• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,689 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Νοέμβριος 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Οκτ.   Δεκ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

π. Ιουστίνος Πόποβιτς ή Πατριάρχης Βαρθολομαίος;

Αυτό το ψευτοδίλλημα απλώνεται, συχνά ως δηλητήριο, από ελλαδίτες και μη παλαιοημερολογίτες ή παλαιοημερολογιτίζοντες. Ο Πατριάρχης έρχεται δυναμικά στην Πάτρα.

Με αφορμή όμως την όντως αποτυχημένη εκδήλωση της μη πατρινής (παρα) εκκλησιαστικής οργάνωσης «Κ.Φ.», όπου «συγκρίθηκαν» τα δυο κορυφαία πρόσωπα του τίτλου, αποτολμώ μια παράλληλη παρουσίαση και όχι σύγκριση.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς (25/03/1894 – 25/03/1979)[1] πράγματι απετέλεσε για τη μεγάλη Σερβία, αλλά και τα υπόλοιπα Βαλκάνια, μια τεράστια φυσιογνωμία της Ορθοδοξίας. Σύντομα πολλοί αναμένουν και την επίσημη αναγνώριση της αγιότητάς του.

Ο π. Ιουστίνος με τη ζωή του και τη θεολογία του, όντας μέσα στο γάργαρο ποτάμι της αληθούς ορθόδοξης Εκκλησίας, πίστης, θεολογίας και πράξης, ξεκαθάρισε ποικιλότροπα τι είναι και τι δεν είναι η Ορθοδοξία στους καιρούς μας. Ξεκαθάρισε επίσης τι είναι και τι δεν είναι η Χριστιανοσύνη στην Ευρώπη και όχι μόνο, τι είναι «αίρεση» και τι διαστροφή. Έδειξε τα διακριτά όρια, ιδιαίτερα μάλιστα του «παπισμού»,[2] για να ζήσουμε ως πρόσωπα και ως θεσμική εκκλησία σ’ αυτόν τον ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο.

Αν αυτά δεν τα έχουν ως οδοδείκτη οι ηγέτες (πολλοί ή λίγοι αδιάφορο) της θεσμικής ορθόδοξης εκκλησίας θα αποτύχουν παταγωδώς, αφού βασανίσουν προηγουμένως πολλούς από μας. Ας (προς)ευχηθούμε να τα έχουν, ανεξάρτητα αν σήμερα και αύριο θα συμμετέχουμε στις φιέστες[3] της Πάτρας και περιχώρων… Γι’ αυτό προσυπογράφω τη σημερινό ποστ  του π. Ιωάννη Νικόπουλου από την Πάτρα!

Από τη μια λοιπόν ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης συμβολίζει τη Πονεμένη Ρωμιοσύνη, το κατατρεγμένο Πατριαρχείο, και από την άλλη απλώνει τα όρια στις επαφές των ορθοδόξων χριστιανών και των Ορθόδοξων κατά τόπους  Εκκλησιών με τους σύγχρονους ανθρώπους κάθε είδους. Και αυτό γιατί όντως οι διάφορες «ομολογίες» θεσμικά είναι μεν «αιρέσεις», τα μέλη ή οι οπαδοί τους όμως έχουν τεράστια άγνοια της αγιοπνευματικής θεραπευτικής ορθόδοξης πίστης.

Αλλά αυτό δεν είναι το σημαντικό, γιατί είναι το αυτονόητο. Δεν είναι όμως τόσο αυτονόητο ότι αυτή η πίστη  δεν ανταμώνεται εύκολα πια μέσα στο ιστορικό (και θεσμικό) σώμα των κατά τόπους ορθόδοξων εκκλησιών. Αυτό είναι το πρόβλημα και όχι τόσο τα «ανοίγματα» του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Οικ. Πατριαρχείου.

Ο Πατριάρχης κατανοεί το δεύτερο ζήτημα, γι’ αυτό επιμένει να τονίζει ότι δεν επιθυμεί να γίνει κέντρο εξουσίας στην Ανατολή, όπως συχνά κατηγορείται. Δεν είμαι όμως βέβαιος ότι κατανοεί πλήρως το πρώτο.

Για να υπάρχει δυναμική Ορθόδοξη ισορροπία, όπως πάντα στην ιστορία της Εκκλησίας, οφείλει, η Εκκλησία, να λειτουργεί συνοδικά σε όλα τα επίπεδα, ώστε να παίζουν τον κύριο ρόλο οι φωτισμένοι και φωτιζόμενοι και όχι οι στείροι επαγγελματίες κληρικοί ή θεολόγοι.

Πολλοί ομιλούν για τους «δογματικούς» κινδύνους σ’ αυτές τις επαφές.  Μια ομάδα συντηρητικών, με ακραίο ζηλωτισμό, αναδεικνύει αυτούς τους κινδύνους. Θέτουν όμως με ορθόδοξα κριτήρια το ζήτημα; Θυμίζω ως ένα κριτήριο την «παραβολή των ταλάντων». Το «νόμισμα» της πίστης δεν μπορεί να κρυφτεί στο «χώμα» της εκκοσμικευμένης κοινωνίας και «χριστιανοσύνης». Το κύριο ζήτημα είναι ποιο νόμισμα κομίζουμε στους σύγχρονους ανθρώπους… Και αυτό το θέτει ξεκάθαρα ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς[4]!

Τίθεται επομένως το κύριο ερώτημα. Αν και κατά πόσο αυτό που κομίζει ο Οικουμενικός Πατριάρχης και οι συνοδοιπόροι του είναι ή δεν είναι το σπάνιο και πολύτιμο νόμισμα της Εκκλησίας των Αγίων. Το ερώτημα αυτό δεν είναι ούτε πρωτόγνωρο, ούτε άκαιρο. Η σπάνις της αγιότητας το θέτει. Η απάντηση δεν θα δοθεί εκτός «θεσμικής Εκκλησίας». Εντός θα δοθεί από τη ζύμη των φωτισμένων και φωτιζομένων. Των μεν πρώτων ως αγίων – αγιασμένων, των δε υπολοίπων – εμάς εννοώ τους πολλούς – ως μελών της αγίας εκκλησίας, δηλαδή ως λαού του Θεού.

Η συμμετοχή επομένως σε λατρευτικές και όχι μόνο συνάξεις και με το λεγόμενο ρεύμα των «οικουμενιστών» και «οικουμενιζόντων» μπορεί να γίνεται με μια δυναμική ενότητα και όχι στείρα αποδοχή. Ο καθένας διατηρεί και τις προσωπικές του ευθύνες, όπως και ο Πατριάρχης μας. Ως λαός του Θεού όμως στο εν μέσω φουρτουνιασμένης θάλασσας ταξιδιού μας ως Ορθοδοξίας, μπορούμε το λιγότερο να αποτελούμε το αρμάρι του πλοίου. Οι «οικουμενίζοντες» επομένως ας μη νοιώθουν ισχυροί λόγω της ιστορικής πλειοψηφίας που διαθέτουν. Η Ζωή δεν προχωρά από τις άψυχες πλειοψηφίες, αλλά από και με τις ζώσες μειοψηφίες.

Κλείνοντας θέτω το ρητορικό ερώτημα στους συντηρητικούς: θα αποδεχτείτε την   «Πατριαρχική Πράξη Αγιοκατάταξης του Οσίου Γεωργίου του Καρσλίδη», που έγινε με αρ. πρωτ. 320, στις 18 Μαρτίου 2008, με υπογραφή του Οικουμενικού μας Πατριάρχη Βαρθολομαίου;

Ο  όσιος Γεώργιος μάλιστα εορτάζει αύριο για πρώτη φορά!!!


[1] «Ο αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Πόποβιτς γεννήθηκε το 1894. Σπούδασε Θεολογία στη Σερβία, Ρωσία και Αγγλία. Το 1926 ανακηρύχθηκε διδάκτορας της Θεολογίας στη Θεολογική Σχολή των Αθηνών, όπου και υπέβαλε εναίσιμο διατριβή με τίτλο: «Το πρόβλημα της προσωπικότητος και της γνώσεως κατά τον Άγιον Μακάριον τον Αιγύπτιον». Το 1935 εξελέγει υφηγητής και αργότερα καθηγητής της Δογματικής στη Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου. Το 1945 αναγκάζεται από το κομμουνιστικό καθεστώς να εγκαταλείψει το Πανεπιστήμιο. Ο καθηγητής Ιωάννης Ν. Καρμίρης έγραφε το 1968 στον πρόλογο του βιβλίου «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος» ότι ο π. Ιουστίνος «αποτελεί την κεκρυμμένην συνείδησιν της Σερβικής Εκκλησίας αλλά και της μαρτυρικής Ορθοδοξίας εν γένει».»

http://antidoron.blogspot.com

[2] «… Αυτό δεικνύει η σύγχρονος χρεωκοπία όλων των ουμανισμών, με επικεφαλής τον παπισμόν, έμμεσον ή άμεσον, εκούσιον ή ακούσιον πατέρα των ευρωπαϊκών ουμανισμών. Η δε χρεωκοπία, η καταστρεπτική χρεωκοπία του παπισμού, έγκειται εις το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα. Και είναι ακριβώς το δόγμα αυτό το κορύφωμα του μηδενισμού…».

Αρχιμ. Ιουστίκου Πόποβιτς, Άνθρωπος και Θεάνθρωπος,  Σκέψεις περί του «αλαθήτου» ευρωπαίου ανθρώπου, σελ. 157-158, στ΄ έκδ. ΑΣΤΗΡ, 1968.

[3] Ο τρόπος διοργάνωσης της σημερινής υποδοχής δεν έχει τα στοιχεία του αυθόρμητου. Θυμίζει τις φιέστες υποδοχής των κομματικών αρχηγών ή ηγέτες ολοκληρωτικών καθεστώτων. Εξ ού και το υποχρεωτικό κλείσιμο των σχολείων, όπως κατήγγειλε – ορθά – και του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ ή ο τρόπος συμμετοχής των κληρικών! Και δεν γνωρίζω αν αυτό το «πρωτόκολλο» το αποδέχτηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης… Εξάλλου, όπως δείξαμε με ποστ, η άσκηση έμμεσης θεολογικής τρομοκρατίας δεν είναι υπέρ του Πατριάρχη βέβαια.

[4] «Ο Χριστός «ο Κύριός μου» είναι τα πάντα εν πάσι», και εν Αυτώ η ζωή. Όλα τα άλλα είναι «σκύβαλα», «ζημία». Εάν δεν σκεπτώμεθα έτσι, τότε δεν έχομεν συνείδησιν του τι είναι Χριστιανισμός, τι μας δίδει, και τι ζητεία από ημάς.

Κάθε σμίκρυνσις, κάθε σύντμησις, κάθε απλούστευσις, κάθε ανθρωπομορφισμός του χριστιανικού σκοπού καταστρέφει τον Χριστιανισμόν, τον καθιστά άναλον, γήϊνον, τον μεταβάλλει εις μίαν απλήν ανθρωπίνην, ουμανιστικήν θρησκείαν, ουμανιστικήν φιλοσοφίαν, ουμανιστικήν ηθικήν, ουμανιστικήν επιστήμην, ουμανιστικήν οργάνωσιν..».

Αρχιμ. Ιουστίκου Πόποβιτς, Άνθρωπος και Θεάνθρωπος, Κεφάλαια Εκκλησιολογικά, σελ. 185, 37, στ΄ έκδ. ΑΣΤΗΡ, 1968.

Advertisements

35 Σχόλια

  1. φίλε ΜτΒ

    μ αρέσει η αποπειρα συγκρίσεως :
    «π. Ιουστίνος Πόποβιτς ή Πατριάρχης Βαρθολομαίος;»

    δεν θα απαντήσω εγώ, θ αφήσω τον ίδιο τον μακαριστό γέροντα να απαντήσει:

    «…ο Πατριάρχης Αθηναγόρας; Αυτός με την νεοπαπιστικήν συμπεριφοράν του εις τους λόγους και εις τας πράξεις σκανδαλίζει επί μίαν ήδη δεκαετίαν τας ορθοδόξους συνειδήσεις, αρνούμενος την μοναδικήν και πανσωστικήν Αλήθειαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Πίστεως, αναγνωρίζων τας Ρωμαϊκάς και άλλας αιρέσεις ως ισοτίμους με την Αλήθειαν, αναγνωρίζων τον Ρωμαίον Άκρον Ποντίφηκα με όλην την δαιμονικήν αντιεκκλησιαστικήν υπερηφάνειάν του. Και προετοιμάζει με αυτοκτονικήν ταχύτητα και επιπολαιότητα, κατά το παράδειγμα του Βατικανού, αυτήν την ιδικήν του λεγομένην «Μεγάλην Πανορθόδοξον Σύνοδον», όχι όμως με το βασικόν ευαγγελικόν και αγιοπαραδοσιακόν θέμα της σωτηρίας του ανθρώπου και του κόσμου, αλλά με καθαρώς σχολαστικο – προτεσταντικήν θεματολογίαν. Την προετοιμάζει μάλιστα εις τον Πύργον της Βαβέλ του συγχρόνου αναρχικού και μηδενιστικού κόσμου άνευ της συμμετοχής των πραγματικών ορθοδόξων ομολογητών, φορέων της Ορθοδόξου Πίστεως, Θεολογίας, Παραδόσεως και Εκκλησιαστικότητος. Τον τελευταίον καιρόν αυτός έχει γίνει πηγή αναρχισμού και μηδενισμού εις τον ορθόδοξον κόσμον.
    Οι Αγιορείται δικαίως τον ονομάζουν αιρετικόν και αποστάτην εις τας επιστολάς των, τας απευθυνομένας προς αυτόν ανοικτώς δια του Τύπου…».

    (ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, Αριθ. 145 – 6,1 – 15 Σεπτεμβρίου 1971).

    νομίζω ότι ο όσιος γέροντας με τους λόγους και την βιωτή του (είχε διακόψει για λόγους πίστεως την μνημόνευση του πατρ. Σερβίας και ασφαλώς του πατρ. Κωνσταντινουπόλεως) δίδει σαφή την απάντηση η οποία και δεν επιδέχεται παρερμηνείες φιλοσοφικού τύπου.

    έαν θέλεις οι επσικεπτες του Μανιταρόσπιτου να έχουν ιδία αντίληψη των διαφορών θα μπορούσες να συνυπολογίσεις και το παραπάνω κείμενο στη δημοσιευση σου.

    δε μπορεί, πράγματι, να έχουν και οι δύο δίκιο: ή ο κ. Βαρθολομαίος, θιασώτης και υμνητής της τακτικής Αθηναγόρα ή ο όσιος γέρων Ιουστίνος.

    όσο για τον παπουλη της Δράμας, τον όσιο Γεώργιο Καρσλίδη δεν ήταν απαραίτητη καμμία επίσημη πράξη αγιοκατατάξεως, καθώς μιλά ο Θεός και ο λαός Του για την αγιότητα του.
    μη ξεχνάμε ότι οι πράξεις αγιοκατατάξεως δεν είναι αρχαίο έθος της Εκκλησίας.

    ασε που ο όσιος πατηρ Γεωργιος ήταν πολυ αυστηρός!
    τις γυναικες δεν τις αφηνε διχως μαντήλι στην Εκκλησία και βεβαίως ουτε συζήτηση για τα διάφορα χαζοχαρούμενα οικουμενιστικά δρώμενα με ινδουϊστές, παπικούς, σαμανιστές, πεντηκοστιανούς και πάει λεγοντας.
    θα βρώ το βίο του αργότερα και θα γραψω τα σχετικά.
    είναι κι επίκαιρος καθώς αυριο εορτάζεται η μνήμη του.

  2. Αγαπητό Μανιτάρι καλά σας τα λέει ο κος Misha

    (μιλόντας επιπόλαια με το ύφος αυτών που ξέρουν τι θέλει το πνεύμα και «εμείς» οι ορθόδοξοι το πνεύμα το έχουμε στην τσέπη γιατί έχουμε τους Πατέρες, κι αυτούς τους έχουμε στην τσέπη άρα το ότι η Ορθοδοξία αποτελεί ένα «αεί σκοινοβατείν», του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου αναφέρεται στο αν θα φοράμε ή όχι μαντήλα ή σε ιδιωτικούς πειρασμούς κι όχι στην ευθήνη μας απέναντι στην οικουμένη)

    έχει δίκιο διότι αγιοποιείτε όχι τον πατέρα Ιουστίνο αλλά τα λόγια του σε βαθμό συζητήσιμο.

    Μοναχός σκανδαλισμένος μου είχε αναφέρει πως ο Πρ. Παίσιος έλεγε, τον καιρό της κρίσης μάλλιστα, πως οι Σέρβοι είναι προδότες της Ορθοδοξίας!
    Είναι γνωστό το πρόβλημα με τους Σέρβους και την Κωνσταντινούπολη το οποίο πολύ συχνά εκδηλώθηκε άδικα αλλά τελικά με αυτή την δυναμική ισορροποία κάτι καλό διαφυλάσσεται.
    Έχουν κι αυτοί να κάνουν δουλειά, άνθρωποι γαρ.
    Ποιός όμως είναι ποσοτικά ποιό Ορθόδοξος; Πόσα ιερά «ορθοδοξίδια» περισσότερα έχει ο ένας ή ο άλλος;

    Το ποστ σας ανοίγει διάφορες τρύπες, υπερβάλλει νομίζω, ανοίγει την πόρτα να απομονώσουμε ατάκες από δω ατάκες από κει και να ξεχάσουμε από που έρχονται τα πράγματα. Με τον ενθουσιασμό σας μιλάτε λες και στα του πνεύματος υπάρχουν αντιπρόσωποι ισότιμοι του θεού.. Ε, λοιπόν θα συμφωνήσετε πως αυτό δεν συμβαίνει, δυστυχώς..
    Αλλά τώρα..

  3. Σωστά τα λεει ο Misha.
    Συμφωνώ απόλυτα μαζί του.

  4. @ Μisha,

    κάθε κείμενο του μακ. γέροντα Ιουστίνου Πόποβιτς συνυπολογίζεται αυτονόητα ως κείμενο του ποστ. Μπορείς να προσθέσεις κι άλλα.

    @ stinathina,

    πραγματικά δεν κατάλαβα καθαρά τι θέλεις να πεις. Δεν θέτω κανένα ποσοτικό χαρακτήρα.. Ίσα ίσα ποιοτικά το θέτω.
    Προβάλλω τη «δυναμική ισορροπία» . Σ αυτό συμφωνούμε;

    Τώρα για τις τρύπες που ανοίγουν ας το συζητήσουμε. Να συμφωνήσουμε ότι οι τρύπες ανοίγουν με τις διάφορες εκκλησιαστικές πολιτικές των θεσμικών..

    Τώρα περί αντιπροσώπων «ισότιμων του Θεού»; Νομίζω οφείλεις να γίνεις και συγκεκριμένος και σαφής.

    @ nik,

    καλό σου απόγευμα.

  5. φίλε ΜτΒ

    επίτρεψε μου μια φράση περί της οικουμενικότητας.
    οικουμενικό ρόλο θεωρούσε ότι είχε και έχει και το Βατικανό
    αν είναι τέτοια η θεώρηση περί οικουμενικότητας του Φαναρίου,να μάς λείπει καλύτερα.
    αφήνω το γεγονός ότι αυτές οι φιλοδοξίες δε μπορούν να έχουν καμμία ανατανάκλαση στην πραγματικότητα τής παγκόσμιας Ορθοδοξης Εκκλησίας καθώς δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση τα λοιπά ,πλην των ελληνοφώνων,πατριαρχεία να αποδεχθούν την οικουμενική δικαιοδοσία που διεκδικεί ο πρώτος , μεταξύ ισων,θρόνος της Εκκλησίας.

  6. @ Μisha,

    Συμφωνώ ότι η οικουμενικότητα του βατικανού είναι τελείως διαφορετική από της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

  7. Το απόσπασμα του π. Ιουστίνου Πόποβιτς είναι εκπληκτικό ντοκουμέντο, το οποίο αγνούσα. Είναι το μέτρο και το κριτήριο των «οικουμενικών» διαλόγων. Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι στη ζωή της Εκκλησίας οι Άγιοι είναι αυτοί που διασώζουν την Αλήθεια και ότι οι υπόλοιποι εμείς … οι ετοιμόρροποι απλώς ακολουθούμε.
    Σας ευχαριστώ !

  8. Αγαπητό Μανιτάρι,
    ζητώ συγνώμη για τα ορθογραφικά που σκοτώνουν ελέφαντα και για την διατύπωση που προφανώς δεν ήταν σαφής.
    Αν κοιτάξεις όμως «πιο» προσεχτικά θα δεις πως τα ποσοτικά κρητήρια που αναφέρω δεν αφορούν στα γραφόμενα σου αλλά σε εκείνους οι οποίοι εύκολα ορίζουν την ορθοδοξία ή όχι του ενός και του άλλου.

    Έχουν ευτυχώς το δικαίωμα αλλά ως κριτές κρίνονται από άλλους οι οποίοι θα κριθούν κι αυτοί με την σειρά τους.. (για μένα μιλάω εδώ).

    Για τα ανοίγματα συμφωνούμε βεβαίως αλλά ενώ κατανοώ και προσυπογράφω την περίσκεψη και την καχυποψία του πληρώματος απέναντι στην Παπική Εκκλησία δεν καταφέρνω να συμφωνήσω με ένα ζηλωτικό πνεύμα στο οποίο αναφέρεται και ο Πρ Ιουστίνος στο κείμενο του. Αυτό το πνεύμα έχει καταδικαστεί πολλάκις πλέον από τους ίδιους τους Αθωνίτες.

    Αυτή η αναφορά δείχνει τι είδους «μέτρο» βρήκε η φίλη Μαρία για να «χτίσει» πλέον την καχυποψία της πίσω από την ασφάλεια του «Πατερικού» λόγου.

    Απορώ π.χ. όταν βλέπω ένας Ελλαδίτης να βρίσκει και να κατηγορεί για προτεσταντικά συμπτώματα το Πατριαρχείο! Δείτε τι σχολές θεολογικές έχουμε, τι πρόγραμμα σπουδών είχαν όοοοολα αυτά τα χρόνια, δείτε την τέχνη μας που είναι όλο αβίωτα ιδεολογικά αναμασήματα χωρίς απλότητα και δροσια, μια «εκκλησιαστική» τέχνη όλο ιδέες γεμάτη επιφανειακή, δήθεν, πνευματικότητα. Δείτε την ζωή μας που είναι χωρίς ορθόδοξη πνοή και μας καλεί να τα ξανασκεφτούμε (μετανοήσουμε) και μάλιστα βαθιά. Δείτε, επίσης, τι λόγο και τι πνεύμα είχε ο Μακαριστός Κυρός Χριστόδουλος και οι συν αυτώ.

    Ειμαστε φοβισμένοι γιατί μάλον δεν έχουμε αγάπη. Ψαχνουμε σημεία αναφοράς στο Παρελθόν και στο Μέλλον για να ξαποστάσουμε λίγο. Οι καιροί είναι δύσκολοι πολύ. Είναι κατανοητό αλλά δεν είναι αρκετό.

    Κι όμως αντί για φόβο μπορούμε να μιλήσουμε για το φως που έρχεται και για την ελπίδα που δεν τελειώνει. Για την βόμβα που ρίχνει ο Υιος του Ανθρώπου όταν παίρνει όλη την αλήθεια πάνω του και την κάνει πρόσωπο κι όχι ιδέα. Τα λόγια του δεν τα χωρά κανένα χαρτί και δεν τα ανακεφαλειώνει καμμία οθόνη. Με την πνοή τους μπορούμε να κατανοήσουμε όλη την γη και να ζήσουμε κι αυτή την δύσκολη εποχή σαν καταπληκτική ευκαιρία. Να συνομιλήσουμε με τους άλλους χωρίς να χάσουμε. Ο θησαυρός αυτός ο αδαπάνητος δεν μένει αδαπάνητος επειδή είναι κλειδωμένος στο σεντούκι. Το καντήλι, λέει ο Υιός του Θεού, μπαίνει πάνω στο τραπέζι…

    Ίσως κάτι καταλαβαίνω λάθος αλλά ελπίζω ακόμα να με καταλαβαίνει κάποιος.. Τί να πω;

  9. Πέρσι τον Οκτώβριο, στη Ραβέννα της Ιταλίας, πραγματοποιήθηκε… «Σύνοδος» παπικών εκπροσώπων και αντιπροσωπειών όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών.
    Σκοπός της Συνόδου ήταν να τεθούν οι βάσεις γι’ αντιμετώπιση των ζητημάτων που απαιτούν λύση, προκειμένου να επιτευχθεί η επανένωση.
    Στις 46 παραγράφους του… «εμπιστευτικού» κειμένου που συνυπέγραψαν παπικοί και Ορθόδοξοι υποδεικνύεται η πορεία που πρέπει ν’ ακολουθηθεί, ώστε να πάψουν να υφίστανται οι διαφωνίες του παρελθόντος.
    Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες αναγνώρισαν, μεταξύ άλλων, σαν… «Πατριάρχη» και, μάλιστα, «πρώτο των Πατριαρχών», τον πάπα, τη δε «Εκκλησία» της Ρώμης σαν «πρώτη έδρα», η οποία… προΐσταται των υπολοίπων… «με αγάπη», με την… «επιφύλαξη» ότι πρέπει να μελετηθεί… «ο ρόλος του ΄΄επισκόπου΄΄ της πρώτης έδρας».
    Συμφώνησαν ακόμη για… «τη δομή και την ιεραρχία της… ΄΄Εκκλησίας΄΄», αφού αποφασίστηκε πως «… σε τοπικό επίπεδο επικεφαλής είναι ο επίσκοπος, ενώ σε επίπεδο περιφέρειας οι τοπικές Εκκλησίες πρέπει ν’ αναγνωρίσουν μεταξύ τους έναν «πρώτο».
    Σε ό,τι αφορά στο… οικουμενικό επίπεδο, αυτοί που είναι οι πρώτοι στις διάφορες περιφέρειες, μαζί με όλους τους επισκόπους, συνεργάζονται για το σύνολο της «Εκκλησίας» και σε αυτό το πλαίσιο… «οι πρώτοι πρέπει να αναγνωρίσουν ποιος είναι ο πρώτος μεταξύ τους».
    Οι επίσκοποι δεν πρέπει να είναι ενωμένοι μόνο από την… «κοινή πίστη», αλλά να έχουν κοινή ευθύνη και να υπηρετούν την… «Εκκλησία, ενώ οι… Σύνοδοι είναι «το βασικό εργαλείο» μέσω του οποίου εκφράζεται… το δόγμα της «Εκκλησίας».
    Τα παραπάνω και πολλά ακόμη δημοσίευσε περίπου ένα μήνα αργότερα (Νοέμβριος 2007) η έγκυρη ιταλική εφημερίδα «Ρεπούμπλικα» -το δημοσίευμα της οποίας αναδημοσίευσαν «ΤΑ ΝΕΑ»- αναφέροντας πως με τις πιο πάνω παραδοχές από πλευράς Ορθοδόξων, «ανοίγει ο δρόμος για την επανένωση, μετά το Σχίσμα του 1054».
    Παράλληλα, συμπροσευχές και «αγαπήσωμεν αλλήλους», ενώ στην Αμερική -ίσως και αλλού- γίνεται πράξη και το «Κοινόν Ποτήριον»!
    Το Φανάρι που ρωτήθηκε δεν αρνήθηκε τη Σύνοδο και απάντησε ότι αναγνωρίστηκε η πρωτοκαθεδρία του πάπα και της Ρώμης για τη χρονική περίοδο… πριν από το Σχίσμα, ενώ περίπου υποστήριξε πως γίνεται πολλή φασαρία για το τίποτα.
    Γνωστότατος για τις εθνικές του εξάρσεις Μητροπολίτης της Ελλαδικής Εκκλησίας που ρωτήθηκε από μένα το μυξιάρη, απάντησε πως ο πάπας είναι γνωστός αντιμουσουλμάνος και με μεγάλη επιρροή και πρέπει να έχουμε καλές σχέσεις μαζί του, λόγω του φόβου των Τούρκων!
    Στον αντίποδα, σύμφωνα με το Ιερό Πηδάλιο, «επίσκοπος αιρετικοίς συνευξάμενος» πρέπει να αφορίζεται, ενώ «επίσκοπος, ει επέτρεψεν αιρετικοίς ως κληρικοίς ενεργήσαι τι», πρέπει να καθαιρείται!
    Αλλά και «ει τις Κληρικός διά φόβον ανθρώπινον, Ιουδαίου, ή Έλληνος, ή Αιρετικού, αρνήσηται, ει μεν το όνομα του Χριστού, αποβαλλέσθω, ει δε το όνομα του Κληρικού, καθαιρείσθω»!
    Και πολλά ακόμη…
    Καθένας ας εξαγάγει τα συμπεράσματά του…

  10. o ταπεινός λευίτης και καλός πνευματικός του αγίου Θεράποντα Mυτιληνης ,π.Αθανάσιος Γιουσμάς λέει σχετικά με τους οικουμενιστές:
    «προσευχηθείτε ή να τους βοηθήσει ο Θεός να συνετιστούν ή να τους πάρει κοντά του και να απαλλαγεί η Εκκλησία από την παρουσία τους»
    ακούστε την ομιλία αυτού τού λεβέντη παπά που τιμά τα ράσα που φορά:
    [audio src="http://www.aegean.gr/agios-therapontas/magazine/preaching/therapon/catechism/young/18/20080620.mp3" /]

  11. Το σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» μπορεί όποιος ενδιαφέρεται να το βρει στη διεύθυνση: http://digital.tanea.gr/subscribers/Page.aspx?d=20071115&pn=44.
    Όταν εμφανιστεί η σελίδα, πρέπει να πιέσει το βελάκι πάνω δεξιά της διαδοχικά δύο φορές.

  12. Αδελφοί,

    Πράγματι ο καθένας φέρνει την Ορθοδοξία στα μέτρα του όταν είναι να την περιγράψει. Η επιλογή ανάμεσα στον Ιουστίνο και τον Βαρθολομαίο είναι μια μπαρούφα ολκής την οποία θεωρούν σημαντική κυρίως όσοι νομίζουν πως η Ορθοδοξία ξεκινάει από την Ρωσία και τελειώνει στην Ελλάδα, όσοι είναι εγκλωβισμένοι σε έναν ακαθόριστο μικρόκοσμο που ορίζεται από μια επίσης ακαθόριστη παράδοση, μια βιβλιομορφική νοσταλγία για κάποιους «στάρετς»΅. Αυτοί οι ultraορθόδοξοι καλό θα ήταν (πριν αρχίσουν «πύρινα» κηρύγματα) να σκεφτούν κάποια πράγματα:

    1.Να ανοίξουν τα Δίπτυχα της Ορθόδοξης Εκκλησίας και να διαπιστώσουν πως -ώ τι θαύμα-υπάρχουν ορθόδοξοι σε ολόκληρο τον κόσμο (ναι, και στην Δύση)και κυρίως υπάρχουν και ορθόδοξοι ιερείς που ΔΕΝ διαθέτουν ελληνική ή ρωσική υπηκοότητα, δεν μιλούν καν ελληνικά ή ρωσικά και κόπιασαν πολύ ως κατηχούμενοι μέχρι να λάβουν τα Δώρα του Αγίου Πνεύματος μέσω του βαπτίσματος-Δώρα που στους «κατήγορους» δόθηκαν χωρίς τον παραμικρό κόπο. Τρανό παράδειγμα ο μεγάλος Κάλλιστος Ware. Κανένας Απόστολος δεν μιλούσε ρωσικά ούτε είχε ελληνική υπηκοότητα. Τι έγινε, το «ουκ εστι Έλλην μηδέ Ιουδαίος» ήταν απλά ένα…σύνθημα; Τελικά ολόκληρο το νόημα της διαμάχης (τους) είναι η απόρριψη των ενοριών της Διασποράς προς δόξα μιας τοπική δήθεν αμόλυντης «Ορθοδοξίας».

    2.Η Ορθοδοξία δεν είναι πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Δεν υπάρχει Super Λίγκα (Άγιο Όρος, Ρωσία) όπου η αγιότητα ανθεί στα δέντρα και Δ΄Ερασιτεχνική (εκκλησίες της Διασποράς). Ο Χριστός είναι ΠΑΝΤΑΧΟΥ παρών αλλά αυτό το «πανταχού» μάλλον δεν το καταλαβαίνουν. Το πόσο θα Τον δεχτούμε ή όχι είναι το μέτρο σύγκρισης και σε ποιο βαθμό θα προσανατολιστούμε προς την εν Χριστώ ζωή. Εκκλησία υπήρχε για 1000 χρόνια και χωρίς το Άγιο Όρος, υπάρχει και μακριά από αυτό. Δεν υποβαθμίζω την σημασία του φυσικά (πόρρω απέχω) αλλά δεν μπορώ να δεχτώ την απολυτοποίησή του σε σχέση με άλλες τοπικές εκκλησίες και ΚΥΡΙΩΣ με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Οι διακηρύξεις διαφόρων αγιορειτών κατά των «οικουμενικών» συναντήσεων του Πατριάρχη μόνο πίκρα με γεμίζουν, αφ ενός διότι κάποιοι ξεχνούν πως η σιωπή είναι αρετή του μοναχού και αφ ετέρου διότι είναι τουλάχιστον ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ να μην θες να μιλάς σε κάποιον δυτικό «αιρετικό» αλλά να μην έχεις ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα να πάρεις τα λεφτά του(ΚΠΣ).Ζούνε (οι κατήγοροι) σε άλλον κόσμο μάλλον, σε μια επιθυμητή εθνικοθρησκευτική ολοκληρία (που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει).

    3.Οι περισσότεροι πολέμιοι του «αιρετικού οικουμενισμού» είναι απληροφόρητοι σε πολλά ζητήματα. Για παράδειγμα, αγνοούν την θεωρία της «Τρίτης Ρώμης» την οποία βιώνω στο πετσί μου καθημερινά-θα την καταλάβουν όμως όταν η Τρίτη Ρώμη ανοίξει δική της μητρόπολη (καταπατώντας όλους τους ιερούς κανόνες) στην Αθήνα σύντομα. Αγνοούν το λόγο για τον οποίο η κυβέρνηση προωθεί την συγκεκριμένη ορθόδοξη εκκλησία, αγνοούν πως πολλοί πολιτικοί και ιερωμένοι υπήρξαν συνάδελφοι σε μια υπηρεσία που είχε τότε τρία γράμματα στο όνομά της.

    4.Όταν η ενορία μου είχε πολλά προβλήματα ή μόνη άλλη εκκλησία (ή ομολογία αν προτιμάτε)η οποία μας βοήθησε ήταν η ρκαθολική! Οι «αδελφές» εκκλησίες σφύριζαν αδιάφορα, απαρχαιωμένες σε μια γκετοποίηση (οι μικρές) και σε μια αυτάρεσκη και ψιλομύτικη αυταρέσκεια (η μεγάλη).Προφανώς είμαι μέγας αιρετικός που έχω επαφές μαζί με ρκαθολικούς.

    5.Όσοι νομίζουν πως οι ενορίες της Διασποράς «προτεσταντίζουν» δεν έχουν ιδέα τι εστί προτεσταντισμός. Δεν ξέρουν τίποτε από τις Θέσεις (και την γενικότερη ιδεολογία) του Λουθήρου, δεν υποψιάζονται το πόσο προτεσταντίζουν οι χριστιανικές οργανώσεις αλλά και το Πηδάλιο του Οσίου Νικοδήμου, το πόσο προτεσταντικός είναι ο ευσεβισμός που προβάλλουν. Απλά (για εκείνους)ο Λούθηρος ήταν ένας αιρετικός που «δεν ήθελε την εκκλησία» και καλά θα κάναμε να μην έχουμε επαφή με τους οπαδούς του.

    6.Ένα μεγάλο μέρος των Πατέρων της Εκκλησίας μας ήταν δυτικοί! Μήπως να τους διαγράψουμε από τα αγιολόγια; Ή μήπως πρέπει να θεωρούμε άγιο όποιον μας καπνίσει; Στην Ορθοδοξία υπάρχει Τάξις. Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης αναγνωρίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο διότι αυτό απαιτεί η Τάξις της Ορθοδόξου Εκκλησίας-και αυτήν ακολουθούν (μέχρι τώρα) όλες οι Ορθόδοξες εκκλησίες. Διαφωνώ κάθετα με την αγιοποίηση ρώσων ναυάρχων και σύμπασας της Τσαρικής οικογένειας αλλά θα τους μνημονευσω όταν το απαιτεί η Τάξις αυτή.

    Επίλογος
    Ο A.Harnack στα τέλη του 19ου αιώνα χαρακτήρισε την Ορθοδοξία απαρχαιωμένο απολίθωμα του παρελθόντος. Μήπως τελικά είμαστε όντως έτσι; Μήπως ασχολούμαστε αποκλειστικά με θεολογικές διαμάχες του 4ου, 11ου και 15ου αιώνα και απαντάμε σε ζητήματα σημερινά (βιοηθική, συμβόλαιο γάμου, μεταλλαγμένα τρόφιμα, περιβαλλοντική κρίση, παρένθετους γονείς κλπ) με τσιτατολογία 1500 ετών; Δεν καταλαβαίνουμε πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για όλους τους χριστιανούς είναι ο υλισμός και το πρόβλημα πως ο σημερινός άνθρωπος δεν έχει ανάγκη (κατά την άποψή του) την εκκλησία και τον Χριστό;

    Αι δογματικαί διαφοραί ως αναγόμεναι προς μόνον το κεφάλαιον της πίστεως αφίενται ελεύθερον και απρόσβλητον το της αγάπης κεφάλαιον· το δόγμα δεν καταπολεμεί την αγάπην. Δι’ο ουδ’ η των ετεροδόξων χωλαίνουσα πίστις δύναται ν’ αλλοιώση το προς αυτούς της αγάπης συναίσθημα .

    Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

    Άς αφήσουμε το δίλημμα Πόποβιτς ή Βαρθολομαίος σε όσους ακόμη ονειρεύονται νέες Φεράρες…

  13. Συγνώμη…
    Πατήστε κατευθείαν http://digital.tanea.gr/subscribers/Page.aspx?d=20071115&pn=46

  14. ο Ντοστογεφσκυ έγραφε, σωστά κατα την ταπεινή μου γνωμη, ότι ο παπισμός είναι χειρότερος από τον αθεϊσμό.
    τωρα κάποιοι μάς λέγουν ότι πρέπει να κάνουμε ένα συνασπισμό θεούσων ενάντια στους υλιστές.
    σε μια τέτοια περίπτωση, ομολογω ότι θα μεταπηδήσω προς την πλευρά των υλιστών καθώς θεωρώ τη στάση τους πιο τίμια και αντρίκια.

    κατα τα άλλα, βγαζουμε ακραιο ζηλωτη τον γεροντα Ιουστίνο, προτεσταντίζον το Πηδαλιο και ποιος ξέρει τι άλλο θ ακούσουμε…

  15. Το πατριαρχείο έχει και αξίζει ΤΟΝ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΜΑΣ. Και την αγάπη μας για την μαρτυρική του βιοτή.

    Να ξέρουν όμως, πως αν κάνουν ένωση (καλύτερα: συγκόληση με ούχου) χωρίς να έχουν λυθεί τα δογματικά ζητήματα που υπάρχουν τα τελευταία 1.000 χρόνια (λες και η πίστη μας αλλάζει με τον χρόνο..) πως θα κόψουμε το μνημόσυνο του πατριάρχη και όποιου τον ακολουθήσει. Και δεν θα’μαστε 5-10. Στα δε μέρη που θα υπάρχει ουνίτης επισκοπος (αν γίνει αυτή η ψευτοένωση) θα γίνει μητρόπολη απο τους ρώσους (η οποιοδήποτε πατριαρχείο θα έχει παραμείνει ορθόδοξο..) κανονικότατα και με τον νόμο ( αφού θα έχει πέσει σε αίρεση ο Επίσκοπος..)

    Φιλτατος ο Πατριάρχης, φιλτερα δε η Αληθεια !

    Και έχει μεγάλο δίκιο ο ππανος.
    Και να αγαπάμε πρέπει τους αιρετικούς και να έχουμε συναλλαγές μαζί τους.

    ΟΜΩΣ:

    Αλλο επαφές, άλλο συμπροσευχές.
    Αλλο συναλλαγές, άλλο αναγνώριση της αίρεσης
    Αλλο αγάπη στις καθημερινές μας σχέσεις και άλλο κοινό ποτήριο.

    Οποιοι (σκοπίμως;) τα μπερδεύουν μπορεί να μάθουν πως είναι σκληρό προς κέντρα λακτίζειν…

    Ολη η απάντηση μου είναι υποθετική βεβαια. Καλό είναι να την σκεφτούν όμως…όσοι ορέγονται συγκολήσεις.

  16. @ ppanos

    Με όλο το σεβασμό, πάτερ μου -αν κατάλαβα καλά την ιδιότητά σας- θα ήθελα καλοπροαίρετα να σχολιάσω κάποια απ’ όσα γράφετε πιο πάνω.
    Αναφέρετε:
    α) «Κανένας Απόστολος δεν μιλούσε ρωσικά ούτε είχε ελληνική υπηκοότητα. Τι έγινε, το “ουκ εστι Έλλην μηδέ Ιουδαίος” ήταν απλά ένα…σύνθημα;…»
    Δεν νομίζω ότι έχει γραφεί κάτι τέτοιο εδώ μέσα από κάποιον. Το γεγονός ότι αναφέρονται κάποια παραδείγματα δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλοι Άγιοι. Η Αγία Ιερουσαλήμ, Ρωμαία στην καταγωγή, δεν έχει πει κάτι για τον οικουμενισμό, για τον απλούστατο λόγο ότι έζησε σε άλλη εποχή. Επειδή δεν αναφέρεται από κάποιον εδώ μέσα ως παράδειγμα σημαίνει ότι δεν θεωρείται Αγία;

    β) «… διότι είναι τουλάχιστον ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ να μην θες να μιλάς σε κάποιον δυτικό “αιρετικό” αλλά να μην έχεις ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα να πάρεις τα λεφτά του (ΚΠΣ)…»
    Το γεγονός ότι υπάρχει το δεύτερο σημαίνει πως πρέπει να κάνουμε και το πρώτο, προκειμένου να μην είμαστε «υποκριτές»;
    Να βλασφημήσουμε, δηλαδή, Το Άγιο Πνεύμα, προκειμένου να μην είμαστε «υποκριτές»;
    Να μην παρατηρείται ούτε το ένα ούτε το άλλο δεν γίνεται;

    γ) «… Όταν η ενορία μου είχε πολλά προβλήματα ή μόνη άλλη εκκλησία (ή ομολογία αν προτιμάτε)η οποία μας βοήθησε ήταν η ρκαθολική! Οι “αδελφές” εκκλησίες σφύριζαν αδιάφορα, απαρχαιωμένες σε μια γκετοποίηση (οι μικρές) και σε μια αυτάρεσκη και ψιλομύτικη αυταρέσκεια (η μεγάλη).Προφανώς είμαι μέγας αιρετικός που έχω επαφές μαζί με ρκαθολικούς…»
    Συγχωρήστε με, όμως υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι σε ολόκληρη την υφήλιο, Ορθόδοξοι, αιρετικοί, αλλόθρησκοι, άθεοι. Ο μακαριστός π. Πορφύριος έλεγε, ωστόσο, ότι «η Κόλαση είναι γεμάτη καλούς ανθρώπους». Θα θέλατε να μας πείτε τι εννοούσε;

    δ) «… δεν υποψιάζονται το πόσο προτεσταντίζουν οι χριστιανικές οργανώσεις αλλά και το Πηδάλιο του Οσίου Νικοδήμου, το πόσο προτεσταντικός είναι ο ευσεβισμός που προβάλλουν. Απλά (για εκείνους)ο Λούθηρος ήταν ένας αιρετικός που “δεν ήθελε την εκκλησία” και καλά θα κάναμε να μην έχουμε επαφή με τους οπαδούς του…»
    Όπως καλύτερα από μένα γνωρίζετε, η Ορθοδοξία διδάσκεται από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, από τα κείμενα των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας που την ερμηνεύουν θεόπνευστα και από το κατατεθειμένο βίωμα μέσα στους αιώνες των Οσίων, Μαρτύρων και Ομολογητών. Επειδή δεν παρουσιάστηκε σε μένα ο Χριστός να μου πει ποιοι είναι οι «καλοί» και ποιοι οι «κακοί» Άγιοι, και συναισθανόμενος, -τουλάχιστον όσο μου αξίζει κι όσο μπορώ ν’ αντέξω- το μαύρο χάλι μου, τους θεωρώ όλους καλούς, επειδή αδυνατώ να πιστέψω πως κατέληξαν δοχεία της Χάριτος «πλανώντες και πλανώμενοι». Διαφορετικά κινδυνεύω να καταλήξω σαν την αλεπού που όσα δεν φτάνει τα κάνει κρεμαστάρια.

    ε) «…Μήπως ασχολούμαστε αποκλειστικά με θεολογικές διαμάχες του 4ου, 11ου και 15ου αιώνα και απαντάμε σε ζητήματα σημερινά (βιοηθική, συμβόλαιο γάμου, μεταλλαγμένα τρόφιμα, περιβαλλοντική κρίση, παρένθετους γονείς κλπ) με τσιτατολογία 1500 ετών; Δεν καταλαβαίνουμε πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για όλους τους χριστιανούς είναι ο υλισμός και το πρόβλημα πως ο σημερινός άνθρωπος δεν έχει ανάγκη (κατά την άποψή του) την εκκλησία και τον Χριστό;»
    Επίσης γνωρίζετε καλύτερα από μένα πως σκοπός του Ορθόδοξου Χριστιανού είναι (ή πρέπει να είναι) η εκ νεκρών Ανάστασή του και η κατά Χάριν θέωσή του, που αποτελεί και το θέλημα του Θεού του Ζώντος. Όλα τα υπόλοιπα είναι μέσα προς αυτόν το σκοπό. Επομένως, θα πρέπει θέσουμε ως πρωταρχικούς μας στόχους, στηριζόμενοι στον πεπερασμένο μας νου, τα προβλήματα αυτού του κόσμου, όπως η βιοηθική, το συμβόλαιο γάμου, τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, η περιβαλλοντική κρίση, οι παρένθετοι γονείς, τα οποία δημιούργησε η απομάκρυνσή μας απ’ το Θεό, ή θα πρέπει να επιζητούμε νυχθημερόν το Θείο Έλεος, κάνοντας και μεις το ανθρωπίνως δυνατό, καθένας μας χωριστά, μήπως συγκινήσουμε το Θεό και ενεργήσει η Θεία Πρόνοια, πιστεύοντας όλοι μας απολύτως τα λόγια του Χριστού ότι «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν»;
    Όσο για τα 1500 χρόνια, πιστεύετε ότι είναι ικανά ν’ αλλάξουν την αιώνια Αλήθεια του Χριστού κι ότι μπορούμε εμείς να «διορθώσουμε» τον Χριστό, «προσαρμόζοντας» τη διδασκαλία του στην εποχή μας; Δηλαδή εννοείτε να τον «διορθώσουμε», καταργώντας την Αλήθεια όπου δεν μας αναπαύει και αντικαθιστώντας τη με το κατ’ οικονομίαν; Δημιουργώντας έτσι μια αλήθεια καθαρά ανθρώπινη, προκειμένου να ελέγχεται λιγότερο η συνείδησή μας, ώστε ν’ απολαμβάνουμε περισσότερο την παρούσα ζωή; Μα πιο κάτω μιλάτε για υλισμό και για την ανάγκη που έχει ο σημερινός άνθρωπος «την εκκλησία και το Χριστό». Τι ακριβώς εννοείτε με τον όρο «υλισμός» και για ποιο λόγο έχει ανάγκη ο σημερινός άνθρωπος την Εκκλησία και το Χριστό; Με μπερδέψατε. Μήπως εννοείτε τη θεσμική εκκλησία και το Χριστό -τα επαναλαμβάνω με τη σειρά που τα παραθέσατε ο ίδιος- προκειμένου να λειτουργήσουν ως τείχος προστασίας απέναντι στην ανηθικότητα της εποχής μας και στο διαρκή κατήφορο του ανθρώπου; Επειδή αν, Θεός φυλάξοι, εννοείτε αυτό, νομίζω ότι βλασφημείτε και τον Χριστό, αμφισβητώντας τη Σταυρική του Θυσία και το σκοπό της, και υποβιβάζετε την Εκκλησία Του και το σκοπό της.

    στ) «Αι δογματικαί διαφοραί ως αναγόμεναι προς μόνον το κεφάλαιον της πίστεως αφίενται ελεύθερον και απρόσβλητον το της αγάπης κεφάλαιον• το δόγμα δεν καταπολεμεί την αγάπην. Δι’ο ουδ’ η των ετεροδόξων χωλαίνουσα πίστις δύναται ν’ αλλοιώση το προς αυτούς της αγάπης συναίσθημα.
    Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως».
    Λέτε ο Άγιος Νεκτάριος να εννοούσε πως πρέπει να κάνουμε εκπτώσεις στην πίστη στο όνομα της αγάπης; Τι αγάπη θα ήταν αυτή με βάση την οποία, αντί να πούμε στους αιρετικούς την Αλήθεια, προκειμένου να επιστρέψουν στην Ορθή Πίστη, ώστε να έχουν κι αυτοί την ευκαιρία της κατά Χάριν θέωσης, την κρύψουμε, προκειμένου να τους αρέσουμε, με αποτέλεσμα και αυτοί να γίνουν κληρονόμοι της γέεννας του πυρός και εμείς;
    Η εν Χριστώ αγάπη είναι να χαϊδεύουμε συνεχώς όποιον αγαπάμε;
    Μα, τον διαφθείρουμε έτσι! Εγκληματούμε εις βάρος του έτσι!
    Προκειμένου, δηλαδή, να σώσουμε έναν πόρνο αδελφό μας πρέπει να συχνάζουμε και μεις στα καταγώγια, πίνοντας και πορνεύοντας, ώστε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη του, επειδή τον… αγαπάμε; Πού θα είναι τότε ο διαφορετικός τρόπος ζωής που θέλουμε να δείξουμε σ’ αυτόν τον άνθρωπο;
    Μου λέει ο λογισμός ότι μάλλον θα πρέπει να πούμε στον πλανεμένο ό,τι ο Επίσκοπος Αββάς Αμμωνάς είπε στον πόρνο μοναχό: «Να προσέχεις τον εαυτό σου αδελφέ»!

  17. @ ΜτΒ

    Δεν δύνασαι να κλωνοποιηθείς ή περιορίζεσαι στην παρατήρηση και το πείραμα; 😉

  18. @ Evagelos,

    και οι δυο εκδοχές είναι αληθείς. Εξηγούμαι:

    Ως αντιπαπικός, δεν δέχομαι το «αλάθητο». Ως εκ τούτου αφήνω συχνά το διάλογο να αναπτύσσεται και μετά παρεμβαίνω. Όταν έχω χρόνο και είναι ανάγκη παρεμβαίνω και με μεγαλύτερη συχνότητα.

    @ stinathina,

    Γράφεις μεταξύ άλλων:

    «…Για τα ανοίγματα συμφωνούμε βεβαίως αλλά ενώ κατανοώ και προσυπογράφω την περίσκεψη και την καχυποψία του πληρώματος απέναντι στην Παπική Εκκλησία δεν καταφέρνω να συμφωνήσω με ένα ζηλωτικό πνεύμα στο οποίο αναφέρεται και ο Πρ Ιουστίνος στο κείμενο του. Αυτό το πνεύμα έχει καταδικαστεί πολλάκις πλέον από τους ίδιους τους Αθωνίτες…»

    Η καχυποψία έχει τέσσερις τουλάχιστον αιτίες. Και όσο υφίστανται και δεν αντιμετωπίζονται αυτή θα αυξάνει.
    Θεωρώ ότι οι κυριότερες φαίνεται να είναι στα φτωχά μου υποκειμενικά μάτια:

    1) «Η σπάνις της προσωπικής αγιότητας» στην Ορθόδοξη Εκκλησία στην εποχή μας.

    2) Η μεγάλη απόσταση των κληρικών από το λαό του θεού, τουλάχιστον στις ιστορικές κατά τόπους εκκλησίες για πολλούς λόγους, ανάμεσα στις οποίες παίζει ο υπερβολικός συγχρωτισμός τους με τους εξουσιαστές, πριν και μετά την όποια εκλογή τους.

    3) Η εποχή της παγκοσμιοποίησης που πιέζει σε μεγάλες θρησκευτικές ομονογενοποιήσεις.

    4) Το όλο και εν πολλοίς θεολογικό, διοικητικό κλπ σύστημα του παπισμού από τη μια και «τα κάθε είδους καρυδιάς καρύδια» στις προτεσταντικές ομολογίες από την άλλη, τα οποία δυστυχώς έχουν συχνά επηρεάσει το «νόμισμα» της Πίστης μας.

    @ Μisha,

    πέρα από το φαινομενικά τουλάχιστον «στρατευμένο ύφος σου» δέχομαι αυτό που γράφεις:

    «… ο Ντοστογεφσκυ έγραφε, σωστά κατα την ταπεινή μου γνωμη, ότι ο παπισμός είναι χειρότερος από τον αθεϊσμό…»

    Το μεγάλο ερώτημα είναι πως αντιμετωπίζουμε με το βίο αλλά και την πολιτεία μας πρώτα εντός της Ορθόδοξης εκκλησίας… Πάντως όχι ΜΟΝΟ με λεκτικούς ακροβατισμούς, αλλά με βίωμα της πίστης, ώστε να μας χαρίζεται η Αγάπη

    @ Winderman,

    γράφεις:

    «…Φιλτατος ο Πατριάρχης, φιλτερα δε η Αληθεια !
    Και έχει μεγάλο δίκιο ο ππανος.
    Και να αγαπάμε πρέπει τους αιρετικούς και να έχουμε συναλλαγές μαζί τους…»


    Εδώ κρύβεται το ορθόδοξο «νόμισμα».

    Γράφεις ακόμα:

    «…ΟΜΩΣ:
    Αλλο επαφές, άλλο συμπροσευχές.
    Αλλο συναλλαγές, άλλο αναγνώριση της αίρεσης
    Αλλο αγάπη στις καθημερινές μας σχέσεις και άλλο κοινό ποτήριο…»

    Ακριβώς αυτό είναι η «λυδία λίθος» του αν πράγματι η μέθοδος είναι «συνοδική» και «αποστολική».

    Όποιοι όμως τυγχάνει να αποφασίζουν να παίξουν αυθαίρετα,
    κακό του κεφαλιού τους. Και φυσικά πριν απ’ όλα έχουν προσωπική ευθύνη.
    Για την όποια προσπάθεια γενίκευσή τους βεβαίως και έχομε και ο λαός του θεού γνώμη και δυνατότητα απάντησης «έμπρακτης», παρ’ όλη τη αμαρτωλότητά μας.

    Και τέτοιες απόπειρες έγιναν πολλές στα 2000 χρόνια. Δόξα τω Θεώ, η Ορθοδοξία δεν έχει ένα μόνο Πατριαρχείο, ούτε ένα πατριάρχη. Το σχίσμα με το πρώτο τη τάξη της Ρώμης είναι ένα πιθανό πρόκριμα στη τρίτη χιλιετία.

    @ ppanos,

    το σχόλιό σου είναι πολύ μεγάλο και δεν μπορεί να σχολιαστεί σύντομα. Δυο παρατηρήσεις ειδικές και σύντομες μόνο.

    1) Ο τίτλος «π. Ιουστίνος Πόποβιτς ή Πατριάρχης Βαρθολομαίος;» από το περιεχόμενο και τη ροή του κειμένου δεν φανερώνει απόλυτη διάζευξη.

    Αντίθετα δείχνει μια διάσταση «συμπληρωματικότητας»: Ούτε ο γεροντισμός είναι λύση (είναι μια μορφή παπισμού και αλαθήτου), ούτε οι θεσμικοί εκπρόσωποι (κατά κανόνα επίσκοποι) μπορούν να ενεργούν χωρίς το Λαό του θεού.

    Αν παρά ταύτα το πράξουν, ό μη γένοιτο, τότε θα έχουν την τύχη πολλών εκκλησιών του ιστορικού παρελθόντος που «απεκόπησαν» από την ΜΙΑ εκκλησία.

    2) Μια κουβέντα μόνο για την τρίτη Ρώμη. Η όποια κριτική στο Πατριαρχείο της Μόσχας δεν μπορεί να γίνει με (ευρύτερα) «εθνοφυλετικά» κριτήρια. Τότε το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα κριθεί με τον ίδιο τρόπο που έκρινε τα σχίσματα στα βαλκάνια…

    Αντίθετα μπορεί να ιδωθεί με αμιγώς εκκλησιολογικά κριτήρια.

  19. @Misha
    νομίζω φίλτατε δε διαβάζεις προσεχτικά.. Ποιός είπε ακραίο ζηλωτή κάποιον; Ηρέμησε και δες πως δεν χαρακτηρίζεται ο άνθρωπος αλλά οι απόψεις και μάλλιστα μέσα στις συγκυρίες τους.
    Παρ’επιπτόντως το να παρακαλείς να πάρει ο Θεός ανθρώπους μου φαίνεται σαν αυτό που έλεγε ο «Γέροντας» ευγενική κατάρα.. Το σοφό Μανιτάρι όμως έκανε τον κινέζο, οπότε κι εγώ σοφίζομαι το κατά δύναμην..

    @ppanos Είναι τόσα που θα ήθελα να γράψω που απλώς δεν γίνεται. Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι μιλάτε ως άνθρωπος που ζει μια ενοριακή κι όχι μιαν ιδεατή κατάσταση. Τα σεβάσματα μου και καλή δύναμη. Δεν είσαστε μόνος.

    @Μανιτάρι
    Όλα τα συγυρίζεις, όλα τα συμμαζεύεις, συγχαρητήρια!
    Συγνώμη δεν κατάλαβα τι ακριβώς εννοείς:
    «Η όποια κριτική στο Πατριαρχείο της Μόσχας δεν μπορεί να γίνει με (ευρύτερα) “εθνοφυλετικά” κριτήρια.[..]
    Αντίθετα μπορεί να ιδωθεί με αμιγώς εκκλησιολογικά κριτήρια.»
    Αν έχεις λίγο καιρό για χάσιμο..

  20. @ stinathina,

    Εννοώ απλά ότι δεν μπορούμε να το πολεμάμε επειδή δεν είμαστε Ρώσοι, αλλά έλληνες (ορθόδοξοι)

  21. @ΜτΒ

    Εν τοιαύτη περιπτώσει, αναμένω εναγωνίως…

  22. @φίλε ΜτΒ

    την υπόθεση του οικουμενισμού δεν την θεωρώ αθώα ανθρώπινη προσέγγιση προς απάλυνση παθών, με την οποία μόνο ανόητοι ή ακραίοι φανατικοί δεν θα συμφωνούσαν.

    κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι πολιτικό εργαλείο της Νέας Τάξης και των ηγητόρων της για την επέκταση και εδραίωση της κοσμικής εξουσίας τους επί του θρησκευτικού πεδίου.
    αυτό τον στόχο καλείται να φέρει εις πέρας το Βατικανό, ως έχον εμπειρία αιώνων σε ανάλογες αποστολές ανά την υφήλιο.
    (όρα χούντες, αποικιοκρατία κλπ)

    συμφωνώ με τις επισημάνσεις περί γεροντισμού και πατριαρχολατρείας ως έχων ιδίαν πείρα.

    @stinathina

    γραφή και ανάγνωση γνωρίζουμε.
    ο οικουμενιστικός ζηλωτισμός είναι κι αυτός μια μορφή θρησκευτικού φονταμενταλισμού..
    και μάλιστα με εξαιρετικά ακραίες εκδηλώσεις «αγάπης» προς τους αντιφρονούντες.

    η Κωνσταντινούπολή όταν πήγε να παίξει το χαρτί της ψευδενώσεως με του παπικούς αλώθηκε.
    η φεουδαλιστική Μόσχα όταν αποπειράθηκε να παίξει το χαρτί της Τρίτης Ρωμης έφαγε έναν κατακέφαλο 70 χρονο κανόνα διωγμών και μαρτυρίων.
    φαίνεται ότι η φθινουσα, σε βαθμό εξαφανίσεως, ρωμέικη παρουσία στην Πόλη, δεν απασχολεί κανέναν…
    άραγε θα αφήσει ο καλός Θεός κάποιον να ψάλλει τα πολυχρόνια στον «εκ δυσμών ποιμένα και Πρόεδρο» Πάπα σε λίγα χρόνια;
    ίδομεν….

  23. @manitaritoubounou
    οκ το πιασα
    όχι ποδοσφαιρικού τύπου
    ευχαριστώ.

  24. Δείτε στιγμιότυπα από την Πατριαρχική επίσκεψη στην Πάτρα στο http://www.intv.gr

  25. είδα εν τάχει κάποια στιγμιότυπα από την υποδοχή του πατριάρχη στην Πάτρα.
    μού φάνηκαν πολύ περισσότεροι οι ,υποχρεωτικώς παριστάμενοι,κληρικοί και οι επίσημοι από τον απλό λαό.
    φταίει η αρνητική προκατάληψη μου έναντι του συγκεκριμένου προκαθημένου ή έτσι συνέβη στ αλήθεια;

  26. Θα προσπαθησω να ειμαι συνοπτικος αναφερομενος σε 2 παραδειγματα που δειχνουν πως υπαρχει αιρετικος και υγειης Οικουμενισμος.

    ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Α Στην Φινλανδια ο Προεδρος του Οικουμενικου Συμβουλιου Φινλανδιας ειναι ενας διαβοητος Ορθοδοξος ιερέας, ένας αιρεσιαρχης, ο οποίος ειναι και μελος του Χριστιανικου Ομοφυλοφιλικου κινηματος Φινλανδιας. Προσφατως συμμετειχε σε προτεσταντικο συλλειτουργο για ομοφυλόφιλους. Ειδικη Λειτουργια για Ομοφυλοφιλους ειχατε ξανακουσει; Ήμαρτον Κύριε! Προσπαθει δε να εισαγει ακολουθια για τον γαμο των Ομοφυλόφιλων στην Ορθοδοξια.

    Ο κος αυτος δρα με την ευλογια του «Ορθοδοξου» Μητροπολιτη του Ελσινκι ο οποίος εχει μετατρεψει την Μητροπολη σε γιαφκα οικουμενιστων, νεωτεριστων, και ανοικτα ομοφυλοφιλων, ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ του Οικουμενικου Πατριαρχειου, το οποιο γνωριζει το τι γινεται και δεν αντιδρα είτε γιατι συμφωνει με τα τεκτενομενα είτε γιατι φοβαται μηπως τους φυγουν από το ωμοφοριο.

    ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Β
    Στην Ελληνοφωνη Κατω Ιταλια, κατι απο την διαπλοκη των υπευθυνων με ΕυρπαΙκα προγραμματα, Βαβυληδες κλπ κατι από την αδιαφορια των Ελληνορθοδοξων για ιεραποστολη, η Ορθοδοξια σχεδον μας τελειωσε πριν καν ανθισει. Η Μονη του Αγ Ιωαννη του Θεριστη παραδοθηκε σε Ρουμανους μοναχους ευκαιριας.

    Το ενδιαφερον πλεον για την Ορθοδοξη πνευματικοτητα εκδηλωνεται από Ελληνοκαθολικους και Ρωμαιοκαθολικους με οικουμενικη όμως προσεγγιση. Μας καλουν σε σπίτια, μας παραθετουν τραπεζι και προσευχομαστε μαζι με το πατερ ημων, μιλαμε θεολογικα σαν πραγματικοι αδελφοι Χριστιανοι. Προσφατα μαλιστα αγορασαν ενθουσιασμενοι αρκετα βιβλια στα Ιταλικα του π. Βασιλειου Μπακογιαννη απο την Πατρα καθως και του γεροντα Πορφυριου να μοιρασουν στην οργανωση Caritas των Ρωμαιοκαθολικων! Η Caritas μαλιστα φροντισε να βρεθει και Προχαλκηδονιος Ορθοδοξος ιερεας για 21 λαθρομεταναστες απο την Ερυθραια.

    Στην πολη Bova Marina, μητροπολη των Γραικανων, δωρηθηκε απο ιδιωτη οικοπεδο στον Δημο με σκοπο να γινει Οικουμενικος ναος, ο οποιος θα χρησιμοποιειται και απο Καθολικους και απο Ορθοδοξους. Μετα απο σκεψη συνεστησαμε να γινει δυσυποστατος βυζαντινος ναος με μεσοτοιχια και δυο ξεχωριστες αγιες τραπεζες ωστε να μην γινονται συλλειτουργα. Συνεργασια σε ολα τα αλλα επιπεδα ναι.

    Εγω τωρα γιατι στην μεν πρωτη περιπτωση βλεπω ενα σιχαμερο οικουμενισμο υπο την ανοχη του Βαρθολομαιου και ας μιλαμε για «Ορθοδοξους» ιερεις ενω στην δευτερη περιπτωση δεν εχω κανενα προβλημα ακομα και συνεργασιας με Ρωμαιοκαθολικους σε ολα τα επιεπδα πλην των δογματικων. Τουλαχιστον συλλειτουργο για ομοφυλοφιλους δεν εχουν κανει ακομα.

    Αν κανω καπου λαθος διορθωστε με.

    Αλλα ο Βαρθολομαιος προς τα που το παει; Για να παρουμε και εμεις θεση επι τελους.

  27. @ Theoprovlitos

    Έχεις δίκιο.
    Η θεσμική Εκκλησία δεν αντιδρά.
    Κι όχι μόνο του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
    Όμως μου λέει ο λογισμός πως η μάχη πρέπει να γίνεται εντός του Σώματος της Εκκλησίας -δεν εννοώ μόνο τη θεσμική αλλά ολόκληρη την επί γης Στρατευομένη (κληρικούς και λαϊκούς) όπως και τη Θριαμβεύουσα-
    κι όχι με την απομάκρυνσή μας απ’ αυτήν.
    Όταν σε μέλος κάποιου σώματος εμφανιστεί αρρώστια, ο οργανισμός αποβάλλει τα υγιή μέλη για να μην κολλήσουν ή πολεμάει την αρρώστια του πάσχοντος μέλους -ούτε καν το ίδιο το μέλος;
    Στην περίπτωση, πολύ περισσότερο, του Σώματος της Εκκλησίας με κεφαλή τον ίδιο τον Χριστό, αν το μέλος δεν ζητήσει βοήθεια από τον οργανισμό ώστε να θεραπευτεί μόνο του χρησιμοποιούμε φάρμακα (π.χ. προσευχή να παρέμβει ο Χριστός και καλοπροαίρετη κριτική). Και, αν κι αυτά δεν αποδώσουν, προχωρούμε σε αφαίρεσή του. Και πάλι όχι επειδή δεν αγαπάμε το συγκεκριμένο μέλος, αλλά προκειμένου και το ίδιο να βοηθήσουμε να συναισθανθεί την αρρώστια του και να ζητήσει μόνο του βοήθεια για να θεραπευτεί, αλλά και τα υπόλοιπα μέλη να μην πάθον ζημιά.
    Όσο για τον υγιή οικουμενισμό που αναφέρεις, συγχώρησέ με, αδελφέ μου, όμως όχι μόνο συλλείτουργο, αλλά ούτε συμπροσευχή επιτρέπεται να γίνεται ούτε καν συχνή επαφή πρέπει να υπάρχει, σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας.
    Όχι επειδή κινδυνεύει ο Χριστός ή η Νύμφη Του, η Αληθινή Εκκλησία, ούτε απλώς και μόνο επειδή αποτελεί εντολή των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, αλλά επειδή κινδυνεύουμε εμείς να πάθουμε ζημιά.
    Οι γεμάτοι αγάπη Πατέρες δεν άφησαν εντολή επειδή ήταν φασίστες, αλλά επειδή γνώριζαν πολύ καλά την ανθρώπινη φύση και τις αδυναμίες της και ήθελαν να μας προστατεύσουν.
    Ο Άγιος Νικόδημος έχει γράψει πως το στουπί, ακόμη κι αν είναι βρεγμένο, όταν μείνει δίπλα στη φωτιά στεγνώνει και στο τέλος «αρπάζει» και καίγεται.
    Συμφέρει, κλείνοντας τα μάτια στις θεόπνευστες συμβουλές των Αγίων Πατέρων και στην πείρα τους στον πόλεμο εναντίον των παθών, να κάνουμε ό,τι φαίνεται σωστό σε μας, να κάνουμε, δηλαδή, το δικό μας θέλημα, διακινδυνεύοντας έτσι τη σωτηρία των ψυχών μας;

  28. @ stinathina,

    τελικά αλληλοκατανοηθήκαμε….

    @ intv.gr,

    ευχαριστούμε πολύ!

    @ Μisha,

    θα συμφωνήσω μαζί σου ότι δεν κατέβηκε πολύς κόσμος αυθόρμητα στην «Τριών συμμάχων». Το δε κλείσιμο των σχολείων ήταν τελικά μια πατάτα!!!

    @ Theoprovlitos,

    μάλλον συντονιστήκαμε μ’ αυτό το ζήτημα!!!

    Όλο το «ρεζουμέ» με τα παραδείγματα που αναφέρεις είναι αφ’ ενός στην αρχική ατάκα σου:

    «… υπαρχει αιρετικος και υγειης Οικουμενισμος…»

    και αφ’ ετέρου στο κλείσιμό σου:

    «… στην μεν πρωτη περιπτωση βλεπω ενα σιχαμερο οικουμενισμο υπο την ανοχη του Βαρθολομαιου και ας μιλαμε για “Ορθοδοξους” ιερεις ενω στην δευτερη περιπτωση δεν εχω κανενα προβλημα ακομα και συνεργασιας με Ρωμαιοκαθολικους σε ολα τα επιπεδα πλην των δογματικων…»

    Προσυπογράφω!!!

    @ Evagelos,

    και ο δικός μου λογισμός παρόμοια πράγματα μου λέει!!!

    «… Όταν σε μέλος κάποιου σώματος εμφανιστεί αρρώστια, ο οργανισμός αποβάλλει τα υγιή μέλη για να μην κολλήσουν ή πολεμάει την αρρώστια του πάσχοντος μέλους -ούτε καν το ίδιο το μέλος; ….Και, αν κι αυτά δεν αποδώσουν, προχωρούμε σε αφαίρεσή του. Και πάλι όχι επειδή δεν αγαπάμε το συγκεκριμένο μέλος, αλλά προκειμένου και το ίδιο να βοηθήσουμε να συναισθανθεί την αρρώστια του και να ζητήσει μόνο του βοήθεια για να θεραπευτεί, αλλά και τα υπόλοιπα μέλη να μην πάθον ζημιά….»

    Όσο για το

    «… όμως όχι μόνο συλλείτουργο, αλλά ούτε συμπροσευχή επιτρέπεται…»

    ,

    γενικώς το αποδέχομαι μέχρι ενός σημείου.

    Θέτω δηλαδή το ερώτημα: Οι σημερινοί παπικοί αφου δεν είναι καν χριστιανοί, και είναι αβάπτιστοι, δεν μπορούν να κάθονται στον πρόναο ή αφού ο κυρίως ναός λειτουργεί ως πρόναος για εμάς, δεν μπορούν να βρίσκονται εκεί μέχρι τα «θύρας»;;;

  29. @Evangele

    Νομιζω πως πολλοι απο εμας αν δεν συμφωνουσαμε με αυτα που λες θα είχαμε γινει προ πολλού Παλαιοημερολογιτες. Αυτοι οι καημενοι εκει την πατανε.

    Τωρα περι συχνωτισμου με τους ετεροδοξους εχεις δικιο πως ειναι επιφοβος αλλα οχι και τοσο εαν εμεις ξερουμε καλα που παταμε και εαν κατα βαθος προσεγγιζουμε τον αλλο με ιεραποστολικη διαθεση προκειμενου να τον πλησιασουμε. Στην πραξη καποια πραγματα δεν μπορουν να αποφευκτουν. Οπως για παραδειγμα να σε καλεσει στο σπιτι της μια χριστιανη ετεροδοξη ψυχη και να κανει προσευχη πριν το τραπεζι. Ενα πατερ ημων ας το πουμε κι ας πεσει χαμω.

    Το θεμα ειναι να εχουμε εμεις πρωτα μεσα μας και κατοπιν εξω μας κοκκινη γραμμη την οποια δεν υπερβαινουμε. Η συμβιωση ομως μεταξυ ετεροδοξων ή και αλλοδοξων ειναι αναποφευκτη και κοινο έδαφος καθως και γεφυρες επικοινωνιας πρεπει να βρισκονται.

    Αυτα τα ορια ειναι το ζητουμενο και χρειαζεται διακριση και σοφια.

  30. @Μανιταρι

    Η τελευταια σου σημειωση προς τον Ευαγγελο με βρισκει απολυτως σύμφωνο. Μεχρι και μερικες μονες του Αγιου Ορους εχουν ξεφυγει σε αυτο και δεν δεχονται ετεροδοξους ουτε στην Τραπεζα, την στιγμη που η Εκκλησια μας εχει θεσπισει ευχες και προσευχες μεχρι και για τα… ζωντανά.

    Ξερω περιπτωση ετεροδοξων που πηγαν στο Ορος με πραγματικο ενδιαφερον για την Ορθοδοξια και εφυγαν σκανδαλισμενοι και πικραμενοι. Και δεν πηραν ουτε γευση απο Αγιορειτικη ακολουθια. Ευτυχως (για να πουμε και εναν καλο λογο) οι Βατοπαιδινοι δεχονται τους ΠΑΝΤΕΣ με αγαπη.

    Ετυπωση μου κανει που μερικες μονες Φιλοθεϊτικης γραμμης δεν δεχονται ετεροδοξους στις ακολουθιες ενω τουναντιον ο παραδοσικαος π.Στεφανος Αναγνωστοπουλος και πνευματικοπαιδι του γ.Εφραιμ της Φιλοθεου στο βιβλιο του «Εμπειριες απο την Θεια Λειτουργια» αναφερει οπως και εσυ οτι η… κοκκινη γραμμη ειναι στην Λειτουργια το «τας Θυρας».

    Απο τον προναο μπορουν να παρακολουθουν ολες τις αλλες ακολουθιες και εαν επιθυμουν να προσευχονται στον Θεο τους ή στον Θεο μας που αναρωτιεμαι εαν ειναι τελικα διαφορετικος. Διαφορετικες ειναι μαλλον οι ιδιοτητες που οι ανθρωποι του αποδιδουν.

  31. Έλαβα από τον αδελφό Παναγιώτη Σημάτη την παρακάτω επιστολή:
    Ζήτησα από τον αδελφό να μου τη στείλει στο μονοτονικό για να ανέβη σε σελίδα και κύριο ποστ.

    Μέχρι τότε μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ σε πολυτονικό:

    Πρὸς τὸ : manitari.tou.bounou @ gmail.com:

    Παρακολούθησα στὸ μπλόγκ σας τὴν κριτικὴ καὶ τὴν ἀνταλλαγὴ ἀπόψεων γύρω ἀπὸ ὅσα συνέβησαν πρὶν καὶ μετὰ τὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου «Ἡ Πατερικὴ στάση στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους καὶ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος».

    Παρακολουθῶ, ἐπίσης, τὴ συνέχεια τῆς συζήτησης, μὲ ἀναφορὰ στὸν «π. Ἰουστῖνο Πόποβιτς καὶ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο». Βέβαια, ὁ ἀντίλογος ἕπεται τοῦ λόγου, στὴν περίπτωση ὅμως αὐτὴ προηγήθηκε, ἀφοῦ οἱ ἀπόψεις μου ἦσαν ἄγνωστες στοὺς (ἐπι)κριτές μου.

    Ἐν τούτοις στέλνω τὶς θέσεις ποὺ ἐκτέθηκαν στὴν παρουσίαση τοῦ παραπάνω βιβλίου γιὰ ἐνημέρωσή σας, καὶ ἂν κρίνετε, τὴν παράθεση μέρους ἢ ὅλου τοῦ κειμένου, γιὰ τὴν ἐνημέρωση ὅσων σᾶς παρακολουθοῦν.

    Ὁ προβληματισμὸς ἀπὸ τὶς θέσεις τῶν Πατέρων, ποὺ ἐπιτυχῶς ἢ ἀνεπιτυχῶς παρουσιάζω, πάντα εἶναι γόνιμος.
    Μὲ ἐκτίμηση
    Σημάτης Παναγιώτης

    UPDATE, 6-11-08, 24.00:

    Η επιστολή ήδη αντικαταστάθηκε στο μονοτονικό στην πιο πάνω σελίδα. Ευχαριστώ τον Παναγιώτης Σημάτη. Μπορείτε εκεί να σχολιάζετε.

  32. @ΜτΒ

    Γράφεις: «Οι σημερινοί παπικοί αφου δεν είναι καν χριστιανοί, και είναι αβάπτιστοι, δεν μπορούν να κάθονται στον πρόναο ή αφού ο κυρίως ναός λειτουργεί ως πρόναος για εμάς, δεν μπορούν να βρίσκονται εκεί μέχρι τα “θύρας”;;;»
    Μα για να το κάνουν αυτό θα πρέπει να δείξουν ενδιαφέρον για την Ορθοδοξία και να γίνουν κατηχούμενοι. Αν γίνουν, θα πρέπει να ηχούν χαρμόσυνα και οι καμπάνες, επειδή κάποιοι ακόμη αδελφοί μας -ως παιδιά του Αδάμ και της Εύας- πρόκειται να λάβουν την ευκαιρία να αγωνισθούν για την κατά Χάριν θέωση! Άσε που μάλλον θα είναι πολύ θερμότεροι από μας…
    Αν πάλι θέλουν απλώς να παρακολουθήσουν, ποιος τους εμποδίζει να είναι στο Νάρθηκα;
    Όσο για τον κυρίως ναό, αν τους κατηχήσουμε με εκτπώσεις, προϊόντα εκπτώσεων θα τους καταντήσουμε κι αυτούς…
    Το ερώτημα είναι αν υπάρχουν ενδιαφερόμενοι κι αν ναι πόσοι είναι αυτοί.
    Μακάρι, βέβαια, να είναι δισεκατομμύρια, αλλά κάπως δύσκολο, δεν νομίζεις;

    @ Theoprovlitos

    Ποιο «Πάτερ Ημών…» να λέμε, αδελφέ μου, κι ας πέσει κάτω;
    Το δικό τους ή το δικό μας;
    Αν λέμε το δικό τους μήπως εμείς «πέφτουμε» κι όχι το «Πάτερ Ημών», επειδή έτσι κάνουμε Ομολογία Απιστίας κινούμενοι από κοσμική ευγένεια;
    Μήπως επιλέγουμε ν’ αρέσουμε μάλλον στους ανθρώπους παρά στον Θεό;
    Τώρα αν κατ’ οικονομίαν κάποιος πνευματικός επιτρέψει σε άνθρωπο που ζει σε άθεο περιβάλλον να κάνει παρέα με αιρετικούς, αυτό είναι άλλο!
    Και σε μένα είχε επιτρέψει κάποτε ο πνευματικός μου να εργάζομαι Κυριακές, επειδή υπήρχε πρόβλημα επιβίωσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα μπορούσα να το συνεχίσω για πάντα…
    Δεν νομίζω, δηλαδη, ότι μπορούμε να γενικεύουμε το κατ’ οικονομίαν μετατρέποντάς το σε κανόνα, διαστρεβλώνοντας έτσι την Αλήθεια που μας έδωσε ο Χριστός και βίωσαν οι Άγιοι Πατέρες…
    Γράφεις επίσης: «… περι συχνωτισμου με τους ετεροδοξους εχεις δικιο πως ειναι επιφοβος αλλα οχι και τοσο εαν εμεις ξερουμε καλα που παταμε και εαν κατα βαθος προσεγγιζουμε τον αλλο με ιεραποστολικη διαθεση προκειμενου να τον πλησιασουμε.»
    Συμφωνώ με την ιεραποστολική διάθεση και με την εν γένει προσπάθεια να κάνουμε τον άλλον να πλησιάσει. Αλλά να κάνουμε εκπτώσεις σε βασικούς άξονες της πίστης μας προκειμένου να τον κάνουμε να πλησιάσει; Πού είναι τότε η σταθερότητα στην Ορθή πίστη που θέλουμε να του διδάξουμε, πρωτίστως με το παράδειγμά μας κι όχι με ατέρμονες συζητήσεις που δεν οδηγούν πουθενά;
    Πού είναι ο αληθινός δρόμος προς τη σωτηρία που θέλουμε να του δείξουμε;
    Ή θα του δείξουμε μια ψεύτικη Ορθοδοξία μόνο και μόνο για να μην «λακίσει»;
    Αν είναι έτσι δεν τονν αφήνουμε στην ησυχί του; Χαμένος για χαμένος, ας μην τον πρήζουμε τουλάχιστον και χαθούμε και μεις…
    Όσο για το «ξέρουμε πού πατάμε», προσωπικά δεν έχω καν πλησιάσει σε τέτοια μέτρα. Γι’ αυτό φροντίζω να υπενθυμίζω στον εαυτό μου τον Άγιο Αντώνιο τον Μεγάλο, στον οποίο λίγο πριν παραδώσει το πνεύμα παρουσιάστηκε ο πονηρός και του είπε «Με νίκησες Αντώνιε» και ο Κορυφαίος του Ορθόδοξου Μοναχισμού απάντησε: «Όχι ακόμη»…

  33. φίλοι και αδελφοί

    θα συμφωνήσω εν γένει με την τοποθέτηση του Ευάγγελου.
    καταθέτω μια σχετική προσωπική εμπειρία:
    ο μακαριστός γέρων Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος είχε μια πηγαία, φυσική αγάπη προς πάντας ανεξαρτήτων των πιστευμάτων ενός εκάστου.
    έλεγε χαρακτηριστικά: «η καρδιά μου έχει μόνο εισόδους, δεν έχει εξόδους».
    κάποτε στο, τοτε νεοανεγειρόμενο, ησυχαστήριο τού υπήρξε ιδρυτής και πνευματικός πατήρ φιλοξενήθηκε για λίγο, ένας νεαρός Αιγύπτιος μονοφυσίτης.
    ο γέρων Επιφάνιος δεν του επέτρεψε να σταθεί στο μικρό παρεκκλήσιο κατά την διάρκεια της λειτουργίας, τηρώντας τους σχετικούς ιερούς κανονες και αυτός έμεινε σε ένα διπλανό δωμάτιο από όπου μπορούσε να ακούει τα τελούμενα.
    ΟΜΩΣ…
    μετά το «δι ευχών» ο γέροντας πήγε στο δωμάτιο, όπου βρισκόταν ο νέος αυτός και ΓΟΝΑΤΙΣΕ εμπρός του, ζητώντας συγγνώμη αν τον λύπησε, τηρώντας τους κανόνες, εξηγώντας του ότι η αγάπη του προς το πρόσωπο παραμένει αναλλοίωτη.
    νομίζω πώς μια τέτοια στάση καθαρίζει το τοπίο:
    και το αγαπητικό, φιλάδελφο ήθος διατηρεί και δεν δίνει αφορμή σε εκπτώσεις και απαράδεκτες θεολογικά συμμίξεις.

    και να προσθέσω: μού φαινεται άκρως υποκριτικό να μιλούν για αγάπη οι συγχρονοι οικουμενιστές, αυτοί που για το θέμα των Νέων Χωρών, ηγουν του «ιερού παγκαρίου» των, αφόρισαν ενώπιον τηλεοπτικών συνεργείων τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο.

  34. @ Misha

    Το μεγαλείο της εν Χριστώ αγάπης και κατά συνέπεια ταπεινοφροσύνης και διάκρισης που μόνο η εμπειρία της Ορθοδοξίας χαρίζει σε όσους έχουν φιλότιμο.
    Το θέμα είναι, το φιλότιμο αυτό πόσοι από μας θα το υιοθετήσουν, ώστε να ελκύσουν τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος…

  35. Εγω θα ελεγα να μην δαιμονοποιουμε τους αλλους. Δεν νομιζω να εχει την ευθυνη μιας αιρεσης καποιος που απλα ετυχε να γεννηθει Καθολικος σε ενα χωριο της Σικελιας και προσευχεται στον Χριστο και την Παναγια νυχτα μερα. Δεν μπορω να του πως «εσυ δεν εισαι καν Χριστιανος και σωσμενος επειδη καποιος καπου καποτε κοτσαρε το filioque». Ας μην ξεχναμε πως μεχρι πριν μερικες δεκαετιες οι ανθρωποι δεν γνωριζαν ουτε γραφη και αναγνωση. Με το filioque θα ασχολουντο; Αν καποιος ερωτησει μπορω να πω ευθαρσως τη γνωμη μου χωρις να προσβαλλω. Αλλα ειναι δυνατον να κανει κανεις ιεραποστολη πηγαινοντας στην πατριδα και το σπιτι του αλλου με το δακτυλο προτεταμενο και λεγονταςειστε ολοι αιρετικοι και θα πατε στην κολαση και μονο εγω δεν ειμαι; Ή να πηγαινεις σε τραπεζι και με αγενεια να σηκωνεσαι να βγαινεις απο το δωματιο μην τυχον και κολληση επανω σου αιρεση επειδη η σπιτονoικοκυρα ειναι καθολικη;

    Θα γινοντουσαν ποτε οι Ρωσσοι Ορθοδοξοι αν δεν τους ειχε επιτραπει η εισοδος στην Αγια Σοφια ως βαρβαρους; Και επι Τουρκοκρατιας τι γινοταν οταν Χριστιανοι και Μουσουλμανοι έτρωγαν στην ίδα Τραπεζα. Φανταζομαι αυτο θα γινοταν κατα κορον και οχι κατ αναγκη υποχρεωτικά.

    Αλλα και στην οικογενειά μου. Η γυναικα μου δεν θα γινοταν ποτε Ορθοδοξη αν στα μοναστηρια δεν της ειχαν επιτρεψει να παρακολουθησει ακολουθιες, ακομα και Θεαι Λειτουργια και μαλιστα ως το τελος. Δεν ειναι δικη μας δουλεια να βγαζουμε τους αλλους απο τον παραδεισο και να τους διωχνουμε απο την Εκκλησια επειδη ειναι διαφορετικοι απο εμας. Η Ορθοδοξια προσεγγιζεται με την καρδια και οχι διανοητικα. Και πως θα νοιωσει ενας ετεροδοξος ενα Θειο αγγιγμα στην καρδια αν δεν παρευρεθει πρωτα ο ιδιος προσωπικα σε ακολουθιες; Θα πιστεψει ετσι, επειδη του το λεμε εμεις;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: