζητούσαν άσυλο μπήκαν σε κελιά μοναχών για να τα κλέψουν και συνάντησαν μέσα σε αυτά όχι αυτό που ζητούσαν αλλά αυτό που τους έλειπε.

    Άσυλο και ο κάθε χριστιανός!

    Το πρόβλημα όμως δεν είναι της εκκλησίας είναι του κόσμου, αυτός νομοθετεί, η εκκλησία δεν έχει ανάγκη ένα νόμο για να αποτελέσει άσυλο για τον κόσμο, είναι άσυλο ανεξαρτήτως νόμου. Άσυλο όμως για την εκκλησία δεν αποτελούν τα ντουβάρια, άσυλο είμαστε εμείς η εν Χριστό σύναξη σε ένα χώρο και με ένα αγαπητικό τρόπο! Ο νόμος που καθιστά άσυλο τον χώρο, αγνοεί τον τρόπο! Όπως τον αγνοεί και αυτός που αναζητεί άσυλο! Αν μαθητεύαμε στον τρόπο της αγάπης σαν κοινωνία και σαν πρόσωπα δεν θα είχαμε αυτά τα διλήμματα θα είχαμε άλλο τρόπο να αντιμετωπίζουμε το κάθε λογής πρόβλημα

  5. ενδιαφερουσα αναρτηση
    απλώς προς ενημερωση σας περι πανεπιστημιακου ασυλου εχει γραψει και ο Π. Μαντζουφας (συνταγματολογος -επ καθηγητης στη Νομική του ΑΠΘ) σχετικο βιβλιο (ΕΚΔ Σακκουλα)

  6. Αγαπητοί μου, κατ’ αρχάς, ευχαριστώ θερμά για τα σχόλιά σας. Κάνετε καλά που καταγράφετε αυτά που σκέπτεστε, για να κάνουμε έτσι μία όμορφη αλληλοπεριχώρηση κατά τον καθ’ ημάς τρόπο… 🙂

    @ τσουκνίδα

    Ο σκοπός μου είναι και αυτός, όπως σωστά διαγιγνώσκεις…
    Συνηθίζω, τουλάχιστον στην παρούσα φάσι της ζωής μου που … προλαβαίνω να διαβάζω μέγα μέρος των δημοσιευμάτων από χριστιανικής (Ορθόδοξης) πλευράς, οπότε αυτά που βλέπω και διαβάζω εκεί ενίοτε προκαλούν …. «φρικίασιν», όπως έλεγε και ο αείμνηστος Τσιριντάνης… (Ζήτω η Δεξιά, ζήτω η ….»λιτότητα» (βλ. κο Σημίτην), αναδημοσιεύσεις της «Καθημερινής» και της «Εστίας» (και όχι Γιανναρά ή Λυγερού κττ), αναμνήσεις μονομερείς του «ανταρτοπολέμου», να καταργηθή το άσυλο (Άνθιμος), και η κατάντια μας δεν συμμαζεύεται…)

    Εξ ου και ο θυμός μου… Μετά θυμούνται μόνο τινές εκ των αδελφών και πατέρων αυτών να καταδικάσουν τις βεβηλώσεις και τις βλασφημίες…

    Μαζί, πρέπει να μεμφθώ και τον πρότερο δικό μου εαυτό, βέβαια… Και να σημειώσω, ότι θα ήθελα εν αγάπη διάλογο με οποιονδήποτε πρεσβεύει αυτά… Αλλοίμονο, αν είμαστε κατ’ αυτην την έννοια εσωστρεφείς…

    @ manitaritoubounou
    Ευχαριστώ για τον κόπο και την … εμπιστοσύνη και πάλι, αδελφέ! 🙂

    @ m.P.
    Αγαπητέ μοι, δες εδώ:

    «1) Το Εκκλησιαστικό Άσυλο, που υφίσταται παλαιόθεν νομικά, και που σήμερα υφίσταται ως τμήμα του λεγόμενου εθιμικού και ανθρωπιστικού δικαίου, υπήρξε όντως ένα καταφύγιο “εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου”, όπως διαβάζουμε συχνά με αρνητική φόρτισι. Η Εκκλησία, πράγματι, όταν “συναγελαζόταν” και συνεψηφίζετο με κοσμικούς θεσμούς, έχανε, λίγο ή πολύ, το επαναστατικό της χρώμα, όπως λέει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, αλλά εδώ ιδιαίτερα γίνεται σαφές, ότι είναι “εν τω κόσμω τούτω”, αλλά “ουκ εκ του κόσμου τούτου”… Πράγματι δε, το Άσυλο αυτό, το οποίο εξετείνετο και στους περικείμενους εν σχέσει με τους Ναούς δρόμους, τα κοιμητήρια,κτλ., ήταν ένας χώρος όπου κατέφευγαν πολλοί εγκληματίες και αναφέρεται, ότι δεν υπάρχει ουδεμία μαρτυρία καταγεγραμμένη που να αναφέρει παράδοση κάποιου εγκληματία (κατά τον “νόμο του κρατούντος”) από την Εκκλησία.»

    Ένα ζήτημα είναι, αν χρησιμοποιήται ως ταμπούρι, δηλαδή ως οχυρό. Αλλά και πάλι το ζήτημα είναι γιατί υπάρχει η στασιαστική διάθεση, και πώς ωθήθηκαν οι «ταραξίες» εκεί, κάτι που θέτω. Ένα άλλο είναι, βέβαια, αν κάποιοι α/α εφαρμόζουν βία εντός ασύλου, κάτι που πρέπει οπωσδήποτε και οριστικά να αρθή (όχι έξωθεν), διότι συμβαίνει. Π.χ. όταν κάποιος θέλη να κάνη μία εκδήλωση που αυτοί θεωρούν …. εθνικιστική και τα όμοια.

    Αναμένω ανταπάντηση, για να βρούμε τον μίτο…

    @ Αθανάσιος Παυλάκης

    Αδελφέ, ευχαριστώ και εσένα. Δεν ξέρω, αν προσέχης, ότι, κάποιοι, επειδή νομίζουν, ότι πρέπει να υπάρχη η βλασφημία προς τον Θεό του όρκου στην Πολιτεία, ΝΟΜΙΚΆ, διαμαρτύρονται. Κάποιοι άλλοι, πιο βαθιά σε πλάνη, διαμαρτύρονται επειδή υπάρχει ΝΟΜΙΚΆ ελεύθερη επιλογή για μη-χριστιανικό γάμο.

    Αλλά, όταν ο Θεός καταδικάζει τον τοκισμό (=τράπεζες), την ίδια την ατομική ιδιοκτησία και οπωσδήποτε την εκμετάλλευσι (=καπιταλισμός), τότε …. «όλα καλά» ή εν προκειμένω. Έτσι, σαφώς δίνουν την εντύπωσι, όπως θα το έλεγαν και οι α/α στις «επαναστατικές» μπροσούρες τους, «τσάτσων του συστήματος»… Και μετά μπαίνουν οι «κανόνες» εκ Θεού, για να «στρώσουμε» ήθος εμείς οι Ορθόδοξα εκζητούντες ελευθέρως τον Κύριο…

    Εσύ καλοπροαίρετα αναρωτιέσαι, αν πρέπη να ζητήσουμε την νομική κατοχύρωσι χώρων ασυλιών. Νομίζω, ότι έχουμε κάθε δικαίωμα και κάθε υποχρέωσι να το πράξουμε. Για να το πω όπως υπογράφω σε ένα φόρουμ τελευταία:
    «[…] Ο Χριστός εργαζόταν για μια επανάσταση που είχε ως στόχο την καθολική παγκόσμια ανατροπή. «(Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, «Αργά βαδίζει ο Χριστός», σ.42)…

    Καθολική παγκόσμια ανατροπή και επανάσταση, όμως, αφού έχει προηγηθή η πειθώ σε πλειοψηφία, δημοκρατικά, όχι πραξικοπηματική και άρα μαρξιστικού τύπου…

    Ελπίζω να σε κάλυψα.
    Και ελπίζω να συνεχίσουμε αυτήν την όμορφη συζήτησι.

    Προς το παρόν, ας καταχωρήσω το κείμενο στο οποίο παραπέμπω παραπάνω… Τις ευχές μου εκ βάθους…

    «Όταν θέλουμε να μάθουμε ακριβώς και πλήρως για κάτι, πολύ καλό είναι, αν όχι απαραίτητο, να ψάχνουμε για την ετυμολογία. Αυτό συνιστούσαν κι οι αρχαίοι, που θεωρούσαν, κατά ένα ρητό, ότι η εξέταση του νοήματος των λέξεων είναι αρχή της επιστήμης. Έτσι, εφαρμόζοντας αυτόν τον «κανόνα», βρίσκουμε , ότι το Άσυλο είναι ένας χώρος απαραβίαστος, ανέγγιχτος, που δεν μπορεί να συληθεί με κανένα τρόπο(όπως με την βία ή/και τον θάνατο), πράγμα που εφαρμόζεται και για όσους βρίσκονται σε αυτόν. Βέβαια, το Άβατον είναι κάτι αρκετά διαφορετικό, αν δούμε , π.χ., το «αγιορείτικο άβατο», αν και σε άλλες περιπτώσεις, όπως το άσυλο του πανεπιστημίου της Μπολώνια, οι δύο όροι asylum και abbatum, δείχνουν να ταυτίζονται νοηματικά.

    Αρχαία χρόνια

    Το πολιτικό Άσυλο είναι ένας πανάρχαιος θεσμός. Μπορούμε να πούμε , ότι υπάρχει από την εποχή των αρχαίων ιερών και κατόπιν των αρχαίων σχολών. Όχι, λοιπόν, με την έννοια των νόμων για τους πρόσφυγες, όπως αυτοί που διαθέτουμε σήμερα λόγω παγκοσμιοποίησης και μαζικής μετανάστευσης. Σε αυτά τα μέρη κατέφευγαν, ως ικέτες θα λέγαμε, αρκετοί άνθρωποι, οι οποίοι διώκονταν από διαφόρους, ακόμη και κακοποιοί, δολοφόνοι και διάφοροι άλλοι. Το να εισέλθει κάποιoς στο Aσυλο και να τους συλλάβει ή κακοποιήσει θεωρείτο μία κακή εξαιρετικά και ιερόσυλη πράξη. Από μία τέτοια ιστορική περίπτωση προέκυψε η έκφραση «Κυλώνειο(ν) άγος» . Όταν κάποιοι σκότωσαν μέσα και πλάι στην Ακρόπολη, σε ένα ιερό, της προστάτιδας των Αθηνών Πολιάδος Αθηνάς υποστηρικτές ενός «ευγενή» (όπως λέγονταν τότε) Αθηναίου, του Κύλωνα, που ήθελε να πάρει την εξουσία με επανάσταση. Τους εξαπάτησαν με το να υποσχεθούν αναίμακτη παράδοση. Το περιστατικό αναφέρει ο ίδιος ο Θουκυδίδης στις «Ιστορίες», ενώ συνέβη είτε το 636 είτε το 632 π.Χ.. ΄Η όλη ιστορία τότε προκάλεσε φρίκη στους γενικά ευσεβείς Αθηναίους και έδιωξαν τον ολιγαρχικό κυβερνήτη της Μεγακλή. Ο λοιμός που συνέβη κατόπιν του γεγονότος θεωρήθηκε «θεία Δίκη», ας πούμε «Νέμεση» ή («Τίσις»), για το γεγονός.

    Άλλο ένα πολύ γνωστό περιστατικό είναι αυτό του Παυσανία και της περίπτωσης που χτίστηκε μέσα σε κάποιο ναό από αυτούς που τον καταδίωκαν, συγκεκριμένα στο ναό της Χαλκιοίκου Αθηνάς στην Σπάρτη. Γενικά όλα τα ιερά, σημειώνουμε, όπως κατόπιν οι χριστιανικές Εκκλησίες, είχαν άσυλο, έστω μόνον εθιμικά και όχι νομικά. Ο Παυσανίας τότε είδε, επειδή δεν μπορούσαν να εισέλθουν, τους διώκτες του να χτίζουν την μοναδική έξοδο, που ήταν η πύλη του ιερού. Κάποιοι ερευνητές θεωρούν, πως αυτή η ιστορία δείχνει, ότι οι δεχόμενοι Άσυλο πρέπει να φροντίσουν προσωπικά για τα μέσα επιβίωσής τους. Αυτό, βέβαια, είναι μία αμφιλεγόμενη άποψη, ακόμη και για την (ελληνική) αρχαιότητα.

    Άσυλο σε Ακαδημία και Λύκειο

    Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι και τα αρχαία πανεπιστήμια διέθεταν Άσυλο. Και μπορούμε να υποθέσουμε με αρκετή ασφάλεια, ότι αυτό υπήρχε, όπως και στην σύγχρονη εποχή, στο πνεύμα, στο πλαίσιο του αυτοδιοικήτου τους. Τέτοιες σχολές, που αν και όχι δημόσιες, δεν είχαν δίδακτρα, ήταν η πλατωνική Ακαδημία και το «Λύκειο» του Αριστοτέλη. Μάλλον η προσέλευση δεν επιτρεπόταν για κανένα άλλον πλην των όσων σχετίζονταν με την σχολή. Αξίζει να πούμε, ότι και οι σχολάρχες τους, ακριβώς όπως και στα λεγόμενα «βυζαντινά» χρόνια, είχαν τέλεια ασυλία, που μοιάζει με την σημερινή των βουλευτών. Βεβαίως, τότε, μπορούμε, να πούμε, ότι το status των σχολαρχών, του Πυθαγόρα, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη ήταν λίγο κάτω από θεϊκό, με αγάλματά τους να διακοσμούν τις σχολές αυτές (τις εισόδους), οπότε η εν λόγω ασυλία είναι κάτι το απόλυτα αναμενόμενο.

    Ρωμαΐικη περίοδος και εκκλησιαστικό Άσυλο

    Το Άσυλο, εν γένει, θεωρείται από κάποιους, ότι έλαβε μία πιο επίσημη μορφή με την ανοχή και, πιο μετά, με αυτοκρατορική εύνοια «επικράτηση» του Χριστιανισμού, η οποία επηρέασε και τα νομικά κείμενα. Και αυτά του Μ.Κωνσταντίνου, αλλά και του Μ. Θεοδοσίου (Θεοδωσιανός Κώδικας) και του Ιουστινιανού (το «Corpus Juris Civilis» ή ο Ιουστινιάνειος Κώδικας), εκ των οποίων το τελευταίο επηρέασε άμετρα, πάρα πολύ, όλη την νομική σκέψη μέχρι σήμερα, ιδιαίτερα την λέγόμενη ευρωπαϊκή.

    Πρέπει να πούμε, ότι αυτό το πανεπιστημιακό Ασυλο βρίσκουμε ήδη από την εποχή του Βεσπασιανού της Παλαιάς Ρώμης και μετά του Μ.Κωνσταντίνου.

    Όσον αφορά τώρα το λεγόμενο εκκλησιαστικό Άσυλο: Είναι γνωστό, ότι από την ανάληψι της εξουσίας εκ του Μ.Κωνσταντίνου και έπειτα, έχουμε μία οπωσδήποτε προοδευτική έως ριζοσπαστική, με σημερινούς πολιτικούς όρους, κοινωνικά χριστιανική επιρροή στην νομολογία και στο συγκεντρωτικό ρωμαϊκό διοικητικό πρότυπο. Έτσι, η αυτοκρατορία εν μέρει «εκχριστιανίζεται». Έτσι νομίζω, ότι πρέπει να κατανοήσουμε και την θέσπισι του εκκλησιαστικού Άσυλου, η οποία έγινε μετά την μαζική παρέμβασι μέρους της Διοίκησης της Εκκλησίας, κάποιων επισκόπων, οι οποίο γενικώς παρενέβαιναν υπέρ των κατηγορουμένων και των θανατοποινιτών.

    Η αλήθεια είναι, ότι ορισμένοι της πολιτικής εξουσίας, όπως ο ύπατος και πατρίκιος Ευτρόπιος, που ήταν Αυλικός με αξίωμα ανώτατο στην κρατική διοίκηση, ίσως σαν πρωθυπουργικό με σημερινή γλώσσα, θέλησαν να καταργήσουν (νομικά το έπραξαν) το εκκλησιαστικό άσυλο. Στο σημείο αυτό υπήρχε μία έντονη αντιδικία με τον χριστιανορθόδοξο Άγιο Ι. Χρυσόστομο, ο οποίος επιθυμούσε να υπάρχει Άσυλο για λόγους φιλανθρωπικούς. Τελικώς, επειδή ο Ευτρόπιος ήταν ένας πολύ φαύλος άρχοντας που δήμευε περιουσίες, πωλούσε δημόσιες θέσεις κ.λπ., προκάλεσε εκτός από την οξύτατη κριτική του Χρυσόστομου, την μάνητα, την οργή σημαντικού μέρους του Λαού και έτσι, σε μία ειρωνεία της Ιστορίας, αναγκάστηκε να καταφύγει σε Ναό και να ζητήσει άσυλο από τον ίδιο τον Χρυσόστομο, ενώ από έξω λαϊκά πλήθη με τα δόρατά τους απειλούσαν να τον θανατώσουν. Αυτός του το παρέσχε προθύμως και υπεράσπισε τον τότε εκπεσόντα του αξιώματός του ικέτη Ευτρόπιο σθεναρά, γράφοντας ειδικούς λόγους για αυτό, τους «εις Ευτρόπιον».

    Διαβάζοντας κανείς αυτούς τους λόγους, ανακαλύπτει, ότι η αναφορά στο Άσυλο είναι οπωσδήποτε και ασαφώς, ευρύτερα φιλάνθρωπη, δεν έχει να κάνει δηλ. μόνο με το ιερό του Ναού. Σε άλλη περίπτωση, όταν κάποιος δικαστής ζητάει εξουσιαστικότατα μία χήρα σε γάμο, που δεν τον θέλει όμως, ο Βασίλειος φτάνει ακόμη και σε βασανιστήρια μετά την σθεναρή της προστασία και άρνησή του να την παραδώσει στον δικαστή. Αυτά τα δύο επεισόδια είναι χαρακτηριστικά του τι συνέβαινε στην λεγόμενη βυζαντινή εποχή. Υπάρχει η άποψη, ότι ακόμη και …θανατική ποινή επέσυρε η παραβίαση του εκκλησιαστικού Ασύλου, αν και ο κορυφαίος βυζαντινολόγος του 20ου αιώνα Στήβεν Ράνσιμαν υποστηρίζει, ότι δεν υπήρξε θανατική ποινή στην αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης.

    Ακόμη, σε όλη την λεγόμενη βυζαντινή εποχή, αν και η Διοίκηση της Εκκλησίας αποφάσιζε για το θα έδιδε άσυλο ή όχι, δεν έχουμε καταγεγραμμένες μαρτυρίες που λένε ότι κάποτε αρνήθηκε. Αυτό θεωρείται ένας, όπως έχουμε ξαναπεί, εφαρμοσμένος ανθρωπισμός. Αρκετές φορές,χρειάστηκε, όπως είδαμε και παραπάνω, να συγκρουστούν σκληρά όχι μόνο ο κατώτερος Κλήρος, αλλά και ανώτεροι στην ιεραρχία, όπως ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιος (9ος αι.) με την Κρατική Εξουσία, για να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους αυτή απέναντι, εδώ, στην κρατική καταστολή. Κι αυτό ανεξάρτητα από το ότι, σε κάποιες περιπτώσεις, είχαμε ακόμη και κοινούς κακοποιούς, όπως θα το λέγαμε σήμερα, ή και επικίνδυνους εγκληματίες να κυκλοφορούν στους χώρους που καλύπτονταν από το Άσυλο, που ήταν αρχικά ο Ναός, τα μοναστήρια και τα κοιμητήρια, ενώ κατόπιν, και μία περιοχή σε μία ορισμένη ακτίνα από τους χώρους αυτούς.

    Δύση και πανεπιστημιακό Άσυλο

    Καθώς πηγαίνουμε στην νεώτερη και σύγχρονη εποχή, καλό είναι να επισημάνουμε την ύπαρξη πανεπιστημιακού Ασύλου στο πρώτο πανεπιστήμιο του Δυτικού Κόσμου, που είναι το πανεπιστήμιο της Bologna, το οποίο ιδρύθηκε το 1088 στην Ιταλία. Αυτό το άσυλο θεσμοθετήθηκε με ένα νομικό κείμενο το οποίο ονομάζεται Authentica Habita (ή Constitutio Habita) και το οποίο έγινε νόμος το 1158, όπως ανακαλύπτουμε, από τον Φρειδερίκο – τον πρώτο- Μπαρμπαρόσα. Σκοπός του νομικού κειμένου ήταν να ανακηρυχθεί το πανεπιστήμιο χώρος των θεραπόντων, δηλαδή των υπηρετών, της Επιστήμης, δίχως καμμία άλλη εξωτερική εξουσία, να μπορεί να παρέμβει και να άρει αυτήν την ανεξαρτησία. Εξουσία κοσμική τότε ασκούσε όχι μόνον το Κράτος, αλλά και ο Παπισμός, οι παπικές ή, κατ’ άλλους, ρωμαιοκαθολικές δομές.

    Το άσυλο αυτό συνέχισε να υπάρχει και τους επόμενους αιώνες, τουλάχιστον μέχρι το 1300 (μάλλον σίγουρα μέχρι τον 16ο αι.) στα σημαντικότερα Δυτικά πανεπιστήμια, όπως αυτό της Οξφόρδης, της Μπολώνια, του Cambridge και της Σορβόννης κ.α. Αξίζει να σημειώσουμε και το ακόλουθο. Ότι το άσυλο αυτό υπήρξε μετεξέλιξη του εκκλησιαστικού Ασύλου των Ναών των Παπικών Χριστιανών, που δεν υπαγόταν πλέον στην κρατική εξουσία, όπως ακριβώς και οι τήβεννοι των πανεπιστημιακών ήσαν μετεξέλιξη των ράσων. Αξίζει δε να πούμε, ότι και οι καθηγητές, ιδίως στην αρχή, ήταν «ιερωμένοι» της Δυτιικής Χριστιανοσύνης και δίδασκαν κυρίως φιλοσοφία και θεολογία. Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι και το σημερινό Πανεπιστημιακό άσυλο, το οποίο θεσμικά υφίσταται βασικά στην Ελλάδα με την πλούσιά της παράδοση αυτοδιοίκησης (και πανεπιστημιακής αυτοδιοίκησης), αποκέντρωσης και κοινοτισμού, και απόρριψης της ολοκληρωτικής «λαϊκής κυριαρχίας» που επέφερε η κεφαλαιοκρατική Γαλλική Επανάσταση, είναι απότοκο αυτού του είδους του Ασύλου, που οφείλεται στον περιορισμό της Κοσμικής κρατικής επικυριαρχίας στον χώρο των Ναών κ.τ.λ.

    «Νεώτερη και σύγχρονη» εποχή

    Στα νεώτερα χρόνια, έχουμε την θέσπιση του οικιακού ασύλου. Αυτό από αρκετούς θεωρείται πιο πολύ αγγλοσαξωνική έμπνευση, με βάσι το ρητό «το σπίτι μου, το κάστρο μου» ή «my home, my castle». Ακόμη, έχουμε το διπλωματικό Άσυλο και άλλα είδη. Η θέσμισή του έγινε τελικά με τον νόμο 1268/82 και είχε πάντοτε ως πηγή του την αυτοδιοίκησι. Τον νόμο αυτόν εισηγήθηκε ο γνωστός αριστερός πανεπιστημιακός κ. Γιάννης Πανούσης.

    Αξίζει να σημειωθεί, ότι αναφέρεται ιστορικά, ότι ακόμη και το ναζιστικό καθεστώς σεβάστηκε το πανεπιστημιακό άσυλο και την Αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων. Η δε ομολογημένα υποκινούμενη Δικτατορία των Απριλιανών Συνταγματαρχών, ενώ στην αρχή σεβάστηκε την αυτοδιοίκηση, κατόπιν κατέλυσε το άσυλο και οι περισσότεροι… πρωταγωνιστές καταδικάστηκαν για ανθρωποκτονία από πρόθεση. Από την αρχή είχε προσπαθήσει να καταστείλει αυτόν τον «πόλο» ελεύθερης έκφρασης με διάφορους τρόπους, μεταξύ άλλων διαλύοντας και τις φοιτητικές πολιτικές παρατάξεις. Σήμερα, αυτό που πρέπει είναι να προασπίστεί το άσυλο από εμάς τους φοιτητές με όλες μας τις δυνάμεις, πρωτίστως δια της πειθούς και του Λόγου μας, ώστε να έχουμε την συμφωνία του σώματος του Λαού.

    Και να αποφύγουμε τελείως να «δοκιμάσουμε τις αντοχές» της κοινωνίας στην αυταρχική αντίδρασι που καιροφυλακτεί, σήμερα μεταλλαγμένη…»

    Καταχωρώ και δύο ζεύξεις προς το κείμενο, στην πρώτη εκ των οποίων περιλαμβάνεται και κάποια συζήτηση, μάλλον υποτυπώδης…

    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=106773&sid=e1cd28a9d54274c280f0e323c3a9f69a

    http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=1975

  7. @ Νοσφεράτος

    Ευχαριστούμε για την πληροφορία και τα καλά λόγια……!
    Ψάχνω και εγώ όπως το Έσελον, δηλαδή δια λέξεων – κλειδιών, με αποτέλεσμα να διαφεύγουν και αδάμαντες ακόμη… 🙂

  8. Αγαπητέ μοι, δεν είπατε κάτι καινούργιο! Τα έχετε αυτά και στο αρθράκι σας… Και τα διάβασα και κατάλαβα που το πάτε! Δεν είναι δα και πρωτόγνωρα αυτά που παραθέτετε!
    Πρέπει να έχουμε τον Κύριο ως τύπο? Καταλάβατε τα δύο παραδείγματα που σας αναφέρω? Αν ναι, πρέπει, όσο κι αν σας θλίβει, να αναγνωρίσετε ότι το πανεπ. άσυλο καθιερώθηκε για λόγους οι οποίοι δεν υπάρχουν, αντιθέτως, όπως και με τους εμπόρους στο ναό δημιουργείται έντονο πρόβλημα με τους α/α που το χρησιμοποιούν όντως για κακό και καθαρά για την πάρτη τους!
    Αγαπητέ μοι όπως σας είπα η Ιερουσαλήμ ήταν για πολλά χρόνια , Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ κι όμως ‘προκάλεσε’ το τέλος της γιατί οι πολίτες της ‘ουκ ηθέλησαν’ την αγάπη του Κυρίου…. Κι εσείς μιλάτε για θελήματα ανθρώπων (και μάλιστα ουχί της πλειοψηφίας ) ωσάν να είναι δώρα Θεού??
    Πρέπει να το δείτε κι από αυτήν την οπτική όπως σας είπα.

  9. @ m.P.

    αδελφέ έχω κατανοήσει αυτό που λες και το σκέφτομαι πολύ σοβαρά όλο το απόγευμα…

    Διερωτώμαι όμως ποιός θα είναι ο αντίστοιχος του Ιησού, ποιο είναι το εμπόρευμα, ποιοί οι έμποροι ….

    ΥΓ Πάντως όχι οι φοιτητές…

  10. Να προσθέσω και κάτι ακόμα εξ αφορμής του σήμερα εορταζομένου αγ. Γρηγορίου για τους χριστιανούς του καναπέ, σαν και λόγου μου.

    Ενώ σε όλη την Κωνσταντινούπολη μόνο ένα μικρό παρεκκλησίδιο είχε απομείνει στους ορθοδόξους, ο Θεολόγος Γρηγόριος δεν δίστασε να αναλάβει το βάρος του διακονήματος και να ενθρονισθεί εκεί αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως παρά την αντίθεση της πλειοψηφίας των αρχόντων,του κλήρου αλλά και του λαού προς το ορθόδοξο δόγμα.

    Είχε προηγηθεί ο Μέγας Αθανάσιος, ο οποίος αρνείτο πεισμόνως και επι σειρά ετών να συνταχθεί με τις αυτοκρατορικές αποφάσεις – του Αγ. Κωνσταντίνου, παρακαλώ, προτιμώντας να διώκεται και να εξορίζεται παρά να «συμμρφωθεί προς τας υποδείξεις».

    Τα ίδια έκανε αργότερα και ο αγιος Μάξιμος, ο οποίος εξάντλησε κάθε ανοχή και υπομονη των κρατούντων, οι οποίοι μη αντέχοντας να τον βλέπουν περιφερόμενο και προκαλούντα «κοινωνική αναταραχή» τού απέκοψαν γλώσσα και χείρα για να ξεμπερδέψουν μια και καλή.

    Μέχρι και στην μετεπαναστατική μικρο Ελλάδα ο γερο Παπουλάκος, προκαλούσε με τα κηρύγματα του τον βαυαρικό καθωσπρεπισμό και την «έννομον τάξιν», ξεσηκώνοντας τον λαό ενάντια στην πολιτική και εκκλησιαστική διοίκηση.

    Το περίεργο στις μέρες μας, είναι το γιατί και πώς έχει συνταυτισθεί, σε μια μεγάλη μερίδα αυτοαποκαλουμένων χριστιανών, η ορθόδοξη πίστη με μια κρατικιστική άποψη περί εκκλησίας, σχεδόν στα πρότυπα της αγγλικανικής εκκλησίας, όπου αρχηγός είναι η βασίλισσα Ελισσάβετ η οποία και μνημονεύεται ως «ευσεβεστάτη» ακόμα και εντός ελληνορθοδόξων ναών.

    Δυστυχώς, όπως γράφει κι ο φίλτατος Φιλαλήθης, τινές των «ημετέρων» αντί να προτάσσουν οι ίδιοι την πατερική, αντιεξουσαστική, φιλάδελφη και ανιδιοτελή στάση των πατέρων εφευρίσκουν διάφορες δικαιολογίες μη τυχόν και κοπεί ο ομφάλιος λώρος με την κρατική διοίκηση και τον κορβανά της.

    Δεν ξέρω έως πότε θα μπορούν να κρατούν,η έτσι να νομίζουν, και τα δύο καρπούζια-το τής ορθοτόμησης του ευαγγελικού λόγου και το της συμπόρευσης με τις κοσμικές εξουσίες – κάτω από την ίδια μασχάλη.

    Όταν όμως οι ορθόδοξοι ενοχλούμαστε από το άσυλο, ενώ την ίδια στιγμή έχουμε συμβιβαστεί πλήρως με το, χριστομίσητο και τοκογλυφικό, χρηματοπιστωτικό σύστημα (θυμηθείτε τον Ζακχαίο του σημερινού Ευαγγελίου), ή μάλλον έχουμε γίνει πλήρη εξαρτήματα του και μετέχουμε σε όλα τα κόλπα του, θα πρέπει να ενδοσκοπήσουμε αναρωτώμενοι αν ο γυαλός τής κοσμοθεωρίας μας είναι στραβός ή αν εμείς στραβά αρμενίζουμε.

  11. ΜτΒ
    Αγαπητέ μοι και οι φαρισαίοι θα μπορούσαν να ενεργήσουν έτσι αλλά δε το έκαναν! Είχανε τους λόγους τους! Κι όμως υπήρχε ‘κακοδιαχείριση’ εκ μέρους των!
    Σκεφτείτε και το άλλο: Όταν εκλείψει η πίστις εις τη Γη θα υπάρχει λόγος να μείνουν τα πράγματα ως έχουν? Δεν θα ‘προκαλέσει’ κατά κάποιον τρόπο το γένος μας το τέλος του σ’αυτή τη Γη?
    Απλό είναι το πράγμα! Ο Κύριος του Ναού εκδίωξε αυτούς που ήταν εκεί όχι για να προσκυνήσουν τον Θεό αλλά προς ίδιον όφελος! Δεν υπήρχε λόγος να είναι στο Ναό, ούτε ένας!
    Ο ‘κύριος’ του ασύλου διαχειρίζεται τα του ασύλου! Αν το άσυλο τίθεται σε ‘λειτουργία’ μόνο όταν γίνονται βανδαλισμοί, έχει αυτοκαταργηθεί, έχει προκαλέσει το τέλος του. Μόνο ο κύριος αυτού, μη ολιγωρεί ωσάν τους φαρισαίους….

    misha
    Το ασυλό είναι καλό, πολύ καλό!
    όπως και το εμπόριο! Δεν γίνεται χωρίς εμπόρους! Αλλά όχι στο Ναό!
    Έτσι κι εδώ! Και ασυλία και βανδαλισμοί δεν πάνε μαζί!
    ελπίζω να γίνομαι κατανοητός!
    Αγαπητέ μοι, τι θέλετε να βγούμε στα βουνά , μακριά από τον κακό κόσμο? Ναι, η αλήθεια είναι ότι κάποιοι έχουν πολύ αγάπη και πάνε μοναχοί! Κάποιοι μένουν όμως στις πόλεις! Τι να κάνουν αυτοί; Να τα βάλουν με τους τραπεζίτες και τους καπιταλιστές? Δε μπορώ να καταλάβω τι εννοείτε.
    Και πώς καταφέρνετε και μπερδεύετε τους Αγίους αυτούς άνδρας σε μια κουβέντα περί ενός στην ουσία ανυπαρκτου θέματος;

  12. Αλλά και το άλλο: Μη σας φταίει ο καπιταλισμός για τον κακό μας τον καιρό; Μη δεν είμαστε ελεύθεροι να διαλέξουμε την δεξιά από την αριστερή οδό; Μη δε θα μας λογισθεί ωσάν άθλος αν μείνουμε σταθεροί στην πορεία μας μολονότι οι πειρασμοί πολλοί; Τι άλλο θέλουμε από το να μη χαθεί η πίστις μας; Και που βρίσκουμε δυσκολίες εξαιτίας του καπιταλισμού; Μήπως μας διώκουν για την πίστη μας όπως άλλοτε;! Δόξα τω Θεώ ακόμη δεν έγινε τούτο; Αλλά μήπως τρωγόμαστε με τα ρούχα μας; Κι όλο κάτι άλλο μας φταίει έξω από εμάς;

  13. @ m.P.

    Φίλε μου, κατ’ αρχάς, σε ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις σου, και ελπίζω να σε ξανάχουμε ως σχολιαστή και επικριτή.

    Να κάνω μία προσπάθεια «διασάφησης» ορισμένων πραγμάτων:
    1) Προφανώς, το άσυλο λειτουργεί γενικώς, αν και ο χώρος εντός πρέπει να έχη μία δική του διαρρύθμιση και κανονισμό και να επιτρέπεται, έτσι, οποιαδήποτε εκδήλωση, π.χ., χωρίς την οποιαδήποτε επέμβασι δημόσιας δυνάμεως. Λέω δε, ότι ποτέ, μα ποτέ, όπως αναφέρει και ο εκπονήσας την διατριβή(θα το διαβάσετε, αν την διαβάσετε), η Εκκλησία δεν παρέδωσε κάποιον, οσοδήποτε επικίνδυνο ή κακό για την Πολιτεία, με αποτέλεσμα «επικίνδυνα άτομα» να κυκλοφορούν στον ευρύτερο εκκλησιαστικό χώρο, όπως σήμερα …..καταγγέλεται για το πανεπιστημιακό άσυλο. Και μου φαίνεται απόλυτα συμβατό με το πνεύμα Της.

    2) Ο Κύριος έδιωξε από τον χώρο του Ναού (του Σολομώντος) αργυραμοιβούς, τοκιστές, και άλλους πονηρούς εκμεταλλευτές και εμπόρους. Θα έλεγα, ουδεμία σχέσις με «άτομα που δεν έχουν σχέσι με τον ναό». Δίνετε διαστάσεις που νομίζω, ότι δεν υφίστανται. Δεν τους παρέδωσε δε στον παλαιοΡωμαίο Καίσαρα, το καθεστώς του οποίου ο Χρυσόστομος είχε αποκαλέση «τυραννία», άλλωστε…

    3) Το περιστατικό με την Ιερουσαλήμ θεωρώ ισόποσα άσχετο. Αν θέλετε να πήτε κάτι μέσω αυτού ή υπάρχει κάποιο κεκρυμένο βάθος κατά Χρυσόστομο που δεν γνωρίζουμε, μπορείτε να μας το αποδείξετε…

    4) Η χρεία του Ασύλου για εμένα είναι τεράστια. Ιδιαίτερα, όταν ακολουθήται τυραννική πολιτική, οπότε των τυράννων εστί το στασιάζειν τα πλήθη και τα πλήθη θα στασιάσουν, και εμείς οι υπόλοιποι θα φωνάζουμε πιο δυνατά από αυτούς για το δίκηο τους, όπως λέει κι ο Χρυσόστομος για τους φτωχούς, ως και διωγμού, κατά το «μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης«.

    5) Για τον καπιταλισμό,
    τα έχουμε αναλύση ιδιαίτερα σε αυτό το ιστολόγιο συν Θεώ, και η ταπεινότητά μου επίσης, και μπορώ να σας προτείνω μεγάλη «βιβλιογραφία», αλλά δείτε τι λέει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς στο προαναφερθέν βιβλίο, αφού πρώτα σας αποχαιρετήσω και σας παρακαλέσω να μας τιμήσετε και πάλι με την παρουσία σας και τα σχόλιά σας… :

    «Η έκτη αιτία λόγω της οποίας η πίστη μέσα στους ανθρώπους υπομένει ήττα είναι η κοινωνική αδικία. Ένας άνθρωπος […] όταν κοιτάζει και την αδικία, που πράττει ένας άνθρωπος στον άλλον, η πίστη του μουδιάζει σαν φλόγα κάτω από την νεροποντή. Κάποια κομμάτια των εργατών στον κόσμο, διαμαρτυρόμενα εναντίον της άδικης μοιρασιάς του πλούτου στη γη, βρίσκουν αναγκαίο να διαμαρτύρονται και εναντίον της πίστης. Τούτη η διαμαρτυρία των εργατών ενάντια στην πίστη μέχρι ενός σημείου είναι και δικαιολογημένη. Είναι δικαιολογημένη τόσο όσο αναφέρεται σε διαστρεβλωμένες μορφές της πίστης, που έβαλαν τον εαυτό τους στην ταπεινή υπηρεσία του καπιταλισμού και οι οποίες στηρίζουν μία οφθαλμοφανή οικονομική αδικία, κάτω από την οποία αναστενάζουν και πεθαίνουν χιλιάδες και εκατομμύρια ανθρώπων. Όμως, αυτή η διαμαρτυρία όχι μόνο είναι αδικαιολόγητη αλλά και ανόητη όταν αναφέρεται στην πίστη γενικώς. Είναι αδικαιολόγητη, επειδή είναι άδικη, και ανόητη, επειδή μ’ αυτήν από τον καλύτερο φίλο δημιουργείται εχθρός. Ο καλύτερος φίλος των φτωχών και των καταπιεσμένων σ’ αυτό τον κόσμο είναι η πίστη. Εάν οι φτωχοί και οι καταπιεσμένοι σ’ αυτό τον κόσμο θέλουν να κάνουν έναν επιτυχημένο αγώνα εναντίον των καταπιεστών τους, πρέπει να τον κάνουν στο όνομα της Θεού και της δικαιοσύνης του Θεού.»

    Τα δικά μου λόγια περιττεύουν… 🙂

    Έρρωσθε.

  14. Φιλαλήθη, πού χάθηκες βρε; Εγκατέλειψες τον καφενέ του Βήχου και πήγες στο Ρεσάλτο. Έφυγες κι απ’ εκεί (προφανώς το «κλίμα» δεν σε σήκωνε) και ήλθες εδώ;

  15. Θα μπορούσα να συμβάλω, σε μια συζήστηση περί ασύλου, αν τεθεί σε ρεαλιστική βάση.
    Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν θα αρνηθεί την ιδέα του ασύλου με την χριστιανική, ή γενικά με την θρησκευτική του σημασία (βλέπε Αντιγόνη).
    Κρέοντες πάντα όμως θα υπάρχουν για να «σφραγίσουν’ το ναό, να ξεπεράσουν δηλαδή πονηρά την έννοια της ιεροσυλίας.
    Από την άλλη υπάρχουν ζητήματα που δίνουν επιχειρήματα και στην άλλη πλευρά.
    Ας πούμε το πρόβλημα του ασύλου δεν είναι «οι κουκουλοφόροι», αλλά το κοινό έγκλημα. Έχουμε συνειδητοποίησει ότι τα πανεπιστημιακά κτήρια βρίσκονται μέσα σε γκέτο, όπως δυστυχώς έχουν μετατραπεί τα κέντρα της αθήνας και της θεσσαλονίκης.
    Να τονίσω ότι είμαι εναντίον της κατάργησής του, αλλά αν είναι να γίνει διάλογος, καλό είναι να τεθούν όλα τα ζητήματα κάτω.

  16. @ Ανώνυμος

    Αγαπητέ «Ανώνυμε», κατά καιρούς, συμμετέχω και έχω συμμετάσχη σε ποικίλα «φόρα» κτλ., βασικά, όμως, σεβόμενος την ελευθερία των χώρων αυτών στην ιδιοπροσωπεία και στο δικαίωμα να μην θέλουν να μ’ «ακούσουν»(!). Δεν θα το αναλύσουμε εδώ αυτό, εννοείται.

    Το e-mail μου είναι philalethe00@gmail.com για όποιον θέλει να με βρει, γενικώς.

    @ Τσουκνίδα

    Αν θέλης, επέκτεινε λίγο το σχόλιό σου στο δεύτερό του μέρος, περί «κοινού εγκλήματος», για να σε κατανοήσουμε έτι σαφέστερα.

    Βεβαίως, υπάρχουν ζητήματα που τρέφουν τις απόψεις της άλλης πλευράς και υπάρχουν και πάρα πολλές ΒΕΛΤΙΏΣΕΙΣ, διασαφήσεις, κ.α. που μπορούν να γίνουν σε επίπεδο νομικής κατοχύρωσης…

  17. Λαθρεμπόριο, διακίνηση ναρκωτικών, κρύψιμο όπλων κλπ κλπ.
    Η άποψή μου είναι ότι το πανεπιστήμιο πρέπει να φυλάσσεται όχι από την αστυνομία, αλλά από ειδική φρουρά που θα δίνει λόγο σε επιτροπή ασύλου, στην οποία θα συμμετέχουν εκπρόσωποι των φοιτητών, διδακτικού προσωπικού και λοιπών εργαζομένων.

  18. @Τσουκνίδα

    Μάλιστα. Κατανοητά αυτά που θέτεις και σε ευχαριστούμε. Ειλικρινώς, εννοώ. 🙂

    Πρέπει να γνωρίζης, φίλε μας, όμως, ότι υπάρχει μία τεράστια παραπληροφόρηση επ’αυτών που καταβάλλω κάποια προσπάθεια να υπερβώ, και, άρα, να «δω καθαρά».

    Ειδικότερα, το πανεπιστήμιο είναι από τους χώρους που έχει τις μικρότερες δυνατές εγκληματικότητες. Επίσης, ας σκεφτούμε το αυτονόητο: ότι οποιοδήποτε μέρος που βρίσκεται λίγο μακρϋά από κοινή θέα μπορεί να λειτουργήση ως θέατρο τέτοιων επιλήψιμων ενεργειών.

    Παρακάτω καταθέτω μία έποψι του βίντεο του taser incident σε πανεπιστήμιο των Η.Π.Α. Ειλικρινά, είναι εξόχως παροργιστικό, αλλά ένα από τα πιο απίθανά του σημεία είναι οι ερωτήσεις που υπέβαλε ο …..»άτυχος»(!), όπως λέγανε και ορισμένοι για τον μικρό Αλέξη, φοιτητής, του οποίου προφανώς προσπαθεί η ….Πανεπιστημιακή Αστυνομία να τσακίση την ελευθεροφροσύνη και την αντίδραση στην καταχρηστική εξουσία…Ιδού:

    Σχετικά δε με την ειδική φρουρά, υπάρχουν όντως, ενίοτε τουλάχιστον, φύλακες στο πανεπιστήμιο, που προσλαμβάνει η Πρυτανεία κ.α., ιδιαίτερα τις νύχτες.
    Δεν είναι άσχημη η ιδέα αυτή. Αν και απαιτείται οπωσδήποτε μία συζήτησι για την καλλίτερη λειτουργία της επιτροπής ασύλου, που όριζε ο 1268/82… Μάλιστα, φημολογείται, ότι ως τώρα ελάχιστες φορές λειτούργησε… Αλλά αυτό τίθεται, βέβαια, και στο ευρύτερο πλαίσιο της μεταπολιτευτικής αντίθεσης στην μετεμφυλιακή τρομοκρατία…

  19. Φιλαλήθη, κατάλαβα. Έτσι και παρεκκλίνεις στο ελάχιστο, τέτοιοι χώροι σε «σουτέρνουν», όπως κι εμένα. Τι γυρεύει τώρα το μανιταράκι του βουνού εκεί, Κύριος οίδε.

  20. Ο κάθε λόγος (όπως των «Πατέρων» ούτος) αποτελεί ως προς την ερμηνεία του αντικείμενο πολιτικής πάλης.

    Είναι ο κοινωνικός ανταγωνισμός (η «ταξική πάλη») που ορίζει κάθε στιγμή το εννοιολογικό περιεχόμενο λέξεων και λόγων αλλά πρωτίστως και τις υλικές συνθήκες της διεξαγωγής της.

    Το άρθρο είναι εξαίρετο και λειτουργεί ευστοχότατα ενάντια ακριβώς σε εκείνους που λαμβάνουν τον «Πατερικό Λόγο» ως καθ’ εαυτή αξία. Έχει σαφή πολιτικά αποτελέσματα, ευνοούντα το ανταγωνιστικό κίνημα. Όμως δεν ξέρω εάν έχει αξία εντός αυτού του κινήματος, που οφείλει να απορρίπτει εκ προοιμίου κάθε εκ των άνω λόγο, να σκέπτεται και να επινοεί συνεχώς εντελώς νέα νοήματα και τρόπους, χωρίς να ενδιαφέρεται για το τι είπαν ή έκαμαν κάποιοι κάποτε, παρά μόνο για την χάραξη της πολιτικής του τακτικής/στρατηγικής.

  21. @ Ανώνυμος

    Συ είπας. 🙂

    Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, έχουμε δικαίωμα σε αυτό που λέγεται «κένωσις» (kenosis). Ακόμη δε, και καταλλαγής με εναντιοφρονούντες. Αλλά δεν εξαρτώνται, βέβαια, τα πάντα από εμάς.-

    @ ΑrisMUC

    Ευχαριστούμε, αγαπητέ μας, για το σχόλιο, και καλώς ήλθες. 🙂

    Είσαι …Ορθοδοξοτατος σε αυτό που λες, χριστιανικά. 🙂

    Διότι ακριβώς στην Ορθοδοξία δεν έχουμε μία μίμησι-«παντομίμα» παθητική κάποιων εξωτερικών συμπεριφορών, αλλά έχουμε αυτό που λέμε «αγιοπνευματικό ήθος».

    Δηλαδή συγκεκριμένο ήθος, συνήθεια σαν να λέμε, που εμπνέεται από κάποιο πνεύμα/»Πνεύμα».

    Και το πνεύμα είναι που κάνει την διαφορά. Εξ ου και το «ιλαρόν δότην αγαπά ο Θεός»… Βέβαια, σήμερα, οι δότες …σπανίζουν μάλλον, εν γένει…

    Οπότε, ο λόγος των Πατέρων χρειάζεται επαναγωγή εις το βάθος του πνεύματός του, και βεβαίως έχει μία σχετική (και όχι απόλυτη/ειδωλική) αξία…

    Το κίνημα, βεβαίως, νομίζω, ενθυμούμενος ολίγον και τον Φιντέλ Κάστρο, ότι θα έχη θετική επίδραση, εάν διδαχθή από την πραγματικότητα, όπως και οι Απόστολοι διδάχθηκαν από την «σκληρή εμπειρία», μιλώντας για αυτά που είδαν, και που τα αυτιά τους άκουσαν «και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν»…

    Τις ευχές μου εκ βάθους!… 🙂

  22. @ Ανώνυμος,

    την καλημέρα μου.

    Δεν κατανοώ το «γυρεύει εκεί», δηλαδή και το «γυρεύει» και το «εκεί».

    ΥΓ Γιατί (μανιταρ)-άκι;

  23. To «μανιταράκι» έχει κακές επιρροές από το «δελφινάκι» και ίσως νεανίζει.
    Πέρα από την πλάκα (καθηστερημένα μπαίνω ως συνήθως στη συζήτηση, )δεν ξέρω κατά πόσο ενδιαφέρεστε για την «επιστημονική» συζήτηση για έναν άλλο τύπο ασύλου, το άσυλο που θα έπρεπε να υφίσταται αδιάκριτα για κάθε πρόσφυγα που το αιτείται σε υποδέκτρια χώρα,που θα γίνει στο Δικ.Συλλ. Πατρών την Παρασκευή 6/2. Παραθέτω την ανακοίνωση που μου ήρθε με e mail από τους Πολίτες εν Δράσει.

    Ο Δικηγορικός Σύλλογος Πατρών

    Το Ίδρυμα Διεθνών Νομικών Μελετών &

    Ο Επίτιμος Πρόξενος της Γερμανίας στην Πάτρα

    Διοργανώνουν Επιστημονική Ημερίδα με θέμα:

    «ΑΣΥΛΟ, ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΑ»

    Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2009 ώρα 18:00

    Στην αίθουσα Διαλέξεων του Δικηγορικού Συλλόγου Πατρών

    (Φιλοποίμενος 24, 3ος όροφος)

    Τηλ: 2610.320931, email: diksipat@otenet.gr, ιστοσελίδα: http://www.dspatras.gr

    Σημ. Επισυνάπτονται αναλυτικές πληροφορίες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: