• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,647 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Οκτώβριος 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Η κτήση καί η χρήση τής εκκλησιαστικής περιουσίας

 Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου, πρώτη δημοσίευση 21-9-2008

Τό θέμα τής εκκλησιαστικής περιουσίας έχει εξετασθή διεξοδικώς κατά καιρούς, επανέρχεται όμως συχνά στήν επικαιρότητα από πολλούς λόγους, είτε από σκανδαλώδεις συμπεριφορές Κληρικών, είτε από κομματικές-πολιτικές σκοπιμότητες.

Η αντιμετώπιση τού θέματος είναι πολύπλευρη καί στό άρθρο αυτό θά τονισθούν μερικά μόνον σημεία.

Κατ’ αρχάς, όταν ομιλούμε εδώ γιά Εκκλησία σέ σχέση μέ τήν περιουσία δέν τήν εννοούμε από θεολογικής καί πνευματικής πλευράς, αλλά από νομικής καί κοινωνικής. Έτσι εδώ δέν εννοούμε τήν Εκκλησία ως τόν Θεανθρώπινο οργανισμό, αλλά τά συγκεκριμένα Νομικά Πρόσωπα, ήτοι τήν Ιερά Σύνοδο, τίς Ιερές Μητροπόλεις, τίς Ενορίες καί τίς Μονές.

Μέ αυτήν τήν έννοια η Εκκλησία έχει περιουσία αφ’ ενός μέν γιά νά καλύψη τίς λειτουργικές της ανάγκες, αφ’ ετέρου δέ γιά νά ασκήση τό ποικίλο φιλανθρωπικό της έργο. Όσοι ασχολούνται μέ τήν διοίκηση τής Εκκλησίας γνωρίζουν ότι οι ανάγκες της είναι μεγάλες γιά νά λειτουργήσουν τά Γραφεία, νά είναι ανοικτοί οι Ιεροί Ναοί καί νά συντηρούνται, μερικοί από τούς οποίους είναι μνημεία πολιτισμού καί θά δαπανούσε τό Κράτος μεγάλα χρηματικά ποσά γιά νά τούς συντηρήση. Επίσης τό φιλανθρωπικό έργο τής Εκκλησίας είναι τεράστιο, αφού λειτουργούν γύρω στίς 200 Μονάδες προνοιακού χαρακτήρος καί γενικά πάνω από χίλια Ιδρύματα, όπως φαίνεται στό βιβλίο «Η μαρτυρία τής αγάπης» πού εξέδωσε η Ιερά Σύνοδος τής Εκκλησίας, καί επομένως η Εκκλησία είναι ο μεγαλύτερος φιλανθρωπικός φορέας στήν Χώρα μας.

Βέβαια, η εκκλησιαστική περιουσία προέρχεται από τά μέλη της καί πρέπει νά προσφέρεται στόν λαό-πλήρωμά της γιά τήν θεραπεία τών διαφόρων κοινωνικών πληγών. Αυτό εξασκείται στίς περισσότερες περιπτώσεις μέ υπευθυνότητα. Επίσης, τό μεγαλύτερο μέρος τής περιουσίας τής Εκκλησίας έχει διατεθή στήν κοινωνία. Αρκεί νά σκεφθή κανείς ότι όλα τά μεγάλα Ιδρύματα τής Αθήνας (Ακαδημία, Πολυτεχνείο, Μαράσλειος Ακαδημίας, Γεννάδειος Βιβλιοθήκη κλπ.) ,

αλλά καί πολλά Νοσοκομεία (Ευαγγελισμός, Αρεταίειον, Παίδων, Συγγρού, Λαϊκό, Γ. Γεννηματάς, κλπ) έχουν ανοικοδομηθή σέ χώρους πού παρεχώρησαν οι Ιερές Μονές, ιδιαιτέρως η Ιερά Μονή Πετράκη, καί όποιος είναι καλοπροαίρετος μπορεί νά τό διαπιστώση διαβάζοντας σχετικά κείμενα καί καταλόγους μέ τέτοιες κοινωνικές προσφορές.

Όμως μιά σημαντική παράμετρος τού θέματος είναι τό πώς αποκτά καί αυξάνει η Εκκλησία τήν περιουσία, πώς τήν διαχειρίζεται καί πώς τήν χρησιμοποιεί. Όπως σέ όλα τά θέματα έτσι καί σέ αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία ο τρόπος κτήσης καί χρήσης καί χωρίς αυτόν τά πάντα απαξιώνονται.

Μερικές φορές αυτό τό πώς δείχνει τήν απληστία διαφόρων Κληρικών, τήν νεοπλουτίστικη νοοτροπία τους, τά πάθη τής φιλαργυρίας καί τής φιλοκτημοσύνης, τήν καπιταλιστική διάθεση, τήν πολυτέλεια κλπ. Ο Max Weber στό περίφημο έργο του «Η προτεσταντική ηθική καί τό πνεύμα τού καπιταλισμού» έδειξε ότι ο ευσεβιστικός ατομισμός, ο προτεσταντικός ασκητισμός καί τό καθήκον γιά τό επάγγελμα, γενικότερα η ηθική τού Προτεσταντισμού γέννησε τό «πνεύμα» τού Καπιταλισμού πού είναι προϊόν τής ορθολογιστικής οργάνωσης τής επιχείρησης, καθώς επίσης είναι δημιούργημα τών συμβουλών πού δόθηκαν από πουριτανούς ηγέτες «νά θεωρήσουν ότι ο χρόνος είναι χρήμα», «ότι η πίστωση είναι χρήμα», ότι «η περιουσία είναι ευλογία Θεού» κλπ. Έγινε μεγάλη συζήτηση γιά τήν ανάλυση πού έκανε ο Max Weber, αλλά ο προβληματσμός παραμένει ότι ο Καπιταλισμός έχει μιά μεταφυσική κατοχύρωση.

Μπορεί προσωπικά νά φαίνομαι καθυστερημένος, αλλά δέν μπορώ νά κατανοήσω Ορθοδόξους Κληρικούς νά ασχολούνται μέ εμπορικές επιχειρήσεις, μέ μετοχές στό Χρηματιστήριο, μέ συσσώρευση πλούτου, μέ αγώνες γιά μιά «ρατσιοναλιστική λογική» τού χρήματος, μέ εμπορικές εταιρείες κλπ,

πού αποβλέπουν σέ μιά κοινωνική εξουσία καί δύναμη. Σέ μιά τέτοια περίπτωση τό Κράτος πρέπει νά θεωρή τούς Κληρικούς αυτούς ως εμπόρους καί νά τούς μεταχειρίζεται ανάλογα. Δέν είναι δυνατόν νά σέβεται κανείς τήν Εκκλησία καί ο σεβασμός αυτός νά επεκτείνεται καί σέ Κληρικούς πού διακρίνονται από τέτοιου είδους ακατανόητες, ακτιβιστικές καί ανορθόδοξες δραστηριότητες.

Εάν κανείς εξετάση τήν σύγχρονη εκκλησιαστική ζωή στήν Ελλάδα θά διαπιστώση ότι υπάρχουν πλούσιες Μητροπόλεις, Ενορίες, Μονές από τίς οποίες άλλες κάνουν φιλανθρωπικό έργο καί άλλες κατασπαταλούν τό χρήμα καί τίς προσφορές τών πιστών, αλλά υπάρχουν καί πτωχές Μητροπόλεις, Ενορίες καί Μονές πού δέν μπορούν νά ανταποκριθούν στά βασικά λειτουργικά καί φιλανθρωπικά έξοδά τους. Υπάρχουν δέ Μητροπολίτες πού καταθέτουν μέρος τού μισθού τους στό ταμείο τών Ιερών Μητροπόλεών τους γιά νά επιτελέσουν στοιχειωδώς τό έργο τους.

Γι’ αυτό δέν μπορεί νά γίνονται γενικεύσεις καί απλοποιήσεις, οι οποίες είναι αποσπασματικές καί επικίνδυνες. Ακόμη, είναι άδικο νά επιβληθή βαρύτατη φορολογία σέ Ιερούς Ναούς τής Επαρχίας, γιά τούς οποίους καταβάλλεται μεγάλος αγώνας γιά νά λειτουργήσουν καί νά συντηρηθούν, αλλά καί σέ Μονές πού ζούν από τήν προσωπική εργασία τών μοναχών, τό «εργόχειρό» τους, επειδή μερικές άλλες Μονές έχουν ιδρύσει εμπορικές Εταιρείες.

Ο Ντοστογιέφσκι στούς «Αδελφούς Καραμάζοφ» καί μάλιστα στό μονόλογο τού Ιεροεξεταστή ανέλυσε ανάγλυφα καί τραγικά τούς τρείς πειρασμούς τού Χριστού καί τής Δυτικής Εκκλησίας, πού είναι η αγάπη γιά τόν πλούτο, τήν δόξα καί τήν εξουσία, καί έδειξε ότι ο Χριστός νίκησε τούς πειρασμούς αυτούς,

ενώ η Δυτική Εκκλησία υπέκυψε σέ αυτούς. Τό ερώτημα πού έθεσε ο Ιεροεξεταστής στόν Χριστό είναι: «ευτυχία ή ελευθερία» καί έδωσε προτεραιότητα στήν ευτυχία τών ανθρώπων σέ βάρος τής ελευθερίας τους. Εντελώς κυνικά είπε στόν Χριστό ότι η Εκκλησία (η Δυτική) διόρθωσε τό δικό Του έργο καί κατά τρόπο ανάλγητο τού είπε: «Γιατί ήλθες λοιπόν τώρα νά μάς ενοχλήσης;». «Δίκασέ μας άν μπορείς καί άν τολμάς». «Μάθε πώς δέν σέ φοβάμαι».

Σκέπτομαι: Μήπως καί μερικοί ορθόδοξοι Κληρικοί σήμερα έχουν τήν αίσθηση ότι διορθώνουν μέ τίς πράξεις τους τό έργο τού Χριστού καί μάλιστα θεωρούν τόν Χριστό «ενοχλητικό» καί «επιζήμιο» γι’ αυτούς καί δέν Τόν φοβούνται, γιατί απέκτησαν εξουσία καί χρήμα πού Εκείνος αποποιήθηκε;

(Δημοσιεύθηκε στήν Εφημερίδα «Τό Βήμα» τής Κυριακής 21-9-2008)

ΠΗΓΗ: Εκκλησιαστική Παρέμβασις, Σεπτέμβριος 2008,

http://www.parembasis.gr/2008/08_09_01.htm

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις ανήκουν αποκλειστικά στο ΜτΒ, αντί εισαγωγής ή άλλου σχολίου….  Κρατήθηκε η ορθογραφία της Πηγής.

Advertisements

11 Σχόλια

  1. ο π. Ιερόθεος βιώνει εκ του σύνεγγυς στην Μητρόπολη του το καρκίνωμα του «ορθόδοξου καπιταλισμού», γι αυτό μπορεί και διακρίνει εύκολα τις παθολογικές καταστάσεις.

    σήμερα το Βημα δημοσιευέι ενα ακόμη άρθρο του, επί του ιδίου θέματος που ταλανίζει την δημόσια ζωή της χώρας του τελευταίους μήνες

    tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=15490&m=A56&aa=2

  2. @ Misha,

    Νομίζω ότι δεν είναι μόνο η βίωση – θα «μπορούσε να συμφωνήσει» και να παίρνει και ένα μέρος για τη .. φτωχή Μητρόπολή του και τις φιλανθρωπίες – αλλά και η πίστη – θεολογία του, που είναι σαφώς ορθόδοξη…

    Έτσι λοιπόν ας απολαύσουμε – με δικές μου υπογραμμίσεις – ολόκληρο το άρθρο του, αφού φαίνεται να είναι συνέχεια του προηγούμενου:

    Η ιδεολογία του καπιταλισμού

    ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ κ. ΙΕΡΟΘΕΟΣ

    Στην ανθρωπότητα σήμερα επικρατούν δύο κυρίαρχες στάσεις ζωής που μετατρέπονται σε δύο ιδεολογίες, ήτοι ο δυτικός ατομικισμός και ο ανατολικός κολεκτιβισμός. Στον δυτικό ατομικισμό, που χαρακτηρίζεται ως φιλελευθερισμός, κυριαρχεί η ελευθερία του ατόμου και ο ανταγωνισμός εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, ενώ στον ανατολικό κολεκτιβισμό επικρατεί η κυριαρχία του κράτους, που υπονομεύει την ελευθερία του ανθρώπου. Και στις δύο περιπτώσεις καταστρατηγείται ο άνθρωπος ως πρόσωπο και η ανθρώπινη κοινωνία, ως κοινωνία προσώπων.

    Τα δύο αυτά συστήματα ζωής και ιδεολογικά πρότυπα εκφράζονται στην κοινωνική πραγματικότητα. Ο φιλελευθερισμός κυριαρχεί στη Δύση και ως κέντρο έχει την Αμερική, τη «Μέκκα» της παγκοσμιοποίησης, και ο κολεκτιβισμός εκφράσθηκε στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, αλλά εν πολλοίς και σε χώρες της Απω Ανατολής.

    Και στις δύο περιπτώσεις κυρίαρχη θέση κατέχει το κεφάλαιο και απλώς διαφοροποιείται στο ποιος το κατέχει και το διαχειρίζεται. Στον φιλελευθερισμό το κεφάλαιο καταλήγει στους λίγους και κινείται εν πολλοίς ανεξέλεγκτα, με την αρχή της αυτορρύθμισης της αγοράς, ενώ στον κολεκτιβισμό-κομμουνισμό το κεφάλαιο κρατικοποιείται. Και στις δύο περιπτώσεις ο απλός λαός βασανίζεται, με τη διαφορά ότι αυτό το βάσανο προέρχεται άλλοτε από την ολιγαρχία μερικών μεγιστάνων του πλούτου και άλλοτε από το αδηφάγο κράτος. Ετσι, ο καπιταλισμός-κεφαλοκρατία δείχνει παντού το σκληρό πρόσωπό του.

    Εχει διατυπωθεί η άποψη ότι ο καπιταλισμός είναι δημιούργημα του δυτικού ατομικισμού και κυρίως της προτεσταντικής ηθικής, όπως απέδειξε ο Max Weber, και αποβλέπει στη συσσώρευση του πλούτου από τους λίγους, ενώ ο μαρξισμός που προήλθε από τις απόψεις του Marx είναι αντίδραση στον καπιταλισμό και ενδιαφέρεται για το κοινωνικό σύνολο. Στο βάθος τους όμως και τα δύο αυτά συστήματα είναι γεννήματα της ίδιας δυτικής μεταφυσικής, αφού ο Μαρξ ήταν Γερμανοεβραίος και μεγαλωμένος στη Δύση και οι θεωρίες του γεννήθηκαν στον δυτικό «χώρο», αλλά μεταφέρθηκαν στην Ανατολή, γιατί εκεί προϋπήρχε η πρακτική του Ορθοδόξου Χριστιανισμού με τις αρχές της κοινοκτημοσύνης και της κοινοχρησίας και έτσι μπορούσαν να εφαρμοσθούν.

    Στις ημέρες μας είδαμε την κατάρρευση και των δύο αυτών συστημάτων, αλλά και ιδεολογιών. Στην περίοδο 1989-1991 κατέρρευσε ο κολεκτιβισμός-κομμουνισμός στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, όπου κυριαρχούσε η εξουσία του κράτους στην κοινωνική, οικονομική ζωή των ανθρώπων, και στις ημέρες μας ζούμε την κατάρρευση του φιλελευθερισμού με τη νοοτροπία της ελεύθερης αγοράς και της αυτορρύθμισης της αγοράς που λειτουργεί εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Βεβαίως πρέπει να σημειωθεί ότι η χρεοκοπία του κομμουνισμού δεν μπορεί να θεωρηθεί δικαίωση του καπιταλισμού, όπως και η κατάρρευση του καπιταλισμού δεν προσμετρείται στον κομμουνισμό. Είναι αποτυχία της ιδεολογίας του κεφαλαίου, που αγνοεί τη φτώχεια των ανθρώπων.

    Πάντως και τα δύο αυτά συστήματα είναι αντίθετα με την ορθόδοξη διδασκαλία στην τελεία της έκφραση, αφού ούτε ο φιλελευθερισμός ούτε ο μαρξισμός, ως ιδεολογίες και κοσμοθεωρίες, μπορούν να γίνουν αποδεκτοί από την Ορθόδοξη Παράδοση, στην οποία γίνεται ευρύτατος λόγος για την αποφυγή του πάθους της φιλαργυρίας, αλλά και για τη βίωση της αγάπης προς τους αδελφούς, κυρίως σε αυτούς που υποφέρουν. Ο συνδυασμός αγάπης και ελευθερίας επιλύει το όλο πρόβλημα, αφού η ελευθερία του ατόμου-προσώπου χωρίς την αγάπη οδηγεί στον άκρατο φιλελευθερισμό και η αγάπη του συνόλου χωρίς την ελευθερία του προσώπου καταλήγει στον άκρατο κολεκτιβισμό.
    Βέβαια, προλαμβάνοντας κάποια αντίρρηση θα σημειώσω ότι το κακό είναι πως η ιδεολογία του καπιταλιστικού συστήματος, με τις δύο μορφές του, του ατομικού και του κρατικού, σε μερικές περιπτώσεις επηρέασε και επηρεάζει τη ζωή μερικών ορθοδόξων κοινοτήτων.

    Αυτό το διακρίνουμε και σε μερικά σύγχρονα μοναστήρια, τα οποία ενώ θα έπρεπε να είναι πρότυπα κοινοβιακής ζωής και αναβίωση της πρώτης κοινότητας των Ιεροσολύμων, παρά ταύτα όμως λειτουργούν στο πρότυπο του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος και θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε αυτό το φαινόμενο «ορθόδοξο καπιταλισμό». Ενώ οι μοναχοί επαγγέλλονται και ζουν κατά βάση την αρετή της ακτημοσύνης και κοινοκτημοσύνης, εν τούτοις συγκεντρώνουν, καλώς ή κακώς, κτήματα και χρήματα για τα μοναστήρια και «ρισκάρουν» παίζοντας με αυτήν την περιουσία, χρησιμοποιώντας όλους τους καπιταλιστικούς-φιλελεύθερους τρόπους για την αύξησή της. Δηλαδή, οι μοναχοί προσπαθούν να ζουν πτωχικά μέσα σε μοναστήρια που είναι πλούσια και αναπτύσσουν κοινωνική και πολιτική δύναμη.

    Αυτή η κατάσταση μού θυμίζει μερικές ανατολικές χώρες, όπως για παράδειγμα τη Ρουμανία, όπου, ενώ ο λαός πεινούσε, ζούσε έστω και ακούσια κάποια ακτημοσύνη, οι άρχοντές της πλούτιζαν και κατασκεύαζαν μεγαλόπρεπα ανάκτορα-παλάτια (βλέπε Τσαουσέσκου). Αυτή, όμως, η νοοτροπία δεν ευνοείται ούτε από τη διδασκαλία της Εκκλησίας και του ορθοδόξου μοναχισμού, που θέλει τον μεν μοναχό ακτήμονα, τα δε μοναστήρια τόπους φιλανθρωπίας, αγάπης και ποικιλοτρόπου θεραπείας. Οι Ιερές Μονές στην Ορθόδοξη Παράδοση είναι πνευματικά θεραπευτήρια.

    Πρέπει εμείς οι κληρικοί και μοναχοί να καταλάβουμε ότι κάθε νόμιμο δεν είναι και ηθικό, αλλά και κάθε ηθικό, με τους κανόνες της κοινωνικής ηθικής, δεν είναι ορθόδοξο, από την άποψη ότι η ορθόδοξη ευαγγελική ηθική διαφέρει από την κοσμική ηθική, και είναι στην πραγματικότητα ασκητική. Δεν μπορούμε να κατακρίνουμε μόνο τη συσσώρευση των υλικών αγαθών από τα ιδιαίτερα πρόσωπα, αλλά πρέπει να καταδικάζουμε και τη συγκέντρωση των υλικών αγαθών από «εκκλησιαστικές κοινότητες» για επίδειξη καθώς επίσης και να στιγματίζουμε τη συμμετοχή των εκκλησιαστικών προσώπων και κοινοτήτων στα παιχνίδια του καπιταλιστικού συστήματος και της φιλελεύθερης ή νεοφιλελεύθερης αγοράς.

    Εμείς οι χριστιανοί, ιδίως οι κληρικοί και μοναχοί, πρέπει να φανερώνουμε στην πράξη αυτά που πιστεύουμε και κηρύττουμε, ειδάλλως θα είμαστε ανειλικρινείς και υποκριτές. Πρέπει να αποδιώκουμε τον πειρασμό να διακατεχόμαστε από ιδιότυπη χριστιανική καπιταλιστική ιδεολογία.

    Το ΒΗΜΑ, 19/10/2008 , Σελ.: A56, Κωδικός άρθρου: B15490A562, ID: 297756

    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=15490&m=A56&aa=2

  3. «Πρέπει εμείς οι κληρικοί και μοναχοί να καταλάβουμε ότι κάθε νόμιμο δεν είναι και ηθικό, αλλά και κάθε ηθικό, με τους κανόνες της κοινωνικής ηθικής, δεν είναι ορθόδοξο»….

    Πως τολμά να διαψεύδει τη Δεξιά του Κυρίου!

    Άνευ πλάκας, θετικό άρθρο, αλλά έχω την εντύπωση ότι «Στου Κουτσού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα».

    Επίσης, ο αρθρογραφών λέει τι ΔΕΝ πρέπει να γίνει (φορολογία εκκλησίας – κερδοσκοπικές δραστηριότητες εκκλησίας), αλλά παραλείπει μια απτή πρόταση για την αξιοποίηση της περιουσίας που μαζεύτηκε (όπως μαζεύτηκε).

    Τι θα κάνετε δηλαδή, όταν «αποδιώξετε τον πειρασμό να διακατέχεσθε από ιδιότυπη χριστιανική καπιταλιστική ιδεολογία;;;»

    Αυτό είναι το κουμπί της Αλέξαινας – για μένα.

  4. @ Undantag,

    δεν θα συμφωνήσω μαζί σου τόσο εύκολα. Ο «λαός του Θεού» στην πλειοψηφία τους είναι λαϊκοί, επομένως εκεί παίζεται το παιχνίδι.

    Και εκεί υπάρχουν τοπικές κοινωνίες, πρωτοβουλίες, συνδικάτα, περιοδικά, κλπ. Ας βρεθούμε στη πράξη.

  5. @ ΜτΒ

    Εγώ πάλι συμφωνώ μαζί σου πολύ εύκολα!

    Όντως, το παιχνίδι (εμ)παίζεται σε ό,τι αφορά τους λαϊκούς… και μόνο σ’ αυτούς (και στις τοπικες κοινωνίες κτλ κτλ) δεν αναφέρθηκε ο δέσποτας – σαν να μην υπάρχουν, εκτός απ’ το ομιχλώδες και αμφισβητούμενο:

    «στην Ανατολή … προϋπήρχε η πρακτική του Ορθοδόξου Χριστιανισμού με τις αρχές της κοινοκτημοσύνης και της κοινοχρησίας και έτσι μπορούσαν [οι μαρξιστικές θεωρίες] να εφαρμοσθούν. ‘

    [ο κομμουνισμός επικράτησε στην ανατολή γιατί τα προηγούμενα καθεστώτα της ήταν πιο απάνθρωπα και πιο σάπια – και η Ορθοδοξία έπαιξε το ρόλο της σε αυτό:
    http://roides.wordpress.com/2008/10/17/contr_church_1917/%5D

    Μήπως λοιπόν το κουμπί είναι η παράκαμψη του μεσάζοντα – ιερέα – στην όποια φιλανθρωπία θέλει να επιτελέσει ο καλός χριστιανός; Και πιο άμεση δεν θα είναι η παρέμβαση, και ο «αμαρτωλός» ρασσοφόρος δε θα μπει στον πειρασμό της διαχείρισης;
    Την καλημέρα μου

  6. @ Undantag,

    τα εσωτερικά της εκκλησίας θα τα λύσουμε κυρίως εμείς.

    Στα υπόλοιπα ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν!!!

  7. Μάλιστα… μέσα στη διαφάνεια η απάντησή – ειλικρινά δεν το περίμενα!

    Εσείς; Ποιοί εσείς; Οι λαϊκοί; Μα αυτοί είναι χίλια κομμάτια και τάσεις, από το φονταμενταλιστικό στο σχεδόν προοδευτικό. Και πως;

    Τελειώνοντας, θα μου επιτρέψεις να σου πω ότι από τη στιγμή που τα εσωτερικά της εκκλησίας σας εξωκείλουν στην κοινωνία με το βορβορώδη τρόπο που το κάνουν τις τελευταίες βδομάδες, τα εσωτερικά της Εκκλησίας σας θα πρέπει να τα λύσει πρώτα η Δικαιοσύνη (αστική και ΠΟΙΝΙΚΗ) και μετά η πολιτεία (πλήρης χωρισμός).

    Μετά απ’ αυτό, σου επιστρέφω τις ευχές για πεδίον δόξης λαμπρόν – και καλό κουράγιο, αλλά τότε και μόνο τότε θα μου είναι τα εσωτερικά σας αδιάφορα.

    undantag

  8. Ωραίο άρθρο. Το έχω ξαναδιαβάσει. Ο Ναυπάκτου απο καιρό έχει περάσει προβλήματα με γνωστό μοναστήρι στην περιοχή του που ήθελε να κάνει «Καπιταλιστικό κέντρο» τον πνευματικό χώρο. Γι’αυτό τα λέει ξεκάθαρα και έξω απο τα δόντια.

    @undertag

    Εμείς οι πιστοί. Λαϊκοι τε και Ιερείς. Οσες τάσεις και να υπάρχουν είναι δικά μας οικογενειακά προβλήματα. Και σε μια οικογένεια υπάρχουν τάσεις.

    Η δικαιοσύνη να λύσει αυτά που την αφορούν. Οσο για την πολιτιεία: σιγά μην γίνει χωρισμός ποτέ! Τότε είναι που θα διαλυθεί το κράτος που χρησιμοποιεί την Εκκλησία για δεκανίκι του και την κρατα ΑΣΦΥΚΤΙΚΑ στην αγγαλιά του. Το ξέρουν αυτό όλοι οι κυβερνώντες και γι’αυτό δεν υπάρχει περίπτωση ούτε μία στο εκατομμύριο να κάνουν τον χωρισμό.

  9. @ Undantag,

    μάλλον δεν κατανόησες τι είπα.

    Όσα ζητήματα άπτονται αμέσως ή εμμέσως της Πολιτείας – και είναι αρκετά – αφορούν την πολιτεία: θεσμούς, συλλογικά υποκείμενα και πολίτες.
    Όσα αφορούν τη δικαιοσύνη, αντίστοιχα, με όρους δικαίου.
    Όσα είναι ενδοεκκλησιαστικά, αυτά είναι ενδο-εκκλησιαστικά με όρους εκκλησιολογικούς.

    Ζητήματα που αφορούν τοπικές κοινωνίες, συνδικάτα, περιβάλλον, κερδοσκοπία, ασφαλιστικό, παιδεία, υγεία και τα τοιαύτα, ήδη είμαστε μέσα.

    Μήπως έχουμε κάπου εκεί συναντηθεί; Μπορεί και ναι.

    @ Alexandros – Athoniths,

    χμ….. αμφιβάλλω για τις βεβαιότητές σου. Οι χωρισμοί είναι πολλών ειδών και όχι μόνο τα μοντέλλα που έχουμε στο κεφάλι μας!

  10. @manitari

    Εγώ να δεις πως αμφιβάλλω…χωρισμός πάντως όπως και να γίνει σίγουρο είναι πως θα πρέπει να σέβεται δικαιώματα περιουσίας της Εκκλησίας. Και είναι γνωστό πως αν κάτι τέτοιο γίνει το κράτος έχει να χάσει πάρα πολλά. Αν πάλι δεν σεβαστούν αυτά τα δικαιώματα υπάρχουν πάντα τα ευρωπαϊκά δικαστήρια και ούτε αυτό συμφέρει το κρατος. Σε κάθε περίπτωση «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα» , πάντοτε για το κράτος.

  11. @ Alexandros – Athoniths,

    όποιος (χριστιανός) σκέπτεται με βάση τα δικαστήρια, είναι πολύ πιθανόν να οδηγηθεί σε χασούρα από το πρώτο πειρασμό.

    Απελθέτω απ’ εμού αυτή αντίληψη ως κυρίαρχη. Εμένα δεν με ενδιαφέρει πρώτιστα το «κράτος» και δη το καπιταλιστικό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: