• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 602,026 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Νοέμβριος 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Οκτ.   Δεκ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

«Καλύτερα να υπάρχω µε όρους υποτέλειας παρά να µην υπάρχω καθόλου!»

Αυτές τις μέρες με κέντρισε ιδιαίτερα, γιατί βγαίνουν στη δημόσια αγορά της κοινωνίας οι σύγχρονοι «φεουδάρχες», της πολιτικής (κοινοβουλευτικά κόμματα, π.χ.  ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο της αριστεράς ),     εκκλησιαστικοί φορείς εξουσίας (π. χ. Νεοβατοπεδινή ηγεσία), ΜΜΕ, συνδικαλιστικές κομματικές παρατάξεις και πρόσωπα, κλπ με στόχο να μας μετατρέψουν σε «υποτελείς» με επιχειρήματα «ενότητας», που έχουν εκπορευτεί όμως από το σύνδρομο του νέου φεουδάρχη.

ypoteleia

Η προσπάθεια μάλιστα για υποτέλεια σε «κομματικές» λογικές με το επιχείρημα της «ενότητας» και σε συνδικαλιστικές διεργασίες είναι ένα «νέο φρουτάκι». Η λογική των  συνεργασιών με όρους ανεξαρτησίας προϋποθέτει πριν απ’ όλα εμπιστοσύνη, σεβασμό στην ετερότητα και υπέργειες διεργασίες.

fwtia-gennisi-1

Δημοσιεύω δυο άρθρα κόντρα σ’ αυτή τη λογική της υποτέλειας.

Το 1ο άρθρο ξεκαθαρίζει τη λογική της υποτέλειας με αφορμή τη συχνή λογική της «υποτέλειας της γυναίκας στον άνδρα. Υπογράφεται από μια σχετικά ανώνυμη: «από τη Σούλα». Το  τέλος του άρθρου είναι συγκλονιστικό, γιατί αφορά το αποτέλεσμα της εξάσκησης της υποτέλειας:

«Με αυτή την έννοια η υποταγή / υποκειµενοποίηση είναι πάντα το παράδοξο αποτέλεσµα ενός καθεστώτος εξουσίας στο οποίο οι ίδιες οι συνθήκες της ύπαρξης, η δυνατότητα να υπάρξει κανείς ως αναγνωρισµένο κοινωνικό ον, προϋποθέτουν ένα υποκείµενο υποτελές».

Το 2ο άρθρο γράφτηκε πριν  εξήμισυ χρόνια και με αφορμή την ιστορία με τ α  «φρουτάκια» και αφορά κοινωνικές μορφές υποτέλειας και υπογράφεται από ένα επώνυμο, τον «Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου Ιερόθεο».

Εδώ το τέλος εκφράζει τις βαθύτερες επιθυμίες των «φεουδαρχών»:

«….Και αυτό λέγεται, γιατί σε κάθε τοπική κοινωνία …. χρησιμοποιώντας το σφίξιμο του χεριού, τις ποικίλες υποσχέσεις και την ταπεινή γονυκλισία, με τελικό αποτέλεσμα την υπονόμευση των θεσμών. Το φοβερό όμως είναι ότι διάφοροι πολιτικοί και κοινωνικοί παράγοντες σιωπούν και αδιαφορούν γι’ αυτό το μεγάλο πρόβλημα ή εκμεταλλεύονται αυτήν την νοοτροπία και μάλιστα χάριν ψηφοθηρίας. Αλλά μια τέτοια νοοτροπία είναι προσβολή για την ίδια την Δημοκρατία μας, αλλά και την προσωπική αξιοπρέπεια και ελευθερία μας».

Ι) H ψυχική ζωή της εξουσίας


Όταν οι φεμινίστριες γείωσαν το πολιτικό στο προσωπικό, έριξαν στο τραπέζι των κινηµάτων µια καυτή πατάτα που µέχρι σήµερα δεν έχει γίνει δεκτή χωρίς κάποιου είδους αµηχανία. Όσο οδυνηρό όµως κι αν είναι, να παίζεις µε αυτή τη φωτιά πυροδοτεί δυναµικές ανεξιχνίαστες. Στο έργο της µε τον χαρακτηριστικό τίτλο Η ψυχική ζωή της εξουσίας η Judith Butler θα ανιχνεύσει ακόµη πιο µύχιους µηχανισµούς για τον τρόπο µε τον οποίο διασταυρώνονται η ιδιωτική και η δηµόσια σφαίρα. Όσο φωτίζεται αυτό το περιθώριο υποστασιοποιούνται τεχνολογίες αντιστάσεων που ενώ συγκρούονται µε τείχη κοινωνικά, παραµένουν αρνήσεις ιδιωτικές και αθέατες. Σε µια κοπιώδη και αναστοχαστική αναζήτηση για το υποκείµενο που έρχεται στο προσκήνιο της ύστερης νεωτερικότητας, χρειαζόµαστε εργαλεία που ίσως να µην είχαµε καν υποψιαστεί την κινηµατική τους χρησιµότητα, εργαλεία που να προσεγγίζουν τον εαυτό, πέρα από αυτά που ερµηνεύουν το σύστηµα. Γιατί σε κάθε πλέγµα εξουσίας, ο εαυτός που διαµορφώνουν τα κοινωνικά υποκείµενα είναι κοµµάτι των πειθαρχιών που τους υπόσχεται µια θέση στο εσωτερικό της κυριαρχίας.

Οι θεωρίες υποκειµενικότητας κινούνται γύρω από έναν άξονα αιρετικό: στον πυρήνα της δηµιουργίας του εαυτού, υπάρχει µια σύγκρουση πόνου και απόλαυσης, µια ρωγµή που περιγράφει αυτή τη διαδικασία µε µια αµφισηµία. Είµαστε αυτό που κάνουµε για να αλλάξουµε αυτό που είµαστε. Γιατί ό, τι κάνεις είναι πολιτικό και η ψυχή είναι τα πάντα. Αυτή την οριακή περιοχή θεµατοποιεί η Butler, όσο µελαγχολικό κι αν είναι το γεγονός ότι στον ορίζοντα της βιοπολιτικής τα σώµατα και οι ψυχές επιστρέφουν αυτοκαταστροφικά. Από το έργο αυτό έγινε δυνατό να παρουσιάσουµε πολύ συνοπτικά την εισαγωγή. Ως εκ τούτου όσα θίγονται δεν εξαντλούνται εδώ, χωρίς το υλικό των υπόλοιπων κεφαλαίων. Ήδη όµως, παρά τον πυκνό του λόγο, µας γοητεύει ο πλούτος των ερωτηµάτων και τα νήµατα που διατρέχουν το κείµενο για να αγγίξουν βιώµατα ανάµεσα στις γραµµές.

Το έργο της Judith Butler µε σηµαντικούς σταθµούς τα βιβλία της Gender Trouble: Feminism and the Subversion of Identity (1990)και Bodies That Matter: On the Discursive Limits of «Sex» (1993) διεύρυνε σηµαντικά την φεµινιστική θεωρία µε την αµφισβήτηση του βιολογικού φύλου και συνέβαλε θεµελιακά στο queer κίνηµα και σε έναν εκρηκτικό διάλογο θεωρίας και κινηµατικών υποκειµένων για µια νέα τοποθέτηση της πολιτικής σε έναν τόπο ενδιάµεσο και ρευστό, διαρκώς αναστοχαστικό και αυτοαναιρούµενο.

H ψυχική ζωή της εξουσίας – Judith Butler

Έχουµε συνηθίσει να αντιµετωπίζουµε την εξουσία ως κάτι που επιβάλλεται στο υποκείµενο. Αυτό είναι σίγουρα κάτι που κάνει η εξουσία. Αλλά, αν ακολουθώντας τον Φουκώ αντιλαµβανόµαστε την εξουσία ως παραγωγική, δηλαδή ότι κατασκευάζει το υποκείµενο παρέχοντάς του την ίδια τη συνθήκη του υπάρχειν και δοµώντας την τροχιά της επιθυµίας του, τότε η εξουσία δεν είναι µόνο κάτι στο οποίο εναντιωνόµαστε, αλλά και κάτι από το οποίο εξαρτόµαστε για την ύπαρξή µας. Το µοντέλο που συνήθως περιγράφει αυτή τη διαδικασία έχει ως εξής: η εξουσία επιβάλλεται πάνω µας κι εµείς, ανίσχυροι καθώς έχουµε γίνει από τη δύναµή της, εσωτερικεύουµε και αποδεχόµαστε τους όρους της. Αυτό που αποτυγχάνει να δείξει η προσέγγιση αυτή είναι ότι ‘εµείς’ που αποδεχόµαστε τους όρους αυτούς, είµαστε θεµελιωδώς εξαρτηµένοι από αυτούς για την ίδια µας την ύπαρξη. Η υποκειµενοποίηση έγκειται ακριβώς σε αυτή την θεµελιώδη εξάρτηση από έναν λόγο (discourse) που ποτέ δεν επιλέξαµε, αλλά µε έναν παράδοξο τρόπο υποστηρίζει την εµπρόθετη δράση µας. Αν είναι έτσι, τότε ποια είναι η ψυχική µορφή που παίρνει η εξουσία; Η απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτηµα, θα απαιτούσε να αναλογιστούµε µια θεωρία της εξουσίας παράλληλα µε µια θεωρία της ψυχής. Η εξουσία που αρχικά εµφανίζεται ως εξωτερική, η οποία επιβάλλεται πάνω στο υποκείµενο, υποθέτει εξ αρχής µια ψυχική µορφή που συγκροτεί την ίδια την ταυτότητα του υποκειµένου.

Κατά συνέπεια το παράδοξο της υποκειµενοποίησης εµπλέκει ένα παράδοξο αναφορικότητας. Γιατί χρειάζεται να αναφερόµαστε σε αυτό που δεν υπάρχει ακόµη. Στο δοκίµιό του Althusser «Ιδεολογία και ιδεολογικοί µηχανισµοί του κράτους«, η υποτέλεια του υποκειµένου συµβαίνει µέσω της γλώσσας, ως αποτέλεσµα της φωνής της εξουσίας που εγκαλεί το υποκείµενο. Η φωνή του µπάτσου που φωνάζει Εσύ! κατασκευάζει το υποκείµενο, από τη στιγµή που αυτό ανταποκρίνεται στο άκουσµα αυτής της διαταγής.

Η σκηνή της ‘ιδεολογικής έγκλησης’ του Althusser περιγράφει τον τρόπο που το κοινωνικό υποκείµενο κατασκευάζεται µε γλωσσικά µέσα και προετοιµάζει το έδαφος για τη λογοθετική παραγωγή του υποκειµένου για την οποία θα µιλήσει ο Φουκώ. Και οι δύο συµφωνούν ότι υπάρχει µια ιδρυτική στιγµή καθυπόταξης κατά τη διαδικασία υποκειµενοποίησης. Ο Αlthusser ωστόσο δεν εµβαθύνει στο γιατί γυρνάει αυτός ή αυτή στον οποίο απευθύνεται η φωνή, αποδεχόµενος /η την υποτέλεια και κανονικοποίηση που αυτή η φωνή σηµαίνει. Μήπως η θεωρία της έγκλησης προϋποθέτει µια θεωρία της συνείδησης;

Passionate attachments/ παθιασµένοι δεσµοί

H Butler επιµένει ότι η σύνδεση του υποκειµένου µε την ίδια του την υποταγή παράγεται µέσα από τις διαδικασίες της εξουσίας. Μέρος αυτών των διαδικασιών γίνεται προφανές σε αυτό το ψυχικό αποτέλεσµα. Η φουκωική εκδοχή της υποκειµενοποίησης αντιµετωπίζει µε αµφιθυµία το πεδίο στο οποίο αναδύεται το υποκείµενο, ως ταυτόχρονη υποταγή και αυτονοµία. Μια ανάγνωση που προσιδιάζει στην ψυχανάλυση, όπου κανένα υποκείµενο δεν προκύπτει χωρίς µια παθιασµένη προσκόλληση σε αυτούς από τους οποίους αυτός ή αυτή είναι θεµελιωδώς εξαρτηµένος/ η. Παρόλο που η εξάρτηση του παιδιού δεν είναι πολιτική υποτέλεια, η διαµόρφωση αυτής της πρωταρχικής σχέσης µε την εξάρτηση καθιστά το παιδί επιρρεπές στην υποτέλεια και την εκµετάλλευση. Επιπλέον, η επιθυµία να επιβιώσει κανείς κοινωνικά, να υπάρξει, είναι µια επιθυµία εκµετάλλευσης που θα µπορούσε να περιγραφεί από τη φράση ‘Καλύτερα να υπάρχω µε όρους υποτέλειας παρά να µην υπάρχω καθόλου‘.

Αν ένα παιδί πρόκειται να επιβιώσει µε µια ψυχική και κοινωνική έννοια, πρέπει να υπάρχει εξάρτηση και προσκόλληση. Ωστόσο το παιδί δεν γνωρίζει µε ποιον συνδέεται και από ποιον εξαρτάται. Σ’ αυτή τη συνθήκη ανταποκρίνεται εν µέρει το ενήλικο συναίσθηµα του εξευτελισµού που νιώθει κανείς, όταν έρχεται αντιµέτωπος µε τα πρώτα αντικείµενα της αγάπης του και ισχυρίζεται ότι ‘Δεν µπορεί εγώ να έχω αγαπήσει ένα τέτοιο άτοµο’. Αυτό το ‘εγώ’ λοιπόν είναι θεµελιωµένο πάνω σε έναν αποκλεισµό, σε αυτή τη φαντασιωµένη α-δυνατότητα. Και ενώ απειλείται πάντα από την επανεµφάνιση αυτής της (α-δύνατης) αγάπης παραµένει καταδικασµένο να επανενεργοποιεί αυτή την αγάπη ασυνείδητα, να ξαναζήσει κατ’ επανάληψη αυτό το σκάνδαλο, αυτή την α-δυνατότητα που απειλεί την ίδια την αίσθηση του ‘εγώ’. ‘Δεν θα ήµουν αυτός που είµαι αν ήταν να αγαπήσω µε τον τρόπο που προφανώς αγάπησα, κάτι που θα πρέπει να συνεχίσω να αρνούµαι για να υπάρχω ως ο εαυτός µου και παρόλα αυτά, ασυνείδητα, να το επαναφέρω µε το πιο βασανιστικό συναίσθηµα ως συνέπειά του.’

Μέσα από αυτή τη νευρωτική επανάληψη το υποκείµενο προκαλεί την ίδια του τη διάλυση. Μια καταδίωξη που σηµατοδοτεί την εµπρόθετη δράση, όχι όµως του υποκειµένου- τη δράση µιας επιθυµίας που στοχεύει στη διάλυση του υποκειµένου, όπου το υποκείµενο στέκεται εµπόδιο σε αυτή την επιθυµία. Αν λοιπόν το υποκείµενο παράγεται µέσω ενός αποκλεισµού, τότε διαµορφώνεται µέσα σε µια συνθήκη από την οποία είναι εξ ορισµού διαχωρισµένο. Προκειµένου να επιβιώσει, πρέπει να µαταιώσει την ίδια του την επιθυµία. Ή για να θριαµβεύσει η επιθυµία, πρέπει το υποκείµενο να απειληθεί µε διάλυση. Ένα υποκείµενο στραµµένο ενάντια στον εαυτό του ( την επιθυµία του) εµφανίζεται σ’ αυτό το µοντέλο να είναι η ίδια η συνθήκη της ύπαρξης του. Το ‘εγώ’ λοιπόν αναδύεται στη συνθήκη άρνησης του γεγονότος ότι διαµορφώθηκε µέσα από αυτή την εξάρτηση, άρνηση της ίδιας της δυνατότητάς του να υπάρξει. Που σηµαίνει ότι θεµελιώνεται πάνω σε αυτό που αρνείται κι έτσι διαχωρίζεται από τον ίδιο του τον εαυτό.

Υποταγή/ υποκειµενοποίηση

Η διπλή όψη της υποταγής/ υποκειµενοποίησης φαίνεται να οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο: η εµπρόθετη δράση του υποκειµένου εµφανίζεται ως αποτέλεσµα της υποτέλειας του. Τι σηµαίνει όµως αυτό; Η εξουσία που αποτελεί όρο της δηµιουργίας του υποκειµένου δεν αποτελεί µια συνέχεια µε την εξουσία που είναι η εµπρόθετη δράση του. Με ποιους όρους όµως γίνεται αυτή η εξέλιξη; Δεν θα έπρεπε όλη αυτή τη διαδικασία να τη σκεφτούµε ως µια αντίσταση που είναι πραγµατικά µια απαλλοτρίωση/ επανακατάληψη της εξουσίας ούτε µια απαλλοτρίωση που είναι πραγµατικά αντίσταση. Είναι την ίδια στιγµή και τα δύο και αυτή η αµφιθυµία διαµορφώνει την εµπρόθετη δράση.

Αν η εξουσία προηγείται του υποκειµένου ή αν αποτελεί το αποτέλεσµά του, το χάσµα ανάµεσα στις δύο αυτές χρονικές ιδιότητες της εξουσίας (‘πριν’ και ‘µετά’ το υποκείµενο) έχει σηµαδέψει τη συζήτηση για το υποκείµενο και τη δράση του. Το υποκείµενο ωστόσο είναι το πεδίο αυτής της αµφιθυµίας, στο οποίο το ίδιο προκύπτει τόσο ως αποτέλεσµα της εξουσίας που προϋπάρχει, όσο και ως όρος πιθανότητας για µια ριζοσπαστικά επεξεργασµένη εµπρόθετη δράση.

Δεν υπάρχει εννοιολογική µετάβαση ανάµεσα στην εξουσία ως εξωτερική του υποκειµένου και στην εξουσία ως συστατική του. Αυτό που µπορεί κανείς να περιγράψει µε όρους µετάβασης είναι η σχάση και η µεταστροφή του ίδιου του υποκειµένου. Η εµπρόθετη δράση υπερβαίνει την εξουσία από την οποία καθίσταται ικανή να το κάνει, είναι ένας σκοπός αθέλητος της εξουσίας, δεν θα προέκυπτε λογικά ή ιστορικά από αυτήν. Αυτή είναι η αµφίθυµη σκηνή της εµπρόθετης δράσης, που δεν περιορίζεται από καµία τελεολογική αναγκαιότητα. Ο ισχυρισµός ότι το υποκείµενο κάνει αυτή την υπέρβαση, δε σηµαίνει ότι ζει σε κάποια δική του ελεύθερη ζώνη. Η υπέρβαση δεν είναι δραπέτευση και το υποκείµενο υπερβαίνει αυτό ακριβώς που το δεσµεύει. Το υποκείµενο αντλεί την εµπρόθετη δράση του από την εξουσία στην οποία εναντιώνεται, όσο παράξενο και ντροπιαστικό κι αν είναι το σχήµα αυτό, ειδικά γι’ αυτούς που πιστεύουν ότι η συνθετότητα και η αµφιθυµία θα µπορούσαν να εκριζωθούν µια για πάντα. Οδυνηρή, δυναµική και γεµάτη υποσχέσεις αυτή η αναποφασιστικότητα ανάµεσα σε αυτό- που- ήδη- υπάρχει και αυτό που πρόκειται- να- έρθει είναι ένα σταυροδρόµι που ενώνει κάθε βήµα από το οποίο διασχίζεται, µια επαναλαµβανόµενη αµφιθυµία στην καρδιά της εµπρόθετης δράσης.

Ρυθµίσεις της ψυχής

Τι σηµαίνει ότι η εξουσία δεν καταπιέζει απλώς ήδη υπάρχοντα υποκείµενα αλλά τα κατασκευάζει; Ο Foucault συνδέει τον παραγωγικό χαρακτήρα της εξουσίας µε τα πειθαρχικά καθεστώτα. Στο έργο του Foucault απουσιάζει σκανδαλωδώς το ζήτηµα της ψυχής, αλλά ένας βαθµός υποκειµενοποίησης δεν µπορεί παρά να αναζητηθεί στις ρωγµές της ψυχικής ζωής. Πιο συγκεκριµένα θα έπρεπε να αναζητηθεί στην ιδιόµορφη επίθεση του υποκειµένου στον ίδιο του τον εαυτό, σε πράξεις αυτοϋποτίµησης, υψηλής συνείδησης και µελαγχολίας που λειτουργούν από κοινού µε διαδικασίες κοινωνικών ρυθµίσεων. Αν οι µορφές της πειθαρχικής εξουσίας εγκαθίστανται εν µέρει µέσω της κατασκευής του υποκειµένου, και αν η κατασκευή αυτή λαµβάνει χώρα σύµφωνα µε τις απαιτήσεις της εξουσίας, όπως γίνεται µε την εσωτερίκευση των νορµών, τότε µια θεωρία για την κατασκευή του υποκειµένου θα έπρεπε να ερευνήσει αυτή τη διαδικασία εσωτερίκευσης και την ψυχική τοπογραφία που η διαδικασία αυτή προϋποθέτει.

Τι ακριβώς σηµαίνει εσωτερίκευση της νόρµας; Πώς θα διαπραγµατευτούµε την επιθυµία για νόρµα και για υποταγή µε όρους µιας προϋπάρχουσας επιθυµίας για κοινωνική ύπαρξη, µια επιθυµία την οποία εκµεταλλεύεται η πειθαρχική εξουσία; Όταν οι κοινωνικές κατηγορίες εγγυώνται µια αναγνωρίσιµη κοινωνική ύπαρξη, το να ανήκεις σε αυτές τις κατηγορίες , ακόµη κι όταν εργάζονται στην υπηρεσία της υποταγής, είναι προτιµότερο από το να µην σου αναγνωρίζεται καµία κοινωνική ύπαρξη. Για να τονιστεί ότι η εξουσία είναι πραγµατική και όχι δηµιουργία ή φαντασία του ίδιου του υποκειµένου, αντιµετωπίζεται συνήθως ως αναµφισβήτητα εξωτερική του υποκειµένου, κάτι που επιβάλλεται ενάντια στη βούληση του. Αλλά αν η παραγωγή του υποκειµένου και η διαµόρφωση αυτής της βούλησης είναι οι συνέπειες µιας πρωταρχικής υποταγής, τότε είναι αναπόφευκτο ότι το ίδιο θα είναι ευαλωτο σε µια εξουσία εξωτερική του ίδιου.

Πώς συµβαίνει και το υποκείµενο είναι αυτή η εκµεταλλεύσιµη ύπαρξη, επιρρεπής στην υποτέλεια εξαιτίας της ίδιας της δοµής του; Το τίµηµα της ύπαρξης είναι η υποτέλεια. Αναγκασµένο να βρει αναγνώριση της ίδιας του της ύπαρξης σε κατηγορίες, ονόµατα και όρους που δεν είναι δικής του επινόησης, το υποκείµενο αναζητά το σηµάδι της ίδιας του της ύπαρξης έξω από τον εαυτό του. Η υποταγή εκµεταλλεύεται την επιθυµία για ύπαρξη, η οποία προσφέρεται πάντοτε από αλλού. Σηµατοδοτεί µια πρωταρχική εξάρτηση του υποκειµένου από τον Άλλο, τον οποίο χρειάζεται προκειµένου να υπάρχει.

Στο βαθµό που οι νόρµες λειτουργούν ως ψυχικά φαινόµενα, περιορίζοντας και παράγοντας επιθυµίες, καθορίζουν την κατασκευή του υποκειµένου και οριοθετούν το πεδίο µιας βιώσιµης κοινωνικότητας. Και όπως το υποκείµενο προκύπτει από τους όρους της εξουσίας που το παράγουν, έτσι και η ψυχική λειτουργία της νόρµας προκύπτει, αν και όχι µηχανικά και προβλεπόµενα, από πρωταρχικές κοινωνικές λειτουργίες.

Ο Freud κάνει τη διάκριση ανάµεσα στην καταπίεση και τον αποκλεισµό, προτείνοντας ότι µια καταπιεσµένη επιθυµία µπορεί κάποια στιγµή να ζούσε πέρα από την απαγόρευσή της, ενώ µια αποκλεισµένη επιθυµία κατασκευάζει το υποκείµενο µέσω ενός συγκεκριµένου είδους προληπτικής απώλειας. Όπως ο αποκλεισµός της οµοσεξουαλικότητας εµφανίζεται ως θεµελιώδης στη δοµή της ετεροσεξουαλικής εκδοχής του υποκειµένου. Ο Freud αντιµετωπίζει την υψηλή συνείδηση και αυτό- επίπληξη ως ένα σηµάδι µελαγχολίας, τη συνθήκη του ασυντέλεστου πένθους. Ο αποκλεισµός συγκεκριµένων ερωτικών µορφών προτείνει ότι η µελαγχολία που δοµεί το υποκείµενο (και συνεχώς απειλεί να διαταράξει και να διαλύσει αυτό το έδαφος) σηµατοδοτεί ένα ατελές και ανεπίλυτο πένθος. Η µελαγχολία είναι το όριο στην αίσθηση παντοδυναµίας του υποκειµένου. Ως αποκλεισµός, η απώλεια αυτή εγκαθιδρύει το υποκείµενο και το απειλεί µε διάλυση. Υπάρχουν φυσικά ποικίλοι τρόποι να αρνηθεί κανείς τον έρωτα, δεν αποτελούν όµως όλοι αυτοί αποκλεισµό. Τι συµβαίνει όταν ο αποκλεισµός µιας συγκεκριµένης µορφής έρωτα γίνεται όρος για να αποκτήσει κανείς κοινωνική ύπαρξη; Ο αποκλεισµός αυτός θα µπορούσε να σχετίζεται µε τη φουκωική έννοια του ρυθµιστικού ιδεώδους, ένα ιδεώδες σύµφωνα µε το οποίο κάποιες µορφές έρωτα είναι δυνατές και άλλες αδύνατες. Οι κοινωνικές κυρώσεις λειτουργούν µέσω του αποκλεισµού για να παράγουν το πεδίο στο οποίο ο έρωτας και η απώλεια µπορούν να λειτουργήσουν. Ως αποκλεισµός, οι κυρώσεις αυτές λειτουργούν όχι για να απαγορεύσουν ήδη υπάρχουσες επιθυµίες, αλλά για να παράγουν συγκεκριµένα αντικείµενα αγάπης και να εµποδίσουν άλλα από το πεδίο της κοινωνικής παραγωγής.

Στο έργο της Melanie Klein η ενοχή εµφανίζεται όχι ως συνέπεια της εσωτερίκευσης µιας εξωτερικής απαγόρευσης, αλλά ως έναν τρόπο να προστατεύσει κανείς το αντικείµενο της αγάπης του από την ίδια του τη βία. Ως εµπόδιο ενάντια στην σαδιστική καταστροφή, η ενοχή δεν αφορά τόσο στην ψυχική παρουσία µιας γνήσια κοινωνικής και εξωτερικής νόρµας, όσο στην επιθυµία να επιβιώσει το αντικείµενο που κάποιος θα ευχόταν να είναι νεκρό. Με αυτή την έννοια, εµφανίζεται η ενοχή στο πεδίο της µελαγχολίας, όχι τόσο µε την φροϋδική οπτική να διατηρήσει κανείς το νεκρό αντικείµενο ζωντανό, αλλά να προστατεύσει από το ‘θάνατο’ το ζωντανό αντικείµενο, όπου ο ‘θάνατος’ σηµαίνει επίσης το θάνατο του έρωτα, συµπεριλαµβανοµένου του χωρισµού και της απώλειας.

Προκειµένου λοιπόν να προστατευτεί το υποκείµενο από αυτή την επιθετικότητα, µια επιθετικότητα που πάντα συνοδεύει τον έρωτα (ως σύγκρουση), η ενοχή εισβάλλει στην ψυχική σκηνή ως αναγκαιότητα. Επειδή ο έρωτας και το µίσος λειτουργούν από κοινού, ο κατευνασµός της επιθετικότητας µέσω της ενοχής σηµαίνει επίσης τον κατευνασµό του έρωτα. Έτσι η ενοχή λειτουργεί για να επιβιώσει ο έρωτας ως αποτέλεσµα ενός αποκλεισµού. Που µπορεί ακόµη και να καταργήσει το αντικείµενο ως πηγή έρωτα και να θριαµβεύσει πάνω του, αφού κάποια αντικείµενα µπορεί επίσης να είναι απειλητικά: ‘Θα καταστραφώ αν αγαπήσω µε αυτόν τον τρόπο’. Και είναι αυτή η µελαγχολική επιθετικότητα και επιθυµία για καταστροφή που χαρακτηρίζει την κοινωνική απάντηση στο ‘θάνατο’ πολλών από αυτούς που θεωρούνται κοινωνικά νεκροί , που πεθαίνουν από AIDS. Οµοφυλόφιλοι, πόρνες, ναρκοµανείς µεταξύ άλλων. Μια επιθυµία για εξολόθρευση του νεκρού Άλλου, ο οποίος µέσα από αυτή την αντιστροφή έρχεται να σηµαδέψει αυτόν τον Άλλο ως απειλή θανάτου, ως απειλή για το κοινωνικά κανονικό και κανονικοποιηµένο.

Με αυτή την έννοια η υποταγή/ υποκειµενοποίηση είναι πάντα το παράδοξο αποτέλεσµα ενός καθεστώτος εξουσίας στο οποίο οι ίδιες οι συνθήκες της ύπαρξης, η δυνατότητα να υπάρξει κανείς ως αναγνωρισµένο κοινωνικό ον, προϋποθέτουν ένα υποκείµενο υποτελές.

ΠΗΓΗ:   http://www.blackout.gr/keimena/101

ΙΙ) Σύγχρονοι «φεουδάρχες» και «βάσαλοι»

iero8eos_naupaktou-1Μένουμε κατάπληκτοι με όσα παρακολουθούμε στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης σχετικά με τον λεγόμενο «τζόγο» και τα πολλά και ποικίλα διαπλεκόμενα συμφέροντα που συνδέονται με αυτόν. Όπως αποκαλύπτεται καθημερινώς, διαλύονται οικογένειες, εξανεμίζονται χρηματικά ποσά και περιουσίες, εκμηδενίζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Πρόκειται για ένα φοβερό γεγονός για το οποίο ευθύνονται και εκείνοι που διακατέχονται από τα πάθη του εύκολου πλουτισμού, της κοινωνικής αναγνώρισης, και την αλαζονεία της κοινωνικής ή πολιτικής εξουσίας.

Όμως το πρόβλημα αυτό που ανέκυψε πρόσφατα, το είδα και από μια άλλη οπτική γωνία, δηλαδή από την προοπτική των σχέσεων προσωπικής εξάρτησης, και την επικράτηση ενός άτυπου «βασαλικού θεσμού» που ασφαλώς συνδέεται με την επικράτηση κοινωνικών και πολιτικών εκβιασμών.

Έχουν γίνει αξιόλογες έρευνες γύρω από την φεουδαλιστική κοινωνία που επικρατούσε κατά το παρελθόν στην Δύση, καθώς επίσης και για την διαμόρφωση των σχέσεων εξάρτησης, όπως και για τις τάξεις και την διακυβέρνηση των ανθρώπων. Η βασική φράση του φεουδαλιστικού λεξιλογίου ήταν: «ο άνθρωπος ενός άλλου ανθρώπου». Ο Marc Bloch αναλύει λεπτομερώς, ύστερα από πολυχρόνια έρευνα, την σχέση αυτής της εξάρτησης. «Ιδού δύο άνθρωποι, πρόσωπο με πρόσωπο: ένας που θέλει να υπηρετήσει και ο άλλος που δέχεται ή επιθυμεί να είναι αρχηγός». Ο θεσμός αυτός της εξάρτησης συνδεόταν με μια τελετή στην οποία συμμετείχαν τα χέρια, αφού ο ένας τοποθετούσε τα χέρια του στα χέρια του άλλου, το στόμα, αφ’ ενός μεν με τα λόγια της υποταγής που εξέφερε ο υποτελής, αφ’ ετέρου δε με το φίλημα που ακολουθούσε, καθώς επίσης και το πόδι με την γονυκλισία την οποία έκανε ο βασάλος στον φεουδάρχη του. Έτσι ο βασάλος (ο υποτελής) λεγόταν «ο άνθρωπος με το στόμα και τα χέρια».

Αυτή η τελετουργία που ήταν η βασική έκφραση της εξάρτησης μεταξύ φεουδαρχών και βασάλων, η οποία κυριαρχούσε κατά τον Μεσαίωνα στην φεουδαλιστική κοινωνία της Δύσεως, δυστυχώς παρατηρείται, με μια άτυπη μορφή, και στην εποχή μας. Υπάρχει γονυκλισία του συγχρόνου υποτελούς στον κοινωνικό παράγοντα, διατυπώνονται υποσχέσεις υποταγής, σφραγίζεται αυτή η σχέση με υποσχέσεις και ασπασμό και, βέβαια, έτσι γίνεται «ο άνθρωπος του άλλου ανθρώπου». Μέσα από αυτήν την νοοτροπία της φεουδαλιστικής κοινωνίας βλέπω τα θέματα που σχετίζονται με τούς σύγχρονες φεουδάρχες-νονούς του τζόγου, οι οποίοι είναι εκφραστές διαπλεκομένων συμφερόντων που συνδέονται και με την ίδια την πολιτική.

Όμως δεν είναι μόνον οι έμποροι με τα «φρουτάκια» που ανήκουν στην κατηγορία αυτή. Και αυτό λέγεται γιατί σε κάθε κοινωνία υπάρχουν μερικοί τύποι, οι οποίοι θέλουν να παίζουν τον ρόλο του παράγοντα-φεουδάρχη, ώστε να κατευθύνουν όλα τα πράγματα στην κοινωνία, να ελέγχουν τα πάντα και στην πραγματικότητα να υπονομεύουν τούς πολιτικούς, κοινωνικούς και εκκλησιαστικούς θεσμούς. Οι «βαρώνοι του τζόγου» είναι ποικίλης μορφής και παντός είδους. Μπορεί να μη χρησιμοποιούν «φρουτάκια» και διάφορα ηλεκτρονικά παιχνίδια, αλλά έχουν άλλους τρόπους για να εξασκούν εκβιασμούς -πολιτικούς και κοινωνικούς- και να κατευθύνουν τα πράγματα της κοινωνίας.

Αυτό το επιχειρούν με υποσχέσεις παροχής ψήφων-ανθρώπων, με κατανάλωση διαφόρων εμπορευμάτων, με διορισμό προσώπων σε δημόσιες θέσεις, με κοινωνική προβολή και τον παραγοντισμό, με αύξηση της πελατείας κλπ. Είναι σίγουρο ότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις λειτουργεί ο νόμος της φεουδαλιστικής κοινωνίας, ο αδιάρρηκτος σύνδεσμος μεταξύ φεουδάρχη και βασάλου, και, βέβαια, ο άνθρωπος μετατρέπεται σε ψήφο, καταναλωτή, εμπόρευμα που μετακινείται κατά τις επιθυμίες του ιδιότυπου φεουδάρχη, δηλαδή ο άνθρωπος γίνεται εξάρτημα-δούλος.

Δεν με ενοχλεί μόνο η νοοτροπία και η επιθυμία του σύγχρονου φεουδάρχη, αλλά και η νοοτροπία των συγχρόνων βασάλων-υποτελών, οι οποίοι αυτοβούλως γίνονται υπόδουλοι σε τέτοιες νοοτροπίες και επομένως αφ’ ενός μεν ενθαρρύνουν τούς κάθε είδους εκβιαστές της ελευθερίας τους, ώστε να συνεχίζουν το καταστροφικό έργο τους, αφ’ ετέρου δε υπονομεύουν την ίδια την Δημοκρατία, καθώς επίσης και τούς θεσμούς, πολιτικούς, κοινωνικούς και εκκλησιαστικούς.

Τελικά πρέπει όλοι να ενεργοποιηθούμε και να μην επιτρέψουμε σε μερικούς «εξυπνάκηδες» να καταδυναστεύουν την ελευθερία μας, προκειμένου να το «παίζουν» αυτοί ως προστάτες της κοινωνίας, και να παρουσιάζονται ως κινούντες τα νήματα των εξελίξεων. Είναι ανάγκη να εντοπισθούν όλοι οι «εκβιαστές» του λαού και των προσωπικών ελευθεριών του. Το οφείλουμε αυτό στην ίδια την Δημοκρατία και τούς θεσμούς της. Το οφείλουμε στον ίδιο τον εαυτό μας και την ελευθερία μας.

Και αυτό λέγεται, γιατί σε κάθε τοπική κοινωνία, όπως και στην πόλη που ζούμε, παρατηρούνται γεγονότα (εννοώ κυρίως το εκκλησιαστικό πρόβλημα) με όλα τα στοιχεία που αναφέραμε προηγουμένως σχετικά με την εξάρτηση μεταξύ συγχρόνων «φεουδαρχών» και «βασάλων», χρησιμοποιώντας το σφίξιμο του χεριού, τις ποικίλες υποσχέσεις και την ταπεινή γονυκλισία, με τελικό αποτέλεσμα την υπονόμευση των θεσμών.

Το φοβερό όμως είναι ότι διάφοροι πολιτικοί και κοινωνικοί παράγοντες σιωπούν και αδιαφορούν γι’ αυτό το μεγάλο πρόβλημα ή εκμεταλλεύονται αυτήν την νοοτροπία και μάλιστα χάριν ψηφοθηρίας. Αλλά μια τέτοια νοοτροπία είναι προσβολή για την ίδια την Δημοκρατία μας, αλλά και την προσωπική αξιοπρέπεια και ελευθερία μας.

(Δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία, 20-2-02, και στο Εμπρός, 22-2-02)

ΠΗΓΗ: http://www.parembasis.gr/2002/02_02_12_12.htm

Advertisements

19 Σχόλια

  1. Η Ελευθερία μάς δόθηκε ξεκάθαρα, εδώ και 2.000 χρόνια, από τον ίδιο τον Θεό.
    Μόνο η κατά Χριστόν Ελευθερία είναι πραγματική.
    Είναι η Ελευθερία που σε κάνει να εναντιώνεσαι σε Μαξιμιανούς και Μόδεστους, σε Βαρλαάμ και Βέκκους.
    Όχι ως αναμάρτητος, αλλά ως ανάξιος αλλά ηθελημένα δούλος Χριστού, του Μοναδικού που σέβεται το αυτεξούσιο ενός προσώπου -και όχι… «ατόμου»…

  2. @ Evagelos,

    η «Ελευθερία», ειδικά η εσωτερική, είναι το χρυσό νόμισμα. Δυστυχώς κάποιοι νομίζουν ότι με εκβιασμούς θα «κεφαλαιοποιήσουν» πολιτικά ή εξουσιαστικά.

    Μια «τρύπα στο νερό» κάνουν και κυρίως γιατί δεν αφήνουν τη ζωή «από τα κάτω» να δείξει το όμορφό της πρόσωπο.

    ΥΓ Υπάρχει και η παροιμία: «πήγαν για μαλλί και βγήκαν κουρεμένοι»….

  3. @ ΜτΒ

    Πλέον δεν επιχειρούν να εξουσιάσουν μόνο το κορμί, αλλά πρωτίστως το πνεύμα.
    Γι’ αυτό για ορισμένους θα προτιμούσα προσωπικά το «πήγαν για μαλλί και βγήκαν ξυρισμένοι»…

  4. Άριστη η εισαγωγη σου!

    Σε ευχαριστω που την εγραψες γιατι ειχα αρχισει να περναω κριση ταυτοτητας. Μηπως δηλαδη προκειμαι περι παραφωνιας μιας «Ενοτητας» που θεωρω εντελως ψευδεπιγραφη και καθολου αναγκαια.

    Εχω μια εμφυτη αντιπαθεια προς τα κομματα και οταν προσπαθουν να παρουσιασουν τα μοναστηρια ή και την Εκκλησια σαν κομμα με οπαδους, το «κομμα των Χριστιανων» πιανω τον εαυτο μου να αισθανεται μηπως και δεν ανηκει σε αυτην.

  5. @ Evagelos,

    πρωτίστως το πνεύμα…. Ακριβώς.

    @ Theoprovlitos,

    απλά θέλω να σημειώσω ότι το κείμενο αυτό δεν αφορά μόνο τα «εκκλησιαστικά» πράγματα, αλλά και τα ευρύτερα «πολιτικά«, όπως και τα καθημερινά «συνδικαλιστικά«.

    Ο κάθε αναγνώστης ας πάρει από το ποστ, αυτό που του αναλογεί. Είναι έτσι γραμμένο, ώστε να υπάρχουν πολλαπλοί «παραλήπτες»….

  6. @ Theoprovlitos

    Αν κρίνω απ’ τη χθεσινή επίσκεψη Βαρθολομαίου στην πόλη μου, στο πλαίσιο της οποίας ο τοπικός Επίσκοπος φρόντισε να συγκεντρώσει στον Μητροπολιτικό Ναό κάτι φοβισμένες, έρημες γυναικούλες, που νομίζουν ότι στους νεκρούς πρέπει να φωνάζουμε «Αθάνατος» και στους κληρικούς «Άξιος», τότε η θεσμική Εκκλησία και οι οπαδοί της μάλλον σε κόμμα παραπέμπουν…
    Όχι ότι φταίνε αυτές οι έρημες…

  7. @Manitari

    Ναι το υπονοούμενο πιστευω να το έπιασαν οι πολλαπλοι αποδεκτες. Απλά μερικοι απο τους αποδεκτες αυτους τα καταφεραν ετσι ωστε τα πολιτικα και τα συνδικαλιστικα να με αφηνουν πλεον παγερα αδιαφορο. Απο πιτα που δεν προκειται να φαω ποτε, δεν με νοιαζει κι αν καει.

    Αυτο που φοβαμαι ειναι μηπως αρχισει να συμβαινει το ιδιο και με την Εκκλησια.

    @Evangelos

    Αδελφε κανε και εσυ οτι μπορεις. Μας μετετρεψαν απο πιστους είτε σε άπιστους είτε σε οπαδούς. Δεν παει αλλο…

  8. @ ΜτΒ

    Άντε να πω και για τα κόμματα, για να μην σε δυσαρεστήσω… 🙂
    Το «καλό» με τα κόμματα και τους πολιτικούς είναι ότι γνωρίζουμε, λιγότερο ή περισσότερο, το βαθμό της πόρωσής τους.
    Η ίδια πλύση εγκεφάλου γίνεται και κει, αλλά, πλέον, όσοι τα ακολουθούν -με εξαίρεση κάτι κολλημένους πρώην αφισοκολλητές- το κάνουν συνειδητά, για λόγους συμφέροντος -ή έτσι ελπίζουν ή νομίζουν ή θέλουν να νομίζουν.
    Η απογοήτευση αυτή, ακριβώς, από κόμματα και ανθρώπινες «ιδεολογίες» και η ανάγκη να πιαστούν από κάπου σπρώχνουν κόσμο προς τη θεσμική Εκκλησία -το ευκολότερο- και όχι πρώτα μέσα τους, ώστε να αναζητήσουν το Ανέσπερο Φως που ποτέ δεν θα τους απογοητεύσει.
    Προσωπική άποψη για τα κόμματα;
    Εξαιτίας του φόβου τους, ο οποίος καθημερινά μεγαλώνει αφού βλέπουν ότι διαρκώς χάνουν οπαδούς, έχουν κατατήσει, περισσότερ από ποτέ, μασονικές στοές!
    Όταν «τόλμησα» να διαγραφώ από κάποιο, εκεί που ήταν όλοι γλύκες και χαρές όταν με συναντούσαν, κατά το «βρήκε ο γύφτος τη γενιά του…», τώρα πια είναι μαζί μου απλώς ψυχρά ευγενικοί, φοβούμενοι μήπως κάποιος τους δει να μου μιλάνε και τους κάνει «ντα»…
    Σε σχέση τώρα μετην ανάγκη ενεργοποίησης, αν κάποιοι ελάχιστοι δεν κάνουν την αρχή, πληρώνοντας και πολύ ακριβά τις συνέπειες, δεν πρόκειται να γίνει κάτι «μαζικά».
    Όλοι λέμε στη θεωρία ότι πρέπει να ενεργοποιηθούμε, προκειμένου να δείξουμε στους πολιτικούς ότι «φωνή λαού οργή Θεού», όμως πήγαινε να το προτείνεις σε κάποιον, έστω ως πείραμα, και θα δεις αντίδραση που ή εμετό θα σου προκαλέσει ή διάθεση να δείρεις…

  9. Mε την αδελφή μου την …Ελευθερία έπινα πριν λίγο καφέ.

    Είναι μεγάλη υπόθεση η …»Ελευθερία» στη ζωή κάθε ατόμου που, πολλές φορές έχει κερδηθεί με μάχες.

    Αρκεί να κάνει κάθε άτομο σωστή χρήση και όχι κατάχρηση.

    Μην αποδειχθεί χαμένη μπαλιά.

    Μπράβο. Σοβαρό και δυνατό θέμα…

    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspot.com

  10. @ vloutis,

    Την καλημέρα μου. Ναι από τα δυνατά θέματα, αλλά και δύσκολα.
    ΝΑΙ προτιμώ μια προσπάθεια για μια «μπαλιά», παρά «καμιά μπαλιά». Ή αλλιώς δεν «θάβουμε το νόμισμα στο χώμα» για ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΦΥΛΆΞΟΥΜΕ. Από εκεί και πέρα λοιπόν πετάμε τη «μπάλα» με όρους παιχνιδιού και όχι με κλωτσίες και εκ-βιασμούς.

  11. θέλει αρετή και τόμη η ελευθερία ,φίλε ΜτΒ και φαίνεται ότι αυτό το έχεις συνειδητοποιήσει .
    η σκέψη αυτή με χαροποιεί όπως είπε και ο Theoprovlitos στο #4.
    η φωτογραφία με το χειροφίλημα στον αρχινονό,με πήγε συνειρμικά σε κάτι ρωμαϊκές φιέστες των ημερών, με ροδοπέταλα και δεκάρικους πολιτικάντηδων και παράδοση κλειδιών πόλεων…
    «Θου Κύριε φυλακήν τω στόματι μου…»

    μήπως να κάνουμε κάτι ώστε οι οδύνες,εγκόσμιες συνέπειες των συνειδησιακών «όχι» μας,να μοιράζονται,κάτι όπως το υποφερτό επί των ήλων ξάπλωμα των ινδών φακίρηδων;

  12. ~ «Καλύτερα να μην υπάρχω καθόλου παρά µε όρους υποτέλειας»

    Σφίξαν τα γάλατα αδελφέ, πάμε για μανιτάρια…

  13. Κανένας δεν είναι

  14. @ Misha

    «η φωτογραφία με το χειροφίλημα στον αρχινονό,με πήγε συνειρμικά σε κάτι ρωμαϊκές φιέστες των ημερών, με ροδοπέταλα και δεκάρικους πολιτικάντηδων και παράδοση κλειδιών πόλεων…
    «Θου Κύριε φυλακήν τω στόματι μου…»»

    Διερωτώμαι ξανά: Ο Κύριος, άραγε, «θέτει φυλακήν τοις στόμασί μας» ή ο φόβος μιας Ανυπακοής η οποία θα μας ξεβολέψει;
    Μήπως θα πρέπει να μας απασχολήσει πολύ σοβαρά το ζήτημα σε ποιο σημείο η Υπακοή παύει να είναι Αγία και η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος «μεταναστεύει» στην -πλέον- Αγία Ανυπακοή;
    Επειδή οι ρωμαϊκές φιέστες από μόνες τους, παρότι εμετικές, αποτελούν, απλώς, αμαρτία, τη συνεργία δύο εξουσιών. Και, κατά τον Ιερό Χρυσόστομο, «πάντας μεν ουν ο Θεός ου χειροτονεί, διά πάντων δε ενεργεί». Υπάρχει, ωστόσο, και η Αμαρτία των Αμαρτιών: η βλασφημία του Πνεύματος της Αληθείας που διαπράττουν Αιρετικοί «Ιεράρχες», με τη στήριξη ή έστω το «ψιλοκομμένο τουμπεκί» των υπολοίπων, η οποία απομακρύνει τις Ενέργειες του Αγίου Πνεύματος. Και, ας μην ξεχνάμε ότι όλα τα μέλη της Εκκλησίας αποτελούμε πνευματικώς «συγκοινωνούντα δοχεία»…
    Αν άποτελεί γεγονός η κατάσταση στην οποία βρέθηκαν τα λείψανα των μοναχών της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας, οι οποίοι υποδέχθηκαν τον -φιλοπαπικό και έχοντα συμπροσευχηθεί με τον πάπα- Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Βέκκο και συλλειτούργησαν μνημονεύοντάς τον (αδιάλυτοι, σε κατάσταση τυμπανισμού, με τρίχες στο λείψανο και μεγάλη δυσοσμία), τότε από τη στάση που θα τηρήσουμε απέναντι στην όλη κατάσταση εξαρτάται η ίδια η σωτηρία μας…

    @ Ερημίτης

    Αν σφίξαν τα γάλατα, λέει!..
    Να δούμε πότε αντί γάλακτος θα βγει αίμα κι από ποιους…

  15. @ ΜτΒ
    @ Theoprovlitos
    @ Misha
    @Ερημίτης

    Μόλις μου ήλθε στο νου, εξαιτίας των προβληματισμών σας που διαβάζω, μια φράση απ’ το ξεκίνημα βιβλίου της συχωρεμένης Μαρίας Ιορδανίδου, που εμπεριέχει και τον τίτλο του: «Σαν τα τρελά πουλιά» τον κάνανε τον κόσμο, οι καταραμένοι…

    Ο ΩΝ να σας ευλογεί όλους, αδελφοί…

  16. Κανένας δεν είναι απόλυτα ανεξάρτητος όσο καί να το ισχυρίζεται . Ούτε τελείως ελεύθερος , διότι εκεί πού τελειώνει η ελευθερία τού ενός, αρχίζει η ελευθερία τού άλλου . Η εξουσία
    πρέπει να ασκείτε από ανθρώπους δυνατούς, σοβαρούς , έμπιστους καί δίκαιους, και εφόσον προέρχεται από την κρίση τής πλειοψηφίας , πρέπει να είναι οποσδήποτε σεβαστή .
    Όλοι κατηγορούμαι τα κόμματα ας τα ψηφίσαμε οι ίδιοι .
    Αλλά εάν δεν υπήρχαν τα κόμματα δεν θα υπήρχε καί Κράτος.
    Μέσα σε κάθε κόμμα υπάρχουν καί πραγματικοί ιδεολόγοι , σωστοί άνθρωποι , και σωστοί πολιτικοί .
    Παρόλα αυτά αντί να βάλουμε σ αυτούς το σταυρό προτίμησης , ψηφίζουμε τούς πολιτικούς που μας διορίζουν ,
    που μας μεταθέτουν , που μας πληρώνουν , που μας χτυπάνε στην πλάτη .
    Παράλληλα παρουσιάζονται οι συνδικαλιστές μας , σαν ευεργέτες καί δημιουργώντας ΚΡΑΤΟΣ ΕΝ ΚΡΑΤΕΙ καταφέρνουν καί βολεύονται , εμείς δε αρκούμαστε στα χειροκροτήματα Καί πάντα να ρίχνουμε την ευθύνη μας μόνο στούς άλλους.

  17. @Σπυρο

    Σπύρο σωστα τα λες. Αλλα εχω την αισθηση οτι κανενας απο αυτους που γραφουν εδω μεσα δεν λειτουργει με το σκεπτικο που περιγραφεις. Κι όμως η τραγικη πραγματικοτητα ειναι αυτη.

    Επομενως τι συμβαινει;

    Μαλλον ζουμε σε παραλληλους κοσμους, σαν το λαδι με το νερο στο ποτηρι. Η πλειοψηφια κοιταει κατω στο εφημερο, στο χωμα και η μειοψηφια τον ουρανο. Και οπως ειναι ο κανονας οι πολλοι καπελωνουν τους λιγους.

    Το ερωτημα ειναι πως θα μπορεσουμε να απαγκιστρωθουμε απο τα βαριδια που μας κανουν να ερπουμε σε ενα τελμα που οσο περνα ο καιρος γινεται βουρκος.

  18. ΑΜΑΝ!!!

    Έλλειψα λόγω υποχρεώσεων και γίνεται χαμός! Έχουμε και λέμε:

    @ Theoprovlitos,

    παγερά αδιάφορους, αλλά μετά τους πιάνει η τσάκα!!!

    @ Evagelos,

    κατ’ αρχάς έχεις δίκιο στις εκτιμήσεις σου, αλλά εμείς δεν κολώνουμε…

    @ Misha,

    συμφωνώ να κάνουμε κάτι. Να στήσουμε τη φιλική μας εταιρία (…)

    @ Ερημίτης,

    σφίξαν, σφίξαν αλλά στο τέλος θα μείνουν οι αφεντάδες με έναν υποτελή μόνο αγγαλιά…. και θα μας βλέπουν με κυάλια…

    @ Σπύρος Ζωγράφος,

    απόλυτα ανεξάρτητος φυσικά δεν είναι κανένας. Σχετικά όμως είμαστε πολλοί.

    Πάντως εγω εξαρτιέμαι πολύ από τις ιδέες μου, την πίστη μου και τα πάθη μου. Μπας και θέλω απεξάρτηση;

    Την καλησπέρα μου.

    @ Theoprovlitos,

    βαρίδια;;; Μπα ιδέα σου… (ΥΓ βρε σκούριασε η αλυσίδα και είναι έτοιμη να κοπεί!)

  19. @ ΜτΒ

    Ε, θεωρητικά έστω, μια ψιλοαπεξαρτησούλα απ’ τις «ιδέες» δεν θα έκανε κακό…
    Οπότε, κρατώντας μόνο την πίστη, τη Μοναδική Σφαιρική, Ολοκληρωμένη Ιδέα, μπορείς, πλέον, απρόσκοπτα, να προσπαθήσεις να δέσεις και τα πάθη… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: