• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 605,083 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Ιωάννης της Κροστάνδ… στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Ιβάν ο οχληρός στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Chaturbate στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Νοέμβριος 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Οκτ.   Δεκ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Ανοιχτή επιστολή σε αγιορείτες, Βατοπεδινούς και όχι μόνο

Ποιο μοναχισμό μας μάθατε;

του Πάνου Νικολόπουλου[1]

p_nikolopoulosΣεβαστοί πατέρες της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου

Ανήκω σε κείνη τη γενιά, που στα τέλη της δεκαετίας του ’70 με αρχές του ’80, φοιτητές τότε, ανηφορίζαμε στο Άγιο Όρος για να γνωρίσουμε την ασκητική κοινοβιακή ζωή σας και να γευτούμε μεράδι από τις εμπειρίες σας. Κι ύστερα σας ανοίξαμε το δρόμο για να ‘ρθείτε σε επαφή με τη νεολαία, καλώντας σας να μιλήσετε σε κατάμεστα αμφιθέατρα, μέσα από τα οποία προσελκύσθηκαν και πολλοί από σας που επανδρώσατε τα μοναστήρια.

Μας διδάσκατε ότι ο μοναχός αναχωρεί από τον κόσμο για να ζήσει με υπακοή, ταπείνωση, παρθενία και ακτημοσύνη και να προσεύχεται αδιάλειπτα για τις αμαρτίες τις δικές του και όλου του κόσμου, ζητώντας από το Θεό να του χαρίσει μετάνοια Κι εμείς πιστεύαμε ότι αυτός είναι ο τρόπος της ζωής σας. Στις μέρες μας όμως βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση, όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε, να εξακοντίζονται οι λέξεις «Βατοπέδι» και «Εφραίμ» εν είδει ανεκδότου κι εμείς θλιβόμενοι γιατί προσβάλλεται η πίστη κι η Εκκλησία μας, να στέκουμε αμήχανοι κι αναπολόγητοι, γιατί έχει δημιουργηθεί μία κατάσταση στην οποία δεν έχουμε συμπράξει, δεν έχουμε αποκομίσει κανένα όφελος και δεν γνωρίζουμε τι τελικά συνέβη.
Πολλές φορές μας διηγηθήκατε ιστορίες πνευματικών ανθρώπων, οι οποίοι, αν και συκοφαντήθηκαν άδικα, για να μην σκανδαλίζονται οι αδελφοί τους, αποδέχθηκαν τις κατηγορίες κι έφυγαν μακριά, μέχρις ότου ο Θεός φανέρωσε στους ανθρώπους την αγιότητά τους. Σεις όμως, παρά το τεράστιο σκάνδαλο που έχει προκληθεί και ταλανίζει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, παραμένετε στις θέσεις σας σα να μη συμβαίνει τίποτε! Συχνά μας προβάλλατε ένα δικό σας άνθρωπο, τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη και μας παροτρύνατε να μελετάμε τα έργα του.

Στο «Πηδάλιον» μεταξύ άλλων και στις σελίδες 332-333 διαβάζουμε την ερμηνεία του αγίου στον ΙΒ΄ κανόνα της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, σύμφωνα με τον οποίο αν ο Επίσκοπος ή ο Ηγούμενος μοναστηριού εκποιήσουν σε άρχοντες και όχι σε απλούς ανθρώπους, με πώληση ή ανταλλαγή, ακίνητα της Επισκοπής ή του Μοναστηριού, οι πράξεις θεωρούνται άκυρες, τα ακίνητα επιστρέφονται στην Επισκοπή ή το Μοναστήρι και ο μεν Επίσκοπος να διώκεται από την Επισκοπή, ο δε Ηγούμενος να διώκεται από το Μοναστήρι. Δεν είμαι ειδικός στο κανονικό δίκαιο, αλλά μήπως ο κανόνας αυτός έχει κάποια σχέση με τα γεγονότα που παρακολουθούμε;

Ξέρω, θα αντιτάξετε, ότι σεις, ως πρόσωπα, είστε ακτήμονες αλλά το μοναστήρι πρέπει να έχει περιουσία κι έχετε υποχρέωση να την διαφυλάξετε για να αντεπεξέλθετε στις δαπάνες της συντήρησης των κτιρίων (αναγκαίες και όχι πολυτελείς υποθέτω, βλ. Γέροντα Παϊσιου, «Επιστολές», σ. 47), της φιλοξενίας των επισκεπτών και της δικής σας διαβίωσης. Θα μας επισημάνετε ακόμη ότι τα ΜΜΕ δεν κινούνται πάντα από ανιδιοτελή κίνητρα, όταν καταγγέλλουν παρόμοια γεγονότα, ότι τα πολιτικά κόμματα επιδιώκουν την εξυπηρέτηση των σκοπιμοτήτων τους κι ότι οι ιδεολογικοί αντίπαλοι της Εκκλησίας επιζητούν αφορμές για να προωθήσουν το χωρισμό της από το Κράτος. Όλα αυτά μας είναι γνωστά και έχουν κάποια βάση. Τίποτα όμως δεν θα είχε συμβεί, αν δεν είχε δοθεί η αφορμή από σας.

Το πρόβλημα σεβαστοί πατέρες δεν εντοπίζετε στο αν δικαιούται το μοναστήρι να έχει περιουσία ή στο αν έχετε νόμιμους τίτλους κυριότητας για τη Βιστωνίδα, που μπορεί πράγματι να έχετε και το δικαϊκό μας σύστημα δεν έχει ανάγκη από παράδοξες άνωθεν δικαστικές επεμβάσεις για την ορθή απονομή δικαιοσύνης.

Το σκάνδαλο προκλήθηκε από την όλη νοοτροπία σας ως προς τη διαχείριση των οικονομικών ζητημάτων, που μοιάζει να θεμελιώνεται περισσότερο στην προτεσταντική ηθική της επένδυσης, που κατά το Μαξ Βέμπερ γέννησε τον καπιταλισμό, παρά στην ευαγγελική και πατερική διδασκαλία  για την κτήση και την χρήση των υλικών αγαθών. [Σχετικά βλ. Επισκόπου Σισανίου και Σιατίστης Αντωνίου Κόμπου, «Σύντομος ιστορική ανασκόπησις του θεσμού της κοινοκτημοσύνης και χριστιανική θεώρησις του πλούτου», 1986, Γ. Ροδίτη, «Χριστιανισμός και πλούτος», 1970, Ν. Μπουγάτσου, «Το πρόβλημα του θεσμού της ιδιοκτησίας», 1982].

seb-sisaniou-antwnios11Όχι πως η ιδέα της επένδυσης αυτή καθεαυτή είναι αντιχριστιανική. Και στην παραβολή των ταλάντων ο Χριστός αποδοκίμασε εκείνον που έθαψε το ταλαντό του. Το σκάνδαλο εντοπίζεται στον παραμερισμό αυτού που κρατά το μοναχό στο μοναστήρι, δηλαδή της προσευχής, της εργασίας και του εργόχειρου (Γέροντος Πορφυρίου, Βίος και λόγοι, 2003), μ’ άλλα λόγια εντοπίζεται στα κριτήρια και τους στόχους των επενδύσεων, καθώς και στην όλη διαδικασία που επιλέγει κανείς (αναλυτικά στο βιβλίο μας η Εκκλησία στο διαδίκτυο της παγκοσμιοποίησης, Εκδ. Αρμός, σ. 21 κ.ε.). Ξέρετε, στο δίκαιο του σωματείου, που είναι νομικό πρόσωπο μη κερδοσκοπικό, τα δικαστήριά μας λένε ότι επιτρέπεται να έχει πόρους και περιουσία για την εξυπηρέτηση των σκοπών του, αρκεί να μην καταντάει να ασκεί συστηματική επιχειρηματική δραστηριότητα (αναλυτικά στη μελέτη μας Συμμετοχή σωματείου σε εταιρία, ΝΟΜΙΚΟ ΒΗΜΑ 49/2001, σ. 379 επ.). Μήπως κάτι τέτοιο συμβαίνει και με σας;

traders_new_york_stock_exchange_new_york_city
Επιτρέψτε μου όμως σεβαστοί πατέρες των υπόλοιπων αγιορείτικων μοναστηριών να απευθυνθώ και σε σας, οι οποίοι με περισσή ευκολία έχετε κατά καιρούς κατακεραυνώσει ως κακόδοξο οποιονδήποτε, λαϊκό ή κληρικό τόλμησε να διατυπώσει μία θεολογική άποψη διαφορετική από τη δική σας. Μήπως στην αντιμετώπιση του συγκεκριμένου σκανδάλου επιδεικνύετε εξαιρετική επιείκια για τους αδελφούς σας της Μονής Βατοπεδίου; Θα μου πείτε βέβαια ότι ως Ιερά Κοινότης ζητήσατε δημόσια συγγνώμη από τον ελληνικό λαό.

Τι είναι όμως η συγγνώμη στην πνευματική μας παράδοση; Μία επιφανειακή λέξη ή μία στάση ζωής, μία ριζική μεταστροφή της νοοτροπίας του μετανοούντος; Έχει συντελεστεί κάποια μεταστροφή στη νοοτροπία και τη συμπεριφορά των αδελφών της Μονής Βατοπεδίου και δεν την αντιληφθήκαμε; Η μήπως έχει εγκαταβιώσει και στο Περιβόλι της Παναγίας το κοσμικό πνεύμα της λεγόμενης «συναδελφικής αλληλεγγύης»;

neaskiti-11Τελικά, σεβαστοί πατέρες, τι θα κάνετε για να αποσείσετε από πάνω σας το σκάνδαλο και να απελευθερώσετε κι εμάς από τη δυσοσμία του; Πώς να παροτρύνουμε τα παιδιά μας να σας επισκεφτούν για να βιώσουν κάτι από την εμπειρία σας, όπως κάναμε κι εμείς στην ηλικία τους;

Πού να δώσουμε βάση, σ’ αυτά που μας διδάσκετε, ή σε όσα πράττετε ή παραλείπετε να πράξετε; Ποιο μοναχισμό μας μάθατε τέλος πάντων;

© Η Χριστιανική, 27 Νοεμβρίου 2008, http://www.xristianiki.gr/popup.php?aid=354

Σημείωση: Το ΜτΒ αντί σχολίου, απλά υπογράμνισε κάποιες λέξεις…


[1] Ειδικού Επιστήμονα του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Advertisements

19 Σχόλια

  1. δυστυχώς αυτός ο περιορισμός που ισχύει για τα μη κερδοσκοπικά σωματεία, δεν ισχύει για την εκκλησία

  2. Δεν θα έπρεπε όμως αυτός ο αυτοπεριορισμός να είναι αυτονόητος; Πιστεύω εντούτοις, για να είμαστε δίκαιοι, ότι στη συντριπτική πλειοψηφία μητροπόλεων και μοναστηριών είναι, δηλαδή δεν ασκείται επιχειρηματική δραστηριότητα.

  3. Δεν θα το έθετα σαν κάτι για το οποίο είναι υπεύθυνοι οι Αγιορίτες, γιατί στην πλειοψηφία τους ασχολούνται πράγματι με την προσευχή και την άσκηση. Θα έλεγα ότι είναι κάποιες αποτυχημένες επιλογές της ηγεσίας του μοναστηριού και σε κάποιο βαθμό βέβαια και οι υπερβολές των ΜΜΕ. Σε κάθε περίπτωση πάντως δεν αλλάζει τίποτα στην ουσία ενός τρόπου ζωής που έχει διατηρηθεί έτσι για πάνω από 1,000 χρόνια…

  4. Πολύ καλή πρωτοβουλία η αναδημοσίευσι του πρωτοσέλιδου άρθρου της πιο πρόσφατης «Χριστιανικής»!!!! Εύγε, φίλτατο Μανιτάρι…! 🙂

    Όντως αυτές οι εποχές του ζέοντος ορ. χριστιανικού κοινωνικοπολιτικού κινήματος πρέπει να ξαναέρθουν, όπως έχουμε ξαναπή… Είναι κρύφια (μη-οργανωμένη, προς το παρόν) συνιστώσα του Φοιτητικού Κινήματος, όπως ξέρω από εντός του, αλλά και ευρύτερου εκπαιδευτικού, βεβαίως……

    Μία παρατήρηση: ότι η παραβολή των ταλάντων δεν αναφέρεται σε χρηματικές επενδύσεις. Αν ερευνήση κάποιος περί …..χριστιανοκαπιταλισμού(!) στο Διαδίκτυο, θα δη, ότι είναι αυτή ακριβώς η (αιρετική) ερμηνεία από τα βασικότερα ερείσματα που δίνουν οι χριστιανοδεξιοί αυτοί στις πλάνες τους… Αυτά τα πολύ λίγα για τώρα, και σας χαιρετώ…

  5. @ tsouknida,

    είμαστε σε μεταβατική εποχή. Το ζήτημα είναι ότι ο καλβινισμός έχει εισχωρήσει βαθιά στη κοινωνική θεολογία… και επομένως θα επέμβει η πολιτική…

    @ Μάρκο Τ,

    συμφωνώ απολύτως μαζί σου σήμερα.

    @ Belbo,

    καλώς ήλθες στα .. σχόλια!
    Ναι πρόκειται για αποτυχημένες επιλογές, που όμως είναι η θεολογική απόληξη καλβινικών αποκλίσεων… Νομίζω ότι αυτή κρίση θα βγάλει σε καλό τον αγιορείτικο ασκητισμό.

    @ φιλαλήθης,

    Βεβαίως η παραβολή των ταλάντων έχει πνευματικό συμβολισμό και όχι κατά γράμμα. Η κατά γράμμα ερμηνεία τη ς παραβολής οδηγεί στον καλβινισμό. Δυστυχώς περπατάει σε αρκετούς προχειρολόγους ιεροκήρυκες… Η υπόθεση βατοπεδίου ήταν δυστυχώς η πιο κραυγαλέα πρακτική απόληξη…

    Καλό σας βράδυ.

  6. Αναφορικά με την Ιερά Επιστασία και τις διοικήσεις των υπόλοιπων μονών του Αγίου Όρους εν γένει -την «έβαψε» όποιος μοναχός πάει κόντρα στα ηγουμενοσυμβούλια- θα επαναλάβω ότι προφανώς ισχύει το γνωστό τραγούδι, παραφρασμένο : «Δεν λέω κουβέντα, κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα» (κατά το «ας τολμήσουν να με πειράξουν» του Μητροπολίτη πρώην Αττικής)…
    Όλα αυτά ας λειτουργήσουν για όλους μας ως παραδείγματα προς αποφυγήν.
    Όχι τα πρόσωπα, οι αμαρτίες!
    Πάντως, ας μην μας πιάνει απογοήτευση.
    Δεν είμαστε εμείς τα μοναδικά μέλη της του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας που προβληματίζονται. Το να σκεφθούμε κάτι τέτοιο θ’ αποτελούσε ηλιθιότητα.
    Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν ακόμη στο Άγιο Όρος και αλλού Γεροντάδες, όχι απαραίτητα σε σπηλιές και κουφάλες δέντρων αλλά ακόμη και μέσα σε μεγάλα μοναστήρια, απ’ τα κελάκια των οποίων υψώνονται κάθε βράδυ φωτινοί στύλοι που ενώνουν τη γη με τον ουρανό.
    Αν δεν υπήρχαν, ίσως να μην υπήρχαμε τώρα εμείς εδώ για να κάνουμε μεγαλόστομες ομολογίες πίστεως.
    Ο μακαριστός Παΐσιος είχε πει: «Δεν θ’ αφήσει η Παναγία»…

  7. Μου αρέσει, που ακόμη και αυτήν την οριακή στιγμή, επικαλούμαστε άλλους για ευθύνες (Καλβίνος,Προτεστάντες) -έστω θεολογικές. Λες και η προσκόλληση στην πολιτική εξουσία και το χρήμα είναι καινοφανές φαινόμενο στην Εκκλησία μας.

  8. @ Evagelos, και @ ppanos,

    Αντί δικού μου σχολίου, το σημερινό ρεπορταζ του Αρχιεςπισκόπου Ιερωνύθμου Β΄από την Πάτρα:

    «Είμαστε όλοι ηθικοί αυτουργοί»

    Ως φαινόμενο των καιρών περιγράφει ο Αρχιεπίσκοπος την υπόθεση του Βατοπαιδίου

    Πάτρα 30/11/08 18:08

    Στην ουσία της υπόθεσης του Βατοπαιδίου υπεισήλθε ο Αρχιεπίσκοπος, μιλώντας για κρίση καθώς και για προσωπική και συλλογική ευθύνη. Ο κ. Ιερώνυμος παρέθεσε την κοσμική και εκκλησιαστική ερμηνεία, επισημαίνοντας ότι τα σκάνδαλα είναι σύμπτωμα μίας ευρύτερης νόσου.

    Στο κήρυγμά του από τον Πάτρα -όπου τιμήθηκε την Κυριακή προεξάρχοντος του ιδίου η μνήμη του πολιούχου της πόλης Αγίου Ανδρέα- ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρθηκε διεξοδικά στα όσα έχουν συμβεί τελευταία, κάνοντας λόγο για κρίση, αλλά και για προσωπική και συλλογική ευθύνη.

    «Η εκκλησία γνωρίζει από κρίσεις και δεν τις φοβάται» δήλωσε ο Αρχιεπίσκοπος για να συμπληρώσει: «Η κρίση αποκαλύπτει την αποτυχία τής αυτονόμησής μας, αλλά ταυτόχρονα είναι και μια ώθηση για να ξεκαθαρίζουν τα πράγματα».

    «Η κρίση δεν φέρνει στην επιφάνεια μόνο την παρακμή μας, δεν είναι μόνο ένα αποτυχημένο τέλος, αλλά ταυτόχρονα κρύβει και γεννά την ελπίδα. Η κρίση έρχεται όταν υπερβαίνουμε τα όρια. Είναι ένας τρόπος να εξέλθουμε από το ναρκισσιστικό μας περίβλημα και να ραγίσει ο συχνά γρανιτένιος καθωσπρεπισμός μας» σημείωσε ο κ. Ιερώνυμος.
    Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα ερμηνεύσουμε αυτή την κρίση, συνέχισε ο Αρχιεπίσκοπος επισημαίνοντας πως υπάρχουν δύο τρόποι: ο κοσμικός και ο εκκλησιαστικός.

    Ο κοσμικός, όπως εξήγησε, εστιάζεται στο γεγονός και ερευνά όσα συνέβησαν και ετοιμάζεται να αποδώσει ευθύνες, όπου υπάρχουν. «Αυτό χρειάζεται, αλλά δεν επαρκεί» υπογράμμισε.

    Όσον αφορά τον εκκλησιαστικό, ο Αρχιεπίσκοπος ανέφερε ότι «πηγαίνει πάρα πέρα για να ερμηνεύσει αυτά τα φαινόμενα».

    «Αναζητά τις αιτίες των φαινομένων στα συμπτώματα. Η εστίαση στα συμπτώματα δεν λύνει μακροπρόθεσμα κανένα πρόβλημα, ούτε θα διαλευκάνει εξ ολοκλήρου κανένα σκάνδαλο. Όσες επιτροπές και αν συστήσουμε, όσες καταδικαστικές αποφάσεις και αν βγάλουμε, ο ηθικός αυτουργός δεν πρόκειται να συνετιστεί. Καμία απόφαση της Εκκλησίας ή της πολιτείας δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μια για πάντα παρόμοια φαινόμενα. Η κρίση αγγίζει όλους μας. Έχουμε όλοι ευθύνη».

    Προσωπική και συλλογική ευθύνη

    Στο σημείο αυτό ο Αρχιεπίσκοπος τόνισε ότι υπάρχει πέρα από την προσωπική ευθύνη και η συλλογική. «Είμαστε όλοι, είτε περισσότερο είτε λιγότερο, ηθικοί αυτουργοί. Η κρίση αυτή έχει όνομα και ιστορία. Για την εκκλησία οι ρίζες της χάνονται στην προπατορική πτώση. Για την πολιτεία η κρίση αυτή χαρακτηρίζει τον νεοέλληνα» σημείωσε.

    «Η νεοελληνική μας ταυτότητα έχει στηριχθεί πάνω στο φαίνεσθαι
    και στο κυρίαρχο στοιχείο του σύγχρονου δυτικού τρόπου ζωής, που άκριτα μιμηθήκαμε. Η δυσκολία μας βρίσκεται στο να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε τα σκάνδαλα, ως συμπτώματα μίας ευρύτερης νόσου.

    »Είναι αφελές να πιστεύουμε ότι το κακό και η διαφθορά θα εξορκιστούν, με το να τιμωρήσουμε μόνο συγκεκριμένους παραβάτες. Αυτό δεν απαλλάσσει κανέναν μας από την προσωπική του ευθύνη. Η διαφθορά και ο πλουτισμός δεν αφορά την διαπλοκή στα ανώτερα κλιμάκια, αλλά ακόμη όταν ζητάμε μια εξυπηρέτηση εις βάρος του άλλου.
    Γινόμαστε και εμείς μέρος της διαφθοράς, όταν καθημερινά αδικούμε όλοι τον διπλανό μας».

    Όπως σημείωσε, «χωρίς να παραθεωρείται η προσωπική μας ευθύνη, πρέπει να αναρωτιόμαστε και για την συλλογική ευθύνη». Και προσέθσε: «Όταν ένα μοναχός αστοχεί, αστοχεί η ανθρώπινη φύση, αστοχούμε όλοι. Όταν ένας πολιτικός αποτυγχάνει, αποτυγχάνουν και οι πολίτες. Αποτυγχάνει στη συγκεκριμένη περίπτωση και στιγμή, συνόλω το πολιτικό μας σύστημα.

    »Όσες αποδοκιμασίες και αν επινοήσουν οι κοσμικές διαδικασίες, όσα επιτίμια και αν επιβάλλει η Εκκλησία, τα φαινόμενα αυτά θα επαναλαμβάνονται. Τίποτα δεν μπορεί να ανακόψει την τάση μας για διαπλοκή. Έτσι θα πηγαίνει μέχρι τα έσχατα, με πιθανούς εμπλεκόμενους όλους εμάς που με προχειρότητα κατηγορούμε».

    Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

    ΠΗΓΗ: http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=962985&lngDtrID=244

  9. «ppanos: Μου αρέσει, που ακόμη και αυτήν την οριακή στιγμή, επικαλούμαστε άλλους για ευθύνες (Καλβίνος,Προτεστάντες) -έστω θεολογικές. Λες και η προσκόλληση στην πολιτική εξουσία και το χρήμα είναι καινοφανές φαινόμενο στην Εκκλησία μας».

    Eπειδή ξέρω δυο πράγματα από βυζαντινή και εκκλησιαστική ιστορία, μάλλον θα συμφωνήσω με τον ppanos. Για να μην πω ότι συμφωνώ απόλυτα.

  10. @ ΜτΒ

    Φυσικά και είμαστε ηθικοί αυτουργοί.
    Ας μην ξεχνάμε ότι όσοι επιλέγουν το Μοναχικό Σχήμα δεν κατεβαίνουν απ’ τον ουρανό.
    Από τη δική μας παρακμιακή κοινωνία προέρχονται, για την κατάντια της οποίας πάντες είμαστε συνυπεύθυνοι.
    Εκτός αυτού, ποιούμε ΟΥΔΕΝ προκειμένου να «λουφάξουν» κάποιοι εν δυνάμει καθηρημένοι κληρικοί, προκεμένου, επί παραδείγματι, να μην τους χαλάσει η μπίζνα του παγκαριού.
    Πάντως, ο μοναδικός τρόπος να φτιαχτεί ή, έστω, να βελτιωθεί η κοινωνία και να σταματήσει η κατρακύλα είναι η προσωπική προσπάθεια καθενός από μας να γίνει καλύτερος.
    Εννοείται κατά Χριστόν καλύτερος.
    Επειδή χωρίς τη βοήθειά Του δεν καταφέρνουμε το παραμικρό.
    Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, που υπήρξε Γέρων, Αββάς, κι έδινε ο ίδιος τιμή στο ράσο του, αντί να προσπαθεί υποκριτικά ν’ αντλήσει απ’ αυτό τιμή, είπε πως οι αρετές μας (χωρίς Χριστό) είναι ράκος αποκαθημένης.
    Ο δε Γέρων Παΐσιος έλεγε πως μόνο οι μύξες μας είναι δικές μας, ενώ οι αρετές του Αγίου Πνεύματος.
    Αντί, όμως, η Ιερά Επιστασία κι ο Πατριάρχης να εφαρμόσουν τους Ιερούς Κανόνες τάχιστα, πριν τα γεγονότα λάβουν τόση έκταση και καταστρέψουν ψυχές, άφησαν -αν δεν οδήγησαν- την έρευνα στα γνωστά Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης.
    Αλλά θα μου πεις τι να περιμένεις από κάποιους που ούτε οι ίδιοι εφαρμόζουν τους Ιερούς Κανόνες…
    Η Ελλαδική Εκκλησία, από την άλλη, εποίησεν την νήσσαν, προκειμένου να μην δυσαρεστήσει τον οικουμενιστή Πατριάρχη, αφήνοντας έτσι άθεους κοσμικούς ν’ αποφανθούν πρώτοι και να διασύρουν την Ορθοδοξία.
    Ούτε επίτηδες να το έκαναν…
    Προκειμένο να δώσουν «πάτημα» στο κράτος να άρει τους νόμους που προστατεύουν το Άβατο ή στον πάπα να «παρέμβει» με… αγάπη…
    Θού, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου…

  11. «Όχι πως η ιδέα της επένδυσης αυτή καθεαυτή είναι αντιχριστιανική. Και στην παραβολή των ταλάντων ο Χριστός αποδοκίμασε εκείνον που έθαψε το ταλαντό του».

    !!!
    Κι εγώ που νόμισα ότι ο Χριστός εννοούσε την καλλιέργεια και τον πολλαπλασιασμό των αρετών;

    Εκτός θέματος τώρα: Στο μπλογκ μου αυτές τις μέρες εκτυλίσσεται μια συζήτηση με απολογητή του Ισλάμ. Όσοι πιστοί προσέλθετε.

  12. […] Ανοιχτή επιστολή σε αγιορείτες, Βατοπεδινούς και όχι μ…1 hour ago Evagelos στο Ανοιχτή επιστολ… Μάρκο Τ στο Ανοιχτή επιστολ… manitaritoubounou στο Πάτρα: εκδήλωση … manitaritoubounou στο Ανοιχτή επιστολ… ppanos στο Ανοιχτή επιστολ… φιλαλήθης στο Άγιος Ιωάννης Ελ… ΤΑ 100 ΣΗΜΕΡ… στο Ανοιχτό κάλεσμα … … Το Μανιτάρι του Βουνού – https://manitaritoubounou.wordpress.com/ […]

  13. […] 80. Ανοιχτή επιστολή σε αγιορείτες, Βατοπεδινούς και όχι μ… […]

  14. Πάντως δεν είναι η δική μου τσουκνίδα. Η οποία ετοιμάζει και θα ανεβάσει σύντομα, μια -θέλει να πιστεύει ψύχραιμη- «ανατροφοδότηση» σχετικά με το θέμα του μαθήματος των θρησκευτικών.

  15. […] Ανοιχτή επιστολή σε αγιορείτες, Βατοπεδινούς και όχι … Δημοσιεύθηκε την Νοέμβριος 29, 2008 από manitaritoubounou […]

  16. ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ!!!!

    ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτές οι φωνές !

    κι ακόμα μια παρέμβαση η οποία ανταποκρίνεται στην θεολογική προοπτική του θέματος

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_90_30/11/2008_294209

    Η εις κόσμον κάθοδος του πατέρα Εφραίμ
    Tου Νικου Γ. Ξυδακη

    Η επικείμενη παραίτηση του αρχιμανδρίτη Εφραίμ, ηγουμένου της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου, μετά τη συνάντησή του με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο, πνευματικό επόπτη του Αγίου Ορους, είναι μια δραματική, καίτοι αναμενόμενη, πράξη· κορυφαίο επεισόδιο στο ντοστογιεφσκικό δράμα που ξετυλίγεται εδώ και καιρό.

    Ο π. Εφραίμ είναι ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής του δράματος. Είναι ο άνθρωπος που έδωσε όρκο ακτημοσύνης και ταπείνωσης, που έλαβε το αγγελικό σχήμα του μοναχού, και ως μοναχός προσευχήθηκε, τυραννίστηκε, υψώθηκε, ταπεινώθηκε, εξουσίασε, περηφανεύτηκε, ξεγελάστηκε, ξεγέλασε, συναλλάχτηκε, αμάρτησε, συντρίφτηκε.

    Τώρα, αυτός ο μοναχός, ο ταμένος στην προσευχή, τη νηστεία, την αγρυπνία και την υπακοή, σύρεται από την ερημία του ενώπιον του πλήθους, δικάζεται νυχθημερόν από τα μήντια, λογοδοτεί στην κοσμική εξουσία, λιθοβολείται και σταυρώνεται. Γιατί; Δεν μπορούμε να τον δικάσουμε εμείς, ο σκληρότερος δικαστής είναι η συνείδησή του, τα μάτια των αδελφών του μοναχών στο Βατοπέδι και στο Ορος. Ομως τολμώ να πω: λιθοβολείται διότι ξέχασε ότι είναι μοναχός, ξέχασε τους βαρείς όρκους του, ξέχασε την ταπείνωση και την υπακοή, μέθυσε με την εξουσία που του έδιναν το χρήμα και οι διασυνδέσεις, ο συναγελασμός με τις πολιτικές και επιχειρηματικές ελίτ. Μέθυσε, παραφέρθηκε, έγινε άλλος· ο Συναξαριστής θα περιέγραφε: κατελήφθη από ακάθαρτο πνεύμα. Πράγματι, όπως οι δαίμονες πειράζουν τους αθλητές της αρετής στην έρημο, έτσι κι εδώ: ο μοναχός εξήλθε στην κοσμική έρημο, στην έρημο του χρήματος και της εξουσίας, στις πίστες του power game, κι εκεί η εξάρτυσή του απεδείχθη ανύπαρκτη.

    Κατελήφθη ολοσχερώς από τον κόσμο. Ποιον κόσμο; Οχι τον κόσμο των τυραννισμένων, των απόκληρων, των αγωνιστών, των ονειροπόλων, των αγαπώντων και καρποφορούντων και κοπιώντων και ψαλλόντων – αλλά από τον κόσμο των άπληστων και των αλαζόνων, τον κόσμο των πολιτικών ελαστικής συνείδησης, τον κόσμο των πλουσίων που εξαγοράζουν ανομήματα με δωρεές. Σε αυτό το πεδίο τούς κανόνες δεν τους ορίζει ο μοναχός, αλλά ο δικολάβος, ο οικονομοτεχνικός σύμβουλος, ο διαχειριστής της off shore, ο μιλημένος κρατικός λειτουργός, ο οπισθόβουλος πολιτικός, ο ευλαβούμενος μπίζνεσμαν. Σε αυτό το πεδίο ο μοναχός θα χάσει, όσο κι αν παριστάνει τον έξυπνο, όσο έξυπνος κι αν είναι: δεν χάνει χρήματα, αλλά χάνει την ψυχή του, την αυτοεκτίμηση, την πίστη των αδελφών του. Αυτό έχασε ο π. Εφραίμ.

    Ο Εφραίμ βούλιαξε στη συγχρονία, στην τρέλα του Καιρού: στην με κάθε τίμημα ανάπτυξη, στον με κάθε τίμημα προσπορισμό υλικής ισχύος. Πιστεύω ότι το έκανε προς χάριν του μοναστηριού· αυτό όμως δεν τον δικαιώνει, απεναντίας, τον δείχνει μωρό και επιλήσμονα της παραδόσεως την οποία έχει ταχθεί να προασπίζει. Η παράδοσή του είναι ο μακρύς χρόνος, όχι ο επιπολής εκσυγχρονισμός· παράδοσή του είναι η πνευματική ανασυγκρότηση, όχι η διαρκής ανοικοδόμηση· παράδοσή του είναι η άθληση του πνεύματος, όχι η απληστία.
    Υπό μία έννοια, ο μοναχός Εφραίμ εξέφρασε την εκσυγχρονιστική μανία των Ελλήνων στις δεκαετίες 1990 και 2000, δηλαδή ακριβώς τα δεκαοκτώ χρόνια που ήταν ηγούμενος. Πίστεψε πως ήταν εργολάβος και χρηματιστής, διαρκές ντάρλινγκ των δικηγόρων και των πολιτικών. Πίστεψε τυφλά στην υλικοτεχνική πρόοδο, στη σώρευση ισχύος και χρήματος, στα κονδύλια, στα πρότζεκτ και στα μάστερ πλαν, στην αχαλίνωτη ανάπτυξη: Προς τα πού; Μέχρι πού;

    Και λησμόνησε τη θέση του, την αποστολή του, την παράδοση. Αλλά εγκαταλείποντας την παράδοση, την ήδη κλονισμένη, εγκαταλείπει κάθε δυνατότητα νομιμοποίησης, αυτοπροσδιορισμού, προσανατολισμού στον χρόνο – μάλιστα προς τον έσχατο χρόνο. Οσο βυθίζεται στον χρόνο του χρήματος και των πολιτικών, τόσο βαθύτερα βυθίζεται στην απώλεια. Τι είναι ο μοναχός έξω από την παράδοσή του; Ενα τίποτε, ένας ψευδονεωτεριστής. Η παράδοση για να παραμείνει ζωντανή, απαιτεί γέφυρες, θεμέλια, όχι ψιμύθια νεωτερισμών.

    Ισως στη σκέψη του πατρός Εφραίμ, η παλαίφατος Μονή Βατοπεδίου, δεύτερη τη τάξει στην αθωνική πολιτεία, να ζει ακόμη στον Μεσαίωνα, όταν το παν υπήρχε υπό τη Θεία Πρόνοια, και τα μοναστήρια κατείχαν απέραντες περιουσίες και ευημερούσαν υπό τη σκέπη ηγεμόνων, βασιλέων και αυτοκρατόρων. Ο αναχρονισμός του έχει κάποιο αντίκρισμα στο σήμερα, στη μετανεωτερική φεουδαρχία του χρήματος και των εταιρειών. Αλλά ώς εκεί· δεν επικρατούν μόνο οι νεοφεουδάρχες, λειτουργούν επίσης, με κάποιους τρόπους, ο δημόσιος έλεγχος, ο κοινωνικός έλεγχος, η κριτική. Το είπαμε όμως ήδη: Ο π. Εφραίμ, συνομιλώντας με τη φεουδαρχία, νόμισε ότι αυτός είναι ο κόσμος…

    Τώρα, ειρωνικά και εξοργιστικά, τον δικάζουν αυτοί που τον υπέθαλπαν. Τον αποκηρύσσουν όσοι του φιλούσαν το χέρι. Οι πρώην αγιογδύτες και θεομπαίχτες τώρα υποδύονται τους ρεπουμπλικάνους και τους καρμπονάρους. Και τον καταδικάζουν δεσποτάδες και πατριαρχικές αρχές, που επί αιώνες πορεύτηκαν με συναλλαγές χρήματος, με αλισβερίσια εξουσίας, με εξαγορές αμαρτιών, με αγοραπωλησίες τίτλων και οφικίων. Οχι μόνο έτσι, αλλά και έτσι. Ας πούμε, είναι η εκδίκηση των επισκόπων-πριγκίπων κατά των αυτοδιοίκητων καλογέρων που διεκδίκησαν ισχύ και επιρροή.

    Η πτώση του π. Εφραίμ από την ηγουμενία είναι η κάθαρσή του, δεν είναι η τιμωρία του. Εχει την ευκαιρία να είναι αυτό που διάλεξε: καλόγερος. Να ταπεινωθεί, να κλάψει και να προσευχηθεί σαν τον Δαβίδ: Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι.
    Το δράμα μπορεί να αποβεί πολλαπλώς ωφέλιμο για όλη την αγιορείτικη κοινότητα: να ξαναδούν τα όρια του εκσυγχρονισμού, να ξαναδούν τον ρόλο τους στην αναγεννημένη παράδοση, να ξαναβρούν τον ησυχασμό.
    Προπάντων, να αναζητήσουν τον κόσμο: των καρποφορούντων και κοπιώντων και ψαλλόντων και του περιεστώτος λαού…

  17. παραδείγματα προς μίμηση υπάρχουν από πολύ παλιά: ο νικηφόρος φωκάς, ιδρυτής του αγ. όρους:
    «Καταφέρεται δριμύτατα κατά της αυξήσεως της εγγείου ιδιοκτησίας του κλήρου και των μοναστηρίων, παρακινούμενος από τον αποτροπιασμόν του προς της απληστίας ωρισμένων εκκλησιαστικών κύκλων (Jus Graeco-Romanum I, 249-50) (…). Απαγορεύει την ίδρυσιν νέων μοναστηριών (Jus Graeco-Romanum, I, 251) επί πλέον δε την οπωσδήποτε παραχώρησιν γης εις μονάς, ευαγείς οίκους και επισκοπάς ή μητροπόλεις (JGR I, 251). Αφ’ ετέρου όμως επιτρέπει την ίδρυσιν λαυρών και κελλίων εις ερήμους εκτάσεις (JGR, I, 251) ως επίσης, αλλά μόνον κατόπιν αυτοκρατορικής γνώμης και δοκιμασίας την απόκτησιν απολύτως απαραιτήτων γαιών υπό των πολύ πτωχών μοναστηρίων ((JGR I, 253 κ.ε.)» (Καραγιαννόπουλου Ιω. Ε., Ιστορία Βυζαντινού Κράτους, τ. Β’, σ. 409)

  18. Δεν ξερω,
    εχω την αισθηση πως πολλοι χριστιανοι ή «χριστιανοι» πορωνονται και αναπτυσσουν μεσα τους μηχανισμους αυτοαμυνας και ΠΛΗΡΟΥΣ αυτοδικαιωσης τους. Δηλαδη δεν μπορουν να αντιληφθουν ΚΑΝ πως κατι που κανουν ειναι πτωση ή πλανη. Και οταν καποτε τους ξεφωνισουν και παλι φορτωνουν τις ευθυνες στους αλλους. Δεν ξερω αν ειναι ακριβως πορωση. Μπορει να ειναι και αυτοπου λεει το Ευγγελιο «την αγαπη την πρωτην αφηκας» οποτε ο ανθρωπος ξαναεπιστρεφει στα ξυλοκερατα.

    Αλλες φορες παλι ο φωτισμος της Θειας Χαριτος δεν υπηρξε ποτε πληρης γιατι ο ανθρωπος προσερχεται στον Χριστο (και στο μοναχισμο) κουβαλωντας από τα βαθη του, τα παθη του, τον κοινωνικο του περιγυρο κλπ ιδεες που στην πραγματικοτητα δεν ανηκουν στην πιστη, στην εκκλησια και την σωτηρια.

    Αν δηλαδη οταν ησουν κοσμικος λαϊκος ετρεφες ιδιαιτερη αδυναμια σε ευκαταστατους κ.κ. δικηγορους, ιατρους, στρατηγους, στελεχη επιχειρησεων, με αλλα λογια αν το κουστουμακι και η γραβατα ηταν για σενα σημειον κοινωνικης καταξιωσης ή χρηστικων δημοσιων σχεσεων με ανταλλαγματα, τοτε οταν γινεσαι μοναχος αν δεν καταθετις στα ποδια του Χριστου τις ιδεοληψιες που κουβαλας προκειμενου να τις αποβαλλεις, αργα ή γρηγορα αυτες ζωντανευουν και σε καταπινουν ζωντανό κι εσυ οχι μονο εξακολουθεις να μην βλεπεις πως οι ιδεες σου ειναι ξυλοκερατα του κοσμου τουτου αλλα τις βαπτιζεις και ως θεαρεστον εργον

  19. […] Διαβάστε περισσότερα » […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: