• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,824 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Σεπτεμβρίου 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Αυγ.   Οκτ. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Το φτωχό Βατοπέδι του Μαξίμου του Γραικού (του και αγίου)

Δυο νύξεις για το φτωχό Βατοπέδι, όπως το βίωσε ο (άγιος) Μάξιμος ο Γραικός. Για το Βίο[1] και Πολιτεία του εδώ (σύντομη).

Στο τέλος του ποστ προστέθηκε  και άλλος Βίος ως  UPDATE 1, 27-09-08, με τίτλο: Ο Ακτήμων Βατοπεδινός…

Θα σας παρουσιάσω τρία χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο «ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΓΡΑΙΚΟΣ Ο ΦΩΤΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ»[2], που φανερώνουν περίτρανα ποια είναι η παρακαταθήκη της παράδοσης του Βατοπεδίου. Μήπως ο άγιος Μάξιμος ο βατοπεδινός[3] τελικά  τάγραψε ΚΑΙ για τη σημερινή κατάντια;

Απόσπασμα 1ο

(ΠΕΡΙ ΕΓΓΑΜΩΝ που θέλουν να προσέλθουν στη μοναχική ζωή[4])

«…Επί πλέον ας μάθει ο άνθρωπος αυτός ότι η μοναχική ζωή, σ’ αυτόν που την επιθυμεί, δεν είναι τίποτε άλλο παρά επιμελής τήρησις των σωτηρίων εντολών του θείου και προσκυνητού Ευαγγελίου του Χριστού, τουτέστιν κάθε δικαοσύνη, κάθε έλεος και ευσπλαχνία και ανυπόκριτη αγάπη, ταπείνωσις καρδίας, πραότης, σωφροσύνη, περιφρόνησις του πλούτου του απολυμένου, της κοσμικής δόξης και τιμής και κενοδοξίας και απόρριψις κάθε πλεονεξίας.

Διότι αν κατορθώση αυτές τις αρετές στην κοσμική ζωή, με τρόπο ευάρεστο στον Θεό, δεν είναι μακρυά από την μοναχική πολιτεία.

Αυτός πάλι που φορά τα μοναχικά ενδύματα, εάν καταφρονή τις εντολές του Σωτήρος και τις παραδόσεις των Πατέρων, βαδίζει και πολιτεύεται απρεπώς και αναξίως προς αυτά (τα ενδύματα) μεθώντας πάντοτε και τρώγοντας αχόρταγα και φιλαργυρώντας πλεονεκτικά και τοκογλυφώντας με δόλο, ένας τέτοιος μόνο στα ρούχα διαφέρει από τον απλό λαϊκό, σύμφωνα με τον αποστολικό λόγο: «η περιτομή ουδέν έστι, αλλά η τήρησις εντολών του θεού» (Α΄ Κορ. 7, 19).

Απόσπασμα 2ο

(ΕΡΜΗΝΕΙΑ στην παραβολή της συκής[5])

«… Αλλά αντίθετα μάλιστα θα εύρης τώρα το τολμηρό: όλοι είναι έτοιμοι να τα αγοράσουν με μεγάλα δώρα, ώστε να ζουν πάντοτε με αργία και δόξα και κάθε ανάπαυση. Μου φαίνεται πως τώρα είναι καιρός να ειπώ τον λεχθέντα θείο λόγο: «πάντες εξέκλιναν» τουτέστιν από τον σωτήριο δρόμο των ευαγγελικών εντολών και αποστολικών και πατερικών παραδόσεων….

Ώ πως αξίως να θρηνήση κανείς το σκότος στο οποίο κατήντησε η γενεά μας!….

Οι δε δικοί μας ποιμένες έγιναν αναισθητότεροι των λίθων νομίζοντας να σώσουν τον εαυτό τους, ενώ θεληματικώς περιφρονούν και δεν κατανοούν την θεία φωνή, ….

Φοβερή αυτή η απειλή και παντός τρόμου πλήρης, ω τιμιώτατοι πιμένες!…»

Απόσπασμα 3ο

(ο μοναχός Μάξιμος γράφει στον τσάρο Βασίλειο Ιβάνοβιτς[6])

«… Για τη δική μου και των μετ’ εμού αδελφών επιστροφή στο Άγιο Όρος, για όλους ζητώ την χάρι να ευδοκήσεις να τους ελευθερώσεις από τις μακρές αυτές ταλαιπωρίες. Απόδωσε μας πάλι σώους και αβλαβείς στη σεπτή Μονή του Βατοπεδίου, όπου από καιρό μας περιμένουν και μας λαχταρούν κάθε ώρα, ….

Φάνηθι, λοιπόν, συνεργάτης του Χριστού για την σωτηρία μας, ο θερμότατος προστάτης της Εκκλησίας, και μνήσθητι της πτωχείας της ιεράς Μονής Βατοπεδίου, ένεκα της οποίας και έχουμε αποσταλεί και αναριθμήτους κινδύνους και κόπους έχουμε αναλάβει….».

Σημείωση: Κρατήθηκε η ορθογραφία του κειμένου, πλην πολυτονικού. Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τΜτΒ. Οι φωτογραφίες είναι δάνεια από το νετ.

UPDATE 1, 27-09-08, ώρα 10.15

Ο Ακτήμων Βατοπεδινός

Γράφει ο Κώστας Ράπτης – 23/09/2008

Κάποτε η πενία ήταν μοναχική αρετή…

Κατήγγειλαν την υλοφροσύνη της κατεστημένης Εκκλησίας και τη διαπλοκή της με την κοσμική εξουσία. Υποστήριξαν ότι η κατοχή γης από τις μονές αποτελούσε διαρκή εστία διαφθοράς και πρότειναν την επιεικέστερη αντιμετώπιση των αιρετικών, αντί για την παράδοσή τους στην σιδηρά χείρα του Κράτους. Το κίνημα των «Ακτημόνων» έφερε στα πρόθυρα του σχίσματος τη (ρωσική) Ορθοδοξία, μέχρι που έπεσε θύμα αμείλικτης καταστολής. Κυριότερος δε εκπρόσωπός του ήταν (ποιος θα το πίστευε σήμερα;) ένας Βατοπεδινός: Ο άγιος Μάξιμος ο Γραικός, που διέπρεψε στην αναγεννησιακή Ιταλία, κατέφυγε μοναχός στον Άθω, βρέθηκε να μάχεται εναντίον της αμάθειας στη Ρωσία, για να καταλήξει κρατούμενος σε ένα μπουντρούμι επί δεκαετίες.

Γόνος ισχυρής βυζαντινής οικογένειας προερχόμενης από τον Μυστρά, ο κατά κόσμον Μιχαήλ Τριβώλης γεννήθηκε περί το 1470 στην Άρτα και σπούδασε τα πρώτα γράμματα στην Κέρκυρα, κοντά στον λόγιο θείο του Μιχαήλ Τριβώλη και τον επιφανή δάσκαλο Ιωάννη Μόσχο. Σε ηλικία περίπου είκοσι ετών μετέβη στην Φλωρεντία, όπου φοίτησε κοντά στον ονομαστό φιλόλογο Ιανό Λάσκαρι καθώς και στην Πλατωνική Ακαδημία του Μαρσίλιο Φιτσίνο. Κατόπιν, συνεργάσθηκε στη Βενετία με τον Άλδο Μανούτιο, τον ονομαστό εκδότη των αρχαίων Ελλήνων κλασσικών. Τα πύρινα κηρύγματα του επίδοξου κοινωνικού αναμορφωτή Σαβοναρόλα φέρεται να συγκίνησαν ιδιαίτερα τον Μιχαήλ Τριβώλη, ο οποίος απογοητευμένος από το βίαιο τέλος του Δομινικανού μοναχού εγκατέλειψε τα πάντα και εκάρη μοναχός το 1507 στο Βατοπέδι, με το όνομα Μάξιμος.

Ο Σαβοναρόλα συγκίνησε τον Μιχαήλ Τριβώλη

Η ελπίδα του ήταν να περάσει τον υπόλοιπο βίο του στην αφάνεια, αφιερωμένος στη μελέτη και την προσευχή, όμως η μοίρα άλλα του επεφύλασσε. Το 1515 ο ηγεμόνας Βασίλειος Γ’ Ιβάνοβιτς της Μοσχοβίας ζήτησε από τον Πρώτο του Αγίου Όρους να σταλεί στη χώρα του ο λόγιος Βατοπεδινός μοναχός Σάββας, προκειμένου να αναλάβει τη διόρθωση των Σλαβονικών μεταφράσεων των λειτουργικών βιβλίων. Καθώς όμως ο Σάββας ήταν γέρος και άρρωστος, αντ’ αυτού εστάλη στη Ρωσία ο Μάξιμος, που επίσης έχαιρε μεγάλου κύρους στον Άθω.

Παλεύοντας με μία γλώσσα άγνωστη έως τότε σε αυτόν, αλλά έχοντας τη βοήθεια των ικανών γραφέων και μεταφραστών που έθεσε στη διάθεσή του ο ηγεμόνας, ο «Μακσίμ Γκριέκ», όπως έγινε γνωστός στη νέα του πατρίδα, σύντομα ολοκλήρωσε τη μεταγραφή του Ψαλτήρος και κατόπιν των Πράξεων των Αποστόλων, των Αποστολικών Κανόνων, των ομιλιών του Ιωάννου του Χρυσοστόμου κ.ά. Τα επίμονα αιτήματά του να του επιτραπεί η επάνοδος στη μονή της μετανοίας του, απορρίπτονταν από τον Βασίλειο, που του ανέθετε διαρκώς νέα καθήκοντα.

Όμως ο Μάξιμος δεν έμεινε απαθής παρατηρητής της ζωής στη Μοσχοβία και σύντομα βρέθηκε όχι μόνο να καταγγέλλει σε κείμενά του τις επικρατούσες προλήψεις και την κοινωνική αδικία, αλλά και να συνδέεται με προσωπικότητες όπως ο παραγκωνισμένος βογιάρος διπλωμάτης Ιβάν Μπεκλεμίσεφ και ο πρίγκηπας-μοναχός Βασσιανός Πατρικέγεφ. Τοποθετήθηκε έτσι, σύντομα ο Μάξιμος στην καρδιά της σύγκρουσης «Ακτημόνων» και «Κατεχόντων», που έμελλε να σφραγίσει την πορεία της Ρωσίας προς ένα ισχυρό συγκεντρωτικό κράτος.

Ορθόδοξο αντίστοιχο, τρόπον τινά, των «μικρών» Φραγκισκανών, οι Ακτήμονες (στα ρωσικά: Νεστιαζάτελι) έθεσαν εκ νέου το ερώτημα των σχέσεων θρησκείας, εξουσίας και ιδιοκτησίας, σε μία εποχή κατά την οποία το ένα τρίτο της ρωσικής γης ήταν μοναστηριακή περιουσία και οι κάτοικοί της εκκλησιαστικοί δουλοπάροικοι. Κυριότεροι εκφραστές της τάσης των Ακτημόνων, πριν από τον Μάξιμο των Γραικό, ήσαν οι «Ζαβόλγειοι» (δηλ. οι ερημίτες που είχαν εγκατασταθεί πέραν του Βόλγα, ορίου τότε της ρωσικής επικράτειας), με προεξέχοντα ανάμεσά τους τον Νείλο Σόρσκι.

Προς την «Τρίτη και Τελευταία Ρώμη»

Βασικός αντίπαλός τους, υπήρξε ο Ιωσήφ, ιδρυτής και ηγούμενος της ισχυρής μονής του Βολοκολάμσκ, ο οποίος υποστήριζε ένα καισαροπαπικό μοντέλο, που τον έκανε ιδιαίτερα αρεστό στους Μεγάλους Ηγεμόνες, οι οποίοι τον καιρό εκείνο προσπαθούσαν να εμπεδώσουν την εξουσία τους απέναντι στους περιφερειακούς πρίγκηπες. Στα ησυχαστικά κηρύγματα των Ακτημόνων, οι οποίοι ζητούσαν την επιστροφή στις παραδοσιακές μοναχικές αξίες της πενίας και της ταπεινοφροσύνης, ο Ιωσήφ αντέτασσε (προλειαίνοντας το έδαφος για το ιδεολόγημα της «Μόσχας ως Τρίτης και Τελευταίας Ρώμης») το «θεόσταλτο» της εξουσίας των τσάρων και την ανάγκη συνεργασίας της κοσμικής με την πνευματική εξουσία. Το πώς το εννοούσε αυτό, φάνηκε καθαρά όταν οι θιασώτες της αίρεσης του «Ζαχαρία του Ιουδαίου» στο Νοβγκορόντ οδηγήθηκαν στην πυρά, παρά τις εκκλήσεις του Νείλου Σόρσκι να επιστρατευθεί από την Εκκλησία η δύναμη του παραδείγματος και η χριστιανική συγχώρηση…

Ως υποστηρικτής των Ζαβολγείων στη διαμάχη τους με τους Βολοκολαμίτες και επικριτής των πολιτικών των ηγεμόνα Βασίλειου, ο Μάξιμος ο Γραικός δεν άργησε να πέσει σε δυσμένεια. Τον Μάιο του 1525, σε σύνοδο στην οποία προήδρευε ο ίδιος ο Βασίλειος Ιβάνοβιτς και χρέη εισαγγελέα εκτελούσε ο Μητροπολίτης Μόσχας Δανιήλ (πνευματικό τέκνο του Ιωσήφ), ο Έλληνας μοναχός κρίθηκε ένοχος για αίρεση, παραποίηση των Ιερών Γραφών, μαγεία, συνομωσία κατά του ηγεμόνα και κατασκοπεία για λογαριασμό του Τούρκου πρέσβυ και καταδικάσθηκε σε απομόνωση στη… Μονή Βολοκολάμσκ, όπου υποβλήθηκε σε βασανιστήρια και του απαγορεύθηκε να διαβάζει και να γράφει. Το 1531 ακολούθησε νέα καταδίκη του, με βαρύτερες κατηγορίες και του απαγορεύθηκε η Θεία Κοινωνία. Οι συνθήκες κράτησής του βελτιώθηκαν, όταν ο Μάξιμος μεταφέρθηκε στη Μονή Οτρότς του Τβερ, όπου ο επίσκοπος Ακάκιος του επέτρεψε την πρόσβαση στα βιβλία.

Παρά τις εκκλήσεις των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως και Αλεξανδρείας να επιτραπεί η επιστροφή του δύστυχου Αθωνίτη στο Βατοπέδι, ο Μάξιμος παρέμεινε φυλακισμένος επί 23 έτη. Απελευθερώθηκε το 1548 και αποσύρθηκε στη Μονή της Αγίας Τριάδας του Σεργκίεφ Ποσάντ όπου και πέθανε σε μεγάλη ηλικία το 1556.

Αργότερα, ανεγέρθηκε επί του τάφου του παρεκκλήσι, ενώ η επίσημη αγιοκατάταξή του έγινε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1988. Σε μία εντυπωσιακή άσκηση ισορροπίας, η Ρωσική Εκκλησία αναγνώρισε ως αγίους τόσο τον Ιωσήφ του Βολοκολάμσκ όσο και τον Νείλο Σόρσκι και τον Μάξιμο τον Γραικό, αν και τους τελευταίους με χαρακτηριστική καθυστέρηση μερικών αιώνων…

ΠΗΓΗ: http://www.skai.gr/master_story.php?id=94630


[1] Δείτε http://www.aboutbooks.gr/index.php?option=com_presentbook&id=73145

[2] Εκδόσεις «Αρμός», 1η έκδ.  1991

[3] «… Στην ένδοξη πορεία της µονής δεν έλειψαν και οι δύσκολες στιγµές, όπως οι επιδροµές και λεηλασίες Φράγκων πειρατών, Καταλανών (1307) και αργότερα οθωµανικών φύλων. Όµως αυτού του είδους οι κακοτυχίες δεν ανέστειλαν την αύξηση και προκοπή της µονής. Απεναντίας, κατά καιρούς υπό την κατοχή της περιήλθαν οι µονές Χαλκέως, Βεροιώτου, Ιεροπάτορος, Καλέτζη, Αγίου ∆ηµητρίου, Ξύστρου, Τριπολίτου, και Τροχαλά. Οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες επίσης δεν υστέρησαν σε γενναιοδωρία, ενώ δυτικοί ηγεµόνες στους µεταβυζαντινούς χρόνους ενδιαφέρθηκαν για την ακεραιότητα της µονής. Στα τέλη του 15ου αιώνα το Βατοπαίδι έθρεψε στους κόλπους του τον φωτιστή των Ρώσων άγιο Μάξιµο τον Γραικό…».

ΠΗΓΗ: http://www.mountathos.gr/active.aspx?mode=el{bd411147-5023-4059-9fe0-465e1657a77a}View

[4] (Τόμ Β΄, σελ. 236) και σελ. 150-151 στο προαναφερθέν βιβλίο.

[5] (Τόμ. Α΄, σελ. 138-141) και σελ. 162-164 στο προαναφερθέν βιβλίο.

[6] Σελ. 21 στο προαναφερθέν βιβλίο.

Advertisements

34 Σχόλια

  1. Mράβο σου. Αυτά θελουμε να διαβάζουμε διοτι αξίζουν
    εχουν το μετρο και την Αξία.
    Μάλον και για την σημερινή κατασταση τα έγραψε ο Αγιος

  2. Κάποια στιγμη ας τολμηθεί μια «έρευνα» να εντοπιστούν τα χρονικά όρια της παρακμής. θα έχει τουλάχιστον ενδιαφέρον!

  3. δεν ξέρω αν το έχετε δει ξανά το κείμενο που ακολουθεί.
    αν το θεωρείτε περιττό διαγράψτε το.

    πρόκειται για μια διορατική, κατά τη γνώμη μου, θεώρηση του ευρωπαϊκού αντιχριστιανισμού και αφορά και τα τεκταινόμενα των ημερών μας.
    προέρχεται από τον στάρετς Αρσένιο(βιβλίο έκδοσης Παρακλήτου) ο οποίος εκοιμήθη το 1970 μετά από πολλές δεκαετίες ταλαιπωριών σε φυλακές και εξορίες και αφορά μια συζήτηση του με συγκρατουμένους του για τα αίτια του ξεσπάσματος των κολλίγων στην τσαρική Ρωσία και τις ακόλουθες επαναστάσεις (Κερένσκυ και μπολσεβίκων):

    «Σάς άκουσα να κατηγορείτε την εξουσία, το σύστημα, τους ανθρώπους. Κι εμένα με κουβαλήσατε εδώ μόνο και μόνο για να βρείτε ένα σύμμαχο, πού θα σας βοηθήσει να ενοχοποιήσετε την άλλη πλευρά. Λέτε, λοιπόν, πως ο κομμουνισμός γκρέμισε εκκλησίες,φυλάκισε πιστούς, πολέμησε την Εκκλησία. Ναι, έτσι είναι.

    Ας εξετάσουμε όμως τα πράγματα συνολικότερα και βαθύτερα.

    Ας ανατρέξουμε σε όσα προηγήθηκαν. Πολύ πρωτύτερα ο λαός μας είχε χάσει την πίστη του, είχε περιφρονήσει την παράδοσή του, είχε λησμονήσει την ιστορία του, είχε αρνηθεί τα ιερά και τα όσιά του. Ποιος φταίει γι’ αυτό; Η τωρινή εξουσία; Εμείς φταίμε! Και τώρα θερίζουμε ότι σπείραμε…
    Ας θυμηθούμε, τι παράδειγμα έδιναν στο λαό οι διανοούμενοι, οι ευγενείς, οι έμποροι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, και προπαντός, τι παράδειγμα δίναμε εμείς, οι κληρικοί.
    Ήμασταν οι χειρότεροι απ’ όλους!
    Γι’ αυτό και των παπάδων τα παιδιά, βλέποντας μέσα
    στις οικογένειες τους την ανηθικότητα και τη φιλοχρηματία, γίνονταν οι πιο φανατικοί άθεοι, οι πιο μαχητικοί επαναστάτες
    . Πολύ πριν από την επανάσταση του 1917 ο κλήρος είχε χάσει κάθε δυνατότητα καθοδηγήσεως του λαού.

    Από το πλήθος των μοναστηριών της πατρίδας μας, μόνο πέντ’ έξι ήταν φωτεινοί φάροι του Χριστιανισμού και
    του πνεύματος: το Βάλαμο, η Όπτινα με τους μεγάλους στάρτσι, το Ντιβέγιεβο, το Σάρωφ και ίσως ένα – δύο ακόμα. Στα υπόλοιπα όχι μόνο την πίστη και την αρετή δεν συναντούσε κανείς, αλλά και σκανδαλιζόταν από το κοσμικό φρόνημα και την ανόητη επιδεικτικότητα.

    Τι μπορούσε να πάρει ο λαός από τέτοιους ρασοφόρους, από τέτοιους δήθεν εκπροσώπους του Θεού; Εμείς τον σπρώξαμε στην επανάσταση, γιατί δεν του δώσαμε το καλό παράδειγμα. Δεν του εμπνεύσαμε την πίστη, την αγάπη, την υπομονή, την ταπείνωση.

    Μην τα ξεχνάτε όλ’ αυτά, μην τα ξεχνάτε! Γι’ αυτό μας εγκατέλειψε τόσο εύκολα ο λαός.

    Γι’αυτό αρνήθηκε μαζί μ’ εμάς και το Θεό. Γι’ αυτό γκρέμισε τις εκκλησιές.
    Δεν μπορώ, λοιπόν, να κατηγορήσω την εξουσία, το σημερινό καθεστώς.

    Γιατί οι σπόροι της αθεΐας έπεσαν τότε στο έδαφος πού εμείς οι ίδιοι είχαμε προετοιμάσει με τα λάθη μας και τον ξεπεσμό μας. Αυτή ήταν η αιτία και η αρχή του κακού. Όλα όσα ακολούθησαν,ακόμα και τούτο το στρατόπεδο και το μαρτύριο μας και οι άσκοπες θυσίες τόσων αθώων ανθρώπων, δεν είναι παρά οι αναπόφευκτες συνέπειες. »

  4. @ collector,

    με τη δική σας συμμετοχή και τις ευχές σας προχωράμε.

    @ egolpion,

    ναι ναι. Το οφείλουμε σε όλους τους φτωχούς ασκητές, αλλά πλούσιους σε Πνεύμα που έζησαν Το (και όχι στο) Άγιο Όρος…

    @ Misha,

    Μα τι λές τωρα; να το σβήσω; Θα αστειεύσεσαι . Το κείμενο είναι καταπληκτικό!

  5. @ Misha

    Θα πάω το κείμενο στον πνευματικό μου να το διαβάσει, γιατί από το τηλέφωνο απέφυγε να πάρει θέση ανοιχτά.
    Θέλω να ελπίζω ότι το έκανε από διάκριση, με σκοπό να μην κολαστώ περισσότερο…
    Μήπως γίνομαι υπερβολικά καχύποπτος;
    Μακάρι να ήξερα…

  6. σήμερα ανακοινώθηκε πως η κυβέρνηση καταθέτει υπουργική απόφαση με την οποία προβλέπεται ανάκληση των υπουργικών αποφάσεων με τις οποίες το Δημόσιο αποδέχθηκε την κυριότητα της Μ. Βατοπεδίου στη λίμνη Βιστωνίδα και έγιναν οι ανταλλαγές του νερού της με τα διάφορα οικόπεδα-φιλέττα αξίας 1,5 δις ευρώ.

    σε συνδυασμό με το μπλοκάρισμα των λογαριασμών που προηγήθηκε, η φαρσοκωμωδία Vatopedi Real Estate Business μάλλον έλαβε τέλος.

    ας ελπίσουμε μιάς και δια παντός.

    ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ!

  7. […] , 15 […]

  8. Καλά μας δουλεύετε?

    Δηλαδή την εποχή του αγίου Μάξιμου (και όλων των δεκάδων αναγνωρισμένων βατοπαιδινών αγίων, από τότε που χτίστηκε μέχρι την εποχή μας, πχ. με τον άγιο Ιωακείμ τον Βατοπαιδινό τον 19ο αιώνα, ο οποίος ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙ ΗΤΑΝ ΠΛΟΥΣΙΟ, μπόρεσε με λεφτά του Βατοπαιδίου να σώσει την Ιθάκη από την πείνα), το Βατοπαίδι δεν είχε πάρα πολλές εκτάσεις (π.χ. την Βιστωνίδα)? Δεν είχε λεφτά? Ή μήπως δεν είχε όλα αυτά τα άγια κειμήλια που έχει και σήμερα?????
    Το Βατοπαίδι μάλλον είχε και περισσότερα τότε παρά τώρα, διότι ακόμα και τα φιρμάνια παραδέχονταν αυτά με τα οποία το σημερινό ψευτορωμέικο «σκανδαλίζεται» και «αγανακτεί»!!!!!!

    ΕΝΑ ΚΟΙΝΟΒΙΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ *ΠΡΕΠΕΙ* ΝΑ ΕΧΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ (ΝΑ ΔΕΧΕΤΑΙ ΔΩΡΕΕΣ, ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΠΙΖΝΕΣ ΚΛΠ)…. Και μόνο για να λειτουργήσει ένας τέτοιος φάρος, τα έξοδα είναι πολλά.

    ΓΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ,
    ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΠΟΥ 120 ΜΟΝΑΧΟΥΣ
    ΚΑΙ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ, ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ (ΟΜΙΛΩ ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ),
    ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ***ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ*** ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΕΣ
    ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΕΤΟΙΜΑΣΕΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΣΧΕΙ ΕΝΑ ΣΤΗΡΙΓΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ ΜΗΝΕΣ Ή ΧΡΟΝΙΑ ΟΠΟΥ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΗ.

    ΔΗΛΑΔΗ Ο ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΜΟΥ ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΕΧΤΙΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΝΗΣΙ (ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ)?

    Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ ΩΣ ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΜΠΙΖΝΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕ ΤΙΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΑΤΟΥΣΑΝ?

    Το ίδιο έκαναν και όλοι οι άγιοι ηγούμενοι και οι αγίες ηγουμένες που είχαν μεγάλα μοναστήρια…….

    ΜΑΓΚΙΑ ΤΟΥΣ! ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΘΑΙΡΕΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΑΓΙΟΥΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ «ΣΚΑΝΔΑΛΙΖΟΝΤΑΙ» (όπως αρέσκονται να λένε) ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟΙ?

    Μήπως και ο Χριστός έπρεπε να πει στην χήρα να ΜΗΝ ρίξει το δίλεπτό της στο γαζοφυλάκιο του Ναού?

    Καλά θα τρελλαθούμε τελείως?

    Άλλο ένα μικρό μοναστηράκι, ή μια αδελφότητα που ζει σε μια σκήτη, ή σε ένα κελλί, ή ένας ερημίτης, ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΚΟΙΝΟΒΙΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!!

    Ο γέροντας Εφραίμ είχε ΧΡΕΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟ να υπερασπιστεί την ιδιοκτησία της ΠΑΝΑΓΙΑΣ και να την αξιοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

    «Σε μένα ανήκει το χρυσάφι και το ασήμι, λέγει ο Κύριος ο Παντοκράτωρ» (Αγγαίος 2,8)

    Οι πατέρες στο Βατοπαίδι είναι ΑΣΚΗΤΕΣ. Ώρες και ώρες στον ναό, διακονήματα, λίγο και απλό φαγητό (που και αυτό το μοιράζονται με τους προσκυνητές, τους εργαζομένους κλπ), δουλειά στα χωράφια κλπ, διαρκής προσευχή, κομποσχοίνι, μετάνοιες μέχρι τα μεσάνυχτα, ελάχιστος ύπνος (το πολύ 2 ώρες το μεσημέρι και 3,5 ώρες την νύχτα, κυριολεκτικά)….

  9. @ VatopaidiFriend

    Ανοίξετε πρώτα τα σχόλια στο στημένο ιστολόγιό σας και μετά συζητάμε… φίλοι των golden boys μοναχών…

  10. Πάνω σε αυτό που γράφει ο άγιος Μάξιμος και εσείς παραθέτετε με μπολντ: «μεθώντας πάντοτε και τρώγοντας αχόρταγα και φιλαργυρώντας πλεονεκτικά και τοκογλυφώντας με δόλο»

    ΤΊ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ??????????????

    Ούτε μέχρι χορτασμού δεν τρώνε οι άνθρωποι………………

  11. Πες τα VatopaidiFriend. O Μανιταροστρούμφ λέει ότι σαχλαμάρες θέλει γιατί δεν ξέρει τι να πει με αυτό που του είπες… Καλύτερα φίλος των golden boys παρά φίλος του Βαλιανάτου όπως ο Μανιτάρης. Και άμα είχε σχόλια στο Vatopaidi όλοι θα είχε γεμίσει η ιστοσελίδα από μύκητες…

  12. Συμπέρασμα: Το Βατοπαίδι του αγίου Μάξιμου του Γραικού δεν ήταν φτωχό κι ούτε θα ‘πρεπε να είναι. Γιατί να είναι? Για να μην «σκανδαλίζονται» τα ταγκαλάκια?

  13. @VatopaidiFriend
    Αγνοείς την σχετική θεολογία, αδελφέ μας… Κατά συνέπεια, δεν μπορείς να κατανοήσης… Αλλά με εντυπωσιάζει πάρα πολύ που δεν γνωρίζεις τι σημαίνει «τοκογλυφία», «τοκισμός», κατά των οποίων οι κομπλεξικοί, κατ’εσέ, Πατέρες, όπως ο Άγιος Γρηγόριος επίσκοπος Νύσσης και μικρότερος αυτάδελφος του Μεγάλου Βασιλείου κ.π.α. έγραφαν πύρινους λόγους και για τους οποίους τοκιστές ένας άλλος Πατέρας είχε πη, ότι εάν δεν υπήρχαν αυτοί, δεν θα υπήρχε η (επαισχυντη και θεοβδέλυκτη) αδικία και διαίρεση σε πλούσιους και φτωχούς…

    Δυστυχώς είναι μεγάλα θέματα αυτά…

    Και παρακαλώ να μην λερώνετε ορισμένοι τον καταδικασθέντα, επειδή ακριβώς καταδίκαζε με σφοδρότητα την εξαρτημένη εργασία καπιταλιστικού τύπου και εκμετάλλευση υπό των/κάποιων ρωσικών μοναστηριών εργατών/δουλοπαροίκων, Άγιο Μάξιμο τον Γραικό… Ούτε οι λοιποί Άγιοι έχουν σχέσι ουδεμία με το προκείμενο. Η διεκδίκηση του χριστιανικά και όχι νομικά δικαίου είναι ένα τελείως διαφορετικό πράγμα από την «εξαγωγή χρημάτων» με αδικίες και ΌΧΙ με τους κόπους εκάστου, όπως έλεγε ο Πατροκοσμάς.

    Έρρωσθε…

  14. «Φιλαλήθη», δεν ξέρεις να διαβάζεις? Υπερασπίστηκα την τοκογλυφία????

  15. Όσο για την «στημένη ιστοσελίδα μας»…. Οι εχθροί της Μονής Βατοπαιδίου λένε ό,τι λένε διαρκώς και από παντού, και μόνο αυτοί ακούγονται στην χώρα μας, το «ψευτορωμέικο». Γιατί να μην πούμε και μεις την άποψή μας, χωρίς να γεμίσει η σελίδα μας βλασφημίες από κάθε αντίχριστο. Φαντάζεσαι τί θα γινόταν?? Με την ίδια λογική, γιατί δεν ανοίγει και η ΟΟΔΕ την ιστοσελίδα της για σχόλια??….

  16. Και εννοείται ότι ένα Μοναστήρι μπορεί (και ΠΡΕΠΕΙ) να έχει περιουσία δίχως τοκογλυφία και αρπαγή και εκμετάλλευση. Το ένα δεν προϋποθέτει το άλλο…. Ούτε ο άγιος Χριστόδουλος ήταν τοκογλύφος, ούτε η αγία Φιλοθέη, ούτε ο άγιος Ιγνάτιος της Μονής του Βαθέος Ρύακος, ούτε ο άγιος Ιωσήφ του Βολοκολάμσκ, ούτε ο άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης (!!!), ούτε ο άγιος Γελάσιος (http://vatopaidi.wordpress.com/2008/12/31/st-gelasios/), ούτε οι άλλοι κτίτορες και ηγούμενοι κοινοβίων…… Άλλο τοκογλυφία (που όντως είναι του διαβόλου), και άλλο το να υπάρχουν χρήματα διαθέσιμα για χρήσεις που θέλει ο Θεός.

  17. @VatopaidiFriend
    Άκουσε, αδελφέ. Τα πράγματα είναι εν προκειμένω αρκετά απλά, και τα έχουμε αναλύση πολλές φορές.

    Λες:
    «Ο γέροντας Εφραίμ είχε ΧΡΕΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟ να υπερασπιστεί την ιδιοκτησία της ΠΑΝΑΓΙΑΣ και να την αξιοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο»

    Όλοι οι Πατέρες, τους οποίους η ευσεβιστική και αστοχριστιανική θεολογία είχε βάλη επί μακρόν στο ράφι, όπως έλεγε και ο μακαρίτης ο Φώτης Κόντογλου για την αδελφότητα «Ζωή» (της εποχής του), λένε, ότι είτε θα έχουμε κτήση με τους κόπους μας είτε με αδικίες. Η «αξιοποίηση» που αναφέρεις, εάν προέρχεται με τοκισμούς, δηλαδή αποθήκευση χρημάτων(ο Μ. Βασίλειος έλεγε κάπου: «Το χρήμα που αποθηκεύεις είναι του χρήζοντος», δηλαδή του έχοντος ανάγκη) και λήψη τόκων(π.χ. τράπεζα Μάρφιν ή οποιαδήποτε άλλη, αδιάφορο), δηλαδή τοκισμός, είτε εάν προέρχεται από εκμετάλλευσι εξαρτημένης εργασίας, π.χ. από διατήρησι μετοχών σε μετοχικές εταιρείες, όπως διάφορες «off-shore»(Ρασαντέλ κπα) κτλ., δεν είναι αξιοποίηση, αλλά είναι εφάμαρτη, κατά το Κοσμικό πνεύμα κτήση ή είναι, χειρότερα, εκμετάλλευση και αποστέρηση του ιδρώτα των εργαζομένων σε αυτές τις εταιρείες, δηλαδή αδικία και αρπαγή κατά τους Πατέρες.

    Όλα αυτά, αν διαβάσης, π.χ., (ακόμη και) κάποια προσωπικά μου κείμενα, θα τα δης με μεγάλη τεκμηρίωσι, αλλά και πάρα πολλοί άλλοι έχουν γράψη ειδικά περί αυτών.

    Νομίζω, ότι αυτά αρκούν προς το παρόν.

    Πολλές ευχές(και το ‘εννοώ’)……

  18. Αγαπητε Vatopaidifiend

    Δυστυχως ασχολεισαι με το ΓΡΑΜΜΑ της υποθεσης, παραβλέποντας συνειδητά ή ασυνείδητα το ΠΝΕΥΜΑ.

    Η δική μου αντίρρηση δεν είναι για την κατοχύρωση της Βιστωνίδας αλλα για το δια ταυτα. Όλες οι ενέργειες και δράσεις του Εφραιμ και της Βατοπαιδίου έχουν σαν επίκεντρο τον εαυτό της. Σήμερα η Βατοπαιδιου ούτε ιεραποστολές κάνει, ούτε τίποτα, ενώ τουναντιον με τον συχνωτισμό της με άτομα τύπου Βαβύλη διέλυσε και την ιεραποστολή στην Καλαβρία.

    Ουτε ενας Χριστιανος, ούτε κι ένα μοναστήρι μπορει να έχει σαν σημειο αναφοράς τον ΕΑΥΤΟ του αλλα να γινεται ολοκαυτωμα υπερ τρίτων.

    Όσον αφορα δε και τον Αγιο Μαξιμο τον Γραικο η Βατοπαιδίου η ίδια τον ΠΟΥΛΗΣΕ αλλαζοντας το όνομα της Αστικής Μη κερδοσκοπικής Εταιρίας που είχε ιδρύσει από «Αγιος Μάξιμος ο Γραικός» σε «Κέντρο Αθωνικού» και εν συνεχεια «Κεντρο Ελληνικου Πολιτισμου» κι αυτο μονο και μονο για να έχει προσβαση στους Ευρωπαϊκους παραδες, που στηρίζουν και τον Βαλλιανατο και τους ομοιους του οι οποίοι βγαζουν καντηλες στο όνομα Αγιος Μαξιμος. Έβαλε μαλιστα και ως πρόεδρο τον επιχειρηματία της Lada Hellas προφανως για να το χρημα έλκει το χρημα.

    Θελεις κι άλλα;
    Άστο καλυτερα γιατί εχω.

  19. Φίλε της νεοβατοπεδινής ηγεσίας.

    Το κακό δεν είναι ότι υποστηρίζεις τους μοναχούς που γνωρίζεις.Το κακό είναι ότι υποστηρίζεις το νεοπλουτίστικο, εκκοσμικευμένο τρόπο σκέψης που προβάλλουν αυτοί οι μοναχοί.
    Όπως γράφει κάπου στην τελευταία Σύναξη: κάνουν συνέδρια(!!!) για το άκτιστο και την ίδια στιγμή ,δίχως κανέναν ηθικό ενδοιασμό κάνουν business με τζίρους δισεκατομμυρίων.
    Δηλαδή,«το νόμιμον είναι και ηθικόν» ,όπως ακριβώς υποστηρίζει και ο συνεργάτης της νεοβατοπεδινής κομπανίας ,πρώην υπουργός και γνωστός σκαφάτος Γιώργος Βουλγαράκης.
    Στο ιστολόγιο αυτό δίνονται αποστομωτικές ιστορικοθεολογικές απαντήσεις προς υμάς τους εναπομείναντες οπαδούς της μοναστηριακής φεουδαρχίας,της αποδεδειγμένα μισάνθρωπης και αποτυχημένης.

    Ίσως αν ξεφύλλιζες τα κείμενα τού γέροντος Παϊσίου,τα αφορώντα την εκκοσμίκευση του Αγίου Όρους, η οποία επισημαίνεται πλέον από όλους τους παλιούς φίλους τού ιερού Άθωνα,να καταλάβαινες πόσο κακό κάνουν συμπεριφορές, όπως των νεοβατοπεδινων businessmen, στις συνειδήσεις των ανθρώπων.

  20. ς δούμε μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο «Διηγήσεις Γέροντος Εφραίμ Κατουνακιώτου Άγιον Όρος» που κυκλοφορεί στα μοναστήρια του π. Εφραίμ πρώην Φιλοθεΐτη (νυν «Αριζονίτη»):
    Α΄. ΝΟΥΘΕΣΙΑΙ ΠΕΡΙ ΥΠΑΚΟΗΣ
    (+) ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΟΥ
    ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ
    «Παραμικρή παρακοή εις τον Γέροντα διώχνει την χάριν. Ο Γέροντας έχει θέσιν ορατού Θεού τρόπον τινά. Ότι λέγει ο Γέροντας, είναι σαν από το στόμα του Θεού.» (σελ. 5)
    «Ο υποτακτικός είναι λευκόν χαρτί. Τίποτε δεν θα έχη να τον ελέγξη ο διάβολος.
    Όσο αξίζει ο Γέροντας, δεν αξίζει όλος ο κόσμος. Δεν αξίζει όλο τον Άγιον Όρος.» (σελ. 6)
    «
    Ερώτησις: Την ένωσιν που πρέπει να έχη ο υποτακτικός με τον Γέροντά του, ότι κάνει υπακοή, πώς την αισθάνεται ο υποτακτικός; μήπως με την ειρήνη και την γαλήνη που έχει μέσα του;
    Απάντησις: Πώς να το πω, να το εκφρασθώ· είναι βέβαια και αυτό, αλλά κυρίως βλέπει τον Γέροντά του, και προχωρεί· ούτε Θεόν φοβάται, ούτε κόλασι! Τίποτε δεν φοβάται! Ότι μου ειπεί ο Γέροντάς μου. Αυτό το έχω δοκιμάση· ούτε κόλασιν έλεγα φοβούμαι, ούτε Θεόν! Τίποτε· ότι ειπεί ο Γέροντάς μου!
    Ερώτησις: Κι’ αν δώση ο Γέροντας μίαν εντολή, που είναι εσφαλμένη, που είναι λανθασμένη;
    Απάντησις: Ποτέ δεν βγαίνει σε κακό, γιατί είναι η υπακοή στην μέση.
    » (σελ. 10)
    «
    Ερώτησις: Σε ένα σημείον σκοντάφτουν τινές, σχετικά με την υπακοή. Μην τυχόν δηλαδή, κάνουν ένα είδος καταστρατηγήσεως της λογικότητος, την οποία τους έδωσε ο Θεός, ο Θεός δηλαδή έδωσε την λογικήν. Αυτό είναι άσπρο, αυτό είναι μαύρο· εκείνο πράσινο· το άλλο μπλέ. Τώρα αν σου ειπή, το άσπρο να το ειπής μαύρο, μήπως τρόπον τινά κάνεις κατάχρησιν της λογικότητος;
    Απάντησις: Αυτό είναι υπακοή Πάτερ μου· αυτό είναι υπακοή. Να πεισθής, ότι είναι μαύρο, και δεν είναι όπως το βλέπεις εσύ άσπρο! Εσύ το βλέπεις άσπρο· ο Γέροντας το βλέπει μαύρο. Ο Γέροντας το βλέπει σωστά, ορθά! Αυτό είναι υπακοή!! Να πείσης τον εαυτόν σου, ότι είναι μαύρο, και όχι όπως εσύ το βλέπεις άσπρο!! Αυτή είναι υπακοή. Να μην πιστεύης, έστω και στα μάτια σου.
    » (σελ. 11)
    «Κάνεις υπακοή; τότε δεν σε ενδιαφέρουν, τρόπον τινά, αι εντολαί του Θεού! αδιαφορείς τρόπον τινά· δεν σε ενδιαφέρει· δεν σε φοβίζει ο Θεός! Εσύ κάνεις την υπακοή, που σε διέταξε ο Θεός. Ο Γέροντας είναι ο ορατός Θεός. Κάνοντας υπακοή εις τον Γέροντα, που διέταξε ο Θεός, δεν ενδιαφέρεσαι καθόλου, δεν σε νοιάζει, δεν σε απασχολεί καθόλου, το τί θέλει ο Θεός! Το στόμα του Γέροντος, είναι το στόμα του Θεού! Ο Θεός εκείνον τον Γέροντα διέταξε να υπακούς. Και προσευχή να μην κάνεις και τίποτε να μην κάνης, είσαι για τον Παράδεισον. Ενώ αντιθέτως, όλα εάν τα κάνης, όταν δεν κάνης υπακοή, είσαι για την κόλασιν.» (σελ. 13-14)
    «Ο Γέροντας κατέχει θέσιν ορατού Θεού! Όταν λέγει ο Θεός τον λόγον, τον ανακαλεί πάλιν; ασφαλώς όχι! Είπε ο Γέροντας, πάει τελείωσε. Τον μόνον άνθρωπον που αγάπησα εις την ζωήν μου ήταν ο Γέροντας. Και τον μόνον άνθρωπον τον οποίον φοβήθηκα ήταν ο Γέροντας. Φόβος ομού και αγάπη μαζί.» (σελ. 16)
    Πρέπει, λοιπόν, το άσπρο να το βλέπουμε μαύρο και το μαύρο άσπρο;
    Η απάντηση βρίσκεται στην Αγία Γραφή:
    «Ουαί σ’ εκείνους που λένε το κακό καλό, και το καλό κακό· αυτοί που βάζουν το σκοτάδι για φως, και το φως για σκοτάδι· αυτοί που βάζουν το πικρό για γλυκό, και το γλυκό για πικρό!» (Ησαΐας 5:20)
    Στο δίκτυο του π. Εφραίμ του Φιλοθεΐτη και των συνεργατών του, εντός και εκτός Αγίου Όρους, βλέπουμε μια ολόκληρη άλλη θρησκεία, όπου ο Θεός δεν έχει απολύτως καμμία θέση.
    Βασικά, πρόκειται για αθεϊσμό και για ειδωλολατρεία (δηλαδή νεοπαγανισμό).
    Άλλο «εις τύπον Χριστού» και άλλο «εις τόπον Χριστού». Το πρώτο είναι σωστό, αλλά το δεύτερο όχι. Όταν λέμε ότι κάποιος είναι στην θέση του Χριστού, τότε τί άλλο είναι αυτό παρά Παπισμός; Το θέμα είναι αν το πρόσωπο αυτό το ονομάζουμε «Πάπα» ή αν το ονομάζουμε «Γέροντα» ή όπως αλλιώς; Η λέξη «αντίχριστος», λεξιλογικά, αυτό σημαίνει αυτός που είναι στην θέση του Χριστού. Στην χριστιανική πίστη, ο άνθρωπος δεν αντικαθιστά τον Θεό, όπως ακριβώς ο Θεός δεν αντικαθιστά τον άνθρωπο.
    Οι πατέρες (δηλαδή οι αναγνωρισμένοι ως τέτοιοι από την Εκκλησία) διδάσκουν ότι ένας μοναχός οφείλει να υπακούει τον προϊστάμενο του μοναστηριού σε όλα, εκτός αν εκείνος τον παρακινεί 1) σε συμπεριφορά η οποία είναι ανήθικη ή 2) σε αίρεση. Αυτές είναι οι 2 εξαιρέσεις της υπακοής, για τις οποίες δεν γίνεται ποτέ λόγος σε όλην αυτή την, ορθόδοξη δήθεν, παραφιλολογία που κυκλοφορεί τελευταία περί υπακοής.
    (Εντωμεταξύ, πρέπει να τονιστεί ότι η υπακοή που οφείλει ένας μοναχός στον ηγούμενό του δεν οφείλεται από έναν κοσμικό στον ιερέα στον οποίο πάει για εξομολόγηση. Εκεί οφείλεται μόνον ό,τι επιτάσσει ο σεβασμός στο πρόσωπο και στο λειτούργημά του. Όταν έναν κληρικός το παίζει «Γέροντας» σε πιστούς που δεν είναι μοναχοί της συνοδείας του αλλά απλά εξομολογούνται σε αυτόν, τότε πρόκειται για μια αρρωστημένη κατάσταση από την οποία πρέπει κανείς να φύγει τρέχοντας.)
    Η Εκκλησία πρέπει πάντα να μιλάει και να ενεργεί με βάση το Ευαγγέλιο. Όσοι είναι πραγματικά άγιοι, έτσι κάνουν. Και η υπακοή που υπόσχεται ένας μοναχός να τηρεί εφ’ όρου ζωής, βασίζεται πάνω στην Αγία Γραφή, και συγκεκριμένα στα χωρία που αφορούν στις σχέσεις μεταξύ αφεντικών και υπηρετών (π.χ. Προς Εφεσίους 6:5-9, Προς Κολασσαείς 3:22-4:1, Α΄ Προς Τιμόθεον 6:1-5, Προς Τίτον 2:9-10, Α΄ Πέτρου 2:18-25).
    Από τα προαναφερθέντα εδάφια, ας δούμε, ενδεικτικά, το παρακάτω:
    «Όσοι είναι κάτω από ζυγό δουλείας, ας θεωρούν τους κυρίους τους άξιους κάθε τιμής, για να μη δυσφημείται το όνομα του Θεού και η διδασκαλία. Εκείνοι δε που έχουν κυρίους πιστούς, ας μη τους καταφρονούν, επειδή είναι αδελφοί· αλλά, ας δουλεύουν προθυμότερα, επειδή, αυτοί που απολαμβάνουν την ευεργεσία, είναι πιστοί και αγαπητοί. Αυτά να διδάσκεις και να νουθετείς. Αν κάποιος διδάσκει διαφορετικές διδασκαλίες, και δεν ακολουθεί τα υγιαίνοντα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και τη διδασκαλία, αυτή σύμφωνα με την ευσέβεια, είναι τυφλωμένος, και δεν ξέρει τίποτε, αλλά νοσεί για συζητήσεις και λογομαχίες· από τις οποίες προέρχεται φθόνος, φιλονικία, βλασφημίες, πονηρές υπόνοιες, μάταιες συζητήσεις ανθρώπων με διεφθαρμένον τον νου, και οι οποίοι έχουν αποστερηθεί την αλήθεια, νομίζουν δε την ευσέβεια ότι είναι μέσον για πλουτισμό. Από τέτοιου είδους ανθρώπους να απομακρύνεσαι.» (Α΄ Προς Τιμόθεον 6:1-5)
    Ας προσέξουμε πολύ καλά τί λέει προς το τέλος. Αυτό είναι κάτι που λέγεται πολύ συχνά μέσα στην Αγία Γραφή.
    Ας δούμε τώρα μερικά πράγματα που γράφει για την υπακοή ο Άγ. Ιωάννης της «Κλίμακος», από την εξέταση των οποίων γίνεται φανερό το πόσο όλα αυτά που είδαμε στην αρχή αποτελούν χυδαίες παρερμηνείες της εκκλησιαστικής παράδοσης.
    «Υπακοή είναι νέκρωσις των μελών του σώματος, ενώ ο νους είναι ζωντανός.» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος Δ΄ (Περί υπακοής), παράγραφος 3)
    «Δεν συναντάς σε όποιον συνδέεται με αυτήν [] μίσος ούτε κάποια μορφή αντιλογίας ούτε καμμία οσμή απειθαρχίας, # εκτός αν τυχόν πρόκειται για θέματα πίστεως # .» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος ΚΕ΄ (Περί ταπεινοφροσύνης), παράγραφος
    «Ας έχουμε, αγαπητοί, ως υπόδειγμα τελείας υποταγής τον υδράργυρο, ο οποίος και όταν κυλιέται κάτω απ’ όλα, μένει εντελώς άθικτος από ακαθαρσίες.» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος Δ΄ (Περί υπακοής), παράγραφος 109)
    Είναι μεγάλη ειρωνία που οι γεροντιστές ισχυρίζονται πως όλη η αρρωστημένη διανοητική κατασκευή τους μπορεί να στηριχτεί στην παρακάτω δήλωση που γίνεται μέσα στην «Κλίμακα»:
    «Μη παραξενευθείς για ό,τι πρόκειται να ειπώ. Έχω σ’ αυτό συνήγορο τον ίδιο τον Μωυσή. Είναι προτιμότερο να αμαρτήσουμε στον Θεό, παρά στον πατέρα μας. Διότι εάν παροργίσουμε τον Θεό, έχει την δύναμη ο οδηγός μας να μας συμφιλιώσει με αυτόν. Εάν όμως αποδιώξουμε τον οδηγό μας, δεν έχουμε πλέον κανένα για να μεσιτεύσει σ’ αυτόν προς χάρη μας. Εγώ όμως έχω την γνώμη ότι, σε ό,τι αφορά αυτά τα δύο, πρόκειται για ένα και το αυτό πράγμα.» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος Δ΄ (Περί υπακοής), παράγραφος 134)
    Αυτό οι γκουρουιστές το μεταφράζουν, «Καλύτερα να παρακούσεις τον Θεό, παρά να παρακούσεις τον Γέροντα». Ο Άγ. Ιωάννης, όμως, λέει ο υποτακτικός όχι να μην «παρακούσει» τον γέροντα, αν δηλαδή η εντολή του είναι αντίθετα με το θέλημα του Θεού, αλλά να μην #«αμαρτήσει»# σχετικά με τον γέροντα! Το νόημα των λόγων του είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που θέλουν να περάσουν αυτοί! Αν, λοιπόν, ένας γέροντας πει στο καλογέρι του να συνεργαστεί με αυτόν για κάτι το ανήθικο και το καλογέρι πει όχι, τότε παρακούει τον γέροντα, αλλά δεν αμαρτάνει σε σχέση με αυτόν! Αν πει ναι, τότε δεν παρακούει τον γέροντα, αλλ’ όμως αμαρτάνει σε σχέση με αυτόν! Αυτό το τελευταίο εμπίπτει ακριβώς σε αυτό στο οποίο ο Άγ. Ιωάννης, χρησιμοποιώντας σχήμα υπερβολής, εφιστά την προσοχή των μοναχών να φυλάγονται από αυτό!
    Η αδιάκριτη υπακοή προϋποθέτει η καθοδήγηση που λαμβάνει κάποιος να βρίσκεται σε συμφωνία με το θέλημα του Θεού:
    «Υπακοή σημαίνει ενταφιασμός της ιδικής μας θέλησης και ανάσταση # της ταπείνωσης # . Δεν αντιλέγει ο νεκρός ούτε ξεχωρίζει τα καλά από εκείνα που # του φαίνονται # για κακά. Διότι όποιος του θανάτωσε # με τρόπο θεάρεστο # την ψυχή, αυτός θα δώσει λόγο για όλα. Υπακοή σημαίνει να αποθέσουμε την ιδική μας διάκριση # σε έναν πλούτο από διάκριση # .» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος Δ΄ (Περί υπακοής), παράγραφος 3)
    Έπειτα, σε όλο αυτό το κήρυγμα, ο Άγ. Ιωάννης αναλύει, χρησιμοποιώντας πραγματικά παραδείγματα, το πώς ένας μοναχός πρέπει να υπομένει αγόγγυστα, αν τύχει, όλη την αυστηρότητα του προϊσταμένου του (ταλαιπωρίες, ταπεινώσεις, τιμωρίες).
    Επίσης, αξίζει να παρατηρήσουμε τις παρακάτω τρείς δηλώσεις, οι οποίες χτυπούν όλη αυτή την «γεροντολαγνεία» στην καρδιά της:
    «Εάν ευρέθηκες σε ένα άγνωστο ιατρείο και ιατρό, ας συμπεριφέρεσαι σαν περαστικός και ας πλουτίσεις αθόρυβα την πείρα σου με όλα όσα θα παρατηρήσεις εκεί. Και όταν βλέπεις ότι θεραπεύονται εκεί οι ασθένειές σου και μάλιστα ο όγκος της υπερηφάνειάς σου – το πιο σπουδαίο και περιζήτητο τότε αποφάσισε να παραμείνεις. Τότε πούλησε τον εαυτό σου με τον χρυσότης ταπεινώσεως, το συμβόλαιο της υπακοής, τα γράμματα της υπηρεσίας και με μάρτυρες τους αγγέλους.» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος Δ΄ (Περί υπακοής), παράγραφος 103)
    «Ας μη σε ελκύουν και ενθουσιάζουν και συνεπαίρνουν οι διηγήσεις για τους ησυχαστές και αναχωρητές. # Διότι εσύ βαδίζεις στην στρατιωτική πορεία του Πρωτομάρτυρος, # [του Χριστού δηλαδή που «έγινε υπάκουος μέχρι θανάτου» (βλ. Προς Φιλιππησίους 2:8].» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος Δ΄ (Περί υπακοής), παράγραφοι 74-75)
    «Ανάλογα με τα πάθη που υπάρχουν μέσα μας, πρέπει να κοιτάξουμε και να εκλέξουμε σε ποιούς θα υποταγούμε. Δηλαδή: Αν είσαι επιρρεπής στην λαγνεία, διάλεξε ως γυμναστή σου κάποιονασκητικό και αυστηρότατο στην νηστεία. Μη διαλέξης κανέναν σπουδαίο και θαυματουργό, ο οποίος όμως φιλοξενεί πρόθυμα και στρώνει τραπέζι στον καθένα. Εάν πάλι είσαι υψαύχην (υπερήφανος), διάλεξε κάποιον απότομο και ανυποχώρητο, και όχι κανέναν πράο και φιλεύσπλαχνο. Ας μη ζητούμε προγνωστικούς και προορατικούς, αλλά προ πάντων και οπωσδήποτε ταπεινούς και κατάλληλους για την θεραπεία των ασθενειών μας πράγματα που θα φαίνονται και από τον τρόπο της ζωής τους και από τον τόπο και την κατάστασι της ασκήσεώς τους.» (Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανοδρόμος Κλίμαξ, Λόγος Δ΄ (Περί υπακοής), παράγραφος 131)
    Είναι οφθαλμοφανές ότι όλες αυτές οι διδασκαλίες του π. Εφραίμ του Φιλοθεΐτη/Αριζονίτη κ.ά. (για τον π. Εφραίμ τον Κατουνακιώτη είναι καλύτερα να μην πούμε τίποτα, διότι έχει κοιμηθεί, και άλλωστε δεν ξέρουμε τα πάντα γι’ αυτόν), δεν έχουν καμμία σχέση με το Ευαγγέλιο και δεν έχουν καμμία σχέση με τον παραδοσιακό μοναχισμό, ο οποίος έχει εκφραστεί με απόλυτη ακρίβεια μέσα από βιβλία όπως η «Κλίμαξ» του Άγ. Ιωάννη του Σιναΐτη, η συλλογή των αποφθεγμάτων των πατέρων της ερήμου (γνωστή ως «Γεροντικό»), και η «Φιλοκαλία». Στην εκκλησιαστική γραμματεία ανευρίσκει κανείς πολλές φορές να αναφέρονται τα όρια της υπακοής. Η εξέταση εδώ μόνο της Κλίμακας γίνεται ενδεικτικά, χάριν συντομίας. Για περισσότερα μπορείτε να δείτε τα εξής δύο άρθρα: Τί γίνεται με την υπακοή όταν ο πνευματικός μας δεν ορθοδοξεί; (http://www.impantokratoros.gr/69112B76.el.aspx) και Η υπακοή σε γέροντα και η εκμετάλλευσή της από την πλάνη του «γεροντισμού» (http://www.oodegr.com/oode/psyxotherap/provlimata/gerontismos1.htm). Αυτά που είδαμε στην αρχή δεν υπάρχουν πουθενά στα ορθόδοξα βιβλία.
    Στην ορθόδοξη καλογερική υπακοή το σώμα είναι νεκρό και ο νους ζωντανός, στην νεοεποχίτικη υπακοή το σώμα είναι ζωντανό (και σεξουαλικά συνήθως) και ο νους νεκρός (δηλαδή ο άνθρωπος γίνεται ρομπότ, ζόμπι). Αυτό το τελευταίο είναι η ινδουιστικού τύπου «νέκρωση» για την οποία μιλάει η Γερόντισσα Γαβριηλία στο βιβλίο «Η Ασκητική της Αγάπης».
    Επίσης, η ορθόδοξη καλογερική υπακοή έχει το νόημα της άσκησης, της αυταπάρνησης και της αγάπης, και ως κριτήριο έχει το Ευαγγέλιο, ενώ η άλλη, που για τον λόγο αυτό είναι και πιο «μοδάτη», έχει το νόημα της ανθρωπαρέσκειας, της ανευθυνότητας, του σαρκικού έρωτα, που άλλοτε είναι φανερός και άλλοτε όχι, και της αποφυγής του να αποκτήσει κάποιος σωστή σχέση με τον Θεό και με τον πλησίον. Ο νεοεποχίτης υποτακτικός εκπαιδεύεται με τέτοιον τρόπο, ώστε, αποφεύγοντας τον Θεό, να ερωτεύεται τον Γέροντα, ακόμα και σαρκικά, και να είναι πρόθυμος να καταπατήσει για χάρη του όλες τις εντολές του Θεού (και μάλιστα την τιμή προς την μάνα και τον πατέρα, που είναι κάτι πολύ βασικό, και, όπως είναι γνωστό, την απαγόρευση της πορνείας και της κλοπής). Και, όντας τελείως άθεος και μηδενιστής, γίνεται αδίστακτος και ικανός για όλα. Ο άνθρωπος αυτός, ουσιαστικά, καταλήγει, συνειδητά ή υποσυνείδητα, να μισεί τον Θεό και τον πλησίον, και όσο, από ανάγκη, βλέπει πράγματα που του θυμίζουν τον Θεό (π.χ. εκκλησία) και βλέπει άλλους ανθρώπους, σκληραίνεται, εξανίσταται, και μαίνεται.
    Ακόμη, όμως, υπάρχουν αυθεντικοί μοναχοί και άνθρωποι. Απλά αυτοί δεν θέλουν να λατρεύονται σαν θεοί. Μια τέτοια μορφή των ημερών μας, από τον χώρο του μοναχισμού πιο συγκεκριμένα, ήταν ο π. Παΐσιος, τον οποίο όλοι αυτοί οι νεοεποχίτες και αποκρυφιστές κάθε απόχρωσης (γεροντιστές, τοκογλύφοι, ομοιοπαθητικοί, λιακοπουλικοί, «εγκεφαλικοθανατίτες», χρυσαυγίτες) τολμούν να καπηλεύονται τόσο συστηματικά αυτός όμως καμμία απολύτως σχέση δεν είχε ούτε έχει μαζί τους, και όλη του η ζωή ήταν ένα κήρυγμα ενάντια σε αυτά τα πράγματα. Αυτοί είναι, κυρίως, που παρουσίαζαν και παρουσιάζουν τον π. Παΐσιο σαν «Γέροντα Παστίτσιο». Ωστόσο, ο π. Παΐσιος, σε αντίθεση με πολλούς άλλους ανθρώπους «της Εκκλησίας», πίστευε στον Θεό. Ας μη χάνουμε την ελπίδα μας, λοιπόν. Αρκεί να προσπαθούμε με ειλικρίνεια στην ζωή μας να είμαστε «παΐσιοι», και όχι «παστίτσιοι».
    Ένας πρώην γεροντιστής-αποκρυφιστής

  21. […] βιβλίο «ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΓΡΑΙΚΟΣ Ο ΦΩΤΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ»[2], που φανερώνουν περίτρανα ποια είναι η παρακαταθήκη […]

  22. […] [3] «… Στην ένδοξη πορεία της µονής δεν έλειψαν και οι δύσκολες στιγµές, όπως οι επιδροµές και λεηλασίες Φράγκων πειρατών, Καταλανών (1307) και αργότερα οθωµανικών φύλων. Όµως αυτού του είδους οι κακοτυχίες δεν ανέστειλαν την αύξηση και προκοπή της µονής. Απεναντίας, κατά καιρούς υπό την κατοχή της περιήλθαν οι µονές Χαλκέως, Βεροιώτου, Ιεροπάτορος, Καλέτζη, Αγίου ∆ηµητρίου, Ξύστρου, Τριπολίτου, και Τροχαλά. Οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες επίσης δεν υστέρησαν σε γενναιοδωρία, ενώ δυτικοί ηγεµόνες στους µεταβυζαντινούς χρόνους ενδιαφέρθηκαν για την ακεραιότητα της µονής. Στα τέλη του 15ου αιώνα το Βατοπαίδι έθρεψε στους κόλπους του τον φωτιστή των Ρώσων άγιο Μάξιµο τον Γραικό…». […]

  23. […] βιβλίο «ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΓΡΑΙΚΟΣ Ο ΦΩΤΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ»[2], που φανερώνουν περίτρανα ποια είναι η παρακαταθήκη […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: