• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,824 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Δεκέμβριος 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Νοέ.   Ιαν. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Χανιά και Παρίσι δίνουν στίγμα στην εξέγερση

Έγινα και εγώ αποδέκτης δυο σημαντικών άρθρων δυο ακόμα ανθρώπων της γενιάς του Πολυτεχνείου από Παρίσι και Χανιά.  Ερμηνεύουν την οργισμένη εξέγερση της νεολαίας και προτείνουν δείκτες προοπτικής πέρα από τα κόμματα της καθεστωτικής αριστεράς.


Ο Νίκος Ηλιόπουλος από το Παρίσι (μέλος της επιτροπής κατάληψης του παραρτήματος της Πάτρας το Νοέμβρη του 1973 και διωχθείς το Μάρτη του 1973)  θέτει τελικά στην ανάλυσή του το ζήτημα της αναζήτησης δημοκρατίας παντού και μιας άλλης στάσης ζωής: «…Η δημοκρατία πρέπει να είναι παντού, αλλιώς δεν θα την βρίσκουμε πουθενά. Μια άλλη στάση ζωής είναι από τώρα αναγκαία, και εφικτή…».

Ο Δημήτρης Πατέλης από τα Χανιά, ως πανεπιστημιακός δάσκαλος και διεθνής θεωρητικός του μαρξισμού θέτει το ρόλο των εκπαιδευτικών επί τάπητος: «…Ο δάσκαλος δεν διδάσκει μόνο με τις πληροφορίες και τις γνώσεις που κοινοποιεί στους μαθητές του. Διδάσκει με την όλη στάση ζωής του, με τις πράξεις και τις παραλείψεις του, ιδιαίτερα στις κρίσιμες καμπές της ιστορίας. Κατά την ρήση ενός αληθινά σοφού στοχαστή, ο παιδαγωγός οφείλει επίσης να διαπαιδαγωγείται…».

Διαβάζοντας συχνά τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή[1], τον θεολόγο – φιλόσοφο- μάρτυρα, που διατύπωσε το διαλεκτικό δρόμο της προόδου «…είναι, εύ είναι, αεί εύ είναι[2]..» κατανοώ λοιπόν  ότι και αυτή η εξέγερση δεν βολεύεται στο «είναι» και επιθυμείται  το «εύ είναι».

Αν το χρέος των διανοουμένων είναι να συμπορευτούν μαζί με την εξεγερμένη νεολαία από το «είναι» στο «εύ είναι», το χρέος της θεολογίας είναι ακόμη πιο προχωρημένο. Όντας μαζί με τα νιάτα και τους διανοούμενους να δείξει με θεωρία και πράξη το «αεί εύ είναι».

maximos-omologitis-agios-1Δεν θα το δείξουμε όσοι θεολογούντες θυσιάζουμε σε Χριστό και Μαμωνά μαζί, αλλά όσοι έχουμε αφήσει μακριά το Μαμωνά και δείχνουμε με το Βίο και Πολιτεία μας το όμορφο μεγάλο ταξίδι που εγκαινίασε η ενανθρώπιση του Λόγου. Διαφορετικά ο Χριστός είναι σαν να μη γεννήθηκε για τη γενιά μας.

Απολαύστε λοιπόν τα δυο ελπιδοφόρα κείμενα…

 

*

Ι) Απαύγασμα μιας νεανικής και νέας εξέγερσης

Οι νέοι, εμείς και η κοινωνία

Νέοι και κοινωνία

Αυτό που έγινε, και συνεχίζεται

nik-hliopoulos-1973«Ζείτε ψεύτικες ζωές»

Το «κατηγορώ» μιας γενιάς είναι το «κατηγορώ» εναντίον μιας κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που σαπίζει μέσα στην απουσία νοήματος και οραμάτων ζωής. Χωρίς φαντασία, χωρίς έρωτα, χωρίς δημιουργία. Μιας κοινωνίας που παραπαίει μέσα στο κενό πολιτικής και την παντελή έλλειψη δημοκρατίας και δημοκρατικού ήθους. Όπου πολιτική ονομάζεται το παιχνίδι εξουσίας· χωρίς αρχές, χωρίς θέσεις, χωρίς μνήμη. Όπου μια στοιχειώδης αρχή της δημοκρατίας και του δημοκρατικού ήθους, η φροντίδα για το κοινό καλό, έχει αντικατασταθεί από το ακριβώς αντίθετό της, την κατεξοχήν αντιδημοκρατική πρακτική του ξέφρενου ατομικισμού.

Υπόβαθρο της νεανικής εξέγερσης είναι η κατάσταση της κοινωνίας. Το πρώτο μήνυμά της είναι: καταγγέλλω την παραίτησή σας μπροστά σε αυτή την τόσο απαράδεκτη κατάσταση, που ξέρετε, που βλέπετε, που ζείτε, που ομολογείτε και εντούτοις αναπαράγετε. Πάνω από όλα, καταγγέλλω την ενεργό συμμετοχή σας και την υποκριτική συνενοχή σας.

Tο γεγονός που πυροδότησε τον ξεσηκωμό των νέων αποτελεί αξεχώριστο μέρος αυτής της κατάστασης. Γι’ αυτό, το γεγονός της 6ης Δεκεμβρίου δεν είναι η αφορμή. Είναι βαθιά αιτία που όχι μόνο καθιστά απόλυτα δίκαιη την εξέγερση, αλλά παρέχει τα πρώτα κλειδιά για την κατανόησή της. Βασικό στοιχείο της κατάστασης της κοινωνίας είναι η αντιδημοκρατικότητά της, που σημαίνει βία, με την πιο ευρεία έννοια. Βία λεκτική, ψυχική, σωματική. Διότι λείπουν οι ιδέες, ο διάλογος, η πειθώ. Που σημαίνει επίσης αδικία, στην πιο γενική της σημασία. Το καθολικό αίσθημα ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη – κανείς δεν θεωρείται υπεύθυνος, κανείς δεν τιμωρείται, ό,τι κι αν κάνει – ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Διότι λείπουν τα κριτήρια, η υπευθυνότητα, η απόδοση και η ανάληψη ευθυνών.

Η εξέγερση των νέων είναι νέα, πρωτόγνωρη. Με τον χαρακτήρα της αστραπιαίας αυθόρμητης απάντησης που είχε το ξέσπασμα, με τη φλογισμένη οργή του και τη χειμαρρώδη ορμή του, με την ταυτόχρονη εκδήλωσή του σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας, αντανακλά τη χρεωκοπία των παραδοσιακών και ελεγχόμενων μορφών δράσης και των πολιτικών δυνάμεων που τις οργανώνουν. Απαντά στον βαθιά αντιδημοκρατικό χαρακτήρα των δυνάμεων αυτών που κρατούν πολιτικά δέσμια τη σημερινή ελληνική κοινωνία, με την ευθύνη όλων μας. Μας καλεί να βγούμε αμέσως από την καταθλιπτική απάθεια και την τηλεόραση που την επιτείνει.

Τούτο το κάλεσμα της νεανικής εξέγερσης φωτίζει μια πτυχή της σημερινής πραγματικότητας η οποία είναι καίρια. Είναι καιρός να αντιμετωπιστεί μια πολιτική κατάσταση που παραμένει δραματική. Πέρα από το ότι, πολύ πιο πριν από τα τωρινά γεγονότα, ο κοινωνικός ιστός, αν δεν έχει διαρραγεί, έχει βαριά τραυματιστεί, το κύρος των υπαρκτών πολιτικών δυνάμεων διακυβέρνησης έχει ανεπανόρθωτα κλονιστεί. Η οποιαδήποτε μονομερής ή αντιδημοκρατική λύση θα σήμαινε τύφλωση μπροστά στην κρισιμότητα της κατάστασης και τη σημασία του δίκαιου ξεσηκωμού.  Η παρέμβαση και η πρωτοβουλία των δημοκρατικών πολιτών είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαίες.

Η διεθνής απήχηση της εξέγερσης της νεολαίας, οι εκδηλώσεις έμπρακτης αλληλεγγύης που προκάλεσε, οι πολιτικές συνέπειες που είχε και θα έχει σε άλλες χώρες, υπογραμμίζουν ακόμα περισσότερο τη σημασία της, καθώς συναντά ανάλογες καταστάσεις, ευαισθησίες και ανησυχίες τουλάχιστον σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Από την άποψη αυτή, η κώφωση και η τύφλωση των σημερινών κυβερνώντων της χώρας ξεπερνούν κάθε όριο.

Ο νεανικός ξεσηκωμός διαρκεί πάνω από δέκα ημέρες, και γίνεται πιο ώριμος. Δεν απαιτεί τίποτα, δηλαδή τα πάντα. Μπορούμε, αν θέλουμε, να το διαβάσουμε στα ολιγόλογα συνθήματά του, που πυρπολούν τη ξύλινη γλώσσα των πολιτικάντηδων και όλων των καθωσπρέπει. Μπορούμε να το διαπιστώσουμε στις ευρηματικές μορφές αγώνα, που κάνουν το γύρο του κόσμου. Η νεανική εξέγερση του δρόμου καταγγέλλει έναν τρόπο ζωής και καλεί σε αντίσταση εναντίον του. Μαρτυρά ταυτόχρονα έτσι ότι ο δρόμος δεν αρκεί, απαιτείται μια άλλη στάση ζωής. Η διαμαρτυρία δεν φτάνει, όσο και αν είναι αναγκαία, η αντίσταση είναι το ξεκίνημα. Οι νέοι έκαναν την αρχή, αν δεν συμβάλλουν όλοι, το ήμισυ του παντός θα μείνει αλλά το άλλο ήμισυ θα χαθεί. Τώρα χρειάζονται θετικές προτάσεις και τολμηρές συλλογικές πρωτοβουλίες που, όσο κι αν φαίνονται απροσμέτρητου εύρους, εκφράζουν την εξέγερση των νέων και ανταποκρίνονται στις συνθήκες.

Εμείς και η κοινωνία

Αυτό που μπορεί να γίνει, και να συνεχιστεί

Χρειάζεται να πούμε όλοι: κοινωνία είμαστε εμείς. Αυτή είναι η πολιτική στο πιο βαθύ της νόημα, αυτή είναι η δημοκρατία στο πιο ουσιαστικό της περιεχόμενο.

Να πούμε: αρνούμαστε να είμαστε εκλογείς, θέλουμε να γίνουμε πολίτες. Αρνούμαστε να ψηφίζουμε «αντιπροσώπους του λαού», θέλουμε να παίρνουμε αποφάσεις. Αρνούμαστε να είμαστε οπαδοί, θέλουμε να σκεφτόμαστε ελεύθερα.

Θέλουμε να ξανασκεφτούμε ελεύθερα το νόημα της ζωής μας. Θέλουμε όχι μόνο να πάψουμε να τρέχουμε σαν τα ποντίκια για την ανάπτυξη, η οποία είναι ένα από τα κύρια νοήματα ζωής που μας προτείνει η σημερινή κοινωνία, αλλά και να πάψουμε να θεωρούμε ότι όλη η ζωή μας εξαντλείται εκεί. Θέλουμε να ξανασκεφτούμε ελεύθερα το νόημα της ζωής μας με τους άλλους, διότι μάλλον αυτό που έχει περισσότερο από όλα καταστραφεί είναι το νόημα της κοινής συλλογικής ζωής και αυτά που λείπουν περισσότερο από όλα είναι τα ατομικά και συλλογικά οράματα. Θέλουμε να ξαναρχίσουμε να ονειρευόμαστε, να ερωτευόμαστε, να δημιουργούμε.

Τότε, μπορεί ίσως να ανοίξει ο δρόμος για μια δημοκρατική κοινωνία ελεύθερων πολιτών. Αυτή, η δική μας, κοινωνία θα γράφει στις σημαίες της: ανάμεσα στα τόσα πολλά νοήματα που μπορεί να έχει μια ανθρώπινη ζωή, ας διαλέξουμε ό,τι καλύτερο έχει αναδείξει μέχρι τώρα η δεινότητα του ανθρώπου. Ας διαλέξουμε την ελευθερία, την ισότητα, τη δικαιοσύνη· τη φιλία και τον έρωτα· την παιδεία, τη φιλοκαλία, τη στοχαστική και καλλιτεχνική δημιουργία. Και ας αφήσουμε στον καθένα τη δυνατότητα να διαλέγει αυτός το νόημα της ζωής του.

Συλλογικά και ο καθένας από την πλευρά του, θα συμβάλλουμε έτσι στο να επινοηθούν νέοι τρόποι ζωής, και να αναδειχθεί η καταπιεσμένη μέχρι τώρα, ανεξερεύνητη και αναξιοποίητη φαντασία του ανθρώπου. Ίσως τότε, ο κόσμος να γίνει καλύτερος, η κοινωνία πολιτική και ελεύθερη, ο άνθρωπος πιο δημοκρατικός και πιο δημιουργικός μέσα στη δεινότητά του.

Αρνούμαστε, όμως, από σήμερα κιόλας, να κάνουμε αυτά τα ευγενή οράματα άλλοθι για έναν τρόπο ζωής, για καθημερινές συμπεριφορές και πρακτικές, που δεν έχουν καμιά σχέση με αυτά. Απορρίπτουμε την ιδέα ότι αποτελούμε τα αθώα θύματα ενός κακού συστήματος. Το σύστημα είμαστε εμείς. Μας το είπαν οι νέοι με την εξέγερσή τους. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη της ιστορίας που γράφουμε κάθε μέρα, στο σπίτι, στην εργασία, στις σχέσεις μας με τους άλλους, παντού. Η δημοκρατία πρέπει να είναι παντού, αλλιώς δεν θα την βρίσκουμε πουθενά. Μια άλλη στάση ζωής είναι από τώρα αναγκαία, και εφικτή. Μόνο αν την υιοθετήσουμε, εμείς και οι νέοι, μπορεί να υπάρξει μια νέα κοινωνία, και νεανική.

Παρίσι, 18 Δεκεμβρίου 2008

Νίκος Ηλιόπουλος

(συγγραφέας του βιβλίου Νέοι δρόμοι για τη δημοκρατική πολιτική σκέψη)

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τΜτΒ.

ΠΗΓΗ Φωτογραφίας Νίκου Ηλιόπουλου: http://arcadia.ceid.upatras.gr/geniafakp/doc/oldphotos.html

*

ΙΙ) Όταν η νεολαία κραυγάζει με απόγνωση, η σιωπή είναι συνενοχή.

Εδώ και 2,5-3 δεκαετίες, οι κρατούντες πασχίζουν να μας πείσουν ότι ζούμε το τέλος της ιστορίας, ότι δεν έχουμε άλλη προοπτική από την βαρβαρότητα του αχαλίνωτου «τουρμπο-καπιταλισμού», της αισχροκέρδειας, της επιχειρηματικότητας, της ανταγωνιστικότητας, της αριστείας, κ.ο.κ., δηλ. όλου του πακέτου των δογμάτων της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, το εκπαιδευτικό αντίστοιχο του οποίου είναι η όλη αντιμεταρρύθμιση για την περαιτέρω υπαγωγή επιστήμης και παιδείας στο κεφάλαιο, βάσει της διαδικασίας της Μπολόνια.

Ήταν αρκετό να ξεσπάσει οικονομική κρίση – η πρώτη πραγματικά παγκόσμια συστημική κρίση της κεφαλαιοκρατίας –  για να φανεί η γύμνια και η καταστροφικά ανεξέλεγκτη φύση της τερατώδους ανισομέρειας και του καταστροφικού παρασιτισμού αυτού του σάπιου συστήματος, που για την τερατώδη χλιδή μιας παγκόσμιας ελίτ και των υποτακτικών-υπηρετών της, καταδικάζει απροκάλυπτα σε εξαθλίωση και γενοκτονία δισεκατομμύρια ανθρώπων, ενώ κλιμακώνει τον παγκόσμιο πόλεμο. Την ίδια του την κρίση αυτό το παρασιτικό σύστημα επιχειρεί και πάλι να τη λύσει με κοινωνικό πόλεμο, να τη φορτώσει στο μόνο παραγωγό του πλούτου της ανθρωπότητας, στον κόσμο της εργασίας, με περαιτέρω ανεργία, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, ιδιωτικοποίηση των υπερκερδών και «κοινωνικοποίηση» (φόρτωμα στις πλάτες των φορολογουμένων) των ζημιών του.

Πασχίζουν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από τη «συναίνεση» με αυτή την τάξη πραγμάτων, από την υποταγή και την παραίτηση από κάθε συλλογικότητα και αξιοπρέπεια, από το προσωπικό βόλεμα και την ατομική λύση με εκδουλεύσεις, διαπλοκές και διασυνδέσεις.

Οι ταγοί του συστήματος θεσμοθετούν συστηματικά, διαβεβαιώνοντάς μας ότι η επόμενη γενιά, τα παιδιά μας, οι φοιτητές μας, θα ζήσουν σε εργασιακές κ.ο.κ. συνθήκες ανασφάλειας και διακινδύνευσης («ελαστασφάλεια»!) χειρότερες απ’ τις δικές μας, παρουσιάζοντας την νεοφιλελεύθερη στρατηγική τους ως μονόδρομο προόδου! Προσπαθούν μάλιστα να εξαγοράσουν τη συναίνεση των γηραιότερων σε αυτή την ανωμαλία παζαρεύοντας το εάν και κατά πόσο θα θιγούν κεκτημένα δικαιώματα των τελευταίων! Οποία ηθική εξαχρείωση! Ακόμα και στα ζώα, οι ηθολόγοι έχουν επισημάνει συμπεριφορές αυτοθυσίας ενηλίκων για τη διασφάλιση του μέλλοντος των τέκνων.

Η νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα μας ωθεί σε κανιβαλισμό χειρότερο του ζωώδους έναντι της νέας γενιάς: με αντίτιμο την ενδεχόμενη μη αλλαγή των όποιων γλίσχρων κεκτημένων μας, πρέπει να θυσιάσουμε το μέλλον των παιδιών μας στο βωμό του Μολώχ. Χάριν της «προόδου» τίνος; Των golden boys, των hedge funds, των δομημένων ομολόγων, των χρηματοπιστωτικών κολοσσών, των διεφθαρμένων πολιτικών υπαλλήλων του κεφαλαίου, της λαμογιάς, των επιχειρηματιών ρασοφόρων, των πλιατσικολόγων των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, των κουκουλοφόρων του δήθεν, του καθωσπρεπισμού και της υποκρισίας; Τι να περιμένει κανείς σε ένα πολιτικό σκηνικό, με κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση να παραπαίουν υπό το βάρος των αλλεπάλληλων αποκαλύψεων για τα σκάνδαλά τους, με μόνη ελπίδα να απαλλαγούν από το βάρος του εκάστοτε επίκαιρου σκανδάλου τους, την επισκίασή του από την αποκάλυψη ενός επόμενου.

Και βρέθηκαν πολλοί φυσικοί και θεσμικοί γονείς που εμπέδωσαν και προωθούν με φανατική συνέπεια απανταχού αυτόν τον παιδοκτόνο κανιβαλισμό επί της νεολαίας, ανάγοντας το ρόλο τους σε αυτόν του θηριοδαμαστή, με το μαστίγιο και το καρότο, με μοναδικό προορισμό την τιθάσευση και την εμπέδωση της πειθάρχησης των εν δυνάμει «ανθρωπίνων πόρων» του κεφαλαίου. Έχουν βαλθεί να κουρσέψουν το μέλλον μας, το μέλλον τους, την προοπτική της ανθρωπότητας. Αυτή είναι η «προοπτική» που χαράσσει το σύστημα.

Άνθρωποι, κοινωνία χωρίς συλλογική προοπτική είναι νεκρές οντότητες. Η νεολαία είναι ο πλέον ευαίσθητος αισθητήρας των προοπτικών της εκάστοτε κοινωνίας. Είναι η ίδια η ενσάρκωση της προοπτικής της ανθρωπότητας, μ’ αυτήν αναμετρά το είναι της για να ωριμάσει. Γι’ αυτό και βιώνει πιο έντονα και δραματικά την απουσία προοπτικής, όταν κάποιοι απεργάζονται το μέλλον της πίσω απ’ την πλάτη της.

Ωστόσο, οι φορείς της ψοφοδεούς νομιμοφροσύνης και της θεσμολαγνίας της κάθε γραφειοκρατίας (πανεπιστημιακής, διοικητικής, κ.ο.κ.) στήνουν ένα τοίχος αδιαπέραστο στα όνειρά της, ένα βραχνά στο λαιμό της, απαλείφοντας μία προς μία κάθε χαραμάδα προοπτικής, κάθε ικμάδα νεανικής δημιουργικότητας. Από την αρχή του «ότι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό» των επισήμως κυβερνώντων δια της «διασταλτικής» ερμηνείας των θεσμών, περάσαμε στην αρχή της υπεράνω ηθικών αρχών νομιμοφάνειας.

Η εικόνα των δήθεν οργάνων συνδιοίκησης του Πολυτεχνείου είναι χαρακτηριστική. Τα τελευταία χρόνια τα διοικητικά όργανα του Ιδρύματος έχουν σχεδόν ολοσχερώς αναχθεί σε μηχανισμούς άκριτης έγκρισης – διεκπεραίωσης άνωθεν προειλημμένων αποφάσεων με το εξής στερεότυπο σχήμα: τίθεται προς έγκριση η χ πρόταση βάσει του ψ νόμου. Εάν κάποιοι απ’ τους εκπροσώπους των φοιτητών, είτε των καθηγητών (μελών ΔΕΠ, ΕΤΕΠ και ΕΕΔΙΠ), αποτολμούν να αρθρώσουν λόγο πέραν των προειλημμένων αποφάσεων, να αντιτάξουν στις τελευταίες τις πραγματικές ανάγκες της πανεπιστημιακής κοινότητας, της επιστήμης και της κοινωνίας, η απάντηση είναι αυτοματοποιημένη: «είναι νόμος του κράτους, εμείς δεν νομοθετούμε, είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι και οφείλουμε να τηρούμε το νόμο»!

Αυτά τα επιχειρήματα προτάσσονται από τους φορείς της θεσμολάγνου νομιμοφροσύνης, επί παντός ζητήματος ήσσονος ή μείζονος σημασίας, ακόμα και αν το θέμα αφορά νόμους εκτελεστικούς της μη ολοκληρωμένης άρσης του άρθρου 16 του Συντάγματος, ακόμα και αν είναι οι τελευταίοι πρακτικά ανεφάρμοστοι και ανόητοι (βλ. π.χ. τη μη διανομή συγγραμμάτων κατά το τρέχον εξάμηνο). Σαν να είναι οι νόμοι θέσφατα εξ αποκαλύψεως που τίθενται υπεράνω της κρίσης των άμεσα ενδιαφερομένων και όχι κανόνες διευθέτησης ανθρώπινων σχέσεων βάσει συγκυριακών συσχετισμών δυνάμεων και συμφερόντων. Εάν αντιμετωπίζονται έτσι τα θέσμια στο Πανεπιστήμιο, τι θα γίνεται στην υπόλοιπη κοινωνία;

Έκανε τα πάντα η οικονομική και πολιτική εξουσία για να «τσιμεντάρει» αυτή την αδιαπέραστη μηχανή φαλκίδευσης στοιχειωδών δικαιωμάτων και αξιοπρέπειας, διαφθοράς, αποξένωσης, αλλοτρίωσης, καταδυνάστευσης, καταστροφής δημόσιων αγαθών και πλούτου, ατιμωρησίας και αύξοντος αυταρχισμού. Γι’ αυτό ακριβώς η συμβολική δολοφονία του 15ετούς Αλέξη έγινε η αφορμή, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για το αυθόρμητο ξέσπασμα της οργής, της αγανάκτησης, του βιώματος του αδιέξοδου της νεολαίας. Μιας αγανάκτησης που δεν βρίσκει πολιτική έκφραση σε όλο το φάσμα των καθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων τόσο του δικομματισμού και του ακροδεξιού συμπληρώματός τους, όσο και της κοινοβουλευτικής αριστεράς, που ελαύνονται κυρίως από κίνητρα άγρας και αποκλειστικής διαχείρισης εκλογικών ποιμνίων (με κάποιους να κινούνται προσφάτως στα όρια του χαφιεδισμού). Είναι συγκινητική η ευαισθητοποίηση του κόσμου και η διεθνής αλληλεγγύη. Είναι παροιμιώδης ο πανικός, η αμηχανία, η αυτιστική ανικανότητα και η δόλια χειραγωγική διάθεση των κρατούντων.

Και τι δεν κάνουν για να παρουσιάσουν τη στυγερή δολοφονία που διέπραξαν οι «πραίτορες» ως δήθεν τυχαίο αποστρακισμό βολίδας. Και τι δεν κάνουν για να ταυτιστεί στο υποσυνείδητο του κοινού το εξεγερσιακό πνεύμα και η ιερή αγανάκτηση του αυθόρμητου κινήματος της νεολαίας με το «μπάχαλο», τους τραμπουκισμούς και την προβοκάτσια (ακόμα και με κουκουλοφόρους ασφαλίτες σε εντεταλμένη υπηρεσία, όπως απέδειξαν σχετικά φωτορεπορτάζ). Και τι δεν κάνουν για να αποσυνδέσουν την θρυαλλίδα (τη δολοφονία του αθώου παιδιού) από την βαθιά διαδικασία που προκάλεσε την κρίσιμη μάζα της έκρηξης της οργής της νεολαίας.

Γι’ αυτό καλούνται άπαντες «να αποκηρύξουν μετά βδελυγμίας τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», δηλαδή, να παραιτηθούν από κάθε αγώνα, από κάθε διεκδίκηση, διότι εάν τολμήσουν να μη διαχωρίσουν τη θέση τους, «υποθάλπουν την τρομοκρατία»… Τρομάζουν ακόμα και στην ιδέα της κατ’ ελάχιστο αμφισβήτησης του μονοπωλιακού δικαιώματος χρήσης βίας από τα οργανωμένα σε κράτος κυρίαρχα συμφέροντα. Γι’ αυτό θα κάνουν τα πάντα για να συγκαλύψουν-υποβαθμίσουν όχι μόνο το έγκλημα που λειτούργησε ως αφορμή του ξεσηκωμού, αλλά και το απροσμέτρητο έγκλημα της πολλαπλής καταδίκης της προοπτικής της νεολαίας μέσω αλλεπάλληλων θεσμοθετήσεων, μέσω της χρονίζουσας συσσώρευσης προβλημάτων και αδιεξόδων. Γι’ αυτό θα κάνουν τα πάντα για να ενσωματώσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, για να χειραγωγήσουν τις αντιδράσεις με υποκριτικές δηλώσεις συμπόνιας και μεταμέλειας, με πλύση εγκεφάλων από τα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης, με δημαγωγία, αλλά και με απροκάλυπτη καταστολή και τρομοκρατία.

Ότι κι’ αν κάνουν, δεν θα μπορέσουν να αναστρέψουν την αλλαγή που δρομολογήθηκε από την 6η Δεκεμβρίου του 2008 με τη δυναμική και αναζωογονητική έφοδο της νεολαίας στο προσκήνιο. Η μορφή του δολοφονημένου Αλέξη θα σημαδέψει την πορεία αυτής της γενιάς που αφυπνίζεται κοινωνικά και πολιτικά. Τίποτε δεν θα είναι πλέον δεδομένο από την άποψη της ανοχής σε ότι επιχειρείται να επιβληθεί άνωθεν, εντός και εκτός του Πανεπιστημίου. Τα όσα έγιναν, δεν είναι παρά μικρός προσεισμός, προανάκρουσμα των γαιοτεκτονικών ανακατατάξεων που έρχονται. Ωστόσο, δεν αρκεί το αυθόρμητο. Η συνειδητή θεωρητική θεμελίωση του κινήματος που έρχεται είναι επιτακτική ανάγκη για τη συγκρότηση και τη νικηφόρο προοπτική του.

Οι κατ’ επάγγελμα πολιτικοί υπάλληλοι του κεφαλαίου, ακόμα και αν κατανοούν (ελάχιστοι απ’ αυτούς) την ουσία των πραγμάτων, έχουν καλλιεργήσει δεξιότητες υποκριτικής, ως συστατικό αναπόσπαστο της στρατηγικής επιβίωσής τους. Τι κάνουν όμως οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και επιστήμονες;

Το πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί υπεράνω της κοινωνίας. Τουναντίον, έχει στρατηγική σημασία για την κοινωνία: εδώ εκπονείται εκείνος ο τύπος έρευνας, τεχνολογίας και κυρίως ανθρώπου, ως υποκειμένου της εργασίας και της κοινωνίας που χαράσσει εν πολλοίς τις προοπτικές της τελευταίας. Όταν διακυβεύονται μείζονος σημασίας ζητήματα της νεολαίας και της κοινωνίας, όταν καταστρατηγούνται συνταγματικά και ακαδημαϊκά δικαιώματα της πανεπιστημιακής κοινότητας, τα μέλη που την απαρτίζουν οφείλουν ως  ενεργοί πολίτες να συνειδητοποιήσουν το διακύβευμα και συγκροτούμενοι σε συλλογικότητες, να αναπτύσσουν κίνημα υπέρ των αιτημάτων-διεκδικήσεών τους. Όταν η μαθητιώσα και φοιτητιώσα νεολαία κραυγάζει με απόγνωση και βάλλεται από τους ισχυρούς, η σιωπή είναι συνενοχή.

Που οφείλεται η σιωπή της πλειονότητας των πανεπιστημιακών δασκάλων του Πολυτεχνείου Κρήτης; Ο καθ’ ένας κάνει τις επιλογές του και κρίνεται. Η ένοχη σιωπή των φερόμενων ως πρυτανικών αρχών σε αυτή την κρίση της νεολαίας, συνιστά έμμεση παραδοχή του γεγονότος ότι αποτελούν οργανικό «πρωτοπόρο» στοιχείο του συστήματος που συνθλίβει τη νεολαία και δρα πραξικοπηματικά. Δεν μπορούν να λειτουργούν ως δύναμη επίλυσης του προβλήματος της νεολαίας, καθ’ ότι είναι συνυφασμένες με το σκληρό πυρήνα του όλου προβλήματος. Η ένοχη σιωπή τους καταδεικνύει ότι εκτός των άλλων στερούνται και στοιχειώδους παιδαγωγικής επάρκειας, γεγονός που επιβεβαιώνει ανέκκλητα την παντελή απονομιμοποίησή τους. Δεν διαθέτουν πλέον το παραμικρό ηθικό έρεισμα για να λειτουργούν ως πολιορκητικός κριός που σπεύδει να μετατρέψει το Ίδρυμα σε πιλοτικό πεδίο εφαρμογών των εκάστοτε αντιδραστικών θέσμιων της πολιτικής ηγεσίας. Εκτελούν χρέη πρυτανείας μέχρι να εκδικαστεί η σχετική προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας. Αντλούν νομιμότητα μόνον από την υπογραφή του Υπουργού Παιδείας στη σχετική διαπιστωτική πράξη. Ενός Υπουργού ο οποίος αμέσως μετά τη δολοφονία του 15ετούς μαθητή γλεντοκοπούσε δημοσίως σε σκυλάδικο και στο γήπεδο.  Η μόνη αξιοπρεπής κίνηση εκ μέρους τους θα ήταν η άμεση παραίτησή τους και η δρομολόγηση νέων εκλογών χωρίς τραμπούκους και πραξικοπηματικά έκτροπα. Εάν, παρ’ όλα αυτά θεωρούν ότι είναι αδιαμφισβήτητοι ηγέτες (δικαίωμά τους), ας το αποδείξουν μέσω της απρόσκοπτης έκφρασης της ετυμηγορίας της όλης κοινότητας του Ιδρύματος.

Δυστυχώς, την ένοχη σιωπή επιλέγει και η πλειοψηφία του Δ.Σ. του Συλλόγου των καθηγητών (μελών ΔΕΠ) του Ιδρύματος, παγερά αδιάφορη για τα μείζονα προβλήματα εντός και εκτός του πανεπιστημίου, παραβιάζοντας θεμελιώδεις καταστατικές αρχές, αλλά και στοιχειώδεις αρχές επιστημονικής και παιδαγωγικής δεοντολογίας. Ορισμένοι  καθηγητές τηρούν στάση αναμονής, ώστε να φθαρεί από μόνη της η απονομιμοποιημένη πραξικοπηματική πρυτανική αρχή, για να τη διαδεχθούν εν λευκώ, χωρίς το «βάρος» ενός κινήματος που θα βρουν μπροστά τους όταν θα αναλάβουν τα ηνία της διοίκησης.

Κάποιοι φαίνεται ότι δεν ανέχονται το «κλειστό Πανεπιστήμιο», ενώ αισθάνονται μακάρια άνεση στην ασφυκτικά κλειστή κοινωνία της ωμής εκμετάλλευσης και καταστολής. Κάποιοι άλλοι αντιμετωπίζουν επιπρόσθετες δυσλειτουργίες στην διαχείριση των δυσδιάκριτων ορίων μεταξύ της πανεπιστημιακής ερευνητικής δραστηριότητάς τους και του επιχειρείν. Σημαντική μερίδα επιλέγει τη βιβλική στάση του «Μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε», σε καθεστώς ανασφάλειας και αβεβαιότητας για τη μονιμοποίηση ή την εξέλιξή τους. Άλλοι πάλι, διαισθανόμενοι τις αλλαγές στους συσχετισμούς και τις διαθέσεις, αναζητούν νέα ερείσματα και συμμαχίες για τη διασφάλιση και προώθηση των συμφερόντων τους.

Ο δάσκαλος δεν διδάσκει μόνο με τις πληροφορίες και τις γνώσεις που κοινοποιεί στους μαθητές του. Διδάσκει με την όλη στάση ζωής του, με τις πράξεις και τις παραλείψεις του, ιδιαίτερα στις κρίσιμες καμπές της ιστορίας. Κατά την ρήση ενός αληθινά σοφού στοχαστή, ο παιδαγωγός οφείλει επίσης να διαπαιδαγωγείται. Δεν περιποιούν τιμή στον πανεπιστημιακό δάσκαλο οι δύστροπες εκ του προχείρου και αφ’ υψηλού λοιδορίες που εκτοξεύονται από κάποιους κατά των μορφών και του περιεχομένου του αγώνα των φοιτητών και κάθε αγώνα, τροφοδοτώντας απλόχερα παρελκυστικές πολώσεις και τις περί καθηγητικού κατεστημένου προκαταλήψεις. Για ποιο «ανοικτό πανεπιστήμιο» κόπτονται κάποιοι, όταν σφυρίζουν αδιάφορα στον νεοφιλελεύθερο στραγγαλισμό του δημόσιου Πανεπιστημίου; Τι είναι το Πανεπιστήμιο; Μαγαζί για τις όποιες αγοραίες διαθέσεις επιτηδείων, με προσωπικό που διαλαλεί «ανοίξαμε και σας περιμένουμε»;

Θα αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων ως γονείς, ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, ως εκπρόσωποι μιας γενιάς έναντι της επερχόμενης,  στο πλευρό των φοιτητών και της νεολαίας μας, ή θα αρκεστούμε στο ρόλο του παθητικού θεατή; Θα αφουγκραστούμε τις αγωνίες των ζωντανών κυττάρων της κοινωνίας όσο κι αν «αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια» (για να θυμηθούμε και τον Μ. Χατζηδάκη), η θα επιλέξουμε τη στάση των νεκρών κυττάρων, «ψυχές μαραγκιασμένες από τις δημόσιες αμαρτίες», όπως έγραφε ο Γ. Σεφέρης;

Με τιμή, Δημήτρης Πατέλης, Επίκουρος Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης

Χανιά 16.12.2008.

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τΜτΒ.


[1] Κωνσταντινούπολη 580 μ. Χ.,  Ανατολική όχθη Μαύρης Θάλασσας 13-08- 662 μ. Χ., ως εξόριστος, με κομμένο το δεξί χέρι για να μη γράφει και τη γλώσσα για να μη ομιλεί…

[2] ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ, έκδ. Απ. Διακονίας, Αθήνα 1978, τόμ. Α΄, σελ. 262

Advertisements

9 Σχόλια

  1. Χρειαζομαστε κειμενα ,πολλά τετοια κειμενα ..

  2. @ Νοσφεράτος,

    βεβαίως γιατί τώρα το ασυνείδητο οφείλει να μετατραπεί σε συνειδητό και το συνειδητό σε νέο Πολιτισμό!

  3. για μένα το κομβικό σημείο του κειμένου είναι:

    Η συνειδητή θεωρητική θεμελίωση του κινήματος που έρχεται είναι επιτακτική ανάγκη για τη συγκρότηση και τη νικηφόρο προοπτική του.

    δυστυχώς ,μέχρι τώρα,οι αντιδράσεις των νεολαίων μοιάζουν με σμάρι από μικρά αφρόψαρα που βγήκε στην ανοιχτή θάλασσα…
    οποιοσδήποτε κυνηγός μεγέθους από κολιό και πάνω κάνει πάρτυ ,ξέροντας πως δεν υπάρχει περίπτωση να αμφισβητηθεί ο ρόλος και η εξουσία του.

  4. @ Μisha

    για να γίνει αυτό οφείλουμε να παίξουμε το ρόλο μας όσοι ακόμα έχουμε να δώσουμε πράγματα. Ειδάλλως να πάμε στην άκρη να περάσουν οι ζωντανοί ή ΄σοι επιθυμούν τη Ζωή…

  5. «Συλλογικά και ο καθένας από την πλευρά του, θα συμβάλλουμε έτσι στο να επινοηθούν νέοι τρόποι ζωής, και να αναδειχθεί η καταπιεσμένη μέχρι τώρα, ανεξερεύνητη και αναξιοποίητη φαντασία του ανθρώπου. Ίσως τότε, ο κόσμος να γίνει καλύτερος, η κοινωνία πολιτική και ελεύθερη, ο άνθρωπος πιο δημοκρατικός και πιο δημιουργικός μέσα στη δεινότητά του.»

    «Και τι δεν κάνουν για να ταυτιστεί στο υποσυνείδητο του κοινού το εξεγερσιακό πνεύμα και η ιερή αγανάκτηση του αυθόρμητου κινήματος της νεολαίας με το «μπάχαλο», τους τραμπουκισμούς και την προβοκάτσια (ακόμα και με κουκουλοφόρους ασφαλίτες σε εντεταλμένη υπηρεσία, όπως απέδειξαν σχετικά φωτορεπορτάζ). Και τι δεν κάνουν για να αποσυνδέσουν την θρυαλλίδα (τη δολοφονία του αθώου παιδιού) από την βαθιά διαδικασία που προκάλεσε την κρίσιμη μάζα της έκρηξης της οργής της νεολαίας.»

    Αυτά κρατάω από τα 2 κείμενα..

  6. @ tsouknida

    όσοι από τους χριστιανούς το κατανοούμε αυτό, έχουμε χρέος να συνεισφέρουμε σ΄αυτό το δρόμο. Οι υπόλοιποι θα λιμνάζουν στα νερά της αμφιβολίας, έρμαιοι είτε στα πουριτανικά πρότυπα, είτε στις ιδεολογικοπολιτικές αγκυλώσεις, είτε σε μαξιμαλιστικές κριτικές από το σαλόνι, είτε από συμφέροντα, σύμφυτα με την εξουσία.

    Νομίζω ότι θα έχουμε παρόμοια προβλήματα με την αντίστοιχη εποχή του 1973, παρότι η εποχή είναι τελείως διαφορετική, η γενιά το ίδιο, οι μέθοδοί της και το παγκόσμιο σκηνικό.

    Με ενδιαφέρει κυρίως ό,τι ζωντανό κινείται στο υποσυνείδητο αυτής της γενιάς που οφείλει να μετατραπεί σε συνειδητό και από συνειδητό σε νέο Πολιτισμό.

    Ίδωμεν…

  7. ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΑΠΟΛΥΤΑ

  8. πολυ ενδιαφερουσες αποψεις, συμφωνω και επαυξανω με ενα δικο μου κειμενο:

    Ροκανίζοντας το δέντρο των ελίτ…
    Αυτοί εχουν τα όπλα , εμεις το μυαλο…ή πως η επανάσταση της συνείδησης ελευθερώνει!

    «Παραφροσύνη σημαίνει να προσπαθείς να έχεις καλύτερα αποτελέσματα χρησιμοποιώντας τις ίδιες μεθόδους και τεχνικές που μέχρι χτες χρησιμοποιούσες και δεν σου
    έφερναν αποτέλεσμα!» Α. Αϊνστάιν

    Αφορμη για το κειμενο αυτο σταθηκε η προσφατη επικαιροτητα και τα γεγονοτα που εφεραν στην επιφανεια μια υποβοσκουσα ταση της κοινωνιας να διαδηλωσει για τις δυσβαστακτες συνθηκες που επηρεαζουν την ομαλη κατασταση του βιου των μελων της. Αυτη η εξεγερσιακη δυναμικη εφερε στο προσκηνιο μια συζητηση για τις βαθυτερες αιτιες που προκαλεσαν αυτο το ξεσπασμα συσσωρευμενης οργης. Μεσα απο αυτο το πρισμα και με προθεση να συνεισφερω μια προσωπικη αποψη, οχι απλως για τα αιτια που λιγο πολυ εχει εξαντληθει σαν θεμα απο πληθωρα αναλυσεων, αλλα για την υπερβαση των γεγονοτων μεσα απο τη διατυπωση σκεψεων για την ουσιαστικη διεξοδο απο ενα φαυλο κυκλο που αναπαραγει τους εξουσιαστικους θεσμους με φιλικα προς τον ανθρωπο προσωπεια, σε καθε εκφανση της ανθρωπινης ζωης.
    Η γνωμη μου ειναι πως η διεξοδος της βιαιης αντιδρασης σε οτι μας καταπιεζει ειναι φυσιολογικη, εντασσόμενη σε ενα σύστημα που ειναι απο τη φυση του βιαιο , με την εννοια πως επιβαλλει ασυνειδητα αντανακλαστικα και προγραμματισμους (εκπαιδευση, οικογενεια, θρησκεια, στρατος κλπ) στα ανθρωπινα πλασματα που το απαρτιζουν και το εκθρεφουν. Ετσι οποιαδηποτε αντιδραση εκφραζεται με βιαιο τροπο εναντια στο συστημα, ειναι καταδικασμενη να αποτυχει για τον απλουστατο λογο οτι ειναι γεννημα θρεμμα του ιδιου βιαιου συστηματος στο οποιο ανιτιθεται, με αποτελεσμα το τελευταιο να προσαρμοζεται στην αντιδραση και να βρισκει τροπους ως εκφραση αυτοαμυνας για να αφομοιώσει και τελικα να διαλυσει καθε αντιδραση που θα αμφισβητουσε την υπαρξη του. Αυτο το σημειο ειναι και το κλειδι για να κατανοησουμε τη διεξοδο και τη λυση του ζητηματος της ανθρωπινης χειραφετησης.
    Η κυριαρχη ιδεολογια ως απορροια του ιδιου βιαιου συστηματος παραμενει δεσμια του και αναπαραγει τις αγκυλωσεις του με τροπο που ειναι πια δευτερη φυση της, απο την αποψη πως εχει την ικανοτητα σαν ενα τερας που αυτοτροφοδοτειται και προσαρμοζεται στο περιβαλλον του για να επιβιωσει, να αντιδρα ακαριαια και προβλεψιμα για εναν ξενο παρατηρητη που δεν ανηκει σε αυτο το συστημα. Αυτο σημαινει πως για να καταρευσει αυτο το συστημα αρκει ενας και μονο εξωτερικος παρατηρητης που με την ελευθερη βουληση του θα αναγνωρισει τα χαρακτηριστικα του συστηματος , θα συνειδητοποιησει τα τρωτα του σημεια και θα δρασει αναλογα με τις δυνατοτητες του, την παιδεια του και την ψυχικη του συγκροτηση. Αυτο και μονο το γεγονος αρκει για να δημιουργηθει μια αποβλεπτη ρωγμη στο «σκαφος» του υπαρχοντος συστηματος που θα ειναι ακριβως απροβλεπτη και ακαριαια λογω της προελευσης της απο ενα ξενο προς αυτην οργανισμο, με φυσικο επακολουθο αδρανεια αντιδρασης και εκφυλισμο ως τελικο αποτελεσμα. Προκειμενου ομως να αποσυρθει το υπαρχον βιαιο συστημα θα πρεπει να υπαρχει καποιο αλλο μη βιαιο που θα το αντικαταστησει.
    Και εδω αρχιζει ο πραγματικος αγωνας απο τη θεωρια στην πραξη. Με ποιο τροπο θα γινει αυτο; Και πως υπαρχει εγγυηση οτι το νεο συστημα δεν θα εκφυλιστει στην παλια του βιαιη μορφη; Πως θα μπορεσει να ανατραπει το υπαρχων συστημα χωρις βια αν δεν μεταλλαχθουν τα χαρακτηριστικα του πυρηνα του, των θεμελιων του, των ιδιων των μελων του ; Και φτανουμε στο σημειο που αντιστεκεται περισσοτερο πεισματικα στην ιδεα και μονο της αλλαγης. Στο ιδιο το ανθρωπινο ον. Μπορει να ακουγονται ολα αυτα σαν επιστημονικιζουσες θεωρητικολογιες αλλα με μια δευτερη ματια και αναλυση μπορει να αποτελεσουν τη μαγια για μια ουσιαστικη συζητηση για την μορφη ή μη μορφή που θα μπορει να εχει καθε εναντιωση ή μη εναντιωση σε καταπιεστικες καταστασεις και στο συστημα αναπαραγωγης τους.

    Γιατι σκοπος ειναι να δημιουργησουμε το περιβαλλον μεσα στο οποιο θα αυτοαναιρεθει καθε μορφη εξουσιαστικης λογικης, χωρις να εναντιωθουμε αδιεξοδα κατα μετωπο στην ιδια την εξουσια και τους θεσμους της.
    Γιατι οι σκεψεις και οι ιδεες ειναι πιο ισχυρες απο τα οπλα… αρκει να βρισκουν στοχο….πριν εξοστρακιστουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: