• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,818 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Δεκέμβριος 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Νοέ.   Ιαν. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Η ακηδία και τα σπασίματα ή η γονιμότητα του μηδενός.

Διαβάζοντας το κείμενο του πιο «μεταλλαγμένου» Έλληνα φιλοσόφου της εποχής μας στη καθημερινή και στις ανιχνεύσεις, κατανόησα αρκετά τόσο τις μύχιες σκέψεις αντίδρασης των συντηρητικών πολιτών, όσο και τις  υπερτονισμένες ελπίδες των προοδευτικών, με αφορμή τη νεανική[1] εξέγερση και την όποια κοινωνική έκρηξη των ημερών.

katalipsi-et-16-12-08Το κείμενο του Στέλιου Ράμφου μπορείτε να το διαβάσετε στην Καθημερινή 14-12-2008 ή στις …anixneuseis.gr, ή στις υποσημειώσεις[2] του ποστ. Τα δικά μου σχόλια ως αφετηρία για πιο φιλοσοφική συζήτηση, που φυσικά απολήγουν τόσο σε προσωπικό προβληματισμό, όσο και σε πολιτικές απολήξεις για το όποιο κίνημα συνδεθεί στο άμεσο μέλλον με αυτή την εξέγερση.

UP DATE, 25-12-2008

O γνωστός φιλόσοφος και συγγραφέας Στέλιος Ράμφος ήταν καλεσμένος στην εκπομπή «Ανιχνεύσεις» την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου.
Αφορμή τα τελευταία γεγονότα αλλά επιχειρήσαμε να θίξουμε και άλλα φαινόμενα του νεοελληνικού βίου που μπορεί να είναι οι αιτίες του ξεσπάσματος των νέων. Δείτε εδώ ΟΛΗ την εκπομπή:

http://www.antifono.gr/portal/index.php?option=com_content&view=article&id=826:-17-3-2300&catid=93&Itemid=252

Το βασικό του επιχείρημα συμπυκνώνεται στη φράση:

«…Σ’ αυτό το κλίμα ο σπαρακτικός θάνατος έλαβε στις ψυχές των μαθητών συμβολικές διαστάσεις. Αναγνώρισαν ταυτιστικά τον δικό τους θάνατο σαν στερημένη ελπίδα, πράγμα που ενεργοποίησε εκρηκτικά μέσα τους την αγωνία του μηδενός και γύρισε το αίσθημα της αδυναμίας σε βουβή εκδικητική μανία, οπότε άρχισαν να σπάζουν τις βιτρίνες των καταστημάτων και να πυρπολούν τις τράπεζες σαν εμβλήματα μιας ζωής που εννοεί εκ συστήματος να οδηγή ευνουχιστικά σε απορριπτικές συγκρίσεις. Η αγωνία τους απλώθηκε ασυγκράτητα σαν τιμωρός φωτιά στους δρόμους και στις πλατείες των Αθηνών, συμπαρασύροντας τους απανταχού της Ελλάδος ομηλίκους, οι οποίοι έδρασαν από κοινού ταχύτατα και άγρια με τρόπο που μπέρδεψε και πανικόβαλε αρχές και κοινωνία…».

Προσέξετε επίσης  ένα σχόλιο ενός από τους σταθερούς σχολιαστές «θεολόγους» στο ΜτΒ:

«…Μπαχαλοκατάσταση εκ του ασφαλούς πάντα, γι’ αυτό και δεν θίχτηκαν τα in στέκια των βορείων προαστείων και του Κολωνακίου. Ούτε φυσικά τα κανάλια. Όποιος θεολογών ή απλά σκεπτόμενος δεν τα βλέπει αυτά, με γεια του με χαρά του.
Θα γράψω κάτι πολύ οξύ, αλλά προτιμώ να το πω ευθέως:  Σε περίπτωση που καθηγητής θεολόγος έκανε κηρύγματα αριστερισμού με «θεολογικό» μανδύα σε παιδί μου, θα έκανα χρήση της δυνατότητας που μου δίνει η πρόσφατη εγκύκλιος του ΥΠΕΠΘ και θα ζητούσα την απαλλαγή του από το μάθημα για λόγους συνειδήσεως, εφ’όσον φυσικά συναινούσε και το ίδιο…».

Και τα δυο αυτά κείμενα βλέπουν την εξέγερση από μια «συντηρητική» σκοπιά και δεν βλέπουν σχεδόν καμιά – τελικά – χαραμάδα φωτός, καμιά ελπίδα, καμιά θετική επίπτωση.

Μάλιστα ο μεν Στέλιος Ράμφος καταλήγει πολιτικά και φιλοσοφικά απογοητευμένος:

«…Αφ’ ης στιγμής όμως με τον κοινωνικό εκσυγχρονισμό η ανάπτυξι της ατομικότητας έκανε χωρητικότερη την συνείδησι και ικανή να έχη περιεχόμενο τη δική της θετικότητα ή το δικό της κενό, δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για ένα μεταχρονολογημένο ιθαγενή μηδενισμό. Αυτό αξίζει να το κρατήσωμε.

Πρόκειται για στοιχείο νευραλγικό, στην πνευματική αξιοποίησι του οποίου θα μπορούσε να στηριχθή ένας αξιόλογος νεοελληνικός πολιτισμός, του οποίου οι θεσμοί να υπολογίζουν και το αίσθημα, ώστε να μην απωθήται ως αγωνία εγκαταλείψεως αρνητικά…».

Ο Αγαπητός σχολιαστής Μάρκος Τ (απ’ όσο έχω κατανοήσει βρίσκεται σε διπλανό ίδιο μήκος κύματος με το Στ. Ράμφο πολιτικά και θεολογικά) απολήγει με αποφασιστικότητα: «…θα ζητούσα την απαλλαγή του από το μάθημα για λόγους συνειδήσεως, εφ’ όσον φυσικά συναινούσε και το ίδιο…».

daskaloi-ka8hghtes-2Είναι αλήθεια ότι βλέπουν και οι δυο κάτι πολύ σημαντικό: Ότι μια εξέγερση από μόνη της δεν οδηγεί σε νέο πολιτισμό που ξεπερνάει τον ατομισμό, φιλαυτία, πλεονεξία σε προσωπικό επίπεδο, να κάνει ρωγμές στον καπιταλισμό και στη παγκόσμια κρίση, να οδηγεί σε ένα κίνημα διανοουμένων που να συνθέτουν το πολιτισμό της περιοχής (καθ’ ημάς Ανατολής) με τη μετανεωτερική εποχή.  Στηρίζονται στο τέλειο «καρπός δε δικαιοσύνης εν ειρήνη σπείρεται τοις ποιούσιν ειρήνην», Ιακ. Γ΄, 18).

Θεωρούν στο υπόβαθρο της σκέψης και συνείδησής τους κάτι που δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς: Όταν ο άνθρωπος βιάζεται, επόμενο είναι να σκοντάφτει και εμπλέκεται σε μορφές βίας, μέσα από τις οποίες τελικά απλά εκφράζει προσωπικά και πολιτικά συναισθήματα. Αλλά τι άλλο μπορούν να κάνουν τα εξοργισμένα νιάτα; Μόνο συνεχόμενη υποταγή και εντατικοποίηση, συχνά χωρίς αντίκρυσμα;

Νομίζω μάλιστα ότι η πλειοψηφία των εκπροσώπων της πολλαπλής κρίσης είναι «μαζί» τους. Εδώ βρέθηκε και το ΚΚΕ να συμπαρατάσσεται με απόψεις τύπου ΛΑΟΣ θέλοντας να μειώσει εκλογικά κι άλλο τον δίγλωσσο (;) ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο δίγλωσση είναι και η θεσμική Εκκλησία…

Από τη άλλη θέλω να υπογραμμίσω, συμμετέχοντας τελείως επικουρικά  σ’ αυτή την κοινωνική έκρηξη, ότι έχει μια θετικότητα μέσα από την αντίδραση που εκφράζει. Η ακηδία μας, η σκληροκαρδία μας και οι ενοχές μας δεν μας αφήνουν να δούμε καθαρά ότι το ένα πόδι πρέπει υποχρεωτικά να σηκωθεί από τη γη για να περπατήσουμε πάνω σ’ αυτή… και όχι ν’ ακουμπάμε ταυτόχρονα και τα δυο πάνω, όπως ο Χατζιαβάτης.

xatziabatis_1

Για να το κατανοήσουμε αυτό απλά ας φανταστούμε – ευτυχώς δεν έγινε – εν όψει της κρίσης του «πολιτισμού», της παγκοσμιοποίησης αυτής της κρίσης, το εργασιακός σκοτεινό μέλλον, την κρίση στις διαπροσωπικές σχέσεις και το γάμο, στις κλιματικές αλλαγές, στην εντεινόμενη κρατική αδιαλλαξία, στην απογοήτευση από την αποτελεσματικότητα των αγώνων και κινημάτων, να υπήρχε  μια νέκρα της νεολαίας και μετά απ’ αυτή τη δολοφονία ενός 15χρονου μαθητή που απλά κυκλοφορούσε στα Εξάρχεια για μια γιορτή.

Τα σχόλια που διαβλέπουν μια ελπίδα για πιθανή μεταμόρφωση αυτού του ανεξέλεγκτου κινήματος, είναι πολλά τις τελευταίες μέρες και στο ΜτΒ. Ως  ενεργός πολίτης δεν μπορώ να δω μανιχαϊκά αυτό το κίνημα. Αντίθετα οι όποιες συλλογικότητες πάσης φύσεως που ήδη υπάρχουν, οι διανοούμενοι που δεν είναι υποταγμένοι, οι δημοσιογράφοι που δεν είναι μονόφθαλμοι οφείλουμε να μπολιάσουμε το κίνημα αυτό προς μια οραματική διέξοδο.

che_guevara_sporeas

Ως ορθόδοξος οφείλω μάλιστα να καταθέσω τη διαχρονική αποδοχή στην πρόταση: «… τω αιτούντί σε δίδου και τον θέλοντα από σου δανείσασθαι μη αποστραφής» (Ματθ., Ε΄, 42), την αναμονή ότι «παν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (Ματθ. Ζ΄, 19) και την ελπίδα μου ότι «…αναχωρείτε. Ου γαρ απέθανε το κοράσιον, αλλά καθεύδει και κατεγέλων αυτού…». Η προϋπάντηση επομένως αυτού του κινήματος είναι τεραστίων διαστάσεων ζήτημα…

Λέτε ότι το Πνεύμα να μη μπορεί να διεγείρει θετικά πολλές από τις χιλιάδες συνειδήσεις της νεολαίας; Δεν το δέχομαι. Στο χέρι μας είναι  να  μη σταθούμε εμπόδιο, αλλά αντίθετα να μεταλλαχθούμε σε συνεργούς,  και σ’ αυτή την ερχόμενη καρποφορία….

UP DATE, 18-12-08, ώρα 23.00

Κριτική επίσης στο Στέλιο Ράμφο (Καθημερινή 14-12-08) – για τη λεγόμενη “εκδικητική βία” των “μηδενιστών” μαθητών στον «omadeon»


[1] Κείμενο που μοιράστηκε στο Χαλάνδρι…

Ως εδώ.

Σας ακούμε κάθε μέρα στα δελτία ειδήσεων.

Δηλώσεις, παραδηλώσεις και μετά σχολιασμοί και τα τοιαύτα δήθεν για την
«αντικειμενική» μας ενημέρωση.

Ως εδώ.

Τώρα θα ακούσετε και εμάς.

Είμαστε η γενιά των 400 ευρώ. Των stage, της ευέλικτης εργασίας, της δια βίου μάθησης (πάντα με τα έξοδά μας), της εργασιακής ανασφάλειας, της ακρίβειας, των 2 πτυχίων που δεν χρησιμεύουν σε τίποτα.

Της καταπάτησης των εργασιακών μας δικαιωμάτων, του εξευτελισμού μας
από εργοδότες, πολιτικάντηδες και λοιπούς.

Είμαστε η γενιά που την κλείνετε σε σχολεία, παλεύοντας να χώσετε στο κεφάλι μας τους εθνικισμούς σας, τις προκαταλήψεις σας, την πατριδολαγνεία σας, το ψέμα σας, την υποταγή.

Είμαστε τα παιδιά που εξευτελίζουν και προκαλούν τα ΜΑΤ, οι ασφαλίτες, οι ειδικοί φρουροί και κάθε λογής αστυνομικός που έφτιαξε η δημοκρατία σας (και έχει εγκαταστήσει παντού σαν άλλο στρατό κατοχής) όποτε βρεθούμε στο δρόμο τους, τα καθημερινά αντικείμενα της κατάχρησης εξουσίας τους.

Είμαστε οι τραυματίες των φοιτητικών και μαθητικών διαδηλώσεων, τα κεφάλια μας τα κλότσησαν στην άσφαλτο, την αξιοπρέπειά μας την εξαφάνισαν κάτω από τις μπότες τους, τα χέρια μας τα σπάσαν με τα γκλοπ, τα πρόσωπα μας τα λιώσαν με τις γροθιές τους τα πνευμόνια μας έχουν ακόμα τα χημικά που μας ψέκασαν, απαγορευμένα από διεθνείς συνθήκες.

Θα πεθάνουμε μια ώρα αρχύτερα επειδή δεν συμφωνήσαμε με νόμους που μας
κλέβουν τη ζωή.

Είμαστε οι συλληφθέντες που σέρνονται στα δικαστήρια για χρόνια, ο Παναγιώτης που φόραγε λάθος χρώμα παπούτσια και έμεινε 40 μέρες φυλακή, ο Δημήτριος Αυγουστίνος που πέρασε την λάθος ώρα από το λάθος μέρος, οι 50 τραυματίες στον Ευαγγελισμό την 8η Μάρτη 2007.

Εμείς καίμε τις τράπεζές σας.

Εμείς συγκρουόμαστε με την αστυνομία. Εμείς χαλάμε την κοινωνική γαλήνη που
χτίζετε μέρα νύχτα λοβοτομώντας τους πολίτες να υπακούν και να σωπαίνουν. Εμείς φωτίζουμε ακόμα τις κρύες νύχτες που μας φέρατε. Εμείς λερώνουμε ακόμα τους τοίχους με συνθήματα που ακόμα και αν δουν τα μάτια σας δεν θα φτάσουν ποτέ στα αυτιά σας.

Εμείς εκδικηθήκαμε τον Αλέξη στα οδοφράγματα το Σάββατο που οι ευυπόληπτοι πολίτες ξεγελούσανε πάλι τις συνειδήσεις τους από τον εβδομαδιαίο βιασμό. Δεν είναι σκληρές οι λέξεις μας. Σκληρή είναι η πραγματικότητά σας.

Ο Αλέξης ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Κάθε νύχτα θα του ανήκει από εδώ και μπρος.

Τέλος στις ήρεμες νύχτες σας.

Χτυπήστε μας, ψεκάστε μας, συλλάβετέ μας, ρίξτε πλαστικές σφαίρες σαν αυτές που ρίχνετε από το Σάββατο, σημαδέψτε μας με τα πιστόλια ή πυροβολείστε στον αέρα (ή πάνω μας άραγε;). Επιστρατεύστε το παρακράτος, όπως κάνετε τώρα στην Πάτρα ή αυτούς τους πάντα πρόθυμους δημοσιογράφους το πραγματικό μακρύ χέρι της εξουσίας.

Ο Πρετεντέρης, ο Ευαγγελάτος, ο Τριανταφυλλόπουλος, ο Καψής, η Τρέμη, ο Παυλόπουλος, o Papahelas. Και όλοι οι άλλοι.

Από αυτούς κρέμεται η επιτυχία σας. Κρύψτε τις εικόνες της αστυνομικής βίας, σκεπάστε τα σκάνδαλα που βρωμούν, ψηφίστε τα αντιλαϊκά σας μέτρα με «κοινωνική συναίνεση».
Τη Δευτέρα στην Αθήνα βάλατε το παρακράτος σας να καταστρέψει μικρομάγαζα. Εμείς τους είδαμε να βγαίνουν μέσα από τα ΜΑΤ.
Υπάρχουν και φωτογραφίες. Θα τις κρύψετε και αυτές, πετυχημένα. Ήδη τα
παπαγαλάκια σας, μετά την πρώτη ταραχή, αναμασούν καλά όσα τους
δασκαλέψατε.
Την Τρίτη δεν σεβαστήκατε καν την κηδεία του Αλέξη. Στείλατε τα ΜΑΤ και τους ζητάδες σας στην κηδεία για να προκαλέσουν 15χρονους. Ρίξατε δακρυγόνα και συλλάβατε μικρά παιδιά. Σκυλεύσατε το παιδί που εσείς δολοφονήσατε.
Πάψτε τα ψέμματα! Δεν είμαστε οι κουκουλοφόροι ούτε οι άγνωστοι γνωστοί. Είμαστε πολλοί και είμαστε εξοργισμένοι. Σταματήστε να πιπιλάτε ανοησίες. Από την Κομοτηνή ως τα Χανιά και από την Κέρκυρα ως την Ρόδο η οργή μας ξεχειλίζει. Έχετε πέσει με κάθε μέσο που διαθέτει η τερατώδης εξουσία σας να μας λιώσετε. Με γκλοπ, σφαίρες, δακρυγόνα, ΜΜΕ, προβοκάτσιες, παρακράτος.
Δεν έχουμε αυταπάτες. Δεν έχουμε τίποτα να ελπίζουμε.

Γι’ αυτό είμαστε επικίνδυνοι. Δεν ξεγελιόμαστε ότι θα τα λάβετε υπόψη σας αυτά.

Θάβετε καθημερινά τις κραυγές μας στο ψέμα σας.Αντίο σας. Θα μας δείτε από τους καναπέδες σας στις τηλεοράσεις σας.

«Ιστορία ερχόμαστε. Κοίτα ψηλά στον ουρανό«

[2] Το μηδέν σαν μακρόβιος επιθανάτιος ρόγχος, του Στέλιου Ράμφου*

Από τις στάχτες της Αθήνας και των άλλων πόλεων της χώρας γεννιέται ένα ερώτημα: Πώς τόσος μηδενισμός σήμερα στην «ευρωπαϊκή» Ελλάδα; Θα ήταν εύκολη η απάντησι, εάν η ιστορία ακολουθούσε προκαθωρισμένα σχήματα· δεν ακολουθεί και γι’ αυτό τα γεγονότα αποκτούν διαστάσεις όχι τόσο αφ’ εαυτών, όσο από συνδυασμούς απείρων μικρών λόγων, που συγκυριακά τους προσδίδουν μοναδικότητα. Ολα παίζονται στην δυνατότητα ενεργοποιήσεως υφισταμένων κοινωνικοπολιτισμικών πλαισίων με τρόπο απροσδόκητο, στον τύπο αληθείας που αναδεικνύομε, ώστε να ξεγυμνώσουμε την κρατούσα «αλήθεια» και «λογική». Εξ ου και ενώ τα γεγονότα επιστρέφουν, η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Επομένως δεν σκοπεύω να καταθέσω την «γνώμη» ή «άποψί» μου περιγράφοντας τα διατρέξαντα των τελευταίων ημερών· με ενδιαφέρει η σκέψι να διασώζη τον ζητητικό χαρακτήρα και την ενέργεια που θα ευρύνη τον ορίζοντά τους με νέες δυνητικές προοπτικές.

Αιφνιδιασμένες από τις διαστάσεις που έλαβε ο θάνατος του άτυχου μαθητή σε όλη την επικράτεια, η κοινή γνώμη, η κυβέρνησι, οι πολιτικές ηγεσίες, η ηγεσία του αστυνομικού σώματος, ακόμη προσπαθούν να καταλάβουν. Το μέγεθος της μαθητικής εξεγέρσεως είναι τόσο μεγάλο, ώστε και αυτές οι αντιεξουσιαστικές κινήσεις να δηλώνουν επίσημα ότι δεν πρωτοστάτησαν. Το φαινόμενο δεν ανταποκρίνεται στη συνήθη αντιπολιτευτική πρακτική, οπότε δεν ερμηνεύεται με τα διαθέσιμα αναλυτικά εργαλεία. Αμηχανία και ανησυχία έχουν καταλάβει τους αρμοδίους παράγοντες, ενώ οι δυστυχείς καταστηματάρχες μετρούν αλαφιασμένοι τις ζημιές.

Να καταλάβουμε

Πώς να κατανοήσουμε την εκδικητική βία που απλώθηκε με ταχύτητα πυρκαγιάς και πρωταγωνιστές χιλιάδες θυμωμένα παιδιά ηλικίας 8 έως 18 ετών; Η εξήγησι χρειάζεται όχι τόσο πολιτικούς όρους όσο ποιητικούς και ψυχολογικούς, οι οποίοι τηρουμένων των αναλογιών, μου θυμίζουν τον γαλλικό Μάη του 1968. Τότε η δυσφορία των φοιτητών για ένα πανεπιστήμιο και μια κοινωνία που βυθίζονταν στο τέλμα των αρτηριοσκληρωτικών τους δομών εκφράσθηκε με καταλήψεις και οδοφράγματα, των οποίων η συμβολική ξεσήκωσε αλληλέγγυα το κοινό αίσθημα. Η απωθημένη στις ψυχές και συμβιβασμένη με τα στερεότυπα του αποπετρωμένου συστήματος δυσφορία εκλύθηκε δημιουργικά χάρι στους «λυσσασμένους» φοιτητές του «Κινήματος της 22ας Μαρτίου». Οι φοιτητές αυτοί, χωρίς να το συνειδητοποιούν, έδωσαν συμβολική μορφή στο ζωτικό αίτημα για ουσιαστικότερη δημοκρατία και το εξέπεμψαν χρησιμοποιώντας την παλιά γλώσσα για νέα πράγματα. Για την ακρίβεια «σκηνοθέτησαν» το σχήμα της αντιστάσεως στην κρατική βία στο πνεύμα του προτάγματος μιας συμμετοχικής πολιτείας, προσφέροντας στους πολίτες την δυνατότητα να εξωτερικεύσουν την απωθημένη δυσφορία τους θετικά στο πλαίσιο ενός πλατύτερου νοήματος. «Σκηνοθεσία» και «παράστασι» είχαν στην πνοή τους τέτοια δύναμη, ώστε το σύστημα να χάση την ηθική του νομιμοποίησι και να παραλύση μαζί με τους μηχανισμούς καταστολής και η ιστορία να λήξη με «συμβόλαιο» ενεργού συμμετοχής των πολιτών στο κοινωνικό γίγνεσθαι και ελευθερωτική ανατροπή του ήθους της καθημερινότητος.

Στην δική μας περίπτωσι ο εκρηκτικός μηχανισμός ήταν παρόμοιος αλλά το μήνυμα και ο συμβολισμός του μηδενιστικός. Η είδησι ότι αστυνομικός σκότωσε στα Εξάρχεια ένα γυμνασιόπαιδο λειτούργησε σαν θρυαλλίδα στις ψυχές των μαθητών ξυπνώντας πολύ σκοτεινά ένστικτα για να βγουν σαν προτάσεις. Τα σημερινά παιδιά πιέζονται ασφυκτικά για επιδόσεις χωρίς αντίκρυσμα, το δε μέλλον τους κρίνεται από μια πολιτεία στα μάτια τους ανυπόληπτη, καθώς η ανικανότητα επιβραβεύεται θρασύτατα και η ατιμωρησία βασιλεύει, την αξία αποφασίζουν οι προσωπικές σχέσεις, η δε ζωή αδειάζει από νόημα και κρύβει το κενό πίσω από αστραφτερές βιτρίνες. Η Εκκλησία βουλιάζει σε δεινή πνευματική παρακμή, η Δικαιοσύνη έχει στους κόλπους της κυκλώματα, οι συνδικαλιστές χρησιμοποιούν τα δικαιώματα με τη λογική της διαλύσεως, τη στιγμή που αποτελούν ευκαιρίες αυτοσυνειδησίας, ενώ η διαφθορά ως επηρμένη ευτέλεια καγχάζει μνησίκακα και μας θέλει όλους ίδιους.

Ταυτίσθηκαν με τον μαθητή

Σ’ αυτό το κλίμα ο σπαρακτικός θάνατος έλαβε στις ψυχές των μαθητών συμβολικές διαστάσεις. Αναγνώρισαν ταυτιστικά τον δικό τους θάνατο σαν στερημένη ελπίδα, πράγμα που ενεργοποίησε εκρηκτικά μέσα τους την αγωνία του μηδενός και γύρισε το αίσθημα της αδυναμίας σε βουβή εκδικητική μανία, οπότε άρχισαν να σπάζουν τις βιτρίνες των καταστημάτων και να πυρπολούν τις τράπεζες σαν εμβλήματα μιας ζωής που εννοεί εκ συστήματος να οδηγή ευνουχιστικά σε απορριπτικές συγκρίσεις. Η αγωνία τους απλώθηκε ασυγκράτητα σαν τιμωρός φωτιά στους δρόμους και στις πλατείες των Αθηνών, συμπαρασύροντας τους απανταχού της Ελλάδος ομηλίκους, οι οποίοι έδρασαν από κοινού ταχύτατα και άγρια με τρόπο που μπέρδεψε και πανικόβαλε αρχές και κοινωνία.

Εχει σημασία να αναγνωρίσουμε μια ψυχολογία διαποτισμένη από την συμβολική του θάνατου και της φωτιάς, ψυχολογία τέλους της θετικότητος που εξαπολύει μέσα μας σκοτεινές δυνάμεις και αναγωγικές. Βιώνουμε τον θάνατο εναγώνια και απελπισμένα, ενώ η φωτιά προβαίνει σαν σύμβολο καθαρτήριο και καταστροφικό. Εγκαταλελειμμένοι, νοιώθουμε ψυχικά νεκροί και ένοχοι σε μία διαρκή απειλή, παραπαίουμε μεταξύ εξαρτήσεως και αυταρκείας, οπότε φεύγουμε έντρομοι στην θέα του κόσμου και του εαυτού μας, καθώς η εσωτερική διάσπασι αφήνει τα ένστικτα ανεξέλεγκτα να μας κυκλώνουν σαν χάος.

Το αρνητικό περιεχόμενο του ψυχισμού που εδώ με απασχολεί έχει προϊστορία. Ο νεώτερος μηδενισμός γεννιέται όταν με τον Φίχτε ο Λόγος αρχίζη να παράγεται από ένα απόλυτο υποκείμενο του οποίου η άπειρη βούλησι ακυρώνει την αντικειμενική πραγματικότητα, που τόσο τιμούσε ο Διαφωτισμός. Πλέον ο άνθρωπος έχει χρέος να καταστρέψη όλες τις πεπερασμένες μορφές που τον χωριζουν από την ελευθερία του. Σκοπός της ζωής παύει να είναι η ευδαιμονία και γίνεται η απόλυτη ελευθερία του ανθρώπου, κάτι συνεπαγόμενο τον θάνατο του Θεού. Η εναντίωσι του απεριόριστου «θέλω» προς τον περιορισμό της Φύσης έκανε τον μηδενισμό ευπρόσδεκτο στην Ρωσία εν είδει εξεγέρσεως εναντίον τού τσαρικού δεσποτισμού και όλων των αθλιοτήτων που συντηρούσε και εξέτρεφε. Για τους αναρχικούς μηδενιστές τύπου Νετσάγιεφ, η τάξι ήταν έγκλημα, η καταστροφή δημιουργία και η τρομοκρατία αυτοσκοπός. Η κυριαρχία του αυτόνομου αισθήματος στην συνείδησι βρήκε πρόσφορο εδαφος στον αρνησίκοσμο μυστικισμό της Ορθοδοξίας και διά της αφιλαυτίας ανήγαγε το ένστικτο, σε υπέρλογο σκοπό.

Πέρα από τον μηδενισμό

Στην Ελλάδα ο μηδενισμός τούτος δεν είχε απήχησι. Το βάρος της τυποτελετουργικής θρησκευτικότητας δεν άφηνε περιθώρια στο αίσθημα να αναπτυχθή αυτοδύναμα, ενώ ο Διαφωτισμός δεν πέτυχε ισχυρή διεισδυτικότητα, για να ελευθερώση μαζί με το άτομο και την εσωτερική του ζωή. Μας κατέχει ένα αίσθημα υπερβατικού, με περιεχόμενο τον εαυτό του, αίσθημα το οποίο εσωτερικεύουμε σαν μελαγχολικό καημό, μας ωθεί δε σε ανοιχτή σύγκρουση με τον καθολικό λόγο του φυσικού κόσμου και του κρατικού θεσμού, για να μας συσπειρώσει στους δεσμούς τόπου (πατρίδα), αίματος (οικογένεια) και κοινής μοίρας (θρησκεία). Αφ’ ης στιγμής όμως με τον κοινωνικό εκσυγχρονισμό η ανάπτυξι της ατομικότητας έκανε χωρητικότερη την συνείδησι και ικανή να έχη περιεχόμενο τη δική της θετικότητα ή το δικό της κενό, δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για ένα μεταχρονολογημένο ιθαγενή μηδενισμό. Αυτό αξίζει να το κρατήσωμε.

Πρόκειται για στοιχείο νευραλγικό, στην πνευματική αξιοποίησι του οποίου θα μπορούσε να στηριχθή ένας αξιόλογος νεοελληνικός πολιτισμός, του οποίου οι θεσμοί να υπολογίζουν και το αίσθημα, ώστε να μην απωθήται ως αγωνία εγκαταλείψεως αρνητικά. Ως γνωστόν η ανατολική χριστιανική παράδοσι αρνείται στον ασκητικό πυρήνα της τον πολιτισμό, αφού θέλει να σώζεται ο άνθρωπος εκτός κόσμου. Αντιθέτως η δυτική χριστιανοσύνη άρχισε τον 12ο αιώνα να συμφιλιώνεται με τον φυσικό κόσμο και να περιλαμβάνει στα μέσα για την εξύψωση του ανθρώπου τον παράγοντα του πολιτισμού. Με τον πολωτικό ψυχισμό που διαμορφώνει η εσχατολογική πίστι της Ορθοδοξίας, τα αισθήματα της υπερβατικής λυτρώσεως και η δίψα της θείας δικαιοσύνης τρέπονται εύκολα σε παράφορη αποκαλυπτική πεποίθησι που κάνει τον άνθρωπο υπερευαίσθητο με τον εαυτό του και τρυφερό με την καταστροφή. Το δείχνει το ρωσικό προηγούμενο του 19ου αιώνα και το απιρρωνύουν οι φωτιές των Αθηνών – μεταπολιτευτικό παραπροϊόν συνδυασμού ιδεολογικής ορμής και πνευματικής ένδειας, που συν τω χρόνω μετατράπηκε σε αγωνιώδες άρπαγμα από τον δικό του μακρόβιο επιθανάτιο ρόγχο.

* Ο κ. Στ. Ράμφος είναι συγγραφέας.

Hμερομηνία δημοσίευσης: 14-12-08

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_14/12/2008_296056

Advertisements

27 Σχόλια

  1. ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΦΟΒΟΣ Η «ΕΞΕΓΕΡΣΗ» ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΠΛΑ ΕΚΤΟΝΩΣΗ ΔΕΣ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΑ .
    Απέναντι στον όχλο που φοβούνται και καλλιεργούν οι κομψευόμενες «ατομικότητες» του μετα- αστισμού. Υπάρχει το πρόσωπο και οι συλλογικότητές του. Καταλάβαμε τι μπορούμε να κομίσουμε στον Πολιτισμό;

  2. φιλε Πανο δεν εχω ιδιαιτερη διαθεση να σχολιασω τον νεο-πλατωνιστη (και συνεκδοχικα παντα ελιτιστα) Ραμφο. αρκει η παρατηρηση του Αντισθενη οταν επισκεφτηκε τον ασθενη Πλατωνα στο πολυτελες σπιτι του και κυττωντας στην λεκανη με τα ξερατα του ειπε: «βλεπω τη χολη αλλα δεν βλέπω την αλαζονια» (εννοωντας οτι ακομη δεν θεραπευθηκες). ξερνανε ακομη οι ακαδημαϊκοι κηνσορες την χολη τους στα «αγραμματα» παιδια αλλα δεν ηρθε ακομη η ωρα τους (ισως να πλησιαζει;) να ταπεινωθουν.
    παντως οποιος θελει (αν δεν εχη τιποτες καλυτερο να καμη) να κατανοηση την ελευθεριοτητα των (γαμψων) Ραμφων ας κυτταξη τον δασκαλο του(ς) Levinas που κατεληξε απο την «ηθικη του Αλλου» να κλειση την επιγεια ζωη του με αρθρα υπερ της ισραηλινης επιδρομης με τα εκατονταδες θυματα γυναικοπαιδα στα στρατοπαιδα του Νοτιου Λιβανου.
    το ποια ειναι η «ηθικη» τους τα γραψανε αλλοι καλυτερα απο ‘μενα (http://vassilip-alia.blogspot.com/2007/05/gillian-rose-judaism-and-modernity.html).
    αρκετα με δαυτους.
    ας θαψουν οι νεκροι τους εαυτων νεκρους.

    καλη δυναμη

    /βψ

  3. Η υποκρισία στο φόρτε της σε όλα τα κανάλια ακόμα και οι πιο μετριοπαθείς δημοσιογράφοι, βλέπε Αυτιά, μετράνε τις λέξεις τους για να μην λοιδορηθούν απο τις μαινάδες που υπηρετούν το σύστημα. Νομίζουν ότι η πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού επικροτεί τα γεγονότα που συμβαίνουν καταδικάζει τον ειδικό φρουρό ασυζητητί και ηρωοποιεί τον συγχωρεμένο Αλέξη.

    Κι όμως φίλοι μου αφουγκραστείτε τον λαό και μην νομίζετε ότι είστε μέσα στο κλίμα Από όλους αυτούς που φωνάζουν τα σπάνε και διαδηλώνουν μόνο το 1/5 έχει ψήφο και ουσιαστική δυνατότητα παρέμβασης στην πολιτική ζωή του τόπου. Μετανάστες, αλλοδαποί, εγκάθετοι μυστικών υπηρεσιών, αναρχοαυτόνομοι που αποφεύγουν να ενταχθούν στο σύστημα και να ψηφίσουν και το καινούργιο φρούτο οι αντιεξουσιαστές που σίγουρα δεν έχουν σχέση με κανένα κόμμα και ούτε φυσικά και με τον Σύριζα που αδίκως πλήρωσε το τίμημα της όλης αναταραχής. Τελικά οι χαμένοι του όλου σκηνικού είναι τα ίδια τα κόμματα και οι κερδισμένοι οι καναλάρχες και οι πάτρωνες τους.

    Υποκριτές και Φαρισαίοι προσποιούνται ευαισθησία για τον θάνατο του Αλέξη και υποδαυλίζουν το μίσος και την διχόνοια ανάμεσα στους Έλληνες και πιθανόν να αγνοούν ότι εξυπηρετούν μυστικές υπηρεσίες. Συνειδητοποιείστε κύριοι ότι δεν εξυπηρετείται κανένα κόμα ούτε τον συμπαθή και ονειροπόλο Γιωργάκη ούτε τον Κωστάκη που χθες ακόμα ξύπνησε από τον λήθαργο της εξουσίας και συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να παρακάμψει τους αποτυχημένους υπουργούς του.

    Δείτε την αλήθεια ότι πίσω από αυτήν την αποσταθεροποίηση κρύβονται εξωγενή συμφέροντα.Το έχουμε πληρώσει εδώ και χρόνια ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΝ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ Σταματήστε να ξεπουλάτε την πατρίδα στο όφελος και στην κερδοφορία από τις δημοσκοπήσεις της AGB.

    Γύρω μας καραδοκούν οι ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ οι ΤΟΥΡΚΟΙ και βάλε Τι σημασία έχει ποιος μας κυβερνάει το Πασοκ Η Νέα Δημοκρατια ο Συνασπισμός Το Κκε το Λάος ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ !

  4. @ tsouknida,

    ακριβώς. Και αυτό δυσκολεύεται να το πει ο Ράμφος.

    @ vassilip,

    δυστυχώς για τον Στ. Ράμφο, θα συμφωνήσω μαζί σου. Ο νεο-πλατωνισμός του το οδήγησε και σε λανθασμένη θεολογία για την εσχατολογία και για τη σχέση κτιστού-ακτίστου και εκκλησίας-κόσμου.

    Δείτε πως σχολιάζει στο σχόλιο 32. ο Πέτρος Βασιλειάδης στις Ανιχνεύσεις το άρθρο του Στ. Ράμφου:

    «…. Εκεί που διαφωνώ είναι στην ερμηνεία του για την «εσχατολογική» διάσταση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

    Ή μάλλον, για να μη τον αδικώ η καταληκτική του παράγραφος «η εσχατολογική πίστη της Ορθοδοξίας, τα αισθήματα της υπερβατικής λυτρώσεως και η δίψα της θείας δικαιοσύνης τρέπονται εύκολα σε παράφορη αποκαλυπτική πεποίθηση που κάνει τον άνθρωπο υπερευαίσθητο με τον εαυτό του και τρυφερό με την καταστροφή», χρειάζεται διευκρίνιση.

    Τέτοιες ριζοσπαστικές θεωρήσεις του χριστιανισμού απαιτούν οπωσδήποτε αποκωδικοποίηση. Άλλωστε στο Μυστικό του Ιησού πειστικότατα, ανατρέχοντας στα πρωτογενή βιβλικά κείμενα ανακάλυψε πως «έτσι μόνο θα ξεπεράσουμε το πνίγος της δογματοπαγούς θεολογίας και θα αναπνεύσουμε καθαρόν αέρα».

    Αν ήθελα σε κάτι να απαντήσει ο εκλεκτός προσκεκλημένος του κ. Σαββίδη απόψε, είναι αν τα ελληνικό παράδοξο των τελευταίων ημερών μπορεί να ερμηνευτεί ως αδυναμία να συνταιριάσει κανείς στη χώρα μας την «ατομικότητα», έναν από τους βασικούς πυλώνες της νεωτερικότητας, με την «κοινωνία», τον ακρογωνιαίο λίθο του Ορθόδοξου χριστιανικού πολιτισμού.

    Μήπως τα «κοινωνικά» εσώψυχα του «ατομικά»/νεωτερικά προσανατολισμένου νεοέλληνα μπορούν να εξηγήσουν καλύτερα την επαναστατική (θετικά και αρνητικά) έκρηξη των νέων μας, που πρώτοι επιτέλους αντιδρούν στην καταρρέουσα νέο-φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη πραγμάτων;

    Άλλωστε ο Ράμφος έχει πολύ σωστά υποστηρίξει ότι «η αρχαία και μεσαιωνική διαιρετική αντίληψη αισθητών και νοητών, σώματος και πνεύματος», ο διαχωρισμός δηλαδή του κόσμου «σε αισθητό και νοητό, όπως και του ανθρώπου σε θνητό υλικό σώμα και αθάνατη ψυχή/πνεύμα», σε μία εποχή όπου «όλα τείνουν να ενώνονται σε υψηλότερο επίπεδο», δεν μπορούν πλέον να αποτελέσουν αποτελεσματικά εργαλεία ανάλυσης τέτοιων φαινομένων.

    Πέτρος Βασιλειάδης, Καθηγητής ΑΠΘ»

    Καταλαβαίνεις λοιπόν που φτάνει…

  5. @ Μιχαήλ Εύφορος

    ευχαριστώ για το σχόλιό σου.
    Όντως γράφεις κάποιες αλήθειες, αλλά νομίζω στο επιφαινόμενο. Εννοώ για τις όποιες πιθανές επιπτώσεις σε επίπεδο ψήφων.

    Δεν θα συμφωνήσω με την άποψη ότι:

    «…Δείτε την αλήθεια ότι πίσω από αυτήν την αποσταθεροποίηση κρύβονται εξωγενή συμφέροντα.Το έχουμε πληρώσει εδώ και χρόνια ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΝ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ Σταματήστε να ξεπουλάτε την πατρίδα στο όφελος και στην κερδοφορία από τις δημοσκοπήσεις της AGB.

    Γύρω μας καραδοκούν οι ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ οι ΤΟΥΡΚΟΙ και βάλε Τι σημασία έχει ποιος μας κυβερνάει το Πασοκ Η Νέα Δημοκρατια ο Συνασπισμός Το Κκε το Λάος ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ !»

    Και ανεξάρτητα να το λέει ο Θεοδωράκης (το έχω ήδη δει) ή το υπονοεί η ΝΔ, το ΚΚΕ ή το ΛΑΟΣ. Άλλο ζήτημα η νεανική η εξέγερση για τις αιτίες της (φυτίλι η δολοφονία του Αλέξη) και άλλο η όποια πιθανή χρήση της. Το πολιτικό σύστημα ας πάρει τα μέτρα του, το ίδιο τα κόμματα και οι λοιποί, αλλά πρώτα υπέρ των δίκιων της νεολαίας…
    Κάθε άλλη χρήση θα είναι αντικοινωνική και επομένως και ευρύτερα αντεθνική.

  6. οσοι μιλανε για την παραδοση της «κοινωνιας» στην «Ορθοδοξια» μυθολογουν αναγκαστικα αφου θελουν να δωσουν λεκτικη μορφη σε κατι του οποιου την εμπειρια (δια-λεκτικη) στερουνται.
    ετσι καταφευγουν σε εννοιολογικα σχηματα τελειως ξενα με την «ευχαριστιακη κοινωνια». μιλω για την μεταμοντερνα φλυαρια περι «κοινοτητας», «ετεροτητας» και τα τετοια. ετσι οι Γιανναραδες, Ζηζιουλες, Ραμφοι και λοιποι ελιτιστες, πουλανε φυκια (=»ορθοδοξες» μεταφρασεις του Levinas, του Buber, κ.λπ) για μεταξωτες κορδελες.
    για αλλη μια φορα φτηνοι αντιγραφεις αλλοτριων φαντασιωσεων, επικινδυνων ιδεαλισμων. αλληθωροι τοσο προς τις πηγες των «φωτων» τους (καββαλιστικος νεοπλατωνισμος), οσο και για τις εκρροες τους (μεταμοντερνα συστημικοτητα… η χαρα των πολυεθνικων).
    ειναι θλιβεροι αντιγραφεις του φλυαρου τιποτα ή επικινδυνοι συνηγοροι του ερχομενου Αδη? θα το μαθουμε ισως συντομα.
    μεχρι τοτε θα συνεχισουν να φθονουνε τα «αμορφωτα» παιδια στους δρομους για κατι που αυτοι ποτε δεν ειχαν και ποτε δεν τολμησαν να εχουν: την ζωντανη εμπειρια. τη μονη αληθινη βαση αναπτυξης νοηματος. (ασχετα ποσοι τελικα θα μπορεσουν να μεταμορφωσουν την εμπειρια σε λογικο νοημα.) οι ελιτιστες της σκεψης, θα συνεχισουν να «παραγουν» νοηματα ex nihilo, «εθελοθρησκουντες». (αν αυτο δεν ειναι μηδενισμος κυριοι Ραμφοι, τοτε τι ειναι?)

  7. @vassilisp

    Οφείλω να πω ότι ανοίγεις νέες προοπτικές με τις παρεμβάσεις σου.
    Συμφωνώ 100% με την διαπίστωση περί ελιτισμού.

    Κάποιος άλλος συνομιλητής έχει χαρακτηρίσει ευφυώς το φαινόμενο ως «ξυνισμένες μούρες» μπροστά στην αμαθή πλέμπα που δεν κατανοεί τις υψηλές φιλοσοφικές τους πτήσεις.

    Ράμφος και Ζηζιούλας δουλεύουν μια χαρά και ΕΝΣΥΝΕΙΔΉΤΩΣ για το άνοιγμα των πυλών του Άδη,τον επερχόμενο τιποτισμός τής παγκοσμιοποιημένης πολιτικοθρησκευτικής Νέας Τάξης.

    Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι ο μεν Ράμφος υπερασπίζεται την ηγεμονία των ανθρωποφάγων ΗΠΑ, ο δε Ζηζιούλας το πρωτείο της βατικάνειας χούντας επί της καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.

    Πιο επικίνδυνο θεωρώ τον κ. Ζηζιούλα καθώς είναι το «βαρύ πυροβολικό» του Φαναρίου στους θεολογικούς διαλόγους.

    Για τον Γιανναρά διατηρώ συμπάθεια λόγω των νεανικών του περιπετειών στον χώρο των θρησκευτικών οργανώσεων.

    Noμίζω ότι για όλους τους προαναφερομένους αερολογούντες θα ήταν χρήσιμη η εθελοντική υπηρεσία σε κάποιο γηροκομείο ή άσυλο ανιάτων όπως έκαναν οι Πατέρες, με πρωτοπόρο τον Μ. Βασίλειο.

    Το ξεσκάτισμα ενός ανήμπορου ίσως και να τους προσγείωνε στην πραγματικότητα που δε μπορούν να αντιλήφθούν από τις μεζονέτες τους και το Ντα Κάπο.

  8. @ vassilip

    νομίζω ότι για τους τρεις, που δεν ανήκουν στην ίδια κατηγορία, χρειάζεται να αποδειχτούν μία προς μία οι κριτικές σου παρατηρήσεις. Όσον αφορά το Στέλιο Ράμφο θεωρώ ότι τα πράγματα είναι πολύ εύκολα. Ακόμη και στην εκπομπή χθες το βράδυ επανέλαβε τις μανιχαϊστικές απόψεις πολύ καθαρά προκειμένου να στηρίξη την «υπόθεση εργασία του» για ερμηνεία της εξέγερσης. Αν πάτε στο ποστ στις ανιχνεύσεις θα δείτε πόση σοβαρή κριτική του γίνεται.

    Όσον αφορά τις κατηγορίες για τα «αμόρφωτα’ παιδιά να πω μόνο πως και τα ίδια γνωρίζουν ότι ψάχνονται για το όραμα. Ερωτώ ποιοί έχουν σαφές «επαναστατικό όραμα» σήμερα; Μόνο ψύγματα σε κάποιες συλλογικότητες όλων των μη κοινοβουλευτικών χώρων… Συχνά μάλιστα με μεγάλες αδυναμίες. Όσον αφορά το χώρο της θεσμικής εκκλησίας, εκτός από το λατρευτικό μέρος, στα υπόλοιπα στοιχειώδη μόνο λειτουργούν στην χώρα μας.

    @ Misha

    βλέπω σου άνοιξε η όρεξη… Αλλά όλοι μας όμως οφείλουμε να έχουμε στοιχεία αυτοκριτικής, αφού τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

    Καλό σας βράδυ.

  9. φιλε Πανο, δεν ειναι τωρα ωρα για πολλα-πολλα, αλλα για να μην περιφρονησω το καλεσμα σου για απο-δειξεις της κριτικης μου στα ιδεολογηματα των παραπανω προσωπων θα παραθεσω μερικα απο αυτα.

    Ι.Ζηζιουλας (‘Being as Communion’, μτφρ. δικη μου):
    “Η ουσια του Θεου, ο “Θεος”, δεν εχει οντολογικο περιεχομενο, καμμια αληθινη υποσταση, εκτος απο την κοινωνια… ακομη κι ο Θεος υπαρχει χαρις σε ενα γεγονος κοινωνιας.” (στη συνεχεια, αφου μεταφερει την συζητηση στο ανθρωπινο προσωπο, το οποιο το παρουσιαζει δισυποστατο και σε εσωτερικο αγωνα να απελευθερωθη απο την φυση του που την ταυτιζει με το σωμα, καταληγη) “[η συνεισφορα του Πνευματος στη οικονομια] ειναι να απελευθερωση τον Υιο και την οικονομια απο τα δεσμα της ιστοριας.” (αφηνω τα σχολια για αργοτερα.)

    Χ.Γιανναρας (‘Μετανεωτερικη Μεταφυσικη):
    “Η σχεση συγκροτει το υποκειμενο… Η σχεση ειναι η αφετηρια και προϋποθεση της υπαρκτικης και συνειδητης ελευθεριας απο την φυση.” (και στη συνεχεια φτανει να μιληση για) “προ-φυσικη κληση-σε-σχεση.” (αφηνω και εδω τα σχολια.)

    παμε τωρα στους πνευματικους παππουδες τους …

    αμφοτεροι αντλουν την “οντολογια” τους απο τα κειμενα του Buber και του Levinas (ο Ζηζιουλας μαλιστα απλως μεταγραφει τον Buber και παραπεμπει αμεσα και στους δυο) και εμμεσως απο τις ιδεες του Rosenzweig. οι παραπανω (οπως ειναι γνωστο στους εγκρατεις της ευρωπαϊκης αντι-εγελιανης και συγχρονης ιουδαϊκης φιλοσοφικης παραδοσης) ανεπτυξαν μια φιλοσοφικη πολιτικη θεολογια οπου ξαναδιαβαζουν τον Νομο με εργαλεια-αφετηρια τον μυστικιστικο αντινομισμο (Καμπαλα) και την γνωστικιστικη αναγνωση του Παυλου. σε αυτην τους την πνευματικη περιπετεια επανεισαγουν στην συγχρονη σκεψη την εννοια της “κοινοτητας”. καθως ομως ειναι βαθεια αντινομιστες και αρνητες οποιου θετικου ή ακομη και πραγματικου νοηματος της ‘φυσης’, η ιδεα της “κοινοτητας” ειναι παντελως αποστερειμενη απο καθε αναφορα στο προβλημα της πολιτικης ισχυος και της νομιμοποιησης της. οπως καλυτερα το περιγραφει η μακαριτισσα η Gillian Rose (‘Judaism and Modernity’, μτφρ. δικη μου) “η μεταμοντερνα θεολογια αντλει απο την παραδοση της μοντερνας Ιουδαϊκης σκεψης οπου διαχωριζεται η εντολη της αγαπης απο την πραγματικοτητα της πολιτικης ισχυος, ο ‘διαλογος’ απο την διαλεκτικη, ο χρονος απο την ιστορια.” κατασκευαζεται ετσι ενα φανταστικο υποκειμενο και μια ονειρικη “κοινοτητα” που οφειλουν να δρουν συνεχως “αγαπητικα” και “ειρηνικα” για να “υπαρχουν”, ενω ταυτοχρονα ειναι μετοχοι των αντιφασεων και της (πολιτικης) βιας που ισχυριζονται οτι υπερβαινουν. “Ο διαχωρισμος της εντολης της αγαπης απο την πραγματικοτητα του νομου ή της καταπιεσης εμποτιζει την ηθικη τους με μια πρωτογενη βια κληρονομημενη απο τον πολιτικο μοντερνισμο [συγχρονο αστικο-εθνικο κρατος] την οποια αρνουνται να της προσδωσουν ιστορικη διασταση/υποσταση… Η αποτυχια τους να αναπτυξουν μια επαρκη ερμηνεια του μοντερνου κρατους και του πολιτικου μοντερνισμου ειναι συμφωνη με την αντιπαθεια τους προς την ιδεα του νομου καθεαυτην… Απορριπτουν καθε διαμεσολαβηση μεταξυ Θεου και ανθρωπου ή μεταξυ ανθρωπου και ανθρωπου, διοτι αυτο θα συνεπαγετο ενα μεριδιο ισχυος και κυριαρχιας… Μια μηδενιστικη παρορμηση διατρεχει την θεμελιωση της υπαρξιακης φιλοσοφιας απο τον Buber. Σαν αποτελεσμα αυτου του μηδενισμου η εσωτερικη ζωη αφηνεται στο ελεος ενος επαναλαμβανομενου τρομου, ενω ο εξω κοσμος βεβαιωνεται στην επαναλαμβανομενη βια και βαρβαροτητα του.” με απλα λογια, η “οντολογια” της σχεσης και η, επακολουθη με αυτην , αρνηση της φυσης συγκροτουν ενα ψευδο-υποκειμενο που εχοντας αφησει ολη την ισχυ στις απροσωπες γραφειοκρατικες δυναμεις του αστικου κρατους ζει μια ψευδο-ειρηνικη “εσωτερικη” ζωη ενος γυρω του και πανω του εχει στησει χορο η πολιτικη βια. η αντιιστορικη αποξενωση απο τον νομο δεν καταργει την βια της κυριαρχιας, αντιθετα την αφηνει χωρις ορια να κατακυριευση τον κοσμο του Θεου. η “μη-βια” ανοιγει τους ασκους της πολιτικης βιας.
    “χωρις βια-εν-αγαπη και (αυτο)εξαναγκασμο-στην-εντολη ο Ιουδαϊσμος και ο Χριστιανισμος αποστερουνται της πολιτικης τους ιστοριας, δηλαδη της ιερης τους ιστοριας. Αν δεν αναγνωριση την φυσικη του θεληση για ισχυ, ο ανθρωπος αποστερειται της δυνατοτητας του να ανακαλυψη την πιστη του μεσω της δισημης αγαπης, και ο Θεος αποστερειται της ελευθεριας του.” (G.R.)

    αυτα τα ολιγα για τωρα. περισσοτερα οταν ο καιρος το θεληση. τωρα ειναι η ωρα των εργων, οι λογοι μπορουν να περιμενουν.

  10. @ vassilip

    πλούτισες όντως το συγκεκριμένο θέμα και άνοιξες νέους ορίζοντες προβληματισμού.

    Ευχαριστούμε.

  11. Dear Manitarious,
    Καλά τα μανιτάρια σοτέ του Ράμφου αλλά το κοτόπουλο είναι μπαγιάτικο, και φαίνεται από το… ράμφος (χεχε)

    ΕΙΝΑΙ δυνατόν να δαιμονοποιούμε συλλήβδην τη νεολαία σαν «μηδενιστική»; O Οδυσσέας Ελύτης είχε ΗΔΗ προειδοποιήσει για τα μέλλοντα γενέσθαι, πολλά χρόνια πριν, με τη φράση
    ‘Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
    με το δριμύ του μαύρου του θανάτου’

    Μερικές εκατοντάδες μαγαζιά έπαθαν ζημιές, γύρω στα 80% απλώς σπασμένα τζάμια, και.. εκατοντάδες χιλιάδες οργισμένης νεολαίας… ΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ?

    Καλά… Χριστός με φραγγέλιο και ΠΕΤΡΕΣ που χρειάζεται…

  12. Υ.Γ. Δεν βάζω ακόμη σύνδεσμο στο ποστ σου, γιατί θέλω να ΜΗΝ το αδικήσω με την πρώτη, επιπόλαιη ανάγνωση, αλλά
    να κάνω σωστή αξιολόγηση και σύνδεση. Επεται συνέχεια..,

    Πρώτη μου εντύπωση είναι όμως ότι -ως συνήθως- δίνεις μια εντελώς διαφορετική ερμηνεία και κριτική από τη συνήθη (που περιμένει κανείς από συνήθεις Χριστιανούς, κατά… συνήθων υπόπτων και συνήθως μηδενιστών -χεχε)

    Πάντως το δικό μου ποστ (λίγο ακραίο σε έκφραση) είναι εδώ
    http://omadeon.wordpress.com/2008/12/18/stelios-ramfos-critique-2
    («Κριτική στο Στέλιο Ράμφο (Καθημερινή 14-12-08) – για τη λεγόμενη «εκδικητική βία» των «μηδενιστών» μαθητών).

  13. Υ.Γ.
    Ε, καλάααα… εσύ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΣΑΙ…
    είχες ΗΔΗ βάλει σύνδεσμο στο ποστ μου.

    Μπορεί να μην πιστεύω, _κυριολεκτικά_ σε ένα Θεό,
    αλλά με την ποιητική και μεταφορική έννοια,
    Το Αγιο Πνεύμα, ο συλλογικός εσωτερικός μας κόσμος, ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ.
    🙂

  14. Λοιπόν, θα μου επιτρέψετε φιλοι σχολιαστές να… συμφωνήσω απόλυτα με τον Χριστιανό φίλο «μανιταρι-του-βουνού, σε όσα λέει στο ποστ, διότι ειναι θέματα ΟΥΣΙΑΣ όσα επισημαινει, και τα λέει με ΠΟΛΥ προσεκτικό τρόπο ώστε όλοι να τα κατανοήσουν και όλοι να επηρεαστούν με θετικό τρόπο.

    Κοιτάξτε, εγώ είμαι… από την «άλλη πλευρά» του «στρατοπέδου».
    Πανθεϊστής, αγνωστικιστής, ΣΧΕΔΟΝ άθεος, θεωρώ ΟΛΑ όσα λέτε περί «μηδενισμού» (my ass) σαν «χαλασμένο λογισμικό».

    Το μόνο που έχω να πω όσους πιάνουν ΚΑΝ στο στόμα τους τη λέξη «μηδενισμός» είναι ότι ΕΧΑΣΑΝ ΤΗ ΜΠΑΛΑ προ πολλού, ότι έχουν ΜΗΔΕΝ ουσία και ΜΗΔΕΝΙΚΟ πνεύμα να προσφέρουν. Ενα οικοδόμημα που ΤΟΥΒΛΑ χωρίς τσιμέντο, στηριγμένο ΜΟΝΟ στη λάσπη.

    ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ, όσοι «την ψάχνουμε», καταλάβετέ το. Το αντίθετο μάλιστα. Χωρίς Θεό είμαστε υποχρεωμένοι ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ να δημιουργούμε ΦΩΣ.

    EX NIHILO.

    Το κενό έχει ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ.
    Δεν είναι άδειο.
    Είναι ΦΩΣ.

  15. […] έκφρασης (που χρησιμοποιώ μερικές φορές) διαβάστε το συνετό και διδακτικό ποστ του προοδευτικού Χριστιανού… που (νομίζω ότι ) εκφράζει σοβαρές και τίμιες […]

  16. ‘τυφλός δε τυφλόν εάν οδηγή, αμφότεροι εις βόθυνον πεσούνται ‘

  17. @ omadeon

    κατά την ορθόδοξη θεολογία ο κτιστός κόσμος είναι καρπός της γονιμότητας του μηδενός από τις Δημιουργικές Άκτιστες ενέργειες του Τριαδικού Θεού. Η πορεία ανέλιξης του κτιστού κόσμου γίνεται διαλεκτικά μέσα από δυσκολίες, αντιθέσεις, στάσεις, πτώσεις, αναστάσεις, όπου το Πνεύμα «επιφέρεται’ επί όλων αυτών των ρευστών Υδάτων.

    Η Εκκλησία όσο είναι «Μία, Αγία, Αποστολική και Καθολική», ως χώρος λειτουργικός, δίνει τη δυνατότητα της Συνέργειας του Πνεύματος με τα κάθε είδους «νιάτα» – τα παιδία. Δυστυχώς οι δικές μας άλλες προτεραιότητες συχνά θολώνουν το τοπίο για πρόσωπα και συλλογικά υποκείμενα. Μα πάντα στην Ιστορία έτσι γίνεται…

    Το ζήτημα είναι λοιπόν για τους σημερινούς χριστιανούς: Αποδεχόμαστε την έκκληση του Ιησού «Άφετε τα παιδία ελθείν προς με;»

    Η παραμονή στο μηδέν, μακριά απ΄όλες τις Άκτιστες ενέργειες οδηγεί στη μη Ζωή, στο θάνατο χωρίς Ανάσταση, στη Κόλαση της του λίγου.

    Το βέβαιο είναι ότι πολλά από τα νιάτα των ημερών (με ή χωρίς πέτρες) αναζητούν τη Ζωή…

    @ Κάποιος,

    αυτό είναι βέβαιο…

  18. Μα… μανιτάρι μου
    ΑΥΤΟ είναι το θέμα.
    Η παραμονή στο μηδέν μακριά από όλες τις Ακτιστες Ενέργειες είναι ΛΑΘΟΣ.
    Και μάλιστα είναι η ίδια η ουσία του νοσηρού (κακώς εννοούμενου) ασκητισμού και πουριτανισμού.

    Για μένα όμως, όπως και για πολλούς άλλους, το «άκτιστο» όπως το λέτε εσείς ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ παρόν.
    Και η ποίηση ειναι «περίπατος στίλβοντος ποδηλάτου».

    Για τον συνειδητό αγνωστικιστή το φως _είναι_ παρόν, οι ερμηνείες του όμως, δεν τον ικανοποιούν.

  19. MPRAVO RE MAGKA SAVVIDI !!!!
    EN MESW GENIKOU SYSSWREYMENOU
    DHMOSIOGRAFIKOU KOPROU TWN ASXATWN HMERWN,EIDAME ENAN ANTHRWPO KAI AKOUSAME
    MIA ANALYSH KATHREPTI TOU KWLOXANEIOU
    TWN ATHINWN, ME TOUS EKTELESTIKOUS,DIKASTIKOUS KAI NOMOTHETIKOYS MPOUMPASIRIDES TOY……

  20. @ omadeon

    για το συνειδητό χριστιανό το ΦΩΣ είναι Πανταχού Παρόν, τα Πάντα Πληρών, αλλά η οικείωση η προσωπική και συλλογική γίνεται κοινωνικά, νηπτικά, ασκητικά, μυστηριακά, μέσα σε μια αέναη πορεία, προς ένα ατέλεστο τέλος.

    @ FWTHS KALAKHS

    όντως ο Παντ. Σαββίδης είναι «μάγκας» για την εκπομπή, αυτό δεν σημαίνει:

    1) Ότι όλα όσα είπε ο νεωτερικός – πια – Στ. Ράμφος είναι σωστά.

    2) Οι (άγριες) εξεγέρσεις δεν είναι κολωχανείο, αλλά η προσπάθεια άρνησής του στο συμβολικό τουλάχιστον. Αυτό εξάλλου προσπάθησε να πει και Στ. Ραμφος.

  21. Αγαπητέ μανιτάριε,
    συχνά-πυκνά έμπαινα σε αυτό το ποστ για να δω καινούργια σχόλια μετά τον κόσμιο διάλογο που προηγήθηκε. Ατυχώς δεν είδα. Θα ήθελα πάντως, παρά τα υπερβολικά σχόλιά μου μεχρι τώρα, να μοιραστώ κάτι μαζί σου.

    Το αισθητήριο της νεολαίας για την κοινωνία μας είναι ΣΩΣΤΟ. Είδα και τις ειδήσεις προ ολίγου στο Mega on-line, το θέμα είναι πλέον προφανές. Νεολαίες σε όλο τον κόσμο κινητοποιούνται. Εχουμε παγκόσμια κρίση, πάει, τελείωσε. Και μια τοπική κρίση ακόμη χειρότερη…

    Είναι τουλάχιστον άκαιρο να… θεολογούμε ή να φιλοσοφούμε εκ του καναπέως κάτω από αυτές τις συνθήκες. Επανέρχομαι λοιπόν στον ίδιο τον τίτλο του ποστ.
    «Ακηδία, σπασίματα και γονιμότητα του μηδενός».
    Αν μερικές εκατοντάδες μαγαζιά που σπάστηκαν αποτελούν αιτία για τη δαιμονοποίηση της εξέγερσης της νεολαίας, εξ ολοκλήρου, ο πρώτος που θα στενοχωρηθεί ή θα οργιστεί νομίζω είναι κάθε ειλικρινης χριστιανός, πιθανόν κι εσύ.

    Γι’ αυτό και επιβάλλεται -δυστυχώς- η νεολαια να ωριμάσει πρόωρα, ακόμη μια φορά, κατανοώντας τον κίνδυνο να μολυνθεί η εξέγερσή της από τις προβοκάτσιες. Κι αυτό δεν παύω να το τονίζω, όπου μπορώ. Π.χ. και μέσα στο μπλογκ των ίδιων των μαθητών, τη «Μαθητική Πρωτοβουλία».

    Μακάρι να μην είχαμε κοινωνικά προβλήματα. Τότε θα μπορούσαμε να φιλοσοφούμε ή και να θεολογούμε χωρίς κανένα πρόβλημα. Τότε θα σου απαντούσα εκτενώς στις κόσμιες διαφωνίες μας, με γνώμονα όχι τη σύγκρουση αλλά την προσέγγιση. Θα σου έλεγα ίσως, χαριτολογώντας, ότι το μεταφυσικό μοντέλο το οποίο εξήγησες σε προηγούμενα σχόλια αποτελεί ενδιαφέρουσα επάνοδο του… φύλου (με ύψιλον) στην ίδια τη μεταφυσική.

    Διότι το μηδέν ως γονιμοποιούμενο, αποτελεί θηλυκό Ον. Και ο Τριαδικός θεός, ως γονιμοποιητής, είναι και αρσενικός…

    Ομως…. ξέρεις, ακολουθώ τη συνταγή σου, χωρίς να κολώνω στα λόγια και τις έννοιες. Πιστεύω ακράδαντα ότι υπάρχει μια αφανής Ενότητα, ανάμεσα στους σκεπτόμενους ανθρώπους που πράττουν το σωστό και πορεύονται σε κοινό αγώνα.
    Γι’ αυτό και αφήνω τα φιλοσοφικά ζητήματα κατά μέρος.

    Πάντα μαζί σου σου στον αγώνα…

  22. @ omadeon

    ως προ το 1ο μέρος του σχολίου σου δεν έχω να πω και πολλά πράγματα γιατί θεωρώ ότι είναι σε σωστή όραση των νέων πραγμάτων. Όντως η δολοφονία του Αλέξη έγινε το φιτίλι μιας νεανικής εξέγερσης στη χώρα μας και η εξέγερση ένα έναυσμα στο δυτικό καπιταλιστικό μοντέλο και εν όψει της βαθιάς κρίσης.

    Νομίζω ότι περνάμε στη φάση η αυθόρμητη εξέγερση να ενωθεί με το συνειδητό επίπεδο των υποκειμένων και να αναζητήσουμε εκείνο το νέο πολιτισμό στο δυτικό καπιταλιστικό πρότυπο που θα αντιπαρατεθεί στη παγκόσμια βαρβαρότητα και σαπίλα. Αυτό που θα δείξει δια του υποδείγματος και της θεωρίας ένα νέο τύπο ανθρώπου, νέο τύπο πολίτη, νέο τύπο εργαζόμενου απέναντι στην προσπάθεια του καπιταλισμού να εμπορευματοποιήσει και ρομποτοποιήσει τα πάντα. Το ΠΡΙΝ μπορεί να δώσει ό,τι έμεινε διαχρονικά νεανικό και ελπιδοφόρο και το ΠΑΡΟΝ τις νέες μορφές και στοιχεία για την αντιπαράθεση που έρχεται…

    Απ’ αυτή την έποψη δεν είναι άνευ λόγου και η φιλοσοφική ή και θεολογική συζήτηση, αρκεί να μην είναι «σαλονάτη». Η δική μου να γνωρίζεις ότι δεν είναι, παρότι τα νιάτα μας ξεπέρασαν και ευτυχώς…

    Κλείνοντας μια παρατήρηση στην παρατήρησή σου:

    Διότι το μηδέν ως γονιμοποιούμενο, αποτελεί θηλυκό Ον. Και ο Τριαδικός θεός, ως γονιμοποιητής, είναι και αρσενικός…

    Μου άρεσε η «φυλική» προσέγγιση, την κρατώ για ευρύτερο ψάξιμο και θα επανέλθω όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν.

    ΥΓ Πολύ θα μου άρεσε να ακούσεις τη συζήτηση στα βίντεο και να σχολιάσεις στο σημερινό ποστ.

  23. @ μανιτάριε,
    Θεωρώ εκ μέρους του αγαπητού μας Misha την εξής δήλωσή του ΑΚΡΩΣ υπερβολική και επίσης πολύ άδικη για το Στέλιο Ράμφο

    Ράμφος και Ζηζιούλας δουλεύουν μια χαρά και ΕΝΣΥΝΕΙΔΉΤΩΣ για το άνοιγμα των πυλών του Άδη, τον επερχόμενο τιποτισμός τής παγκοσμιοποιημένης πολιτικοθρησκευτικής Νέας Τάξης.

    Τρίχες. Τουλάχιστον για τον Στέλιο Ράμφο, πιστεύω ότι είναι ενας ΑΠΟΛΥΤΑ ειλικρινής, ΑΠΟΛΥΤΑ αφοσιωμένος ερευνητής στο δικό του χώρο, στον οποίο δεν αποκομίζει κανένα όφελος πλην… (1) δημοτικότητας ΙΣΩΣ και (2) αυτου που θεωρεί – ορθώς μερικές φορές – ότι πρέπει να γίνει για να ξεπεράσει ο δικός του χώρος τις παλιές αγκυλώσεις του.
    Δηλαδή – κοντολογίς – ο άνθρωπος ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ, και ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΩΣ προσπαθει να κάνει καλό.
    Ακριβώς όπως κι ο ιστολόγος, εγώ, και πολλοί άλλοι.

    Η δήλωση αυτή, την πρώτη φορά που τη διάβασα, με προβλημάτισε.
    Εκανα μια μικρή έρευνα για όσα λέει ο Ράμφος, και πείσθηκα απολύτως και εντελώς, ότι ΔΥΣΤΥΧΩΣ η χώρα μας έχει μπει πλέον σε φάση ΟΞΥΤΑΤΗΣ και ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗΣ, ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗΣ για την υγεία ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ.

    Σόρυ, Μίσα, η δήλωσή σου είναι παρανοϊκή. Χώρια που είναι απαράδεκτη ως ασύστολη λάσπη.

    Εγώ διαφωνώ σε πολλά με τον Ράμφο. Μπορώ όμως να δω σε όσα λέει (όσα διάβασα) την ίδια ειλικρίνεια που είδα και σε δικά σου κείμενα, ή σε εκείνα του μανιτάριου.

    ΒΓΑΛΤΕ το από το νου σας αυτό το περί «συνομωσίας της Νέας Τάξης για τον τιποτισμό της πολυπολιτισμικότητας». Εχετε ΧΑΣΕΙ ΤΗ ΜΠΑΛΑ. Τη στιγμή που η ανθρωπότητα κάνει άλματα, έστω σε μειοψηφίες, για να φτάσει στο ΝΟΗΜΑ της ενοποίησης του Πνεύματος, είτε εκ θεού είτε από τους ανθρώπους. Η εχθροτητα προς το Πολλαπλό και ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ πνεύμα είναι – με τα δικά σας λόγια – εχθρότητα απέναντι στον ίδιο το Χριστό.

    Εξάλλου η συκοφαντία είναι ΘΑΝΑΣΙΜΟ αμάρτημα.
    Προσωπικά ΔΕΝ νομίζω ότι μπορεί ποτέ να συγχωρηθεί.

  24. @ omadeon

    δεν θα διαφωνήσω μαζί σου ότι τα πιστεύει ο Στ. Ράμφος. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο «πολιτισμός του σύγχρονου δυτικού μοντέλου» δεν θα δεχτεί κριτικές βαθειές.

    Και όσοι συνειδητά ή ασυνείδητα τον προωθούν ολόκληρο ή εν μέρει στις αρνητικές του όψεις φυσικά δεν θα μένουν στο απυρόβλητο.
    Απλά είμαστε και εμείς σε μεγάλο βαθμό μέρος του και γι αυτό χρειάζεται και σοφία και όχι φανατισμός.
    Να ευχηθώ να αυξηθεί η σοφία μας.

  25. Μα… νομίζω ότι ο Ράμφος κάνει κριτική σε κάτι που ξέρει πολύ καλύτερα: το σύγχρονο Ελληνικό μοντέλο «πολιτισμού».

    Τείνει να γενικεύει κάπως αυθαίρετα για τα υπόλοιπα. Δεν είναι καθόλου ίδιος ο πολιτισμός π.χ. της καθολικής Ιταλίας με την καταναλωτική Αμερική. Δεν νομίζω να υφίσταται τόσο γενικό μοντέλο, όπως αυτός ο «χυλός» (κοινός για όλους).
    Παραδόξως, το γνωστό ιδεολόγημα που παρουσιάζει όλους τους άλλους πολιτισμούς σαν πάσχοντες από την περιβόητη «πολυπολιτισμικότητα που οδηγεί σε άμορφο χυλό», επιτελεί (το ΙΔΙΟ αυτό ιδεολόγημα – μέσα του) μια μετατροπή όλων των άλλων (διαφορετικών μεταξύ τους) σε ομοιόμορφο χυλό.

    Οπως ακριβώς για έναν λευκό, όλοι οι μαύροι φαίνονται ίδιοι.
    Εκείνο το οποίο φοβούνται όσοι μιλάνε για «χυλό» είναι δηλαδή πρωτίστως μια ΠΡΟΒΟΛΗ του μυαλού τους.

    Εζησα συνολικά 20 χρόνια σε άλλες χώρες και αδυνατώ να αντιληφθώ κάτι το ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ «ενιαίο» στις κουλτούρες τους. Αντίθετα, έζησα διαφορετικές κουλτούρες μέσα στην ίδια χώρα,καθόλου ομογενοποιημένες. Ποτέ έναν «χυλό».\

    Θα το θεωρούσα απρέπεια όμως εκ μέρους μου, μέσα στο μπλογκ σου αν άρχισα να ξεσπαθώνω υπέρ του Ράμφου σε όλα ΠΟΛΥ σωστά (κατά τη γνώμη μου λέει κάνοντας πολύ γόνιμη κριτική κατά της αποκομμένης πνευματικότητας από τον κόσμο, κλπ. – θέματα ενδο-χριστιανικά).

    Εν πάσει περιπτώσει
    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και σε σένα και στον Μίσα και σε όλους.

  26. 3 βίντεο συνολικής διάρκειας 15΄ από την εκπομπή της ΕΤ3 «Ανιχνεύσεις» του Παντελή Σαββίδη με καλεσμένο το Στέλιο Ράμφο

  27. […] αντιδικτατορικού αγώναΠρόβλεψη για σεισμό 6 Ρίχτερ!!! Η ακηδία και τα σπασίματα ή η γονιμότητα του μηδενός.Φασισμός ή αυτοπυρπόληση στη "σκούπα" του πατρινού […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: