• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 603,850 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Σεπτεμβρίου 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Αυγ.   Οκτ. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Οι όψιμες αγιορειτικές «businesses»

 ή η σοβούσα πάλη των τάξεων και το ζήτημα της δέουσας χριστιανικής στάσης

Του Φιλαλήθη

Τι γνωρίζει ο «μέσος άνθρωπος», ο βάναυσος, κατά την αριστοτελική έννοια, ίσως, για την ταξική πάλη; Σίγουρα σχεδόν θα αναθυμόταν τα σχετικά κηρύγματα τα οποία κηρύττουν άνθρωποι αναθεμένοι στην διακονία του προπαγανδιστικώ τω λόγω επωνομασθέντος «διαλεκτικού υλισμού».

Στο εργοστάσιο και εργασιακούς χώρους, στις πανεπιστημιακές σχολές, ακόμη και στο σχολείο με τις σχετικές οργανώσεις. Και σωστά: η πάλη των τάξεων είναι μία από τις συχνότερα απαντώμενες έννοιες στην μαρξιστική γραμματεία και οπωσδήποτε όποιος «κομμουνιστής» (ενν. μαρξιστής – λενινιστής), πούρος ή ρεβιζιονιστής, δεν κατέχει κάποια «τσιτάτα» ή γενική ιδέα θεωρείται ακατήχητος, για να θυμηθούμε την διατύπωση του Ρώσσου αμοραλιστή αναρχικού Νετσάγεφ, επαναστατικά.

Αυτή ή έννοια, όμως, υπάρχει και πολύ προ του Μαρξ. Για την ακρίβεια, ο Μαρξ απλώς απολυτοποιεί αυτήν την έννοια, προκειμένου να θεμελιώση την υλιστική ερμηνεία της πορείας της ιστορίας, ενώ όλοι οι σοσιαλιστές προ αυτού, σε μεγάλο βαθμό χριστιανοί ή και μοναχοί (Τ. Καμπανέλα) ακόμη, την γνώριζαν – και την κήρυτταν. Πρώτα-πρώτα, ίδιος ο Adam Smith γνωρίζει και αναγνωρίζει τις κοινωνικές τάξεις εντός του έθνους, ενώ μιλάει για «τα κέρδη που ροκανίζουν τα μεροκάματα» και την εκμετάλλευση των «φτωχών τάξεων του έθνους».

Πέραν αυτών, όμως, δεν είναι και μία έννοια που πρέπει να ενδιαφέρη κάθε άνθρωπο, ιδιαίτερα κάθε χριστιανό που πρέπει να έχη αυτό που επονομάστηκε «καλή ανησυχία»; Ποια θα είναι η στάση που πρέπει να λάβη και έχη ο χριστιανός μπροστά σε όλα αυτά τα γεγονότα; Τι πρέπει να εφαρμόση κατά την χριστιανική πολιτεία του, δηλ. την κοινωνική ζωή του; Επιτρέπεται να αδιαφορήση; Ή μπορεί, τάχα, να αδιαφορήση;

Εισαγωγικά

Η αλήθεια είναι, ότι οι σημερινοί χριστιανοί δεν κατέχουν παρά ελάχιστα για αυτά τα ζητήματα, ακόμη δε και επίσκοποι και «μητροπολίτες». Και όλα αυτά ενώ γινόμαστε μάρτυρες καθημερινά ενός ζήλου, συνηθέστατα «ου κατ’ επίγνωσιν«, χωρίς πατερικών κειμένων και βίων εγκράτεια (γνώσεων), σε ό,τι αφορά πανεθνικά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής ή περί του συμφώνου συμβίωσης ή περί του πανεπιστημιακού ασύλου ακόμη.

Και βλέπουμε, λόγου χάριν, την ευρεία εναντίωση στο αστικό Σύμφωνο Συμβίωσης, ενώ στα θέματα της κοινωνικής και οικονομικής δικαιοσύνης, της ισότητας, και των συναφών, δεν έχουμε, γενικώς, την ελάχιστη θέρμη. Ή, αν έχουμε, θα είναι με την μερίδα των ισχυρών, του κεφαλαίου, της τεχνοδομής και της άνομης εξουσίας, που δεν ‘διακονεί το αγαθό’, αλλά κάθε άλλο.

Προσδιορισμός

Το πρόβλημα είναι πολυσύνθετο, όντως, χωρίς καμιά αντιλογία να μπορεί να σταθή. Ας δούμε, όμως, σε τι συνίσταται η «πάλη των τάξεων». Η ταξική πάλη είναι κατ’ αρχάς κάτι αναπόφευκτο, όπως είδαμε ήδη, είναι κάτι που σοβεί στον αμαρτωλό μας κόσμο, όπως λέει ο Μπερντιάγεφ στην έναρξη του κειμένου του που τιτλοφορείται: «Χριστιανισμός και πάλη των τάξεων». Αναπόφευκτο, διότι είναι βασικά η ανθρώπινη κακία που το παράγει και οι εκάστοτε παραγωγικές σχέσεις που το καθιστούν εύκολο και νόμιμο. Στον καπιταλιστικό κόσμο οι σημαινόμενες τάξεις είναι, τυπικά, η αστική τάξη, τάξη των ιδιοκτητών επιχειρηματιών και των εργαζομένων στις επιχειρήσεις. Αυτό αφορά κυρίως τον 19ο αιώνα.

Ο όντως μέγας καθηγητής John Kenneth Galbraith έχει διατυπώση την θέσι, ιδιαίτερα δε στο τελευταίο του δοκιμιογραφικό έκ-δομα ονόματι «Τα οικονομικά της αθώας απάτης«, όμως, ότι ή άρχουσα τάξη κατ’ ουσία δεν είναι πλέον οι ιδιοκτήτες των εταιρειών ή οι μέτοχοι, αλλά τα ‘αφεντικά’ της τεχνοδομής, όπως υπήρξε για πολλά χρόνια ο λεγόμενος «Neutron Jack», παρωνύμιο για τον Jack Welch, που ήταν CEO, το ανώτατο διοικητικό στέλεχος, της περίφημης μονοπωλιακής General Electric. Το παρωνύμιο αυτό του προσδόθηκε, επειδή εξουδένωνε τους ανθρώπους μόνον, όπως μία βόμβα νετρονίων, και όχι τα κτίρια. Και, όντως, η σκληρότητά του υπήρξε τόσο παροιμιώδης όσο των πολυκαταστημάτων Wal -Mart. Συνεπώς, έχουμε από την μία την τεχνοδομή ή τους καπιταλιστές και από την άλλη τους εργάτες, όπως , γενικά,  και τα (χαμηλόβαθμα) διοικητικά στελέχη.

Ο Νικολάι Μπερντιάγεφ, που υπήρξε αρχικά (συν)εισηγητής του «ηθικοσοσιαλισμού», του οποίου αλαργινός φορέας και απόγονος υπήρξε και ο θανών Αλ. Σολζενίτσυν, αναφέρεται και στο ότι δεν μιλούμε για μία έναρξι πολέμου από την πλευρά των εργατών, των τυπικά, άλλωστε, αδυνάτων. Αλλά μιλούμε για μία αδικία, αρπαγή, κλοπή σε χριστιανική, πάντοτε, γλώσσα μόνιμη, νόμιμη, η οποία άρχεται, εκπορεύεται από την αστική τάξη ή, ιδιαίτερα, τους υψηλόβαθμους, βεβαίως, μάνατζερ. Αυτό σημαίνει, ότι αφού έχουμε όντως ήδη μία «αποστέρηση» (μισθού), μπορούμε να μιλήσουμε για άμυνα και όχι επίθεση.

Η άμυνα αυτή γίνεται δια απεργιών, «μαζικών» (βλ. mass strike) ή μη, πορειών, διαμαρτυριών, καταλήψεων ακόμη, σε ακραιότερες περιπτώσεις, εργοστασίων ή πανεπιστημίων. Δεν πρέπει να μας διαλανθάνει, ότι η απεργία είναι, τρόπω τινί, κάτι που δεν συνάδει με την μαρξιστική θεωρία, που ως εβένινο όρνιο προφητεύει και επισπεύδει ένα οσημέραι βαθύτερο όλεθρο ως την τελική βίαιη άρση της υπερσυγκεντρωμένης ατομικής ιδιοκτησίας. Παραταύτα, η μαζική απεργία έχει θεωρηθή από κάποιους μαρξιστές(π.χ. Ρ. Λούξεμπουργκ) δείγμα σαφές για ριζική, επαναστατική αλλαγή πολιτικής. Το ίδιο ίσχυσε, ας αναφερθή, και με τις εργοστασιακές καταλήψεις, όπως με αυτές της Γαλλίας του 1936, που τελικώς κατέληξαν σε συνθηκολόγηση του μείζονος μέρους του «εργατικού κινήματος» και κατ’ αρχάς της ηγεσίας του, με την κυβέρνηση.

Ριζοσπαστική Ορθόδοξη παραδόση και ριζοσπαστική αστική συντηρήση

Ο γνωστός και μη εξαιρετέος (μεσσιανιστής) Karl Marx ξεκίνησε από την εργασιακή θεωρία της αξίας των Adam Smith και David Ricardo. Πιο εστιασμένα, έλαβε ένα επιστημονικό συμπέρασμα του τελευταίου για την «υπεραξία» και ασπαζόμενος την ηθικοφιλοσοφική, χριστιανική όλως, θέση, ότι πρέπει ο κάθε άνθρωπος να καρπούται τους κόπους της δικής του εργασίας, έφτασε εύκολα στην βασικότατη της θεωρίας του ιδίου θέσι, πως δεν πρέπει να υπάρχη αυτή η αδικία, η εκμετάλλευση, και να φτάσουμε στην αταξική εκείνη κοινωνία όπου θα υπάρχη δικαιοσύνη, στο Βασίλειο της Ελευθερίας, στο Βασίλειο του Θεού επί Γης.

Η ανισοκατανομή τότε ήταν κυριολεκτικά θανατηφόρα, ας μην λησμονούμε, και έτσι πίστευε ο Smith, ότι θα μειώνονταν οι αυξημένοι εργάτες, ήτοι δια της αύξησης της παιδικής θνησιμότητας σε χώρες όπως η Σκωτία κτλ…

Κατόπιν, οι μαρξιστές θεωρητικοί, με περισσή (δικαία) οργή, ήλεγχαν τους αστούς, καπιταλιστές οικονομολόγους, διότι δεν παραδέχονταν τα απώτατα όρια της δικής τους θεωρίας, ότι η εργασία παράγει την αξία. Ο Smith, λοιπόν, με το σαφέστατο στίγμα και τροποποιήσεις των David Ricardo και Thomas Malthus, συνδιαμόρφωσαν αστασίαστα από τα πλέον συντηρητικά συστήματα οικονομικών πολιτικών, που μας κάνει σήμερα, ώστε να αναρριγούμε από την απάνθρωπη αναλγησία. Και, όμως, ο Μαρξ, ένας ακόμη σοσιαλιστής θεωρητικός μεν, αλλά με φιλοσοφικά θεμέλια που τέθηκαν μέσα στην εποχή του από τον γερμανικό ιδεαλισμό, τον αριστερό εγελιανισμό, τον άθεο ουμανισμό κ.α., ξεκινώντας από αυτές τις βάσεις, έφτασε σε εξαιρετικά ριζοσπαστικά πορίσματα. Από την παράδοση της αστικής σκέψης, όπως τον Adam Smith, αναδύεται η περίφημη μεγάλη διαφωνία του με την «καθεστηκυϊα τάξη πραγμάτων».

Αυτό είναι ένα καλό σχήμα, για να κατανοήσουμε, ότι  η χριστιανική Πατερική γραμματεία, ερμηνευτική ούσα, εμπεριέχει πνεύμα που είναι εξαιρετικά ριζοσπαστικό, αλλά και επαναστατικό ακόμη, όπως γίνεται εύδηλο και από την χριστιανική, εν πολλοίς, επανάστασι του 1821. Αρκεί εδώ να θυμηθούμε, ενδεικτικά, το Γραφικό «εν τω ιδρώτι του προσώπου σου φαγή τον άρτον σου» της Γένεσης.

Αυτό είναι όντως το «πεντόσταγμα» μίας μακράς αγιογραφικής και πατερικής παράδοσης, η οποία ορίζει την προσωπική εργασία ως την μόνη θεμιτή πηγή εισοδήματος για το πρόσωπο που δύναται να εργαστή. Αναλυτικές και λεπτομερειακές αναφορές σε όλες τις πτυχές του ζητήματος κάνουν πολλοί Πατέρες και δη εκ των λογιζόμενων ως πλέον κορυφαίων. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (πολλαχού), ο «λαοκρατικός» Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στις διδαχές του, ο Άγιος (Όσιος) Νικόδημος ο Αγιορείτης στην «Χρηστοήθειά» του, και πολλοί άλλοι. Ο τελευταίος χαρακτηρίζει αυτό που θα έλεγε η σοσιαλιστική φιλολογία εκμετάλλευση αρπαγή και επαυξάνει με την  αποστολική προειδοποίηση, ότι «ουχ άρπαγες βασιλεία Θεού κληρονομήσουσιν«.

Από αυτήν την «πεμπτουσία», λοιπόν, που εξέρχεται από μία μακρόχρονη παράδοση, βγαίνουν τα ίδια ριζοσπαστικά συμπεράσματα. Η ουσιωδέστατη διαφορά είναι, ότι οι Πατέρες είχαν συλλάβη και αποτυπώση πάρα πολλά από τα εξαγόμενα. Η καταδίκη του οποιουδήποτε τοκισμού στο «κατά τοκιζόντων» του Γρηγορίου Νύσσης, της κληρονομικής κτήσης κ.τ.ο. είναι απλά παραδείγματα προς κατανόησιν αυτού του γεγονότος. Βεβαιότατα, υπάρχουν και οι πρότυπες χριστιανικές (αντι)κοινωνίες, όπως αυτή προς την οποία επιθυμούσε «ιδιαί-τατα» να αναμορφώση αυτήν της εποχής του ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, και κατόπιν δις εξορισμένος, ι. Χρυσόστομος, την πρωτοχριστιανική. Αλλά και οι Ζηλωτές της Θεσ/νίκης είχαν το ίδιο όραμα, αυτό το οποίο ανάγεται αγιογραφικά στα πρώτα Κεφάλαια των «Πράξεων των Αποστόλων», βιβλίο της Καινής Διαθήκης.

Η ιδιαίτερη φύση του προβλήματος της κοινωνικής αδικίας

Στην φύσι του προβλήματος της κοινωνικής και οικονομικής αδικίας υπάρχει ένα ‘αφετηριακό παράδοξο’. Η αδικία επιφέρει κατάσταση, μόνιμη, προβληματική και για τους δύο, πλούσιο και φτωχό, αδικούντα και αδικούμενο και η άρση της αποβαίνει ευεργετική δι’ αμφοτέρους.  «Πλούτον και πενίαν Κύριε, μη μοι δος, σύνταξον δε μοι τα δέοντα και τα αυτάρκη» κατά το σοφό «παλαιοδιαθηκικό λόγιον». Ενώ, πρέπει να τονιστή, ότι ο Γρηγόριος Νύσσης επισημαίνει σε έργο του, ότι με την «ελεημοσύνη», την σωστή χρήση του πλούτου, δια των αγαθών που κτήθηκαν σύννομα, δηλαδή με προσωπικό κόπο, απαλείφονται δύο κακά, δύο ‘πάθη’: η αφθονία και η στέρηση. Ο δε Μ. Βασίλειος θα σημειώση, ότι όσοι αφήνονται στην αδικία, επιτρέπουν στον πλουτούντα αυτόν να γίνη ένα ρεύμα ορμητικό, που σαρώνει πρόρριζα, θα λέγαμε, κάθε πρόσκομμα και προσαρτά κάθε μικρό, φτωχό ρείθρο και νάμα σε ένα απροσμάχητο χείμαρρο. Τέλος, ο γέροντας Πορφύριος, που η καθολική εκκλησιαστική συνείδηση και μόνον θα ορίση Άγιο ή όχι, συνεβούλευε τα πνευματικά του παιδιά να προσέχουν από την αδικία και την αρπαγή και να ασκούν, λυσιτελώς, άμυνα έναντι των αρπάγων εποφθαλμιούντων. Η φτώχεια, άλλωστε, επιφέρει και τάσεις για «απαλλοτρίωση», που δεν είναι επιθυμητές.

Το πρόβλημα, πιθανότατα, το έχει τάμη ικανοποιητικότατα ο ίδιος ο ‘απηρτισμένος’ Άγιος «Αποστόλος των εθνών» Παύλος σε κάποια των επιστολών του. Βεβαίως δεν είναι το ποθεινόν, να υπάρχη διάσταση και «διχόνοια δολερά» και νομικοί αγώνες στα κοσμικά, «ανάλγητα» γενικώς, δικαστήρια (και αυτό μπορεί να λογισθή ως μία μορφή «έννομης» ταξικής πάλης), αλλά η αιτία εντοπίζεται σε αυτούς που «ήρξαντο χειρών αδίκων», ήτοι στους αποστερούντες.

Βεβαίως, αποστερούντες σήμερα δεν είναι παρά οι επωνομαζόμενοι αστοί και οι επίγονοί τους που λαμβάνουν(ορίζουν) πολλαπλάσιο του εκατονταπλασίονα μισθού σχετικά με τους υφιστάμενούς τους διοικητικά. Και ο Ιακώβ μπορεί να κατέστη πλούσιος δικαίως τότε, δηλαδή δια των κόπων του, όπως μας θυμίζει ο Ι. Χρυσόστομος, θέλοντας να μας δώση ένα παράδειγμα για την δίκαιη κτήση, αλλά σήμερα ισχύει εν πολλοίς αυτό που είχε διαπιστώση ο ελευθερόστομος και άτεγκτος ελεγκτής αυτός Αγ. Ι. Χρυσόστομος: «οι πλούσιοι είναι άνομοι ή κληρονόμοι ανόμων». Και εδώ δεν ‘ετάζει’ παρά τον τρόπο κτήσης. Άλλωστε, δεν μπορεί να γίνη, τάχα, με αυτά τα ξένα χρήματα «ελεημοσύνη», με «ξένα κόλλυβα«, όπως λέγεται συνήθως. Πρώτα πρέπει να αποδοθή η δικαιοσύνη, δηλαδή να δοθούν σε αυτόν που μόχθησε, διανοητικά ή σωματικά, για αυτά και αυτό επιφέρει η αληθινή, έμπρακτη άρα, μετάνοια. Ο ελεήμων πρέπει, δηλαδή,  για να είναι τέτοιος, να είναι πρώτα κοινωνικοοικονομικά δίκαιος. Και περί αυτού έχουμε χρέος να ελέγχουμε τον πλούσιο που είναι άρπαγας και άδικος. Ο Χρυσόστομος, οπωσδήποτε, δικαιώνοντας αρκετά τους χαρακτηρισμούς του Σωκράτη του Σχολαστικού περί ασυμβίβαστου χαρακτήρα και άμετρης ελευθεροστομίας, δεν φείσθηκε χαρακτηρισμών ούτε για αυτόν τον δισταγμό προς τον έλεγχο, που επονόμασε «του διαβόλου ντροπή».

Οι προϋποθέσεις για την αποδοχή

Όταν οι πλούσιοι σταματήσουν να προσκολλώνται στους φτωχούς, τότε και εμείς θα σταματήσουμε να προσκολλώμαστε στους πλουσίους, έλεγε ο ευφήμως και διασήμως παρρησιαζόμενος προ πάντων ι. Χρυσόστομος. Αλλά και, βεβαίως, δεν είναι καθόλου ντροπή ή κακό αυτό που θα καλούσαμε σε θεολογική διάλεκτο και μεταξύ άλλων «παράπονο» να επιδιώκη κάποιος την δικαιοσύνη για τον εαυτό του. Πάντως, εδώ πρέπει να γίνη μία τομή. Να τεθή το εξής «οροθέσιο διαστολής» μεταξύ μαρξιανής σοσιαλιστικής και χριστιανικής σοσιαλιστικής αντίληψης επί του θέματος. Ο χριστιανός είναι αλτρουιστής, πολύ περισσότερο από τον προμαρξιανό κομμουνιστή βιομήχανο Robert Owen. Ζητεί για τον άλλο. Και ζητεί για την τάξη του ή, ακόμη καλλίτερα, την αδικούμενη τάξι το δίκαιο εδώ.

Σε πολλές περιπτώσεις, αυτό συμβαίνει και με τους μαρξιστές. Αυτό, κάποτε, ο καθηγητής Αλ. Τσιριντάνης το είχε χαρακτηρίση, επιτυχώς θα έλεγα: «θρίαμβο του πνεύματος» και προδήλως άσχετο με κάποιον υποτιθέμενο «(φιλοσοφικό) υλισμό». Όμως, όχι πάντα. Θα λέγαμε, ότι και εδώ η μαρξιστική θεωρία κληρονόμησε ένα ακόμη εξάμβλωμα της αστικής σκέψης, των καπιταλιστών και δεξιών, δηλαδή την συμφεροντολογική θεώρηση των πραγμάτων. Όπως κληρονόμησε και την ρασιοναλιστική τους δύσθυμη ‘μιζέρια’. Όμως, τα χριστιανικά κίνητρα είναι η αγάπη, η δίψα και πείνα για δικαιοσύνη, η επιθυμία να γίνη, κατά το απόφθεγμα της Κυριακής Προσευχής, η Γη Ουρανός, όπως ισχυρίστηκε ο Αγ. Ι. Χρυσόστομος, ότι θα γίνη δια της κοινοκτημοσύνης και της κατάργησης της όποιας δουλείας (π.χ. μισθωτής δουλείας) σε ερμηνεία του στις «Πράξεις των αποστόλων».

Πώς φωτίζεται το κατεστημένο και η ζοφώδης επικαιρότητα

Βεβαίως όλα αυτά δεν είναι το πλέον συνηθισμένο άγγελμα που ακούμε από τους συγκαιρινούς μας ιερείς. Άνθρωποι χριστιανοί ορθόδοξοι που είναι ώριμης ηλικίας δεν γνωρίζουν τίποτα από όλα αυτά. Ακόμη και οι «γέροντές» μας, των οποίων οι προσευχές πρέπει να μπορούν να επισκιάζουν και εγκολπώνονται σε προασπιστική αγκάλη όλη την Ελλάδα και την Ρωμηοσύνη, βλέπουμε, ότι δεν τηρούν, δηλαδή δεν φυλάττουν, στον βίο τους τούτα τα κοινωνικοοικονομικά χριστιανικά διδάγματα, αλλά επιδίδονται σε αστικοκαπιταλιστικές δραστηριότητες.

Δεν γνώρισαν όλοι τούτοι ούτε την ανθρώπινη και θεία δικαιοσύνη, για την οποία μίλησε ο χαρισματούχος γέροντας Παΐσιος και η οποία εκτείνεται από την τέλεια υλική ισότητα και πέρα; Γνώρισαν, αλλά συμπνίχθηκαν από τις (ανύπαρκτες για τους μοναχούς) «βιοτικές μέριμνες»; Δυσείκαστον.

Εμείς, πάντως, έχουμε προ οφθαλμών τους σκοπούς μας σε κοινωνικοοικονομικοπολιτικό επίπεδο, έχουμε προ οφθαλμών τα μέσα και τα κίνητρα.

Καιρός του λαλείν και του ποιήσαι…!

Advertisements

61 Σχόλια

  1. Συμβαίνει και μοναχοί να ασχολούνται με αστικοκαπιταλιστικά πράγματα, λάθος μέγα, αλλά μπορεί και να παγιδεύονται κάποιοι από άλλους, να εκβιάζονται από μεγαλοεκδότες σκανδαλοθήρες, ξέρω κι εγώ.. Δεν μπορώ να πιστέψω αυτά που ακούω, μου φαίνονται παράξενα όλα αυτά. Βρέ σε τι κόσμο ζούμε!

  2. αγαπητέ Φιλαλήθη
    σε ευχαριστώ για την όμορφη τοποθέτηση σου.
    επιτρεψε μου στα περί συγχρόνων γερόντων να καταθέσω την ταπεινή προσωπική μου εμπειρία.
    με τον γερ.Παϊσιο ,τον οποίο αναφέρεις, ειχα την την μεγάλη ευλογία να συναντηθώ δεκάδες φορές για ένα διαστημα μεγαλύτερο της δεκαετίας
    αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα,μεταξύ αλλων, είναι η απίστευτη λιτότητα του και η διαρκής υπόμνηση προς τους επισκέπτες για το κακό της εκκοσμίκευσης που είχε ήδη ξεκινήσει να εισβάλλει στον Άθωνα.
    αρκετες φορές τον θυμάμαι σχεδόν αγανακτισμένο για τα νέα οικήματα «που μοαζουν με ξενοδοχεία»,για τους αμαξητους δρόμους «που καταστρέφουν τα μονοπάτια» κλπ.
    τα γραφει κιολας εξω από τα δόντια στα βιβλία «Αγιορείτες και αγιορείτικα» και «Επιστολαί».
    προφητικός ο λόγος του,για μια ακόμα φορά…
    κι η εξέλιξη της υπόθεσης του Βατοπεδίου δείχνει πως δεν εγκατέλειψε,ακόμη,το περιβόλι Της η Κυρά Παναγιά.
    τους είχε προειδοποιήσει τους Βατοπεδινούς εξάλλου ο γέροντας….;)

  3. Ο βαθμός δημο-κρατίας είναι αντιστρόφως ανάλογος από το βαθμό χειρ-αγώγησης, των «χειρ-όνακτων» ως χειρ-οκροτητών στις «αριστο»κρατικές, «νόμιμες=ηθικές» ή και τις πιο αριστοτεχνικά, εν είδει παραθεσμικού, «εξαγνισμένου» ή μή μαξιλαριού, συγκεντρωτικές του πλούτου, επιδιώξεις. Ευτυχώς κάτι κινείται. Και το αίσθημα δικαίου όταν αποκτά ευρύτερη ταξική υπόσταση/αποδοχή είναι (τουλάχιστον) ένα πρώτης τάξεως οχυρό για τις ριζοσπαστικές-δημοκρατικές ροπές μέσα στην ταξική κοινωνία.

    Καιρός του λαλείν και του ποιήσαι…Φτάνει πια η ρασιοναλιστική, δύσθυμη μιζέρια της «πραγματικής πολιτικής» μ’ όλο το γενεαολογικό της δένδρο. Ουκ επ’ (ανταλλαξίμω) άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος. Αέρα… έστω και κοπανιστό.

  4. @Misha

    Αδελφέ, ευχαριστώ θερμά για τα καλά λόγια. : )

    Πολύτιμη δε η μαρτυρία σου για τον γέροντα!! Πρέπει εδώ να εξαγορεύσω το εξής, ότι προσπαθώ να αποκτήσω μία ενιαία εικόνα για τον ίδιο, διότι, διαβάζοντας κάποια βιβλία ή ανθολογίες, που έχουν γραφή για τον ‘αγράμματο’, αλλά τόσο θεόσοφο, αυτόν Αγιορείτη, έχω την (βάσιμη λογικά) εντύπωσι, ότι ασκείται κάποια ….λογοκρισία στα λεγόμενά του, με βάση τα λοιπά που γνωρίζω για τον ίδιο από άλλα αναγνώσματα/μαρτυρίες όπως και η δική σου, προσωπικές, «προφορικές»…

    Αν μπορείς να μας δώσης και κάποιες λεπτομέρειες κάποτε για την προειδοποίηση αυτή, θα ήταν πολύ καλό, νομίζω…!!

    @Hera

    Ειρησθω εν παρόδω, μπορεί να υπάρχουν ελαφρυντικά, αλλά το «εσφιγμενίτικο» ρηθέν «Ορθοδοξία ή θάνατος» που τόσο συχνά βλέπουμε να κακομεταχειρίζονται οι του αστικού «φωταδισμού», εδώ ακριβώς χρησιμεύει. Θέλω να πω, σε αυτά τα θέματα δεν μπορεί να υπάρξη το «κατ’οικονομίαν».

    Συχνά σκέφτομαι τον λόγο που θανατώθηκαν οι επτά Μακκαβαίοι παίδες, ο Ελεάζαρος κτλ. Πόσο «ασήμαντο» στην πορεία για το «ομοιούσθαι Θεώ», που έλεγε και ο Πλάτωνας, κι’ όμως πόσο τέλεια ήθελαν να το τηρήσουν! Πόσω μάλλον μοναχοί άνθρωποι, εξ ορισμού, δηλ., θεληματικά ακτήμονες, έμπρακτα ίσοι, χωρίς θεσμικές μισθοδουλείες, και κοινοκτήμονες…

  5. Από την κοσμική ευκολία έρχεται η πνευματική δυστυχία του μοναχού.

    Μια μέρα ο γερο Θεοφύλακτος της νέας Σκήτης είδε το σατανά με τη γλώσσα έξω να περνάη από τα καλύβια της Σκήτης και να κοροιδεύη τους μοναχούς:

    -Χα,χα,χα !Αφησαν οι καλόγεροι την ευχή κι έχουν κοσμικό περισπασμό.Ασχολουνται με πολλές δουλειές….

    Όταν δε μερικοί μοναχοί έιχαν κάνει την τηλεφωνική εγκατάσταση στη Σκήτη είχε ιδει ο γερο Θεοφύλακτος τον Τίμιο Πρόδρομο πολύ λυπημένο.

    Είναι να μη λυπηθή ο Τίμιος Πρόδρομος και όλοι οι Αθωνίτες Αγιοι Πατέρες ,αφού μερικοί μοναχοί μιμούνται τους κοσμικούς στη εύλολη ζωή και όχι τους Αγίους Πατέρες μας,οι οποίοι αγωνίστηκαν φιλότιμα για τον Χριστό και αγίασαν όχι μόνο αυτοί αλλά αγίασαν και το άγριο βουνό ,τον Άθωνα και ονομάσθηκε Αγιον Όρος και σήμερα εμείς καμαρώνουμε ως Αγιορείτες.

    π.Παίσιος » Αγιορείται Πατέρες και αγιορείτικα»

    Από το βιβλίο «ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ» / ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΙΣΑΑΚ (ΣΕΛ.244-246)

    ΔΡΟΜΟΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ

    Κατά το έτος 1977 ήταν σε οξεία φάση το θέμα των αυτοκινήτων στο Άγιον Όρος. Μεταξύ των πατέρων επικρατούσε διαφωνία. Άλλοι υποστήριζαν την παραμονή και την χρήση των αυτοκινήτων, γιατί εξυπηρετούν και οικονομούν δήθεν χρόνο για προσευχή, και άλλοι πίστευαν ότι για το καλό του Αγίου Όρους, για να μη χαθεί η ησυχία και αλλοιωθεί η πνευματική του φυσιογνωμία, πρέπει να σταματήσει η διάνοιξη δρόμων και τα αυτοκίνητα να εξωσθούν από το Όρος.

    Ο Γέροντας συμφωνούσε με τους δεύτερους. Πήρε θέση και μιλούσε με παρρησία και σαφήνεια. Έλεγε : «Αν θέλουν τέτοιες ευκολίες, ας πάνε σε κανένα μοναστήρι στον κόσμο και να μην καταστρέφουν το Άγιον Όρος.

    Είναι μικρότερο κακό να χάσουν αυτοί την παρθενία τους, παρά να καταστρέψουν αυτόν τον παρθένο χώρο.

    Θέλουν να κάνουν και δρόμο στην κορυφογραμμή, να διασχίζει όλο το Όρος. Ακούς εκεί! Μα δεν το καταλαβαίνουν; Είναι, ας υποθέσουμε, κατά κάποιο τρόπο σαν να ρίχνουν μια τσεκουριά στην ραχοκοκκαλιά του Άθωνα. Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση τι θα γίνει; Πολλοί με τα αυτοκίνητα θα αλωνίζουν όλο το Όρος για τουρισμό και μερικοί θα πουλάνε και αναψυκτικά.

    Και θα γίνει το Άγιον Όρος, που το αγίασαν οι άγιοι Πατέρες με τους αγώνες τους, σωστό τρελλοκομείο…».

    Και μετά από μικρή σιωπή πρόσθετε : «Αλλά η Παναγία δεν θ’ αφήσει να καταστραφεί το Περιβόλι της…»

    Πολλοί αντιπρόσωποι έφθαναν μέχρι το Καλύβι του για να τον συμβουλευθούν. Ο Γέροντας πέρα από τις κατ’ ιδίαν έντονες αλλά και έμπονες προτροπές του, ενήργησε να συνταχθεί και ένα κείμενο απαγορευτικό εναντίον των δρόμων και των αυτοκινήτων.

    Το υπέγραψε μαζί με άλλους σεβάσμιους και εξέχοντες Αγιορείτες. Τελικά η Ιερά Κοινότης αποφάσισε το κάθε μοναστήρι να περιορίσει την κυκλοφορία των αυτοκινήτων εντός των ορίων του.

    Αλλά δυστυχώς η κατάσταση δεν άλλαξε, μάλλον χειροτέρευσε. Στο τέλος, όταν πλέον δεν εισακουόταν, έλεγε με θλίψη. : «Οι υπεύθυνοι θα δώσουν λόγο στον Θεό. Αρκεί να μη συμφωνεί κανείς μαζί τους και να μη γίνεται αίτιος».
    Εκείνο το διάστημα επέστρεφε από τον κόσμο σε περίοδο χειμώνος. Το λεωφορείο από τα πολλά χιόνια δεν κατέβηκε στην Δάφνη. Το αυτοκίνητο ενός Μοναστηριού πήρε τους επιβάτες. Οι πιο πολλοί ήταν πατέρες. Όλοι ανέβηκαν στο αυτοκίνητο και προσπαθούσαν να πείσουν και τον Γέροντα να ανεβεί, αλλά ματαίως.

    Ξεκίνησε με τα πόδια μόνος και τον ακολούθησε και ένας νέος. Στον ώμο είχε ένα σακκίδιο με αρκετό βάρος. Ήταν εξαντλημένος και κρυωμένος, ενώ δεν σταμάτησε να ρίχνει χιόνι. Δεν κατόρθωσε να φτάσει ως το Κελλί του, αλλά αργά το απόγευμα έφθασε στις Καρυές όπου και διανυκτέρευσε. Υπέστη όλη αυτή την ταλαιπωρία, για να μην αθετήσει με έργο, ότι υποστήριζε με λόγο.Την θέση του αυτή την κράτησε ως το τέλος του.

    Αξίζει να σημειωθεί ότι την τελευταία ημέρα προ της οριστικής εξόδου του από το Άγιον Όρος παραβρέθηκε στην πανήγυρη του Κελλιού οσίου Χριστοδούλου στις 21-10-93, μαζί με γνωστούς του πατέρες.

    Στο κέρασμα, από κάποια αφορμή που δόθηκε, έστρεψε την συζήτηση και καταφέρθηκε με ασυνήθιστη δριμύτητα εναντίον των δρόμων και των αυτοκινήτων στον ασκητικό Άθωνα. Σαν να ήθελε τρόπον τινά να αφήσει έντονα τις τελευταίες υποθήκες του και να σφραγίσει το πιστεύω του.

  6. ένα βιβλίο του Ste Croix, ο ταξικός αγώνας στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, πολύ ενδιαφέρον, υποστηρίζει και δείχνει (;) τη μετατροπή των για τον πλούτο χριστιανικών απόψεων, από τη θεώρηση του πλούτου ως χρήσιμου και καλού έως τη χρήση της συμβουλής (μη υποχρεωτικό) αντί της υποχρέωσης, σε μια χριστιανική κοινωνία, της πενίας ή του δανεισμού δίχως τόκο. έχω καιρό που το διάβασα, νομίζω ορισμένοι εδώ θα το έχουν διαβάσει και θα μπορούν, με τις γνώσεις τους, να κρίνουν καλλίτερα αν τα υποστηριζόμενα σε αυτό αληθεύουν.

  7. Όλα έχουν απαντηθεί από τον Χριστό και τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας! Όλα!
    Όποιοι από μας θέλουν να τα δουν, θα τα δουν.
    Οι υπόλοιποι θα είμαστε, απλώς, «υιοί της απωλείας», προεξαρχόντων επισκόπων και ιερομονάχων.
    Αλήθεια, για τους Αρχομανδρίτες που ζουν στον κόσμο, χωρίς μάνδρα, τι γνώμη έχετε; Αν και γνωρίζω ότι πολλοί επιχειρούν να ξαναζωντανέψουν εγκαταλελειμμένες Ιερές Μονές, όμως οι επίσκοποι δεν τους αφήνουν, με το πρόσχημα ότι είαι λίγοι οι εφημέριοι.
    Ξανά, δηλαδή, η Θεία Οικονομία στα αζήτητα…
    Αμ, βοηθάει έτσι ο Θεός; Αφού ο ίδιος ο επίσκοπος είναι ο αίτιος που απομακρύνεται η Θεία Χάρη;..

  8. 0. Το βλογ αυτό είναι, νομίζω, ορθόδοξο (με την καλή έννοια πάντα!), που σημαίνει ότι θα ήταν άδικο να τοποθετηθεί κανείς ξανά εδώ επί των σχολίων περί (ι) Παναγιών που δεν αφήνουν τα περιβόλια τους, (ιι) υπερβατικών σουπερ-γερόντων (ευλόγηcον!) που γνωρίζουν και προφητεύουν τα πάντα, (ιιι) των πάντων που έχουν προαπαντηθεί από τον Χριστό και τους αγίους πατέρες της εκκλησίας κτλ κλπ καο. Θεωρήστε τη διαφωνία μου δεδομένη.

    1. ΟΜΩΣ για το βασικό σου θέμα, αγαπητέ Φιλαλήθη, ότι δηλαδή από θεολογική άποψη (και ασχέτως των ανοσιολογημάτων των λειτουργών της) η χριστιανική θρησκεία είναι βαθύτατα κομμουνιστική και αλτρουϊστική, θα με επιτρέψεις να σε συγχαρώ για την έρευνα και το ενδιαφέρον άρθρο ΑΛΛΑ να διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις.

    2. Ο χριστιανός δίνει (όταν δίνει!) από συμπόνοια και φόβο θεού, με την προσδοκία του παραδείσου. Δεν είναι τυχαίο ότι ο όρος που χρησιμοποιείται είναι «ελεημοσύνη». Αλλά η ελεημοσύνη και η φιλανθρωπία δεν είναι παρά hansaplast επί εγκαυμάτων τρίτου βαθμού. Δώσε δύο ευρώ σ’ένα ζητιάνο και θα σε σχωρέσει τ’αποθαμένα μέχρι τρίτης γενεάς – αλλά με βεβαιότητα θα ξαναπεινάσει αύριο. Και μεθαύριο. Μέχρις ότου εξεγερθεί μαζί με τους ομοίους του και συντρίψει τα είδωλά (σου) επί του εδάφους.

    3. Σε μια πούρα κομμουνιστική κοινωνία (ανέφικτη τουλάχιστον όσο και μια ενάρετη εκκλησία, χαχα!) η ισότητα είναι σκοπός ΑΦ’ΕΑΥΤΗΣ, χωρίς τη σάλτσα της συμπόνοιας, της αγάπης ή της … μετά θάνατον ανταμοιβής (=βράσε όρυζα, κατά τους υλιστές).

    4. Όλα τούτα δε σημαίνουν ότι θα αποδοκίμαζα κατ’ανάγκην μια – μαγικά εμφανιζόμενη – πρωτοχριστιανική κοινότητα, όπως τη φαντάζεσαι. Απλά, επισημαίνω ότι δεν υπήρξε ποτέ – και δεν είναι πανάκεια 🙂

    Την καλημέρα μου

  9. Όντως ισχύει το «Ορθοδοξία ή Θάνατος». Διότι αν άλλος φαίνεσαι και άλλος είσαι, είσαι του άλλου, του αντιπάλου, του οξαποδώ.
    Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχουν κρυφά, κρυφές πράξεις, κρυφά λόγια, κρυφές δραστηριότητες κλπ. Οι ορθόδοξοι μοναχοί δεν φοράνε κουκούλα όπως οι δυτικοί, ούτε η εξομολόγηση γίνεται πίσω από το παραβάν, όπως στους Ρωμαιοκαθολικούς. Στην Ορθοδοξία ή είσαι αυτός που είσαι,λές και πράττεις αυτά που πιστεύεις και δεν φοβάσαι να αντιμετωπίσεις οποιονδήποτε με παρρησία, ή αν παίζεις το κρυφτούλι, τότε είσαι ορθόδοξος της πλάκας. Ου δύναται κρυβήναι πόλις επάνω όρους κειμένη, κάπως έτσι το λέει το Ευαγγέλιο, ο Κύριός μας δηλαδή.Και στον Χριστό να μη πιστεύει κανείς, αυτή η αξία της διαφάνειας και της μη κρυψίνοιας και υποχθονίων ενεργειών, λόγων, σκέψεων κλπ, είναι παγκόσμια και από όλους αναγνωριζόμενη, αν και σπανίως εφαρμοζόμενη…

  10. @Hera
    Με απογοητεύετε σήμερα λίγο.
    Η υποκρισία ευδοκιμεί στους κόλπους ΚΑΘΕ πίστης, ΚΑΘΕ ιδεολογίας και ΚΑΘΕ είδους χριστιανισμού, βουδισμού ή ισμού.
    ΓΙΑΤΙ να είναι ανύπαρκτη στην «Ορθοδοξία»; Ισα-ίσα τα σκάνδαλα που είδαμε το 2005 αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι είναι ΠΟΛΥ υπαρκτή, τόσο υπαρκτή μάλιστα ώστε… τα μέλη της Ιεράς Συνόδου (εύχομαι όχι όλα) σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις τείνουν να αποκαλούν ο ένας τον άλλον με… θηλυκά ονόματα

    Αυτά τα «ορθοδοξία ή θάνατος» τα θεωρώ επικίνδυνα. Σε άλλες εποχές ΣΙΓΟΥΡΑ και ΠΟΛΥ ΓΡΗΓΟΡΑ θα είχα δικαστεί σαν αιρετικός ή άθεος και θα είχα ο ίδιος θανατωθεί (ίσως και καεί στην πυρά), ΟΧΙ μόνο στην «αμαρτωλή Παπική Δύση» αλλά ΚΑΙ εδώ. Αλήθεια, πόσους νομίζετε «αιρετικούς» έκαψαν στον Ιππόδρομο την ημέρα εκείνη που εσείς γιορτάζετε σαν «Ημέρα της (νίκης της) Ορθοδοξίας»; Εν πάσει περιπτώσει, επειδή δεν θέλω να ανακινήσω τέτοια θέματα, ίσα-ίσα ο ίδιος ο ιστολόγος ακούει με προσοχή τους πάντες (σε άλλα μπλογκ) που βγάζουν στη φόρα ΤΟΣΑ ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΚΡΥΦΑ που ΕΧΕΙ η Ορθοδοξία (στην πράξη, όχι στη θεωρία) τόσα και τόσα που κάνουν γνήσιους Χριστιανούς να ντρέπονται. Αντί όμως, ο Μανιτάριος να αντιδικήσει ή να επιτεθεί, ακούει και κρίνει με νηφαλιότητα, συμφωνεί εκεί όπου βλέπει κάτι σωστό, και… ιδίως καταφέρνει με τη στάση του να προσελκύσει σε διάλογο ακόμη και «παράξενους» όπως εγώ.

    Για μένα ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ δεν σημαίνει η «Ορθοδοξία» σαν _δόγμα_, τα δε συνθήματα τύπου «αν άλλος φαίνεσαι και άλλος είσαι, είσοι του άλλου, του αντιπάλου, του εξαποδώ» είναι ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ επικίνδυνα. Συνιστούν μία Καθολογική Δαιμονοποίηση του διαφωνούντος ή του συκοφαντημένου ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ότι «άλλος φαίνεται και άλλος είναι», τη στιγμή που οι ΙΔΙΟΙ οι Δεσποτάδες (πολ.λοί εξ αυτών) ΑΛΛΟ φαίνονται και άλλο είναι.

    Επιπλέον, δεν πιστεύω (ιδίως) σε κανέναν εξαποδώ ή διάολο πλην της μοχθηρότητας του ίδιου του Homo Sapiens (ή Sapious) όταν… κατακρεουργεί και εκμηδενίζει άλλους στο Είδος του. Πάντως πολύ συχνά… δαιμονοποιήθηκα ο ίδιος (άδικα και χωρίς λόγο).

    Θέλετε να μάθετε ΤΙ είναι το χειρότερο κακό; Η μετατροπή του αθώου σε δαίμονα, αντίθετου με την «πίστη», αιρετικό.

    Βεβαίως, εσείς κι εγώ έχουμε ιδιαίτερα κοινές αξίες (π.χ. περί διαφάνειας0, και μου μιλήσατε με τα καλύτερα λόγια χθες,
    οπότε… αν ήμουν συμφεροντολόγος, θα «κοίταγα τη δουλειά μου» σήμερα το πρωί (άλλωστε ήδη δουλεύω -χεχε- στο σπίτι) και… θα απέφευγα να σας δυσαρεστήσω προκειμένου να με θεωρήσετε… άγιο (και να εισπράξω το θαυμασμό σας). Ομως εγώ είμαι ΜΑΖΙ με το Χριστό, με την έννοια ότι ΤΙ ΗΤΑΝ Ο «μπαμπάς του» το θεωρώ ΔΙΚΟΥ ΤΟΥ υπόθεση και έχει πάψει προ πολλού να με απασχολεί. Δηλαδή… κι εγώ ΜΟΝΟ αν είχα πατέρα μου κάποιο Θεό θα με… εμπιστευόσασταν;

    ΕΝΣΑΡΚΩΝΟΥΜΕ αυτό που άλλοι ονομάζουν «Θεό» αλλά… δεν το ξέρουμε. Ακόμη κι όταν σφάλλουμε, πολλές φορές το σφάλμα είναι αναγκαίο. Είδατε τι… δημιουργικό κατεβατό δημιούργησε π.χ. το δικό σας… σφάλμα (κατ ‘ εμέ πάντα);

    Μάλλον… βαλτή είστε, κυρία μου. Είστε μέλος συνομωσίας θετικής του σύμπαντος, να με κάνει πιο ειλικρινή άνθρωπο!
    🙂

  11. υ.γ. σόρυ για ταχυγραφία λόγω (παράλληλης) εργασίας. Ηθελα να πω «ειναι ΔΙΚΗ ΤΟΥ υπόθεση» (όταν αναφέρθηκα στο…. μπαμπά του Χριστού). 🙂

  12. @ Φιλαλήθης

    τελικά έγινε πολύ ενδιαφέρον το άρθρο – μελέτη σου!!! Προσλαμβάνεσαι!!! (χε χε χε χε χε)

    @ Hera,

    Όταν κανείς (ηγούμενος ή μη) δεν μπορεί να κατανοήσει τις ιστορικές αλλαγές στο επίπεδο της εξουσίας, πέφτει σε γκάφες ιστορικού βεληνεκούς.

    Η επιστροφή στην «πτωχεία» του μοναχισμού – και όχι μόνο -, είναι επιστροφή προς την αληθή νήψη. Όσο νωρίτερα κατανοηθεί τόσο καλύτερα για τους τυφλούς εξ ημών.

    @ Misha,

    το ντοκουμέντο για τον γέροντα Παΐσιο είναι όλα τα λεφτά σ’ αυτό το ποστ μέχρι στιγμής! Σε ευχαριστούμε.

    @ Ερημίτης,

    ναι ναι, κάτι κινείται…. μέσα στην ομίχλη.

    Ο Ήλιος όμως φαίνεται ότι δεν «ενοχλείται» απ΄αυτήν, εμείς όμως;

    @ Γιάννης,

    για το ζήτημα του πλούτου από χριστιανικής απόψεως χρειάζεται ΟΛΙΚΗ επιστροφή στη θεσμική θεολογία….

    Επικράτησαν οι αστοχριστιανοί, οι καλβλίζοντες εραστές του καπιταλιστικού κέρδους.

    Δόξα τω Θεώ που την πάτησε η «ομάδα Εφραίμ». Το τώρα δεν θα έχει καμιά σχέση με το χτες… Κάθε μελέτη που βοηθά σ΄ αυτή την κατεύθυνση είναι αποδεκτή.

    @ Evagelos,

    το χρυσάφι ΑΥΤΟ, στο οποίο αναφέρεσαι ορθά, οφείλει να βγει στο φως της σημερινής κοινωνίας, θεωρητικά και πρακτικά, ως βίος και πολιτεία μας

    @ undantag,

    η έρευνα αυτή είναι ένας πρωταρχικός σκοπός αυτού του ιστολόγιου.

    Για δέστε ΤΩΡΑ λίγο πιο προσεχτικά τον ΥΠΟ-τίτλο του μπλογκ….

    @ omadeon,

    το Ορθοδοξία ή θάνατος αφορά μόνο αυτόν που μαρτυρά «σταυρικά» στο βίο και πολιτεία του.

    Η παραφθορά του όμως απευθύνεται στυφά, τυφλά και μωροφιλόδοξα προς τους άλλους.
    Στώμεν καλώς!

    ΥΓ Υπάρχουν δυο ΑΙΡΕΣΕΙΣ, η μία αποδεκτή και η άλλη κατακριτέα. Εγώ δηλαδή τελικά τι νομίζετε ότι είμαι; Και Ορθόδοξος και «αιρετικός» ταυτόχρονα και αδιαίρετα. Σε όποιον λύσει αυτό το σταυρόλεξο, τον κερνάω καφέ….

    @

  13. Ήτοι «Ζητήματα κοινωνίας και ορθόδοξης χριστιανικής θεολογίας»;
    Δεν είναι η πρώτη φορά που τον βλέπω τον τίτλο – και αυτός με κέντρισε απ’ την αρχή ομολογώ.

    Όταν όμως κανείς επιχειρεί συνδυαστική ανάλυση χριστιανικής θεολογίας και κομμουνισμού (εγώ έτσι καταλαβαίνω ένα ποστ με τίτλο: η σοβούσα πάλη των τάξεων και το ζήτημα της δέουσας χριστιανικής στάσης), ξεπερνά κατά τι τα όρια του υπο-τίτλου του μπλόγκ… ΚΑΙ νομιμοποιεί αυτούς που έχουν διαφορετική όψη γι’αυτή τη συνδυαστική ανάλυση να πουν τι γνώμη τους 🙂
    Επέτρεψέ μου να θεωρώ ότι επί της ουσίας δεν μου απαντάς παραπέμποντάς με στον… υπότιτλο

  14. @ undantag,

    Θα «αστειεύεσαι» ότι δεν απαντώ. Ο υπότιτλος εδείχθη μόνο ως σύμβολο, όχι ως απάντηση.

    1) Το όλο ιστολόγιο με τη θεματολογία του και τη κατεύθυνση των αναλύσεων του απαντά ήδη εμμέσως με, πλην σαφώς. Και ακόμα δεν έκλεισε ούτε ένα έτος.

    2) Το άρθρο αυτό φιλοξενείται. Είναι του αγαπητού «Φιλαλήθη».
    Να μου επιτρέψεις να τον αφήσω να έχει τον πρώτο λόγο στις απαντήσεις σ’ αυτό το ποστ.

    3) Μου κέντρισες το ενδιαφέρον για ένα πιο ειδικό ποστ γι αυτό που ρωτάς.
    Μη ξεχνάς όμως ότι ο υπογράφων δίνει πρώτη προτεραιότητα στη πραγματική ζωή.
    Έτσι για λόγους χρόνου, θα έλθει το ποστ στη κατάλληλη στιγμή. Υπομονή φίλε μου.

  15. Χαιρετώ κατ΄αρχάς τον Μιχάλη.

    Οφείλω να κάνω τις εξής επισημάνσεις.

    Εν πρώτοις το όλο θέμα ξεκίνησε όχι με την ανταλλαγή του Ολυμπιακού ακινήτου αλλά με την πώλησή του σε Κυπρίους. Προφανώς ο Κοντομηνάς κάτι περίμενε….

  16. Εν δευτέροις η Βιστωνίδα είτε αρέσει είτε όχι ανήκει στην Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου: Παραθέτω την επίσημη ανακοίνωση της Μονής την οποία γενικώς μόνο «θαβούν» ενώ πουθενά δεν δημοσιοποιούν της ανακοινώσεις της:

    Με βαθιά λύπη η Ιερά μας Μονή αναγκάζεται να προβεί στην παρούσα ανακοίνωση. Με μεγάλη αίσθηση ευθύνης απέναντι πρωτίστως στον βαθιά θρησκευόμενο ελληνικό λαό, αλλά και στην χιλιετή παρουσία της Ιεράς μας Μονής και προκειμένου να ακουστεί η αλήθεια σχετικά με το θέμα του Μετοχίου της λίμνης Βιστωνίδας, σας γνωρίζουμε τα εξής :
    Η λίμνη Βιστωνίδα και οι παραλίμνιες εκτάσεις ανήκαν συνεχώς από το 1080 και μέχρι της μεταβιβάσεως αυτών στο Δημόσιο στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου.

    Τα δικαιώματά της Μονής στηρίζονταν σε αποφάσεις βυζαντινών αυτοκρατόρων τις οποίες σεβάστηκαν οι Οθωμανοί και επιβεβαιώνονταν με πατριαρχικές αποφάσεις.
    Μετά την απελευθέρωση και συγκεκριμένα το 1924 εκδόθηκε νομοθετικό διάταγμα με το οποίο το Ελληνικό Δημόσιο αναγνώρισε τα δικαιώματα της Μονής και παραιτήθηκε από κάθε τυχόν αξιώσεις του επί της λίμνης και για το λόγο αυτό η Μονή παραχώρησε στο Ελληνικό Δημόσιο 25.000 στρέμματα στη Χαλκιδική για την εγκατάσταση των προσφύγων. Σήμερα στην περιοχή αυτή είναι η πόλη των προσφύγων Ν. Τρίγλια.

    Το 1994 η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ξάνθης αμφισβήτησε τα δικαιώματα της Μονής επί της νησίδας Αντά Μπουρού. Το θέμα ήλθε στο κατά νόμο αρμόδιο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο Δημοσίων Κτημάτων το οποίο με ομόφωνη απόφαση το 1998 αναγνώρισε τα δικαιώματα της Ιεράς Μονής.
    Ακολούθησαν και άλλες Γνωμοδοτήσεις του ως άνω Γνωμοδοτικού Συμβουλίου οι οποίες έγιναν δεκτές με αντίστοιχες Υπουργικές Αποφάσεις (από το 1998 μέχρι και το 2004).

    Το 2000 με απόφαση της ολομέλειας του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους κρίθηκε υπέρ της Μονής και το θέμα της διαχείρισης της λίμνης Βιστωνίδας και έγινε αποδεκτή με Υπουργική Απόφαση.
    Παρά τη δικαίωση της Μονής δεν κατέστη δυνατή η έναρξη διαχείρισης της λίμνης λόγω προβλημάτων που δημιουργήθηκαν από διάφορες παρεμβάσεις, μέχρις ότου το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο το 2004 αποφάνθηκε ότι δεν συντρέχει λόγος για επανεξέταση της υπόθεσης η οποία έχει τελεσιδικήσει. Με την απόφαση αυτή αναγνωρίστηκαν για μια φορά ακόμη τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα της Ιεράς Μονής και δεν υπήρχε οποιοσδήποτε λόγος για τη συνέχιση οποιασδήποτε αντιδικίας.
    Μετά τα πιο πάνω τοπικοί παράγοντες δημιούργησαν προσκόμματα με τελική κατάληξη την έκδοση της υπ΄ αριθ. 15/2004 ομόφωνης Γνωμοδότησης του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους η οποία έγινε αποδεκτή από τον τότε αρμόδιο Υπουργό, βάσει της οποία κινήθηκε νόμιμη διαδικασία ανταλλαγής της λίμνης και των παραλιμνίων εκτάσεων με εκτάσεις του Δημοσίου, γιατί κρίθηκε από το Δημόσιο ότι δεν ήταν δυνατή η καταβολή στη Μονή οικονομικού ανταλλάγματος.
    Έτσι ιστορείται με απολύτως νόμιμα και διαφανή στοιχεία το όλο θέμα που ανάγκασε την Ιερά Μονή συνεπεία των διαφόρων δημοσιευμάτων να προβεί στην παρούσα ανακοίνωση.
    Η Ιερά Μονή έχει βαθιά συναίσθηση της ευθύνης της και του σκοπού της που αφορά μόνο τα πνευματικά της καθήκοντα και τους φιλανθρωπικούς της στόχους, από τους οποίους δεν θα παρεκκλίνουμε ούτε κατ΄ ελάχιστον. Θλιβόμεθα για το θόρυβο ο οποίος έχει προκληθεί χωρίς βεβαίως ευθύνη της Μονής.
    Τέλος είμαστε αναγκασμένοι να αναφερθούμε στις υπ΄ αριθ. ΑΒΜ: Ω07/57 και ΑΒΜ:Ω08/22 διατάξεις του κου Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών οι οποίες εξεδόθηκαν συνεπεία ανωνύμων καταγγελιών, δημοσιευμάτων, αλλά και συγκεκριμένης καταγγελίας που αφορούν την νομιμότητα της όλης διαδικασίας σχετικά με τα δικαιώματα της Μονής επί της λίμνης Βιστωνίδας, τις εκτιμήσεις των ακινήτων, τον χαρακτήρα των εκτάσεων και της ανταλλαγής των ακινήτων. Με τις εισαγγελικές αυτές διατάξεις οι οποίες ενεκρίθησαν με τις υπ΄ αριθ. 15.192/2008 και 6.255/2008 πράξεις του κ. Εισαγγελέα Εφετών Αθηνών στον οποίο υπεβλήθησαν, δεν διαπιστώθηκε τίποτα μεμπτό και τέθηκαν στο αρχείο κατ΄ άρθρο 43 ΚΠΔ. Η προβολή του έργου των μοναχών δεν ταιριάζει στο σχήμα και στην ιδιότητά τους. Όμως δυστυχώς αναγκαζόμαστε να δημοσιεύσουμε ότι το φιλανθρωπικό έργο μας συνεχίζεται ως εξής: κάθε χρόνο περίπου δυο εκατομμύρια ευρώ διατίθενται για υποτροφίες, βοήθεια σε φτωχές οικογένειες, αρρώστους και φυλακισμένους, κατασκηνώσεις και Ιδρύματα, εκκλησιαστικούς οργανισμούς στην Ελλάδα, Κύπρο, Ρωσία, Ρουμανία, Σερβία, Αφρική και σε Μοναστήρια και εκκλησιαστικούς οργανισμούς στην Αμερική. Το πρώτο μεγάλο έργο μας είναι σε εξέλιξη: γηροκομείο προϋπολογισμού πέντε εκατομμυρίων ευρώ.

    Εκτός από την προσπάθεια αυτή, πρέπει να τονισθεί ότι το Βατοπαίδι έγινε κοινόβιο το 1990 και κλήθηκε να αναστηλώσει τα 35.000 τετρ. μέτρα του κτιριακού συγκροτήματος της Ιεράς Μονής που χρονολογείται από τον 10 αιώνα, έχει την ευθύνη για την αναστήλωση Ιερών Σκητών και Κελλιών άλλα 30.000 τετρ. μέτρα. Επίσης να συντηρήσει και διασώσει τα ανεκτίμητης πολιτιστικής και ιστορικής αξίας κειμήλια, την συντήρηση και ανάδειξη του ιστορικού περιβάλλοντος χώρου της Μονής, την παροχή δωρεάν φιλοξενίας και σίτισης 25.000 επισκεπτών κατ΄ έτος. Αφιέμεθα στην κρίση και στη μαρτυρία όσων γνωρίζουν το έργο μας ή μας έχουν επισκεφθεί και προσκαλούμε όσους επιθυμούν, να επισκεφθούν την Ιερά μας Μονή για να διαπιστώσουν το έργο που επιτελείται.
    Με τη βοήθεια του Θεού συνεχίζουμε σιωπηρώς την παράδοση της προσφοράς μας στην Ορθοδοξία και το Έθνος μας που διαρκεί πάνω από 1.000 χρόνια.
    Γνωρίζουμε ότι ο μοναχισμός απαιτεί θυσία και προσφορά και πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι και για τα δυο. Ευχόμεθα να σταματήσει ο θόρυβος, που τόσο πικραίνει τους πιστούς αλλά ιδιαίτερα εμάς γιατί μας αποσπά από τα πνευματικά μας καθήκοντα.

    Μετά της εν Κυρίω αγάπης

    Η Αδελφότης της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Αγίου Όρους
    Βατοπαίδι 5.09.2008

  17. Χαίρομαι που προξένησα κάποιο διαφέρον, που έλεγαν παληά. Και σας ευχαριστώ από υπαρξιακού βάθους, εκ μέσης καρδίας, κατά το λεγόμενο! : )
    Σε ποιον να πρωτοαποκριθώ; Με την σειρά, λοιπόν:

    @Ερημίτης
    Νομίζω, ότι κατάλαβα τι και πώς το λες.Και, εν τοιαύτη περιπτώσει, συναινώ.

    @Misha
    Ευχαριστούμε για το παράθεμα. Βαρύτιμο…

    @Γιάννης
    Οι Πατέρες(και Μητέρες, μην λησμονούμε ποτέ) της Ορθοδοξίας σε ορισμένα συμφωνούν και σε ορισμένα όχι. Κάποιες φορές, βλέπουμε διαφωνίες μεταξύ, π.χ, συγχρόνων χαρισματούχων γερόντων, όπως Παϊσιου, Πορφύριου, Ιάκωβου Τσαλίκη, Εφραίμ Κατουνακιώτη. Αυτό είναι θεμιτό και επόμενο, σε θέματα που η όλη Εκκλησία δεν έχει αποφασίση-«δογματίση» χριστιανικά. Αλλά στο θέμα του πλούτου, κτήσης, χρήσης, τόκου κτο έχουμε συνήθως εκπληκτική ομοφωνία, consensus.

    @Evagelos
    Έτσι, αδελφε. Πρέπει να πω, ότι βλέπω μία αφύπνισι σε αυτό το θέμα από διάφορους Ορθόδοξους αδελφούς που έχουν μία καλή ανησυχία. Βέβαια, αυτό δεν αρκεί. Ο ι.Χρυσόστομος έλεγε, ότι αν μου δώση ο Θεός ζωή θα σας οδηγήσω σε αυτήν την οργάνωσι, ήτοι την κοινοκτημοσύνη, την κοινή διαχείρισι των αγαθών, την απελευθέρωσωσι όλων των («απελεύθερων Χριστού», άλλωστε) δούλων κτο. Το θεωρούσε άκρως σημαντικό και ευεργετικό!

    @undantag
    Απέτυχα μάλλον να μεταγγίσω αυτό που λένε οι Πατέρες της Ορθοδοξίας, εκτός και αν δεν διάβασες προσεκτικά… Δηλαδή, ότι αναγκαία προϋπόθεση για να κάνεις ελεημοσύνη είναι η δίκαιη κτήση. Π.χ., όταν είμαι καπιταλιστής, η δικαιοσύνη απαιτεί να με ελεήσουν, αν θέλουν(πρέπει), οι άλλοι, αφού τους δώσω ΌΛΑ ΑΝΕΞΑΙΡΈΤΩΣ τα χρήματα που τους κλέβω θρασύτατα με την βρώμικη αυτή θεσμική-νομική κάλυψη και ευλογία του αστικού καθεστώτος. Και όχι το αντίστροφο: δηλαδή ο κος Gates να παριστάνη τον φιλάνθρωπο από τα κλεμμένα κατά την χριστιανική έννοια.
    Σέβομαι και δέχομαι το, ότι διαφωνείς, απόλυτα! Αλλά οι πρωτοχριστιανικές κοινότητες και ιδίως αυτές που περιγράφονται στις Πράξεις υπήρξαν για πάρα πολλούς λόγους. Ένας μόνον είναι, ότι ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν σε επίπεδο όχι ενοριακό(μετά τον Μ.Κων/νο), αλλά σε διακριτό κοινοβιακό. Ήταν ο «υπαρκτός χριστιανισμός» και ταυτόχρονα ο «υπαρκτός σοσιαλισμός», θα λέγαμε.
    Τέλος, το κίνητρο είναι η αγάπη στον πλησίον, η πίστη στην δικαιοσύνη και την ισότητα. Ο Μαρξ προσπάθησε να τα θεμελιώση αυτά ως …..επιστημονικές προβλέψεις. Αλλά, έτσι, ο επιφανής Δεξιός Schumpeter είναι πολύ πιο σοσιαλιστής από τον ίδιο, αφού έλεγε, ότι τελικά θα επιλέξουμε τον σοσιαλισμό, αφού είναι καλλίτερος από τον καπιταλισμό. Ο Μαρξ προσποιόταν ότι δεν έκανε ηθικές κρίσεις και για αυτό πολεμήθηκε και ο ηθικο-σοσιαλισμός από τους φορείς της μαρξιστικής «ορθοδοξίας».

    @omadeon
    Οι ισπανικού τύπου Ιερές Εξετάσεις απαγορεύονται δια …..ροπάλου στη Ορθοδοξία. Αυτό το είχαν τονίση ευθύς εξ αρχής οι Πατέρες. Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος και οι Πατέρες έλεγαν, ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τα κοσμικά δικαστήρια γενικά(εποχή «Ρωμανίας» πρώιμης), λόγω ακριβώς της βιαιοπραγίας, της μη-συγχωρητικότητας κτλ. Και στοιχειωδέστατο είναι, ότι όλοι αυτοί οι Πατέρες υπέφεραν από τους αιρετικούς, αλλά δεν εκδικούνταν ποτέ ούτε ήθελαν το τέλος τους.
    Ακόμη, σε περιπτώσεις όπως του Ωριγένη, αν και αυτός είχε κτυπητές αιρετικές δοξασίες, ο Γρηγόριος και ο Βασίλειος χρησιμοποιούν τα κείμενά του και δεν τόνιζαν τα παρεκκλίνοντα στοιχεία καθόλου, ώστε να ερμηνεύσουν εν μέσω προσευχής και σκέψης στο ασκητήριο του Ίρι ποταμού, όπου συμμόναζαν νέοι, την Καινή Διαθήκη και τα λόγια του Χριστού και τα όμοια. Ο καθένας έχει τις θέσεις του, δεν αντιλέγω, και καλώς, αλλά και η Ιστορία κάποιον συγκεκριμένο δικαιώνει και νομίζω, ότι είναι αρκετά προφανές εδώ το ποιον δικαιώνει…

    @manitaritoubounou

    Ευχαριστώ για όλα!Στην διάθεσί σου!! Τα όσα εκθέτω εδώ δεν είναι παρά τετριμμένες πατερικές θέσεις, αν και προ μερικών ετών και εγώ θα παραξενευόμουν κάπως με τους συμψηφισμούς, πρέπει να ομολογήσω. Στην πράξι πολλές φορές τις εφαρμόζουμε, διότι μας το υπαγορεύει η συνείδηση, αλλά αυτό δεν είναι βέβαια ουδόλως αρκετό. Η άγνοια θάνατος εστί της ψυχής… : )
    Και η γνώση προϋποθέτει την σαφήνεια.

  18. Κατα τρίτο λόγο, και το έχω στηλιτεύσει ας μου επιτραπεί ο όρος σε δύο ιστοχώρους, το όλο σκάνδαλο αν υπάρχει, έχει να κάνει απο τη δίκη του 2003 και την απόσυρση του κράτους και μετά, ίσως όμως όχι και τότε, απο την ανταλλαγή κάθε είδους οικοπέδων του κράτους, την υποτίμηση και υπεραξία εκτάσεων της ανταλλαγής και την παράκαμψη αρχαιολογικών και κυρίως δασικών χώρων.

    Εφόσον ευσταθούν οι κατηγορίες, οφείλει η κυβέρνηση να παραιτηθεί και κατα τα άλλα πολύ αξιόλογος ηγούμενος Εφραίμ να πάει να κρυφτεί σε σπήλαιο.

    Προσωπικά, θεωρώντας εαυτόν φιλικά διακείμενο προς την Μονή δεν με πείθει η ανακοίνωση της Μονής όχι ως προς την Βιστωνίδα και ας τραγουδάνε για χρυσόβουλα, αλλά ως προς τον χρόνο που εκδόθηκε, αρκετά καθυστερημένα και για το λόγο ότι δεν κάνει κανένα λόγο για τις ανταλλαγές και για τους αποχαρακτηρισμούς.

    Εφόσον ευσταθούν οι κατηγορίες ωστόσο, το σκάνδαλο δεν είναι η Μονή αλλά η κυβέρνηση που απλώς πρέπει να παραιτηθεί χωρίς δευτέρα κουβέντα.

  19. φιλαλήθη,
    άλλο είπα. ότι στο βιβλίο αυτό υποστηρίζεται η σταδιακή μετατροπή των απόψεων για τον πλούτο. αν είναι ομόφωνη ή μη, δεν ξέρω, αλλά άλλο είπα.

  20. Ο Εφραίμ λέει εδώ :

    http://www.athos.edo.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=7170#86559

    πως τάχα δεν είναι δικά του τα λεφτά, αλλα είναι διαχειριστής. Ποιον δουλεύουν;;

  21. Βρέ μπας και τα κάνουν όλα αυτά οι μεγαλοεκδότες κλπ. γιατί έτσι εξυπηρετείται ο γρήγορος χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους; Και για να δυσφημίζουν την Εκκλησία γενικώς, όπως πάντα έκαναν με την πρώτη ευκαιρία;

  22. @ Κωνσταντίνος,

    σε κατανοώ μόνο στα «θεολογικά» πλαίσια αποδοχής της μεγάλης ιδιοκτησίας ως αγαθού και δικαιώματος… για την οποία έχω άλλη θεολογική προσέγγιση…

    Οι κυβερνήσεις σίγουρα παίζουν τα δικά τους παιχνίδια. θα δούμε…
    Αυτό όμως είναι η πολιτική όψη του ζητήματος.

    @ aeras,

    Ευχαριστούμε για τη σύζευξη!
    Εκεί γράφει.

    – Εσείς έχετε κάνει τίποτε μεμπτό;

    «Οχι με τη χάρη Του Θεού δεν έχω κάνει τίποτε μεμπτό. Αδόλως και με μία αγνή διάθεση διεκδίκησα την περιουσία της Μονής μου που ήμουν υπόχρεος να την διεκδικήσω. Μήτε θέλω να θίξω ή να ψέξω κανέναν, εξελίχθηκε μ’ έναν απροσδόκητο τρόπο και ζητούμε συγνώμη από όλον τον λαό για τον όλον σκανδαλισμό, εμείς δεν τον προκαλέσαμε, ούτε μας χαροποιεί αυτό το πράγμα», κατέληξε.»

    Νομίζω ότι θεωρεί αυτονόητα θεμιτή τη μεγάλη ιδιοκτησία, δεν διερωτάται καθόλου θεολογικά, ούτε καν για το μοίρασμα μέρους της περιουσίας – δεν εννοώ μόνο τη φιλοξενία, που είναι και κάπως επιλεγμένη… νομίζω.

    Το ζήτημα για τη Μονή παραμένει θεολογικό κυρίως για τη κτήση και δευτερευόντως διανομή του κτηματικού και οικονομικού πλούτου.

    Μου κάνει βεβαίως εντύπωση ότι δεν συζητείται το καλό το Ντιλ στα ολυμπιακά ακίνητα. Δείχνει ότι εκεί μάλλον έχουν κατανοήσει ότι πέρασαν κάποια κόκκινη γραμμή.

    @ Hera,

    αυτό είναι σχεδόν βέβαιο. Το ζήτημα είναι τι κάνεις εσύ κυρίως…

    @ φιλαλήθης,

    Το ιστολόγιο αυτό είναι χώρος διαλόγου και προσφοράς κειμένων, προβληματισμών και χώρου, χωρίς φανατισμούς και ύβρεις.

    Έχεις ήδη γίνει συνεργάτης λοιπόν, αφού κινούμαστε στο χωροχρόνο της «αντικαπιταλιστικής» αντίληψης με υπόβαθρο την ορθόδοξη χριστιανική κοινωνιολογία. . .

    Αναμένουμε με την άνεσή σου τη νέα σου προσφορά.

  23. Λοιπό φίλοι, έχω την αίσθηση ότι πολύ σπέκουλα πέφτει με την μονή και τις μονές γενικά και την άλλη εκκλησιαστική γη (για να σας θυμίσω και τα σχέδια για τον Καρέα επί «μακαριστού»).
    Η γη της εκκλησίας ανήκει στον λαό αφού από αυτόν ξεκίνησε. Ο.κ. οι παπούδες αυτήν εμπιστεύτηκαν να την αφήσουν για καλό σκοπό. (και αυτό ιστορικώς συζητήσιμο, αλλά ας το αποδεχτώ)
    Ας αποδείξει λοιπόν ότι έχει καλό σκοπό.
    Δεν είναι όμως καλός σκοπός όταν πας να πάρεις τα χωράφια προσφύγων ή το νεράκι ενός χωριού..
    Όταν κάνεις λόμπι με την πολιτική, οικονομική και δικαστική ελίτ.
    Εδώ ισχύει αυτό που λέει ο λαός: «δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι..»
    Πάμε παρακάτω, εκτός τον Κλήμεντα τον Αλεξανδρέα (ο οποίος αντανακλά μια άλλη κοινωνική πραγματικότητα την Αλεξάνδρεια των μικρεμπόρων και των βιοτεχνών) οι περισσότεροι πατέρες είχαν μιαν εχθρική στάση προς τη μεγάλη περιουσία, θεωρώντας ότι φορτώνει τον άνθρωπο με μάταιους σκοπούς…
    Τώρα θα μου πεις τι θα γίνει άν βρεθώ κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας;
    Τι θα έλεγε ένας πραγματικά πιστός παπάς σε έναν άνθρωπο που θα ρωτούσε τη γνώμη του. Ή μοίρασε τα υπάρχοντα σου στους φτωχούς και έλα να με ακολουθήσεις, ή αν μπορείς προσπάθησε να χρησιμοποιήσεις την περιουσία σου προς όφελος της κοινωνίας. (πραγματικό και πολύπλευρο όφελος, όχι το ξεροκόμματο της μεγαλοαστικής «φιλανθρωπίας»).
    Λοιπόν τι κάνει η θεσμική Εκκλησία, αν υποθέσουμε ότι θέλει να ακολουθήσει το δρόμο του Αλεξανδρέα;
    Δείχνει με την μαρτυρία της διαχείρησης των Οικονομικών της μιαν άλλη Κοινωνία Προσώπων;

  24. χάρηκα με τη ευκαιρία που μου έδωσε ο Κωνσταντίνος να διαβάσω τις δικαιολογίες του Εφραίμη
    χα, κυρ Καλόγερε, αν ήθελες να επισκευάσεις τους Βυζαντινούς Πύργους σου, ας περίμενες και εσύ την θεία Πρόνοια …
    Όχι να αποσκοπείς στο ν΄ αρπάξεις τη γη των φτωχών για να φτιάχνεις πριγκηπικές σουίτες

  25. @ τσουκνίδα,

    ευτυχώς που έγραψες εσύ, και εμ ξεκούρασες. Συμφωνώ απολύτως.
    Ο Κλήμης ο Αλαξανδρέας είναι η μοναδική νομίζω περίπτωση στη πρώτη χιλιετηρίδα που είχε άποψη διαχείρισης του πλούτου χωρίς ν θέτει το ζήτημα της αρπαγής.

    Στην Οθωμανική περίοδο όλα δείχνουν – χρειάζεται μια πιο λεπτομερής ιστορική εργασία – ο λαός έδινε τη περιουσία στα μοναστήρια «εργάζεσθαι αυτήν και φυλάττειν«, κάνοντας μια παράφραση.

    Η ιδιοποίηση αποτελεί κλοπή.
    Ήλθε η ώρα να λογοδοτήσουν αυτοί που ιδιοποιούνται άλλων υλικά αγαθά. Αμάν πιά!

    ΥΓ Να κρατήσουν οι μονές μια σχετική περιουσία για επιβίωση, φιλοξενία, συντήρηση. Τα υπόλοιπα στο φτωχό λαό. Όχι μπίζνες και επιχειρήσεις τύπου .. «Γοργοϋπηκόου… με το νεράκι του Θεού!

  26. με ειδικό ενδιαφέρον για τους αχαιούς φίλους
    για ποιους χτυπά το Σήμαντρο;

    http://misha.pblogs.gr/2008/09/di-efhwn-twn-agiwn-epiheirhsewn-hmwn-to-metohi-poy-egine-grand-r.html

  27. Μάλλον χρεωστώ ορισμένες απαντήσεις. : )
    Για να δούμε:

    @Γιάννης
    Ζητώ συγγνώμη, αν (ότι) σε παρεξήγησα.
    Ο Κλήμης ο Αλεξανδρέας, όπως και ο Ευσέβιος Καισαρείας, όπως και άλλοι γνωστοί, ΔΕΝ είναι Άγιος, είναι ένας (λίαν φιλοπλατωνικός, όπως και ο Άγιος Ιουστίνος) σημαντικός εκκλησιαστικός συγγραφέας. Είχε γράψη το «ποιος πλούσιος σώζεται», πχ. Είναι βάσιμο, ότι η αλλαγή που λες μπορεί να αναφέρεται σε αυτόν.

    @τσουκνίδα
    Θα έπρεπε να λέη ο παπάς και: » να τα δώσης πρώτα σε αυτούς που έκλεψες, αλλιώς δεν μπορεί να καμώνεσαι (ούτε) τον μετανοημένο χριστιανό». Ιδιαίτερα αν πρόκειται για ανάλγητο πρόσωπο, αρχέτυπο αστού, ήγουν «ατομιστικό ον», όπως έλεγε ωραία και ο μακαρίτης Αλ. Τσιριντάνης και θύμιζε ο θεολόγος Ν.Μπουγάτσος.

    @manitaritoubounou
    Δέχομαι ολόθυμα την ευγενική πρότασι, ελπίζοντας ότι μπορώ να ανταποκριθώ και στην διακαή μου θέληση να συμβάλω «σε αυτές τις κατευθύνσεις»… Υπόσχομαι, λοιπόν, να επανέλθω μετά το πέρας της εξεταστικής μου περιόδου, που έρχεται την επόμενη εβδομάδα…

  28. @ Misha,

    ευχαριστούμε για το ποστ. Υπάρχει άλλο ένα και μισό ζήτημα στην Αχαΐα. Μαζεύω στοιχεία για να είμαστε δίκαιοι.

    Υπάρχουν στο ζήτημα πολλές όψεις κριτικής. Εκκοσμίκευση, εμπορευματοποίηση, αρπαγές, κλπ. Αναμονή….

    @ Φιλαλήθης

    χε χε χε χε … εμπρός να το κάνουμε κοινόβιο τΜτΒ!!!!

  29. μια ακόμα σημαντική παρέμβαση του π.Ιεροθέου Βλάχου από το σημερινό Βήμα:
    «…δεν μπορώ να κατανοήσω Ορθοδόξους Κληρικούς να ασχολούνται με εμπορικές επιχειρήσεις, με μετοχές στο Χρηματιστήριο, με συσσώρευση πλούτου, με αγώνες για μια «ρασιοναλιστική λογική» του χρήματος, με εμπορικές εταιρείες κλπ. που αποβλέπουν σε μια κοινωνική εξουσία και δύναμη. Σε μια τέτοια περίπτωση το Κράτος πρέπει να θεωρή τους Κληρικούς αυτούς ως εμπόρους και να τους μεταχειρίζεται ανάλογα.

    Δεν είναι δυνατόν να σέβεται κανείς την Εκκλησία και ο σεβασμός αυτός να επεκτείνεται και σε Κληρικούς που διακρίνονται από τέτοιου είδους ακατανόητες, ακτιβιστικές και ανορθόδοξες δραστηριότητες.»

    http://misha.pblogs.gr/2008/09/mhtr-naypaktoy-adianohto-na-asholoyntai-klhrikoi-me-epiheirhseis.html

  30. Κάποιοι προειδοποίησαν ότι από τη στιγμή που το Άγιο Όρος δέχτηκε τα λεφτά της ΕΟΚ, μετέπειτα Ευρ. Ένωσης, χάλασε.

  31. φιλαλήθη,
    πρέπει να ξαναδανειστώ το βιβλίο και να επικολλήσω διάφορα αποσπάσματα, ώστε να μη μιλώ στον αέρα, μια και δε θυμάμαι ακριβώς. θυμάμαι ωστόσο τον ισχυρισμό ότι το «αν θες να είσαι τέλειος κλπ» μετατράπηκε από εντολή («να είστε τέλειοι όπως κλπ») σε προτροπή: αν θες να είσαι τέλειος πούλα τα υπάρχοντά σου κλπ, αλλιώς… (δεν πειράζει και να μην είσαι τέλειος).
    αλλά και ομόφωνα αν δεν είχαν τέτοια άποψη οι Πατέρες, οδηγούμαστε στο ερώτημα γιατί αυτή η ομοφωνία δεν μετατράπηκε σε ομοφωνία στις συνόδους (όπως και για τη δουλεία). κι εκεί προστίθεται και το σχετικό με τα χρυσόβουλλα, καθόσον αν είναι τώρα αποδεκτή η θεολογία μιας εποχής η οποία πίστευε ουσιαστικά στην μονιμότητα της αυτοκρατορίας και ζούσε ωσάν να ήταν αδιανόητη κάποια άλλη εναλλακτική μορφή οργάνωσης της κοινωνίας, τότε και τα χρυσόβουλλα της εποχής εκείνης έχουν, αντίστοιχα παρόμοια σημασία και κύρος

  32. @ Misha,

    ναι και μπήκε ΚΑΙ εδώ ως ποστ. Ευχαριστούμε για την υπόδειξη.

    @ Hera,

    βεβαίως με «προ-φητική» όραση των πραγμάτων. Ακούει κανείς;

    @ Γιάννης,

    συγγνώμη που μιλώ πριν τον «Φιλαλήθη», αλλά το κακό με τον πλούτο άλλαξε την 2η χιλιετηρίδα και όχι την πρώτη που έγιναν οι Οικ. σύνοδοι.

    Το ζήτημα της αυτοκρατορίας είναι πολύ βαθύ για να απαντηθεί σε ένα σχόλιο ή ακόμα σε ένα ποστ.

    Ο μοναχισμός όμως ήταν η «κομμουνιστική» – «αναρχική» απάντηση στη εξουσιαστική «χριστιανική» αυτοκρατορία. Κάποια στιγμή η αυτοκρατορία προσπάθησε να τον ελέγξει (χρυσόβουλα) , με τρόπο, όπως σήμερα τα κονδύλια και οι businnese το όντως άβατο αγίου όρους του Άθωνα και όχι μόνο.

    Το ίδιο προσπάθησε και η οθωμανική με προνόμια και «φιρμάνια». Όμως η ιστορία δεν περπατά γραμμικά. Υπάρχει μια χαοτική διάσταση που καθορίζει το Πνεύμα.

    Ίδωμεν…

    «… Ο έχων νουν ψηφισάτω τον αριθμό του θηρίου…»

  33. Το εξαιρετικό κείμενο του φιλαλήθη καταρρίπτει ένα μεγάλο ψέμα, πως η θρησκεία γενικά αλλά και ο χριστιανισμός ειδικότερα υπάρχουν μόνο για να δικαιολογούν την επί γης εκμετάλλευση καθώς και των ανθρώπων την «ευθυνοφοβία».

    Χαίρομαι πραγματικά όταν βλέπω πιστούς να δίνουν μια ριζοσπαστική, προοδευτική διάσταση στο χριστιανισμό. Επίσης γελάω χαιρέκακα όταν βλέπω τους διεθνιστές «αριστερούς» (που θεωρούν ότι έχουν τα αποκλειστικά πνευματικά δικαιώματα του «ριζοσπαστισμού») να προσάπτουν χαρακτηρισμούς στο ρεύμα αυτό όπως «χριστιανομαρξισμός»…

    Θα ήθελα μια μέρα να δω αυτό το ρεύμα κυρίαρχο στους κόλπους της Εκκλησίας και των χριστιανών αν και περιστατικά όπως η εμπλοκή μοναχών σε εξευτελιστικές εξαγορές και δικαστικές διαμάχες απωθούν τους ανθρώπους.

  34. @ Pegasus1589,

    … «από το στόμα σου και στου Θεού τ’ αυτί» …

    και από κει στις ψυχές των χριστιανών, που «δεν βολεύονται με λίγο ήλιο», λίγη προσευχή, λίγη νηστεία, λίγη λατρεία, λίγη αλληλεγγύη…

  35. Φίλε μανιτάρι-του-βουνού,

    εγώ θα πω μια άλλη παροιμία:
    Συν Αθηνά και χείρα κίνει. 🙂

    Ας γίνει ο χριστιανός το καλύτερο επιχείρημα του χριστιανού. Σε όλους τους πολιτικούς, κοινωνικούς και άλλους χώρους. Μια ξεχωριστή, διεκδικητική φωνή που, χωρίς να γίνεται γραφική, δίνει το δικό της στίγμα και τη δική της ερμηνεία για τα γεγονότα των ημερών.
    Γίνεται;

  36. @ Pegasus1589,

    όλα γίνονται! «και του σπανού τα γένια». Χρειάζεται όμως ανατροπή της θεολογίας του «αστοχριστιανισμού» που βαραίνει ως ταφόπλακα τη χώρα μας τον 20ο αιώνα, πλην εξαιρέσεων.

    Όμως δες το κείμενο 14 θεολόγων της Πάτρας:
    http://www.alfavita.gr/anakoinoseis/ank896a.php

    Κάτι κινείται φανερά… άσε αυτό που κινείται μέσα από τους θεσμικούς παγετώνες….

  37. Τροφή για σκέψη, πάντα χρήσιμη! Ευχαριστώ, καλό βράδυ!

  38. μανιτάρι,

    για το μοναχισμό το σχόλιο αυτό: από όσα λίγα ξέρω, επειδή ο μοναχισμός ξεκίνησε στα χρόνια του μ. κωνσταντίνου, λίγο μετά το τέλος των διωγμών, οπότε ο χριστιανικός εξουσιασμός δεν είχε εδραιωθεί, σε τί προβλήματα απάντηση θα μπορούσε να είναι; ως αίτιο εμφάνισης του μοναχισμού διατυπώθηκε η θεωρία της αντίδρασης στην εκκοσμίκευση αλλά και η θεωρία πως οι ασκητικές αυτές τάσεις προϋπήρχαν και απλώς μεταφέρθηκαν στην έρημο.
    ως προς το άγιο όρος, αυτό αν και υπήρχαν μοναχικοί ασκητές, οργανώθηκε στη σημερινή του μορφή με αυτοκρατορική εξουσία ή βοήθεια. αλλά γενικότερα, η υλική βοήθεια της αυτοκρατορίας ήταν απαραίτητη για την ύπαρξη και συντήρηση τόσων μονών.

  39. @ Pegasus1589,

    Την καλημέρα μου. Θα τα ξαναπούμε…

    @ Γιάννης,

    ναι, οι ασκητικές τάσεις προϋπήρχαν της «Κωνσταντίνειας περιόδου».

    Η μεγάλη ανάπτυξη όμως έγινε σ’ αυτήν και μετά.

    Όμως πρέπει να πούμε ότι η τακτική απέναντι στα μοναστήρια από την εξουσία της αυτοκρατορίας δεν ήταν σταθερή. Εξαρτιόταν από την σχέση που είχε η αυτοκρατορική πολιτική στην εκκλησιαστική «θεολογία» με την μοναχική.

    Να διερωτηθούμε λοιπόν δημιουργικά, ποιοί, πότε και γιατί έδιναν Χρυσόβουλα. Αλλά τέλος πάντων το ζήτημα αφορά κυρίως τα Οθωμανικά Φιρμάνια και τη διαχείριση μετά το ’21. Και δεν μπορεί πλήρως να αναλυθεί αυτό σε σχόλια.

    Υπενθυμίζω όμως τι έχει γράψει σχετικά για όλες τις περιόδους ο π. Γεώργιος Φλωρόσφσκι. Υπάρχει μια ολόκληρη σειρά τόμων με έργα του από τις εκδ. ΠΟΥΡΝΑΡΑ – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, πριν 30 χρόνια.

    Τα γνωρίζεις;

  40. Η αλήθεια για τη Μονή Βατοπεδίου (Κωνσταντίνος Λούλης, τέως Διοικητής του Αγίου Όρους)

    Απόψεις
    Κυριακή, 14 Σεπτέμβριος 2008 19:01
    Παρότι θεωρώ ασήμαντο το θέμα για το αναγνωστικό κοινό των σχέσεων ενός πρώην διοικητού με τη Μονή οφείλω για την αποκατάσταση της αλήθειας να αναφερθώ σε δύο σημεία.
    1. Είναι αλήθεια ότι το 1989 με όλες μου τις δυνάμεις προσπάθησα και πέτυχα με τη βοήθεια του Θεού η Ιερά Μονή Βατοπεδίου να γίνει ξανά Κοινόβιο Μοναστήρι και να αποκτήσει Ηγούμενο μετά 536 χρόνια.
    Θεωρώ όμως πως το σπουδαιότερο γεγονός στη ζωή μου – ασύγκριτα σημαντικότερο και από την επαγγελματική μου πορεία – είναι η στήριξή μου τότε σʼ αυτή τη συγκεκριμένη εκλεκτή Αδελφότητα.
    2. Δεν είναι αλήθεια όμως ότι η σχέση μου με τους Βατοπεδινούς Μοναχούς με το πέρασμα του χρόνου «ξεθώριασε» και έγινε πιο ασήμαντη.
    Παρότι, ό,τι έπραξα τότε, το έκανα με μοναδικό γνώμονα την αναγέννηση της ιστορικής αυτής Μονής, τόσο χωρίς να αποβλέπω σε ανταλλάγματα, όσο όμως και με τη βεβαιότητα ότι ο χρόνος ειδικά μετά τη λήξη της θητείας μου θα έφθειρε τη σχέση μας – όπως συμβαίνει κατά κανόνα στη ζωή – τελικά η συμπεριφορά και η αγάπη των Μοναχών αυτών αποτελούν για μένα μοναδικό φαινόμενο εξαιρέσεως αυτού του κανόνα.

    Το μοναδικό πολύτιμο δώρο που μου έκαναν ως αντάλλαγμα είναι τα αισθήματά τους αυτά, καθώς και ένα ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ χαλκογραφίας της Μονής αξίας τότε 500 (πεντακοσίων) δραχμών κορνιζαρισμένο, το οποίο μάλιστα και τότε αμφισβητήθηκε λόγω εσφαλμένης πληροφόρησης πλην όμως η αλήθεια απεδείχθη περίτρανα.

    Προφανώς όμως επειδή πάντοτε απουσίαζα από τις επισκέψεις υψηλών προσώπων στην Ι.Μ. Βατοπεδίου – αν και πάντοτε με προσκαλούσαν – δόθηκε κακώς η εντύπωση πως η σχέση μας ατόνησε.

    Με προσωπική μου επιλογή απουσίαζα, γιατί προτιμούσα αυτές τις λίγες ημέρες το χρόνο που επισκεπτόμουν το Μοναστήρι να ήμασταν μόνοι για να έχουμε την ευκαιρία να συζητάμε ήρεμα.

    ***

    Η Μονή Βατοπεδίου σήμερα δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ο μέσος άνθρωπος φαντάζεται όταν λέει τη λέξη Μοναστήρι.

    Δεν γνωρίζω πόσα Μοναστήρια έχουν επισκεφθεί δημοσιογράφοι που γράφουν για το Βατοπέδι, ώστε να κάνουν απόλυτες συγκρίσεις.

    Εγώ πάντως που στη ζωή μου και ειδικά τα δύο χρόνια της θητείας μου όπου ζούσα 26 ημέρες το μήνα στο Άγιον Όρος, αξιώθηκα να έχω επισκεφθεί συνολικά πάνω από 500 Ιερές Μονές και Ησυχαστήρια, μπορώ μάλλον να κρίνω καλύτερα πως ειδικά στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου βιώνει κανείς την έννοια του Μοναχισμού στα πλέον υψηλά επίπεδα, όπως φυσικά και σε πολλά άλλα Μοναστήρια.

    Διαβάζοντας τις κρίσεις και τις περιγραφές για τη σημερινή κατάσταση, με θλίψη θυμήθηκα την εικόνα που αντίκρισα στην πρώτη μου επίσκεψη στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου, τον Αύγουστο του 1987.

    Περνώντας τότε το κατώφλι της Μονής έμεινα άφωνος και ένιωσα φόβο αντικρίζοντας ένα τεράστιο, αλλά ουσιαστικά έρημο Μοναστήρι με μόνο 5 Μοναχούς, που ήταν κλεισμένοι λόγω γήρατος στα κελιά τους (κάποτε είχε 1.000 Μοναχούς), ιδιόρρυθμο χωρίς Ηγούμενο επί 5 αιώνες, με κλειστές τις 20 υπέροχες εκκλησίες του. (Πρώτη φορά στο Άγιο Όρος όπου πήγαινα από το 1976 βρέθηκα σε Μοναστήρι όπου δεν τελούταν Θεία Λειτουργία), με χορταριασμένες αυλές, βουλιαγμένες σκεπές, ετοιμόρροπα άδεια κτίρια και φυσικά όπως όλα τα παλαιά Βυζαντινά Μοναστήρια, με κειμήλια που δεν είχε όμως τη δυνατότητα να προσκυνήσει κανείς.

    Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πως βρισκόμουν σε μία νεκρή πολιτεία όπου έμοιαζε να έχει εγκαταλειφθεί λόγω κάποιας…επιδημίας.
    (ΣΗΜ. Για αυτή την απαράδεκτη εικόνα κανένας ή καμία δημοσιογράφος δεν είχε τότε ασχοληθεί…).

    Δεν νομίζω πως ο «μέσος άνθρωπος» έχει αυτή την εικόνα ως πρότυπο Ιεράς Μονής και απορρίπτει τη σημερινή πρότυπη – υποδειγματική εικόνα μιας ζωντανής – πνευματικά και ουσιαστικά – Μονής, όπου εγκαταβιώνουν άνω των 100 Μοναχών με 75 πανεπιστημιακά πτυχία και με μέση ηλικία κάτω των 45 ετών, οι οποίοι δημιούργησαν μια Ορθόδοξη Χριστιανική κυψέλη που πραγματοποίησε ένα τεράστιο αναστηλωτικό έργο – ορατό για κάθε προσκυνητή – έφερε στο φως και συντήρησε ανεκτίμητους θρησκευτικούς θησαυρούς, που επί αιώνες φθείρονταν σε σκοτεινά υπόγεια (υπάρχουν σχετικές φωτογραφίες), πραγματοποίησε τεράστιο Ιεραποστολικό έργο με σοβαρές οικονομικές ενισχύσεις σε αναξιοπαθούντες, σπάνιες εκδόσεις πολύτιμων βιβλίων, θρησκευτικές ομιλίες υψηλού επιπέδου, μοναδικά πνευματικά συνέδρια με πολυπληθέστατα ακροατήρια, καθώς και αφανή σημαντική συμβολή στην απεξάρτηση νέων ανθρώπων από ναρκωτικά.

    Οι 25.000 προσκυνητές, που φιλοξενούνται κάθε χρόνο στην Ι.Μ. Βατοπεδίου επί των ημερών της σημερινής Αδελφότητος, τις δύο τελευταίες 10ετίες – πέρα των 50-60 «ισχυρών πιστών» – ανήκουν στην κατηγορία των «μέσων ανθρώπων» όπως τους χαρακτηρίζει κάποιο άρθρο.

    Αυτές οι εκατοντάδες χιλιάδες πιστών προφανώς επισκέπτονται την Ι.Μ. Βατοπεδίου, γιατί εκεί βρίσκουν δύναμη, παρηγοριά και πνευματικό φως που έχουν ανάγκη.

    Αυτοί οι «μέσοι άνθρωποι» έχουν προφανώς αντίθετη άποψη από ορισμένους δημοσιογράφους, οι οποίοι διαμορφώνουν άποψη περί του Αγίου Όρους πάντοτε από πληροφορίες.

    Σε αυτούς τους πνευματικούς λιμένες – τα Μοναστήρια – που είναι στην ουσία ΨΥΧΗΣ ΙΑΤΡΕΙΑ των πιστών και θεματοφύλακες των παραδόσεων της θρησκείας και της ιστορίας μας από τη γέννηση του Μοναχισμού, πολλοί άνθρωποι «ισχυροί», αλλά και «μέσοι» αφήνουν μέρος της περιουσίας τους για την ενίσχυση και τη συνέχιση της αποστολής των Ιερών Μονών εις τους αιώνας των αιώνων.

    Δυστυχώς, ενώ το κράτος στην περίπτωση των φιλανθρωπικών κληροδοτημάτων – που είναι κάτι ανάλογο – προστατεύει και ελέγχει με αυστηρούς νόμους, την πιστή εφαρμογή των εντολών του διαθέτη, η τύχη των δωρεών αυτών προς τις Ιερές Μονές δεν έχει την ανάλογη προστασία.

    Προς τιμή τους τα δύο μεγάλα κόμματα τις δύο τελευταίες 10ετίες στήριξαν σημαντικά την προσπάθεια ανασυγκροτήσεως πολλών Μονών ειδικά του Αγίου Όρους.

    Για όποιον δεν γνωρίζει, είναι βασικό Ιερό καθήκον και υποχρέωση κάθε Ηγουμένου να περιφρουρεί και να αξιοποιεί τις δωρεές αυτές, οι οποίες δεν έχουν «ημερομηνία λήξεως» όπως και τα κληροδοτήματα.

    Βάσει ποιας λογικής ή ποιου νόμου κοινωνικοποιείται η δωρεά που θέλησε να κάνει σε κάποιο Μοναστήρι κάποιος άνθρωπος «ισχυρός» ή «μέσος»;

    Το Ελληνικό Κράτος κανονικά θα έπρεπε να δίνει σε Μοναστήρια, που επιτελούν τέτοιο τεράστιο πνευματικό και ιεραποστολικό έργο, ένα ελάχιστο έστω μέρος των εκτάσεων του Δημοσίου, όχι ως αντάλλαγμα αλλά ΔΩΡΕΑΝ για να τις αξιοποιήσουν. Έτσι θα καμαρώναμε σε λίγα χρόνια πρότυπα Ιδρύματα (σαν τα εκατοντάδες που έχει δημιουργήσει και λειτουργεί η Εκκλησία μας) όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό όπου θα εξαπλωνόταν η Ορθοδοξία και θα κυμάτιζε η σημαία μας. Αλλά εμείς αυτό το έργο το αφήσαμε στους καθολικούς και στους αλλόθρησκους. Η ευαισθησία όμως της εποχής στο να μην θιγεί σπιθαμή τετραγωνικού του Δημοσίου – ούτε ακόμη με ανταλλαγή – θα αφήσει ανοιχτό το έδαφος στους καταπατητές, στους εμπρηστές και σε ορισμένα «κοινωνικά συμβούλια» που έχουν αποδείξει με πόση εντιμότητα διαχειρίζονται με τη δημόσια περιουσία και τα κτήματα των φορολογούμενων Ελλήνων.

    Ο Ηγούμενος του Βατοπεδίου Γέροντας Εφραίμ πέρα από το βαρύ σταυρό της αναστηλώσεως της Μονής και το τεράστιο εξωτερικό Ιεραποστολικό έργο, έπρεπε παράλληλα να βάλει τάξη και να αξιοποιήσει την επί χρόνια εγκαταλελειμμένη και ανεκμετάλλευτη περιουσία της Μονής, που προήλθε σε αυτή από συγκεκριμένες δωρεές ανά τους αιώνες τις οποίες σεβάστηκαν – αλλόθρησκοι και μη – κατακτητές (Τούρκοι, Άραβες, Βούλγαροι, Γερμανοί και Ιταλοί).

    Στην Αγγλία όσο πιο βαθιές είναι οι ρίζες μιας δωρεάς, τόσο περισσότερο αυτή προστατεύεται.

    Αν ο Ηγούμενος άφηνε τα περιουσιακά στοιχεία της Μονής να ρημάξουν και να καταπατηθούν, με αποτέλεσμα να περιοριστούν σημαντικά τα έσοδα της μονής και το αναστηλωτικό της έργο, τότε δεν θα υπήρχε καμία κριτική, άσχετα αν το Μοναστήρι παρήκμαζε.

    Στην περίπτωση αξιοποιήσεως της εκκλησιαστικής περιουσίας θαυμάζω την Καθολική Εκκλησία – στο μοναδικό αυτό σημείο – γιατί μεθοδικά θεμελίωσε όλη την ανάπτυξη και τη δράση της σε ένα σοβαρό οικονομικό υπόβαθρο δεκαπλασιάζοντας έτσι το ποίμνιό της έναντι της Ορθοδόξου Εκκλησίας και πραγματοποιώντας παράλληλα ένα τεράστιο αξιοθαύμαστο κοινωνικό έργο.

    Όπως οι περισσότεροι Ηγούμενοι του Αγίου Όρους που είχα την τύχη να γνωρίσω, έτσι και ο Γέροντας Εφραίμ, πτωχός γεννήθηκε, πτωχός έζησε και ζει και θα πεθάνει με μόνη περιουσία το ράσο του.

    Οι Ηγούμενοι είναι διαχειριστές ξένων χρημάτων.
    Δεν αγωνίζονται για να φτιάξουν όπως εμείς σπίτια και περιουσίες, αλλά τα Μοναστήρια των πιστών.

    Μόνο όποιος κατηγορεί για φιλαργυρία τον ταμία μιας τράπεζας μόνο αυτός μπορεί να κατηγορεί ανάλογα τους Ηγουμένους και την εκκλησία σε ό,τι αφορά την οικονομική διαχείριση της περιουσίας τους.

    Δεν είναι όμως μόνο αυτό το δείγμα του πνεύματος των ημερών που ζούμε.

    Ασκείται αρνητική κριτική στον Κύπριο επιχειρηματία αντιπρόσωπο της LADA που παραχωρεί την αίθουσα της επιχειρήσεώς του για ομιλίες θρησκευτικού περιεχομένου, ενώ αν την παραχωρούσε για σεμινάρια αστρολογίας ή καλλιστεία σκύλων θα προβάλλονταν θετικά οι πρωτοβουλίες του.

    Ειλικρινά διαβάζοντας ορισμένα άρθρα τις τελευταίες ημέρες από την ανθρώπινη πλευρά αισθάνθηκα πικρία και θλίψη, γιατί γνωρίζω σε βάθος, όσο ελάχιστοι, την αλήθεια σχετικά με ό,τι αφορά την Ιερά Μονή Βατοπεδίου.

    Από την πνευματική όμως πλευρά αισθάνθηκα τεράστια ικανοποίηση, γιατί επιβεβαίωσα για πρώτη φορά πρακτικά στη ζωή μου πως η απόδειξη για το μέγεθος της αξίας ενός Χριστιανικού έργου είναι ο πόλεμος που δέχεται.

    Ως προς τις αναφορές περί προσφοράς σε μένα υπερπολυτελούς ξενώνα εντός της Μονής όσο και περί φωτογραφίας μου στο… Ηγουμενείο, την οποία ούτε εγώ ούτε κανείς άλλος είδε ποτέ: Αν θέλει κανείς να απολαύσει την πολυτέλεια ενός αντίστοιχου ξενώνα σαν αυτό που περιγράφεται στο Μοναστήρι δεν έχει παρά να διανυκτερεύσει σε έναν από τους εκατοντάδες ξενώνες της χώρας μας με κόστος 80-100 ευρώ τη βραδιά! Τέτοια αξιοπρεπή και όχι υπερπολυτελή δωμάτια έχουν τα σπίτια της κάθε μέσης απλής νοικοκυρεμένης οικογένειας της πατρίδας μας.

  41. μοναχός Μωυσής Αγιορείτης
    22.09.08

    Το να μην παρασυρθείς από την κατακραυγή των μέσων και το λιθοβολισμό του πλήθους δεν είναι σήμερα τόσο εύκολο.

    Θα επιχειρήσουμε το τόλμημα απτόητα και άφοβα χάρη της αλήθειας. Δεν θα εισέλθουμε στην ουσία του θέματος, την οποία βέβαια δεν γνωρίζουμε, Θα μιλήσουμε για κάποιες παραμέτρους, για κάποιες δηλώσεις που έγιναν, για κάποιες υπόνοιες που έχουμε και για ένα κλίμα που επικρατεί.

    Πρόκειται για το θέμα της μονής Βατοπεδίου. Καταρχάς η μονή Βατοπεδίου θεωρείται και είναι μία από τις σπουδαιότερες μονές της Ορθοδοξίας.

    Έχει υπερχιλιόχρονη λαμπρή ιστορία, ανέδειξε αγίους, διαθέτει μεγάλο κειμηλιακό πλούτο, αριστοτεχνική αρχιτεκτονική, 35.000 τ.μ. οικοδομών συνολικά, 2.000 πορτοπαράθυρα, 100 μοναχούς, οι περισσότεροι νέοι και μορφωμένοι, περισσότερους από 150 εργαζόμενους, αρχιτέκτονες, μηχανικούς, εργολάβους, τεχνίτες και εργάτες, που μαζί με τους φιλοξενούμενους σημαίνει περίπου 600 πιάτα φαγητό ημερησίως.

    Η σημερινή αδελφότητα, υπό τον ηγούμενο αρχιμανδρίτη Εφραίμ, θεολόγο από την Κύπρο, μετέτρεψε το ιδιόρρυθμο μοναστήρι σε κοινόβιο, το οργάνωσε καλά, το ανακαίνισε, συντήρησε και κατέγραψε τα κειμήλια, εξέδωσε σειρά αξιόλογων βιβλίων, διοργάνωσε σημαντικά συνέδρια και ανέπτυξε πλούσια φιλανθρωπική δράση.

    Την περιουσία της μονής οι μοναχοί τη βρήκαν και ήταν υποχρεωμένοι να τη διαφυλάξουν. Η περιουσία αυτή είναι από αιώνων. Ευσεβείς βυζαντινοί αυτοκράτορες και βαλκάνιοι ηγεμόνες πρόσφεραν κτήματα διʼ επισήμων εγγράφων με διαρκή και απαραχάρακτη νομική ισχύ προς αιώνια μνημόνευσή τους.

    Η μονή Βατοπεδίου πρόσφερε χιλιάδες στρέμματα σε ακτήμονες μετά τη μικρασιατική καταστροφή στη Χαλκιδική και αλλού. Όλο το Άγιον Όρος πρόσφερε 1.500.000 στρέμματα στους πρόσφυγες.

    Πολλά βατοπεδινά μετόχια στη Ρουμανία και τη Ρωσία δημεύθηκαν και χάθηκαν. Ας σημειωθεί ότι όλη αυτή τη μεγάλη περιουσία τη σεβάστηκαν και αυτοί οι τούρκοι κατακτητές, φοβούμενοι να πειράξουν τα βακούφια.

    Από το 1998, σε συνεννόηση με την τότε κυβέρνηση, συζητήθηκε και αργότερα πραγματοποιήθηκε η ανταλλαγή των στρεμμάτων της λίμνης Βιστωνίδας (Μπουρού), παρά την Ξάνθη, με άλλα κτήματα σε διάφορα μέρη. Τις τιμές ανταλλαγής των στρεμμάτων δεν τις όρισε η μονή, αλλά οι επί τούτω αρχές και υπηρεσίες του κράτους. Εμείς ποτέ δεν θα υποστηρίξουμε ό,τι το παράνομο και άδικο.

    Ό,τι παράτυπο μπορεί και πρέπει να διορθωθεί με όποιο κόστος, όπου υπάρχει και αν υπάρχει. Η διαφάνεια, η αλήθεια, η τιμιότητα αξίζει και πρέπει να λάμψει.

    Είναι αρκετά λυπηρό όμως για τους Αγιορείτες να βρήκαν την ευκαιρία να κατηγορούν Αγιορείτες δημόσια και εύκολα. Με προσοχή, σύνεση, σοβαρότητα, γνώση, υπομονή και νηφαλιότητα θα πρέπει να ιδωθεί το πρόβλημα. Δεν θα πρέπει τόσο σοβαρά θέματα να αντιμετωπίζονται πρόχειρα και επιπόλαια. Σήμερα δυστυχώς οι πάντες έχουν γνώμη επί παντός επιστητού.

    Ήδη άρχισαν να αναφέρονται ονόματα και άλλων αγιορείτικων μονών. Δηλαδή τι συμβαίνει, έχει αρχίσει το πλιάτσικο κάθε μοναστηριακής και εκκλησιαστικής περιουσίας;

    Φοβάμαι ότι υπάρχει μια καλά ενορχηστρωμένη προσπάθεια κατά της εκκλησίας και του Αγίου Όρους. Τόσο κακό έκανε η εκκλησία σε αυτόν τον τόπο; Έγιναν δηλώσεις ότι, ακόμη και αν είναι νόμιμες οι ανταλλαγές, θα πρέπει να παρθούν από τις μονές τα ακίνητα. Επιστρέφουμε δηλαδή σε αρπαγές άλλων καιρών;

    Δεν υπάρχουν νόμοι, κράτος, δικαίωμα περιουσίας και κυριότητας; Γίνεται ένας συναγωνισμός ποιος θα κτυπήσει πιο σκληρά. Αν κάποιοι θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση, για να επισπεύσουν τη σύμπραξη και το συνασπισμό προς πλήρη διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους, ας κάνουν υπομονή και ας μη νομίζουν ότι με τη διόγκωση, τις υπερβολές, τις κραυγές και τη σκανδαλοθηρία θα τα καταφέρουν σύντομα.

    Κι εκείνοι που χρησιμοποιούσαν την εκκλησία απογοήτευσαν. Το δημιουργούμενο από οργανωμένες μειοψηφίες αντιεκκλησιαστικό μένος δεν θα βγει σε καλό για τον τόπο μας.

    Επίσης πιστεύω πως, επειδή το Άγιον Όρος έχει πλούσια ιστορία, μεγάλη προσφορά και σημαντική παρουσία στο παρόν, γίνεται προσπάθεια να διαβληθεί, για να υποτονιστεί η πνευματικότητά του. Βάλθηκαν μερικοί να μη μείνει τίποτα το ιερό όρθιο.

    Αξίζει να προστατεύσουμε με κάθε τρόπο το Άγιον Όρος από εμπαθή, ανίερα βέλη. Είναι ένα τελευταίο οχυρό αντιστάσεως. Για τα όποια λάθη υπάρχει διόρθωση και μετάνοια.

    Το Άγιον Όρος έχει πολλά να προσφέρει σε έναν κόσμο ανοημάτιστο και αγχώδη, ανέραστο και περιπετειώδη. Το Άγιον Όρος δεν φοβάται, μόνο λυπάται για το σκανδαλισμό και προσεύχεται για το φωτισμό όλων. Μην τα ισοπεδώσουμε όλα, προς Θεού!

    Ο φθηνός λαϊκισμός και τα πυροτεχνήματα-σλόγκαν δεν θα φέρουν την προσδοκώμενη διαφάνεια. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει: Πρόσεξε μήπως κτυπώντας την αμαρτία κτυπήσεις τον αμαρτωλό.

    Ας σεβαστούμε την ιερότητα των προσώπων, όποια και αν είναι. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί. Καταντήσαμε χώρα ανθρωποφάγων. Ας συνέλθουμε. Σήμερα κερδίζει όποιος πιο χυδαία βρίζει.

    Ο Χριστιανισμός σήμερα στις χώρες των χθεσινών παραδείσων του υλισμού ανθεί. Η εκκλησία δεν φοβάται το μαρτύριο. Συγχωρεί τους σταυρωτές. Πονά για τον παρασυρμό τους και ελπίζει.

    Το Άγιον Όρος μπορεί να ζήσει δίχως περιουσία, ο κόσμος όμως δεν μπορεί να ζήσει δίχως την εκκλησία.

    Για την αντιγραφή απο http://www.romfea.gr

  42. Ο Ηγούμενος της Βατοπαιδίου αποκλειστικά στον «Ε.Κ.»
    Γράφει ο/η «ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ» (Θεόδωρος Καλμούκος) 18:32
    19.09.08

    ΒΟΣΤΩΝΗ. «Επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, ξεκίνησαν οι συμφωνίες για την περιουσία της Μονής», δήλωσε, ανάμεσα στα άλλα, σε αποκλειστική του συνέντευξη στον «Εθνικό Κήρυκα»,
    ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου Αγίου Όρους, Αρχιμανδρίτης Εφραίμ.

    Ως γνωστόν, το Μοναστήρι και ο ίδιος έχουν βρεθεί στο επίκεντρο ευρείας δημοσιότητας λόγω των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων τους στον τομέα των ακινήτων και ανταλλαγής ακίνητης περιουσίας της Μονής με ολυμπιακά έργα στην Αθήνα.

    Ο αρχιμανδρίτης Εφραίμ, υποστηρίζει ότι «όλα έγιναν έννομα», δίνει τη δική του εκδοχή και εξήγηση στα όσα έγιναν και στα διαμειβόμενα αυτές τις μέρες, τα οποία έχουν αποκτήσει και πολιτικές διαστάσεις. Αποδίδει το θέμα «σε υπερδιόγκωση από τα Μέσα Ενημερώσεως» και υποστηρίζει ότι τα αμφιλεγόμενα ακίνητα στη λίμνη Βιστωνίδα «ανήκουν στην κυριότητα της Μονής» και ότι απλώς η Μονή τα διεκδικεί, ενώ συνάμα ζητά συγνώμη από τον ελληνικό λαό «για τον σκανδαλισμό».

    Στην ερώτηση τι ακριβώς συμβαίνει με την Μονή του, μας είπε ότι «δυστυχώς τα μεγαλοποίησαν οι δημοσιογράφοι με μία ανέλπιστη και απροσδόκητη διάθεση», και εξήγησε ότι «εμείς δεν κάναμε τίποτε απολύτως, παρά διεκδικούμε την περιουσία της Μονής Βατοπαιδίου.

    Ακριβώς το Μετόχι μας στη λίμνη Βιστωνίδα, στην περιοχή Ξάνθης, κι αυτή η υπόθεση ήταν ανοικτή και σε εκκρεμότητα από το 1924 κι εμείς με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας τώρα τα διεκδικούμε.

    Ξεκινήσαμε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και άρχισαν ευτυχώς οι υπουργοί μετά από γνωμοδοτήσεις των νομικών συμβουλίων του κράτους να αποδέχονται αυτές τις γνωμοδοτήσεις που ήταν αληθείς κι αρχίσαμε έτσι να γίνεται μία συμφωνία για την περιουσία της Μονής, αυτό κάναμε».

    Συμπλήρωσε ακόμη, πως «μʼ έναν τρόπο έννομο δημοκρατικό διεκδικούμε την περιουσία μας. Εδώ η Μονή μας είναι 35 χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα οικοδομημένη, παραπάνω από μισή είναι ένα ερείπιο κι εμείς δεν θέλαμε να κλέψουμε, ούτε να δολιευθούμε, αλλά θέλαμε την περιουσία της Μονής που είχαμε τους τίτλους μας.

    Ήταν από το Δημόσιο πολύ αδικημένη η Μονή σʼ αυτό το Μετόχι, και τώρα που μπήκαν νέοι και μορφωμένοι αδελφοί, έχομε και νομικούς αδελφούς και διάφορους επιστήμονες, αρχίσαμε να βρίσκουμε τα αρχεία της Μονής την περιουσία μας εκ παραδόσεως.

    Εκεί στην Ξάνθη όλοι οι γέροντες μου έλεγαν αυτή η περιουσία είναι Βατοπεδινή, την ξέραμε από τους παππούδες μας. Αλλά εμείς δεν μείναμε σʼ αυτά, αλλά στους τίτλους που τους επικύρωσε το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο Δημοσίων Κτημάτων».

    «Αυτό κάναμε, πρόσθεσε, και σιγά–σιγά κι αυτή η κυβέρνηση άρχισε να βλέπει και να επικυρώνει και να αποδέχονται οι υπουργοί αυτές τις αποφάσεις που ήταν της Ολομελείας του Νομικού και το Γνωμοδοτικού Συμβουλίου του Κράτους και φτάσαμε σχεδόν στο τέλος». Υπογράμμισε επίσης ότι «η διαδικασία αυτή ξεκίνησε επί κυβερνήσεως του ΠΑΣΟΚ», ενώ στην ερώτηση ποιοι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ έχουν προσυπογράψει, ανέφερε ότι «ο κ. Φωτιάδης, ο κ. Δρυς και μάλιστα είναι τρεις κι όχι δύο υπογραφές των δύο υπουργών, επίσης ο κ. Μπασιάκος, ο κ. Δούκας της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και φτάσαμε στο τέλος».

    «Μας μέμφονται ότι δήθεν χρηματοδοτούσαμε και υπουργούς κ.λπ., αυτό το πράγμα είναι πολύ άθλιο για μένα, δεν έγινε ποτέ τέτοιο πράγμα», τόνισε και συμπλήρωσε ότι «εντός των νομίμων πλαισίων και μιας διαφάνειας προσπαθήσαμε να πάρουμε την περιουσία διότι για να φτιαχτεί το Βατοπέδι εντός και εκτός των τειχών χρειάζονται περίπου τριακόσια εκατομμύρια ευρώ σύμφωνα με την οικονομοτεχνική μελέτη που έχομε».

    Όπως είπε χαρακτηριστικά, «εδώ έχομε διακόσιους εργάτες και τεχνίτες που εργάζονται, κάθε μέρα χρειαζόμαστε οκτακόσιες μερίδες φαγητού για τους μοναχούς, τους προσκυνητές, τους εργάτες και τους τεχνίτες». Στην ερώτηση τι ακριβώς συνέβη με την αγοραπωλησία μέρους των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, μας είπε:

    «Μας κατηγόρησαν ότι τα πήραμε αυθαιρέτως, ότι δωροδοκήσαμε και τα πήραμε, αυτό το πράγματα δεν έγινε και λέγω ας έλθει η Δικαιοσύνη να δει ότι δεν έχουν γίνει αυτά τα πράγματα», ενώ όταν του ζητήσαμε να μας εξηγήσει πώς τα απέκτησαν, μας είπε ότι «τα πήραμε δια των νομίμων κυβερνητικών μέσων, δια των αρμοδίων κυβερνητικών οργάνων».

    – Πληρώσατε κανονικά; «Η ελληνική κυβέρνηση ήθελε να πάρει το Μετόχι μας στη λίμνη Βιστωνίδα στην περιοχή Ξάνθης, ογδόντα χιλιάδες στρέμματα, αξίας εξήντα πέντε εκατομμυρίων ευρώ, κι εμείς ζητήσαμε να μας δώσουν χρήματα.
    Είπε η κυβέρνηση ότι δεν έχομε να σας δώσουμε χρήματα. Τους είπαμε δώστε μας κρατικά ομόλογα, μας είπαν δεν έχομε αλλά το μόνο που μπορούμε να σας δώσουμε είναι κομμάτια γης σʼ όλη την επικράτεια κι έτσι πήραμε αυτά κι ένα ακίνητο μέσα στην Αθήνα που μας το πρότεινε η τωρινή ελληνική κυβέρνηση να μας το δώσει, δηλαδή η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου».

    – Εγιναν όλα νόμιμα; «Ολα νόμιμα. Μα, είναι δυνατόν εμείς οι μοναχοί, εγώ είμαι μοναχός, είμαι ακτήμων, δεν έχω τίποτε, ούτε προσωπικούς λογαριασμούς έχω, ούτε δολιεύθηκα ποτέ χρήματα, ούτε τίποτε. Είμαι Γέροντας και πρέπει να είμαι το πρότυπο ακτημοσύνης στους μοναχούς. Οι μοναχοί σήμερα δεν έρχονται στη Μονή διότι ήταν παιδιά φτωχών οικογενειών, όπως παλιά, για να φάνε ένα κομμάτι ψωμί, αλλά έρχονται και θέλουν να τους εμπνέει ένας Γέροντας, να τους διδάσκει, να τους νουθετεί, να τους καθοδηγεί στην ατόφια πατερική ζωή.

    Με κατηγορούν ότι είμαι δόλιος επιχειρηματίας, εγώ δεν είμαι ούτε επιχειρηματίας, ούτε δόλια φέρθηκα». Στην επισήμανση πώς διερωτώνται πολλοί ότι η Μονή και εσείς ασχολείστε με οικονομικά, με επιχειρηματικά, σε τέτοιον μάλιστα βαθμό που είναι πλέον εκκοσμίκευση των εσχάτων, είπε «όχι δεν ασχολούμαι. Πώς; Εγώ που εξομολογώ όλους τους μοναχούς, τους διδάσκω, εξομολογώ συνεχώς τους προσκυνητές και δεν έχω χρόνο; Αλλά και να θέλω, δεν μπορώ, δεν θέλω».

    Στην ερώτηση ποιος ασχολείται με τα επιχειρηματικά, μας εξήγησε:

    «Έχουμε οικονομικούς συμβούλους οι οποίοι μας καθοδηγούν σʼ αυτόν τον τομέα, διότι εμείς δεν τα ξέρουμε αυτά, ιδιαίτερα εγώ και μας βοηθούν σʼ αυτά τα πράγματα για να βγαίνουν τα οικονομικά, να φτιάχνουμε το μοναστήρι και να κάνουμε και φιλανθρωπία συν τοις άλλοις».

    – Σε ποιους τομείς κάνετε φιλανθρωπία;

    «Κάνουμε κάθε χρόνο τρία εκατομμύρια ευρώ φιλανθρωπία σε φτωχές οικογένειες, αποφυλακίζουμε φυλακισμένους, έχομε αναλάβει ένα παγκήπριο γηροκομείο κληρικών και πρεσβυτέρων στην Κύπρο που το εξήγγειλε η Μονή για περίπου πέντε εκατομμύρια ευρώ, σε διάφορα σωματεία, εκκλησίες, υποτροφίες σε άπορους φοιτητές, φέτος δώσαμε τριακόσιες χιλιάδες ευρώ και βγάλαμε φυλακισμένους οι οποίοι για χίλια ευρώ ήταν μέσα στη φυλακή».

    – Εδώ μιλούμε για μεγάλη περιουσία, 65 εκατομμύρια ευρώ… «…αλλά και τα χρήματα, απάντησε, που θέλει το Βατοπαίδι να φτιαχτεί είναι κι αυτό μεγάλη ανάγκη, δεν τα θέλουμε για να δώσουμε στα αδέλφια μας και στους φίλους μας, εμείς είμαστε διαχειριστές της περιουσίας. Πρέπει εμείς ως μοναχοί που είμαστε εδώ και υπεύθυνοι να διεκδικήσουμε με έννομο τρόπο την περιουσία της Μονής μας, χωρίς αυτό να μας ξεφεύγει και να πάμε στον εκκοσμικευμένο τρόπο ζωής όπως μερικοί νομίζουν».

    Στην επισήμανση πώς αιτιάζουν ότι εσείς στη Μονή φιλοξενείτε προύχοντες, δικαστικούς, πολιτικούς, μας είπε: «Φιλοξενούμε όσους έλθουν, είτε είναι προύχοντες, είτε απλοί άνθρωποι, κάθε χρόνο φιλοξενούμε στο Βατοπέδι 25 χιλιάδες ανθρώπους».

    Στην ερώτηση αν είχε ο υπουργός Επικρατείας Θεόδωρος Ρουσόπουλος κάποια ανάμειξη στην ανταλλαγή που έγινε ανάμεσα στη Μονή και στο ολυμπιακό ακίνητο, ο αρχιμανδρίτης Εφραίμ μας είπε ότι:

    «ο κ. Ρουσόπουλος έρχεται στο Άγιο Όρος ως ευλαβής προσκυνητής, όχι μόνο τώρα που είναι υπουργός, αλλά από πριν που ήταν δημοσιογράφος, για πρώτη φορά ήλθε πριν από δώδεκα χρόνια». Και συμπλήρωσε ότι «ο κ. Ρουσόπουλος δεν είναι ο αρμόδιος υπουργός να βοηθήσει σʼ αυτά, βοήθησαν οι αρμόδιοι υπουργοί, ο κ. Ρουσόπουλος είναι κυβερνητικός εκπρόσωπος».

    – Αισθάνεστε κάποια ευθύνη για όλον τον θόρυβο και τον σκανδαλισμό που έχει γίνει; «Δεν ήθελα ποτέ να προκαλέσω τέτοιο πράγμα, θλίβομαι που σκανδαλίζεται ο κόσμος, προσεύχομαι ο Θεός να φωτίσει τον κόσμο να καταλάβει ότι εμείς οι μοναχοί είμαστε οι άμισθοι φύλακες εφʼ όρου ζωής και θυσιαζόμαστε κάθε μέρα και νύχτα για να μπορέσουμε να υλοποιήσουμε τις μοναχικές μας υποσχέσεις και να διακονήσουμε το λαό του Θεού».

    – Εσείς προσωπικά έχετε λογαριασμούς σε τράπεζες; «Επʼ ουδενί λόγο». – Συγγενικά σας πρόσωπα έχουν; «Επʼ ουδενί, επʼ ουδενί, ούτε κατά φαντασία». Αναφορικά με την Ομογένεια, είπε πως «το μήνυμα προς τους αδελφούς της Αμερικής είναι να κρατήσουμε τις παραδόσεις μας». Αρνήθηκε ότι ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος δεν του επιτρέπει να κηρύττει και ιερουργεί στην Κύπρο.

    «Είναι λάθος, πέρυσι ήμουν στην Κύπρο και λειτούργησα και μάλιστα με κάλεσε ο ίδιος και πήγα την κάρα του Αγίου Χρυσοστόμου και τώρα έχομε μία νέα πρόσκληση να πάω την Αγία Ζώνη και είπα ότι μπορώ να πάω το 2010 δεν μπορώ φέτος».

    – Μήπως αυτή η περιφορά της κάρας του ιερού Χρυσοστόμου, ή της Αγίας Ζώνης της Θεοτόκου, δίνει λανθασμένα μηνύματα θρησκεμπορίας προς τα έξω; «Εμείς όταν πάμε εκεί δεν παίρνουμε ποτέ χρήματα, όσα χρήματα αφήνει ο λαός πηγαίνουν στις επί μέρους Μητροπόλεις για τις επί μέρους ανάγκες των Μητροπόλεων». – Καταθέσατε τα χρήματα στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων όπως εξαγγείλατε; «Το είπα αυτό για την εκτόνωση της καταστάσεως, ότι αυτά που πήραμε από την ανταλλαγή η Μονή είναι πρόθυμη να τα καταθέσει στο ταμείο παρακαταθηκών και δανείων για να είναι εκεί, διότι διέδιδαν ότι τα δώσαμε από εδώ και από εκεί, εμείς δεν δώσαμε πουθενά διότι κατʼ αρχήν δεν είναι δικά μας, ναι τα καταθέσαμε».

    Αναφορικά με το τι σκέπτεται να κάνει για την εκτόνωση της κρίσης, είπε, «προσευχόμαστε», ενώ αν είναι στα σχέδιά του να παραιτηθεί από την ηγουμενία, απάντησε αρνητικά: «Οχι, για όνομα του Θεού».

    – Εσείς έχετε κάνει τίποτε μεμπτό; «Οχι με τη χάρη Του Θεού δεν έχω κάνει τίποτε μεμπτό. Αδόλως και με μία αγνή διάθεση διεκδίκησα την περιουσία της Μονής μου που ήμουν υπόχρεος να την διεκδικήσω. Μήτε θέλω να θίξω ή να ψέξω κανέναν, εξελίχθηκε μʼ έναν απροσδόκητο τρόπο και ζητούμε συγνώμη από όλον τον λαό για τον όλον σκανδαλισμό, εμείς δεν τον προκαλέσαμε, ούτε μας χαροποιεί αυτό το πράγμα», κατέληξε.

    Πηγή: http://www.romfea.gr

  43. @ Κωνσταντίνος,

    και τα έχουμε βάλει πριν μέρες και τα σχολιάζουμε. Καλό είναι να γίνεται έλεγχος πριν.

    π.χ. εδώ:
    https://manitaritoubounou.wordpress.com/2008/09/21/ekklhsia-holding-naypiero8-tmtb/#comment-2271

    Ευχαριστούμε πάντως.

  44. @Γιάννης
    Πρόσεξε το εξης. Η ακτημοσύνη δεν είναι υποχρεωτική. Για αυτό και ο Χρυσόστομος έλεγε, ότι δεν ήλεγχε τον «πλούσιο» τόσο, αλλά τον άρπαγα. Και όταν ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΆ λέμε άρπαγας, -να το τονίσουμε και πάλι- δεν εννοούμε αυτόν που παίρνει κάτι από κάποιον που το έχει αποκτήση με νόμιμο ΚΟΣΜΙΚΆ τρόπο, αλλά τον χριστιανικά/ηθικά άδικο, αυτόν που έχει αποστερήση άλλον, τον κόπο άλλου, αποστερώντας την αξία που παρήγαγε προοδευτικά, σταδιακά, με τον κόπο του -π.χ., τον καπιταλιστή ή τον CEO… Αυτό, διότι τούτη η φαιδρότατη, τυπική της «συντηρητικής παράταξης»(που ποιος ξέρει τι …ακριβώς συντηρεί…), νομιμοφροσύνη που διαβάζουμε σε κάποιους «Ορθόδοξους» έχει να κάνη μόνον με τον «παλαιό άνθρωπο». Ενώ ο ι. Χρυσόστομος εξορίσθηκε για λόγους «εγκλήματος καθοσιώσεως προς την αυτοκρατείρα», π.χ….

    Για να επιστρέψω στο προκείμενο, δεν νομίζω, ότι υπήρξε κάποτε θέση για ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΉ ενώπιον του Θεού εισφορά όλων των περιουσίων των πάντων εν είδει κοινοβίου, παρά το ότι είναι τόσο μα τόσο καλό, ευεργετικό, ευλογημένο, στόχος που πρέπει να προχωρήσουμε προοδευτικά οπωσδήποτε κοκ. Και ο Χρυσόστομος αυτό το λέει καθαρά στο εν λόγω κείμενό του πάνω στις «Πράξεις». Ελπίζω, ότι δεν σε μπερδεύω με αυτά…..

  45. Επειδή για την Μονή Βατοπεδίου κατά πολλούς σχολιαστές αυτού του blog φταίει το κράτος, οι μεγαλοεκδότες, η Ε.Ε., και όσο υπάρχει φαντασία κάποιος άλλος, μια εναλλακτική εκδοχή της κατάστασης. Άμα πλησιάσω ένα ηλικιωμένο με αδυναμία λήψης αποφάσεων και του υποσχεθώ ότι θα τον προσέξω με αντάλλαγμα την περιουσία του υπάρχει περίπτωση να με χώσουν στην φυλακή για απάτη, άμα βέβαια φορέσω ράσο και υποσχεθώ στον ηλικιωμένο ότι ο θεός θα προσέξει να του εξασφαλίσει μια θεση στο παράδεισο, τότε θα αρπάξω την περιουσία του και θα είμαι άπιαστος.

    Μια δράκα κυπρίων απατεώνων κατάλαβε ότι όσο φοράς ράσο και βρείς την κατάλληλη μονή μπορείς να γίνεις εκκατομυριούχος με την μόνη φυλακή από την οποία μπορεί να περάσεις είναι αυτή της Μονόπολης, η συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι μοναδική το ίδιο έκανε με επιτυχία η Ηγουμένη του Αγίου Ραφαήλ, το μοναστήρι της Αγίας Ειρήνης με τα μαγικά μήλα και φυσικά η παλαιοημερολογήτισσα Αγία Αθανασία του Αιγάλεω.

    Όσον αφορά τα κατακαημένα κειμήλια του Αγίου Όρους έχω να πω μόνο το εξής: Το μεγαλύτερο ίδρυμα τέχνης της Αγγλίας το Royal Academy of Arts θα έχει ως κύριο γεγονός για το χειμώνα του 2008 μια έκθεση για το Βυζάντιο και όπως αναφέρερθηκε στις εφημερίδες «Ο Αγγελος Δεληβορριάς [διευθυντής του μουσείου μπενάκη και κύριως μοχλός για την δημιουγία της έκθεσης] εξέφρασε την πικρία του για το γεγονός ότι, ενώ ζητήθηκε η συμβολή του Αγίου Ορους αλλά και της Ιεράς Μονής Πάτμου, τελικώς δεν υπήρξε ευτυχής κατάληξη παρά το γεγονός ότι προηγήθηκαν πολλές συζητήσεις», προφανώς το RAA δεν μπορούσε να δωρήσει την Trafalgar Square στην Μονή Βατοπεδίου, πριν από δύο χρόνια που του RAA έκανε έκθεση για τον Τουρκικό Ισλαμικό Πολιτισμό, το τουρκικό κράτος και οι μουσουλμάνικες οργανώσεις της Τουρκίας ήταν απόλυτα συνεργάσιμες με το RAA καταλαβαίνοντας προφανώς την σημασία της έκθεσης.

    Υ.Γ.1. Η κατανόηση του Galbraith είναι λανθασμένη.
    Υ.Γ.2. Ο Παΐσιος για όσους έχουν διαβάσει με προσοχή τα κείμενα του ιδίως τις παλαιότερες εκδόσεις, συνειδητοποιούν ότι η περίφημη σοφία του είναι επιπέδου καφενειακής συζήτησης σε χωρίο του 1940. Επίσης ο σοφός γέροντας πριν γίνει μοναχός πολέμησε εθελοντικά στο εμφύλιο ως ασυρματιστής, μάλλον εκεί θα του ήρθε και η ιδέα της συνεχής επαφής με τον Θεό.

  46. Αγαπητέ Φιλαλήθη,
    Μου απαντάς ανωτέρω, λέγοντας:
    «Απέτυχα μάλλον να μεταγγίσω αυτό που λένε οι Πατέρες της Ορθοδοξίας, εκτός και αν δεν διάβασες προσεκτικά… Δηλαδή, ότι αναγκαία προϋπόθεση για να κάνεις ελεημοσύνη είναι η δίκαιη κτήση. Π.χ., όταν είμαι καπιταλιστής, η δικαιοσύνη απαιτεί να με ελεήσουν, αν θέλουν(πρέπει), οι άλλοι, αφού τους δώσω ΌΛΑ ΑΝΕΞΑΙΡΈΤΩΣ τα χρήματα που τους κλέβω θρασύτατα με την βρώμικη αυτή θεσμική-νομική κάλυψη και ευλογία του αστικού καθεστώτος. Και όχι το αντίστροφο: …

    ΟΧΙ, δεν απέτυχες, και νομίσω ότι κατάλαβα όσα διάβασα. Απλά, η διαφωνία μου είναι σε άλλο επίπεδο: Στο ότι η (χριστιανικώς ορθά νοούμενη) ελεημοσύνη, ήτοι η από τον δίκαια κτησάμενο πλούσιο ΔΕΝ είναι αρκετή! Αποδεχόμενος την ύπαρξη «δικαίως κεκτημένου πλούτου», αποδέχεσαι την ύπαρξη ταξικής κοινωνίας – ήτοι της πηγής της – κοινωνικής, όχι ατομικής – αδικίας.

    Εσύ ο ίδιος λές, απαντώντας στον Γιάννη:
    » … Η ακτημοσύνη δεν είναι υποχρεωτική. Για αυτό και ο Χρυσόστομος έλεγε, ότι δεν ήλεγχε τον “πλούσιο” τόσο, αλλά τον άρπαγα. Και όταν ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΆ λέμε άρπαγας, … δεν εννοούμε αυτόν που παίρνει κάτι από κάποιον που το έχει αποκτήση με νόμιμο ΚΟΣΜΙΚΆ τρόπο, αλλά τον χριστιανικά/ηθικά άδικο, αυτόν που έχει αποστερήση άλλον, τον κόπο άλλου, αποστερώντας την αξία που παρήγαγε προοδευτικά, σταδιακά, με τον κόπο του -π.χ., τον καπιταλιστή ή τον CEO…
    Για να επιστρέψω στο προκείμενο, δεν νομίζω, ότι υπήρξε κάποτε θέση για ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΉ ενώπιον του Θεού εισφορά όλων των περιουσίων των πάντων εν είδει κοινοβίου, παρά το ότι είναι τόσο μα τόσο καλό, ευεργετικό, ευλογημένο, στόχος που πρέπει να προχωρήσουμε προοδευτικά οπωσδήποτε κοκ.»

    Και εκεί – στην έλλειψη ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΕΙΣΦΟΡΑΣ – χωλαίνει η χριστιανική θεολογία, έναντι της κομμουνιστικής θεώρησης της κοινωνίας . Ημίμετρα.

    Λες επίσης:
    «Σέβομαι και δέχομαι το, ότι διαφωνείς, απόλυτα! Αλλά οι πρωτοχριστιανικές κοινότητες και ιδίως αυτές που περιγράφονται στις Πράξεις υπήρξαν για πάρα πολλούς λόγους. Ένας μόνον είναι, ότι ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν σε επίπεδο όχι ενοριακό(μετά τον Μ.Κων/νο), αλλά σε διακριτό κοινοβιακό. Ήταν ο “υπαρκτός χριστιανισμός” και ταυτόχρονα ο “υπαρκτός σοσιαλισμός”, θα λέγαμε.»

    Δεν έχω αντικειμενικά στοιχεία περί της ύπαρξης τέτοιων κοινωνιών – το να επικαλείσαι όμως τις Πράξεις των Αποστόλων προς απόδειξη της υπάρξεώς τους είναι σαν να επικαλείσαι τις στατιστικές ερμηνείες του Αλογοσκούφη προς επίρρωσην των δηλώσεων του Πρωθυπουργού στην ΔΕΘ 🙂

    ΑΛΛΑ και αν υπήρξαν:
    – δεν ήσαν αρκετές για να αλλάξουν τον κόσμο (ιδέ ανωτέρω)
    – κατέρρευσαν ανεπιστρεπτί με την ενδυνάμωση του ανώτερου κλήρου και την συμπόρευσή του με την κοσμική εξουσία.

    Undantag

  47. @Undantag

    Ίσως βρούμε άκρη
    Γράφει ο Αγ.Ιωάννης ο Χρυσόστομος στην 12η Ομιλία του, στην Α΄ προς Τιμόθεον: «Μην ισχυρίζεσαι κι εσύ, που έχεις πλούτο όχι από προσωπικές σου αδικίες, αλλά από κληρονομιά, ότι δεν είσαι άδικος, επειδή κληρονόμησες τα προϊόντα της αδικίας. Γιατί βέβαια, δεν ήταν ο πρόγονός σου πλούσιος από την εποχή του Αδάμ, αλλά κάποιος από τους προγόνους σου άρπαξε από τους πολλούς τα αγαθά και τα καρπώθηκε, για να φτάσουν ως κληρονομιά σε σένα». Είναι κατηγορηματικός ο μεγάλος Ιεράρχης μας, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για διαπραγμάτευση. « Κάθε πλούσιος είναι άνομος ή κληρονόμος ανόμων».

    Και παρακάτω εξισώνει την ασπλαχνία όλων μας των κατεχόντων στην επίδειξη ελέους προς τους αδυνάτους, με την ίδια την αδικία και εκμετάλλευση: «Ου τα αλλότρια αρπάζειν μόνον αλλά και τα εαυτών μη μεταδιδόναι ετέροις και τούτο αρπαγή και πλεονεξία και αποστέρησις εστίν». Η παραπάνω αυστηρή στάση του Ιωάννου του Χρυσοστόμου προς τους κατέχοντες δεν σχετίζεται με το πρόσωπό τους, αλλά με τον ίδιο τον πλούτο τους ως μέσο αδικίας. Δεν θέλει να εξουθενώσει τον πλούσιο ως πρόσωπο, αλλά να τον συνετίσει και να τον οδηγήσει στην κοινωνία της διακονίας και της αλληλεγγύης. Θέλει να τον βοηθήσει, να τον κάνει να στραφεί εσωτερικά και να ωριμάσει ως κοινωνικό ον. Να τον καταστήσει ικανό να απεγκλωβιστεί από την ψευδοαυτάρκεια που του παρέχει ο πλούτος του, να κάνει έξοδο από το εγώ του, να κινηθεί προς τον άλλον για να μετατοπιστεί ψυχολογικά και να τον καταλάβει. Ο άλλος ήταν πάντα και θα είναι ο σταθερός και απαράβατος όρος της αγάπης του Χριστού. Λειτουργεί ως μέγας Ποιμενάρχης ο αρχιεπίσκοπος Κ/πόλεως, επειδή τον ενδιαφέρει τόσο ο αδύνατος κοινωνικά ως πρόσωπο, όσο και ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά. «Γι αυτό το πρόσωπο», γράφει ο μεγάλος Ιεράρχης στο λόγο του «Εις την Ανάστασιν του Λαζάρου και περί πλούτου», «ο ουρανός ανοίγει, ο ήλιος λάμπει, το φεγγάρι ανατέλλει, ο αέρας γεμίζει τα πάντα, οι πηγές δίνουν το νερό, η θάλασσα απλώνεται απέραντη, γι αυτό το πρόσωπο ο μονογενής υιός του Θεού έγινε άνθρωπος».

    Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος επισημαίνει ότι η ύπαρξη πλουσίων και φτωχών οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις αυθαιρεσίες των ισχυρών που φροντίζουν κιόλας να κατοχυρώσουν με νόμο τις αυθαιρεσίες τους. Αυτοί που αδικούν, δηλαδή οι δυνατοί, κατακτούν και την εκτελεστική εξουσία για να μην κινδυνέψει ποτέ να χαθεί ο εξ αρπαγής και λεηλασίας των αδυνάτων πλούτος τους. Φροντίζουν στη συνέχεια να περιτυλίξουν τα κλοπιμαία τους και όσα σφετερίστηκαν ελέω δυνάμεως, με νομικό περικάλυμμα, για να τους προσδώσουν μια τάχατες δικαιακή χροιά, ούτως ώστε να μην τολμάει πλέον κανείς να αμφισβητήσει το νέο ιδιοκτησιακό τους καθεστώς. Κοιτάνε δηλαδή πως να νομιμοποιήσουν τον εκ της αυθαιρεσίας τους προερχόμενο πλούτο.

    «Πενία και πλούτος», τονίζει ο άγιος Γρηγόριος στο « Περί Φιλοπτωχείας», «ύστερον επεισήλθον τω γένει των ανθρώπων ώσπερ αρρωστήματα.», «και το της φύσεως ευγενές, πλεονεξία κατέτεμε, προσλαβούσα και νόμον, της δυναστείας επίκουρον».

    Όλη η εκμετάλλευση σε τρεις γραμμές από τη φωτισμένη διάνοια του μεγάλου μας Θεολόγου και αρχιεπισκόπου Κ/πόλεως. Ο μέγας Ιεράρχης, σε μια επιτυχή αξονική τομογραφία της κοινωνικής κίνησης, αναδεικνύει τις εσωτερικές της αντιφάσεις και διαγιγνώσκει πως η κοινωνική αδικία είναι κοινωνική αρρώστια και δεν έχει καμιά σχέση με το Θεό. Είναι δομικό κοινωνικό πρόβλημα που σχετίζεται τόσο με τον τρόπο που λειτουργεί και αναπτύσσεται μια κοινωνία όσο και με το ποιόν των προσώπων που την διαχειρίζονται. Και διαφωτίζοντάς μας επαρκώς, μας επισημαίνει πως αυτοί που συσσώρευσαν τον πλούτο, έγιναν και ισχυροί πολιτικά, αρπάζοντας ή υφαρπάζοντας την εξουσία, με αποκλειστικό σκοπό να κατοχυρώσουν και με νόμο το προϊόν της αδικίας που διέπραξαν. Διασάλευσαν όμως την φυσική τάξη των πραγμάτων. Δεν βάζει καν όρους ηθικής για να περιγράψει το πρόβλημα ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Νοιάζεται μόνο για το φυσικό ήθος των ανθρώπων. Για τον Θεολόγο Γρηγόριο η ανισότητα και η αδικία είναι ένα αφύσικο μέγεθος. Όχι μόνο ηθική, αλλά ούτε λογική βάση δεν υπάρχει για την κοινωνική ανισότητα κατά τον άγιο Ιεράρχη μας. Πρόκειται για την πλέον ριζική αμφισβήτηση τόσο του ίδιου του εκμεταλλευτικού κοινωνικού συστήματος στη βάση του όσο και κάθε προσπάθειας για τη νομιμοποίησή του.

    Ταυτόχρονα όμως με την καταγγελία των άδικων κοινωνικών δομών, ο Θεολόγος Γρηγόριος, δεν εγκαταλείπει τους δεινοπαθούντες στην τύχη τους και μας καλεί εδώ και τώρα να φανούμε αλληλέγγυοι σε όσους εξ αιτίας των άδικων αυτών δομών υποφέρουν και να γίνουμε φιλάνθρωποι στην πράξη. «Και να ξέρετε», τονίζει ο άγιος Ιεράρχης στο ίδιο «Περί φιλοπτωχείας» έργο του, ότι όντες φιλάνθρωποι και σε κάθε περίπτωση, «Χριστόν επισκεψώμεθα, Χριστόν θεραπεύσωμεν, Χριστόν θρέψωμεν, Χριστόν ενδύσωμεν, Χριστόν συναγάγωμεν και Χριστόν τιμήσωμεν δια των δεομένων και χαμαί ερριμένων».

    Όποτε κρατήσαμε ως Θεολογία αποστάσεις από το κοινωνικό περιεχόμενο του Ευαγγελίου, από την πατερική Θεολογία, από τη φυσική τάξη των πραγμάτων, όπως αποκαλεί τη δίκαιη κονωνική αργάνωση ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, καταντήσαμε δυστυχώς θρησκευτικό εποικοδόμημα, αντιστήριγμα δηλαδή της κυρίαρχης κοινωνικοοικονομικής τάξης πραγμάτων που διαχειρίζεται την κοινωνία. Σε κάθε τέτοια περίπτωση, ο λαός μας απελπίζεται, ο Χριστός μας παραμένει καρφωμένος επάνω στο σταυρό κι οι άγιοί μας οδύρονται. Όποτε όμως η Ορθοδοξία μας γίνεται γνήσια, δηλαδή αγιοπατερική, τότε ξαναβρίσκει το δρόμο της. Κόβει λοιπόν τους όποιους δεσμούς της με τις δυνάμεις της φθοράς και συντάσσεται με το δίκαιο. Πάει με τους πεινώντες και τους γυμνητεύοντες. Γίνεται του Χριστού. Αγαπώντας όμως όπως και Εκείνος τους εχθρούς της και ευλογώντας όπως και Εκείνος και όσους την καταρώνται. Επειδή δε θέλει κανένας να χαθεί. Η αγάπη και η συγχώρηση μπαίνουν στη διακονία της σωτηρίας του προσώπου. Αγκωνάρια και οι δυο του πλέον επαναστατικού μανιφέστου που είδε ποτέ η ανθρωπότητα.

    (τα παραπάνω και άλλα τινα βρισκονται εδώ:
    http://www.dide.ach.sch.gr/thriskeftika/keimena/Zikos30_1_2007.htm
    Δεν έβαλα δικές μου σάλτσες επειδή συμφωνώ με όσα γράφονται και προς εξοικονόμηση χρόνου)

    Όσο για το κατα ποσο αυτά βιωθηκαν, ναι! μπορουμε να πούμε με ασφάλεια ότι βιώνονται ακόμα και σήμερα σε μοναστικές, κυρίως κοινότητες, αλλά και σε οικογένειες και ευρυτερες κοινότητες λαϊκών.

    Ασφαλώς και δεν τρέφουμε την ψευδαίσθηση ότι θα δημιουργήσουμε έναν επίγειο παράδεισο ,δίχως προβλήματα, πάθη και ασθένειες, καθώς αυτό δεν προβλέπεται στο «εγχειρίδιο χρήσης » του ανθρώπου.

    Παράδεισος θα υπάρξει μόνο όταν καταργηθεί ο θάνατος.

  48. @ φιλαλήθης,

    ναι έτσι είναι, ως προσωπική επιλογή η θεολογία.

    Όμως η πολιτεία μπορεί ακι αν θεσμοθετεί ποικιλοτρόπως και «βιαίως'» να γέρνει το ζυγό προς την ισορροπία, οι δε πολίτες προς τις μορφές άμεσης δημοκρατίας.

    Ιδού η Ρόδος.

    @ Servitoros,

    ενδιαφέρουσες οι παρατηρήσεις σου. Χρειάζεται απλά προσοχή στις άδικες γενικεύσεις.

    Όσο αφορά τον γέροντα Παΐσιο , τον οποίο γνώρισα ζωντανά μόνο μια φορά, δεν τον έχουμε για «Θεό» ούτε ως αλάνθαστο επί παντός επιστητού, όπως και κανένα άγιο άλλωστε.

    Ο γέροντας είχε όμως αυτό το κάτι από άρωμα «αγιοκλήματος'» στο χωροχρόνο της » νύκτας» μας….

    @ Undantag,

    εκτός από τα θεωρητικά μοντέλα του κοσμικού κομουνισμού, υπάρχουν τώρα και αυτά της περιεκτικ΄ς δημοκρατίας, ως άμεσης. Αυτά λοιπόν ως θέματα θεωρητικής κοσμικής συζήτησης πολύ ενδιαφέροντα.

    Ο ρόλος της εκκλησίας αφορά κυρίως τον εσωτερικό κόσμο (μας), «την καρδίαν», και εκεί οφείλει να έχει το κέντρο βάρους της . τα άλλα αποτελούν εκκοσμίκευση και οδηγούν σε βαλτοπέδια…

    Ως πολίτες όμως – και ανεξάρτητα το πόσο καλλιεργούμε την καρδιά μας, το νου μας, το κορμί μας – οφείλουμε να ασκούμεθα στην έκφραση των κοινωνικών αρετών παντοιοτρόπως με πυξίδα την αγάπη, το δίκαιο, την ελευθερία, την αλήθεια, την αλληλεγγύη και τα τοιαύτα…

    Εκεί συναντιόμαστε πολλοί για τα ζητήματα της κοινωνικής ζωής, έστω με διαφορετικές αφετηρίες. Εκεί έχω πολλούς τέτοιους συνοδοιπόρους …

    @ Misha,

    πολύ καλώς πράτεις που καταθέτεις αυτά τα πατερικά ντοκουμέντα… Είναι πολύτιμα, αφού λίγοι σήμερα τα γνωρίζουν και πολλοί τα κρύβουν…

  49. Δεν είχα προσέξει αν και που είχαν δημοσιευθεί αυτά τα κείμενα.

    Ασκησα προσωπικά κριτική στους ιστοχώρους που γράφω, όχι για τις περι την Βιστωνίδα εκτάσεις που ανήκουν πέραν πάσης αμφιβολίας στην Μονή, αλλά για ενέργειες που εμπεριέχουν τον κίνδυνο της διαπλοκής όντως σε μία σειρά πράξεων απο το 2005 και μετά.

    Ωστόσο βλέπω ότι ελαφρά τη καρδία χύνεται εύκολα χολή για μια Μονή που αποτελεί λίκνο του Ελληνικού Πολιτισμού και αν αναστήθηκε το οφείλει σε μεγάλο βαθμό στον π. Εφραίμ.

    Στο όνομα του Κοντομηνά που δεν του έκατσε το Ολυμπιακό ακίνητο ή βρήκε την ευκαιρία να χτυπήσει τον Ρουσόπουλο.

    Για όσους φιλοξενήθηκαν στην Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου γνωρίζουν πως ούτε με πολυτέλεια φιλοξενούνται, ούτε οι μοναχοί εκεί ζουν εκοσμικευμένα. Πρόκειται για πολύ σοβαρή αδελφότητα και αν απλώς ο π. Εφραίμ ήταν ένας σύγχρονος Ρασπουτίν το αποτέλεσμα δεν θα ήταν τέτοιο.

    Όσο για την δικαστική έρευνα δεν πρόκειται να βρει απολύτως τίποτα και να με θυμηθείτε. Πρόκειται για απόλυτα νόμιμες πράξεις υπο την επικύρωση μερικών απο τους πιο σπουδαίους κρατικούς οργανισμούς.

  50. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον… Για να δούμε, με την σειρά, λοιπόν… 🙂

    @Servitoros

    Συμφωνώ με την ύπαρξι του χριστεμπορίου και χριστοκαπηλείας απόλυτα, και θυμίζω την φράσι που έβαλε συγκινημένος, όπως διαβάζω, ο Ουγκώ σε έναρξι ενός κεφαλαίου των «Αθλίων» του, ήτοι «ο Χριστός μας ελευθέρωσε». Εννοείται από την «κατάρα του νόμου» (της Παλιάς Διαθήκης), κάτι που σημαίνει, ότι ο Θεός μας αφήνει ελεύθερους, γενικά,το ίδιο ισχύει και για τους «λειτουργούς του Υψίστου», λοιπόν, ηγούμενες με κάποια φτιαχτά (διότι υπάρχουν ΚΑΙ αυτά) μήλα της Αγίας Ειρήνης (της Χρυσοβαλάντου, εικάζω) κτλ.

    Αν εννοείς(ας το δεχτούμε εδώ), ότι κατανοώ λαθεμένα τον Galbraith, θα μου επιτρέψης να σου πω, ότι είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς σε θέματα πολιτικής οικονομίας, και έχω διαβάση πολλά βιβλία του, καθ’όλου ή εν μέρει. Αναφέρεται στο ότι είναι παρωχημένοι (και) οι Marx/Engels, διότι ο ρόλος του ατομικού καπιταλιστή παρήλθε ανεπιστρεπτί και η «τεχνοδομή» των υψηλόβαθμων διοικητικών στελεχών, όπως ο Welch, είναι η φυσικώ τω τρόπω κυρίαρχη. Στο δε έργο του «το νέον βιομηχανικόν κράτος» ,κλασσικό και διαχρονικό στην σκέψη του κατά τις ιδέες που αναπτύσσει εκεί, λέει για την κυρίαρχη θέσι στο Κράτος(ΗΠΑ, ειδικότερα, αλλά και παγκοσμίως) των βιομηχανιών. Ο μεταφραστής (μαρξιστής ή νεομαρξιστής) δημοσιογράφος Τάκης Χατζηαργύρης ήταν αυτός που συνεδύασε τα δύο, αν δεν λανθάνω τώρα, στην ιδέα που επαναδιατυπώνω για τον Galbraith…

    Ο γέροντας Παϊσιος είχε πη διασήμως:
    «Εγώ, αν οι κομμουνιστές δεν ήταν άθεοι, και δεν κυνηγούσαν τον Χριστό, θα συμφωνούσα μαζί τους. Καλό είναι τα χωράφια, τα εργοστάσια να ανήκουν σε όλους… Όχι κάποιος να πεινάει και κάποιος να πετάει.
    Αν τα υλικά πράγματα δε μοιράζονται με το Ευαγγέλιο, στο τέλος θα μοιραστούν με το μαχαίρι.»

    Στον ανταρτοπόλεμο αναγκάστηκε να πάη, ήταν νεαρός και περίοδος της θητείας του. Βασικά, θα «»πολεμούσε»», εάν συμμετείχε ουσιαστικά, κάποιο ΣΤΑΛΙΝΟΜΑΡΞΙΣΜΌ, που κατάφερε να στρεβλώση και κηλιδώση και τον κομμουνισμό και τον σοσιαλισμό, που είχε, κατά την γνώμη μου, καπηλευτή, λόγω και της τραγικής και κάκιστης αδιαφορίας, άγνοιας, φιλοκαπιταλιστικότητας κτλ μέρους της Εκκλησίας. Κατά τα άλλα, θα μου επιτρέψης να πω, ότι ήταν απλός άνθρωπος κοσμικά, ότι ήταν χαρισματούχος είναι πολύ ευκόλως αποδείξιμο, ενώ σαφέστατα ΔΕΝ είναι άπασες οι απόψεις-λογισμοί(κατά τον ίδιο) που εξέφρασε σύμφωνες με την μακραίωνη Ορθόδοξη Παράδοση, όπως κάποιες, κάποτε για την (εν τω γάμω) σαρκική μίξη, π.χ., και τους σκοπούς της.

    @ Undantag

    Δεν με κατανοείς, αγαπητέ μου φίλε… Το να καρπώνεται ο καθένας τους κόπους της εργασίας του είναι ΑΚΡΙΒΏΣ εκ των βασικότερων συνθημάτων που ο μαρξισμός κήρυξε, αφού βέβαια τα ….δανείστηκε, όπως είδαμε, όπως δανείστηκε και το (ξεχασμένο από εμάς τους ……χριστιανούς και μάλιστα Ορθόδοξους) «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνάμεις του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του» (βλ. «κριτική προγράμματος της Γκότα», Μαρξ). Το ΚΚΕ, π.χ., ακριβώς αυτό κηρύττει αδιαλλείπτως, και εντυπωσιάζομαι πώς δεν το έχεις κατανοήση… Αυτό, εάν εφαρμοστή πολιτειακά, κάτι που βεβαιότατα και ξεκάθαρα δικαιώνεται χριστιανικά, διότι αφορά το ΚΟΙΝΩΝΙΚΌ αμάρτημα της κοινωνικοοικονομικής αδικίας, μας άγει κατευθείαν στον «σοσιαλισμό».

    Φαντάσου το τεράστιο στο ελληνικό ΑΕΠ, π.χ., «μερίδιο(=κλοπιμαία) του Κεφαλαίου», να το καρπούται ο μοχθήσας για αυτό, ήτοι η «εργατική τάξη»… Στο μέτρο που αυτό δεν μπορεί να γίνη ή στο μέτρο που κάποιοι δεν θέλουν να εργαστούν, πρέπει να εφαρμοστή η οικονομική «ελεημοσύνη». Θεραπεύονται τα αίτια με την δικαιοσύνη και όχι τα αποτελέσματα με την ελεημοσύνη, όπως και οι Πατέρες λένε, και έλεγε και ο μεγάλος από αρκετές απόψεις εκείνος αγωνιστής αρχιεπίσκοπος των «ΡΚαθολικών» της Βραζιλίας Χέλντερ Καμάρα, άρα.

    @Misha

    Συμφωνώ σχεδόν σε όλα, αδελφέ, (και ευχαριστούμε πάρα πολύ που τα θέτεις!…), πλην της κατακλείδας… Ο ι. Χρυσόστομος – και λοιποί κορυφαίοι Πατέρες – πίστευε (-αν) στο ρητό της Κυριακής Προσευχής «ως εν ουρανώ και επί της Γης» και την κατάργησι, ακόμη, της κλοπής που συνιστά η ιδιοκτησία ως εφικτά. Απλώς, δεν ήταν «αφελής», ώστε να αναμένη, ότι αυτό θα γίνη άμεσα… Πάντως, συνιστά «τηλαυγή» φάρο που οδηγεί τα βήματά μας…

  51. Πολλά πράγματα μαθαίνω εδώ, που ΔΕΝ τα ήξερα και νόμιζα πως είχα λύσει τις απορίες μου…

    π.χ.

    Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος επισημαίνει ότι η ύπαρξη πλουσίων και φτωχών οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις αυθαιρεσίες των ισχυρών που φροντίζουν κιόλας να κατοχυρώσουν με νόμο τις αυθαιρεσίες τους. Αυτοί που αδικούν, δηλαδή οι δυνατοί, κατακτούν και την εκτελεστική εξουσία για να μην κινδυνέψει ποτέ να χαθεί ο εξ αρπαγής και λεηλασίας των αδυνάτων πλούτος τους. Φροντίζουν στη συνέχεια να περιτυλίξουν τα κλοπιμαία τους και όσα σφετερίστηκαν ελέω δυνάμεως, με νομικό περικάλυμμα, για να τους προσδώσουν μια τάχατες δικαιακή χροιά, ούτως ώστε να μην τολμάει πλέον κανείς να αμφισβητήσει το νέο ιδιοκτησιακό τους καθεστώς. Κοιτάνε δηλαδή πως να νομιμοποιήσουν τον εκ της αυθαιρεσίας τους προερχόμενο πλούτο.

    Αν αυτό δεν είναι…. αριστερή (πιο συγκεκριμμένα… μαρξιστική ) ανάλυση καταστάσεων, τότε εγώ είμαι… Κινέζος βοηθός φακίρη. (Το αυτό ισχύει για ορισμένα που έφερε ο Misha από τα γραπτά του Χρυσόστομου).

    ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ πράματα…

    (πάντως αν περιμένουμε να απαρνηθούν τον πλούτο τους οι ισχυροί λόγω «αλλαγής καρδίας»… άστα να πάνε. Μερικές φορές το κάνουν, βέβαια).

  52. @μανιτάρι
    Σωστά νομίζω, όσαλες, μόνο που… ίσως υπερβάλλεις εδώ:

    Το να καρπώνεται ο καθένας τους κόπους της εργασίας του είναι ΑΚΡΙΒΏΣ εκ των βασικότερων συνθημάτων που ο μαρξισμός κήρυξε, αφού βέβαια τα ….δανείστηκε, όπως είδαμε, όπως δανείστηκε και το (ξεχασμένο από εμάς τους ……χριστιανούς και μάλιστα Ορθόδοξους) “από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνάμεις του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του” (βλ. “κριτική προγράμματος της Γκότα”, Μαρξ).

    μπααα./… Νομίζω ότι ΟΥΤΕ ΚΑΝ θα τα ήξερε . Απλώς τα ΕΠΑΝΕΦΕΥΡΕ. Κι εμείς οι προγραμματιστές πολύ συχνά… επανεφευρίσκουμε αλγορίθμους. (Ενας φίλος μου έχει επανεφεύρει τα μισά της… θεωρίας για «Constraints’).

  53. @φιλαλήθη
    Αν και είναι επιμέρους θέμα (και εκτός ποστ) μπορείς να δώσεις ένα σύντομο σύνδεσμο ή απάντηση για το ΤΙ ακριβώς είπε ο Παϊσιος πάνω στο εξής θέμα (που ανέφερες);

    ΔΕΝ είναι άπασες οι απόψεις-λογισμοί(κατά τον ίδιο) που εξέφρασε σύμφωνες με την μακραίωνη Ορθόδοξη Παράδοση, όπως κάποιες, κάποτε για την (εν τω γάμω) σαρκική μίξη, π.χ., και τους σκοπούς της.

  54. Αγαπητέ φιλαλήθη,
    καλή τη πίστη, δέχομαι ότι τα αποφθέγματα του Ιωάννου του Χρυσοστόμου είναι όπως τα παρέθεσε και ανάλυσε ο Misha.
    Ας εξηγήσω για μια ακόμη φορά τη διαφωνία μου:
    Λες:
    Φαντάσου το τεράστιο στο ελληνικό ΑΕΠ, π.χ., “μερίδιο(=κλοπιμαία) του Κεφαλαίου”, να το καρπούται ο μοχθήσας για αυτό, ήτοι η “εργατική τάξη”… Στο μέτρο που αυτό δεν μπορεί να γίνη ή στο μέτρο που κάποιοι δεν θέλουν να εργαστούν, πρέπει να εφαρμοστή η οικονομική “ελεημοσύνη”.

    Απαντώ: αν ποτέ συμβεί αυτό που θέλεις να φανταστώ, τότε αυτό θα ονομάσω σοσιαλισμό.
    Αν συμβεί το δεύτερο, «ελεημοσύνη» -που για μένα είναι κακό πράγμα, διότι συντηρεί την κοινωνική αδικία, όπως άλλωστε έκανε η οργανωμένη Εκκλησία ανά τους αιώνες.

    Δεν ξέρω αν ο Παϊσιός σας ήταν άγιος ή αγιογδύτης – δεν ασχολήθηκα. Αλλά για ανόητος δε μου φαίνεται, όταν λέει:
    «Αν τα υλικά πράγματα δε μοιράζονται με το Ευαγγέλιο, στο τέλος θα μοιραστούν με το μαχαίρι.”
    Όπερ μεθερμηνευόμενο: έχοντες και κατέχοντες ελεήστε την πλέμπα, για να μη σηκωθεί να σας φάει. Αλλά μέχρις εκεί!
    Λέει ο omadeon – και συμφωνώ: «πάντως αν περιμένουμε να απαρνηθούν τον πλούτο τους οι ισχυροί λόγω “αλλαγής καρδίας”… άστα να πάνε…»

    Μανιτάρι,
    Ο μαρξισμός μπορεί να «δανείστηκε» όπως λες από τον Χριστιανισμό έννοιες (και αυτό δεν είναι κατανάγκην κακό, η ανακύκλωση ιδεών που αξίζουν), αλλά τις απάλλαξε από την τοτεμική θρησκευτικότητά τους. Υπεραπλουστεύω: δεν πρέπει να ελεώ τους πτωχούς και αδυνάμους διότι αν δεν το κάνω ο κύριος με τα μούσια θα ρίξει φωτιά να με κάψει! Πρέπει να επιδιώκω την ισότητα γιατί πιστεύω στην αξία της ανθρώπινης φύσης, χωρίς μεταφυσικές και θεολογικές σάλτσες 🙂

    Την καλημέρα μου

  55. @manitari
    Ο γέροντας είχε όμως αυτό το κάτι από άρωμα “αγιοκλήματος’” στο χωροχρόνο της ” νύκτας” μας….
    —-
    Η άποψη σας μου θυμίζει τις αντίστοιχες απόψεις ανθρώπων που συνάντησαν cult leaders, new age gurus κτλ.

    @φιλαληθής
    Στον ανταρτοπόλεμο αναγκάστηκε να πάη, ήταν νεαρός και περίοδος της θητείας του. Βασικά, θα “”πολεμούσε”», εάν συμμετείχε ουσιαστικά,
    —-
    Ο Παϊσίος συμμετείχε στο εμφύλιο το ουσιαστικά ή μη νομίζω είναι δική σας επιλογή για να δικαιολογήσετε τα αδικαιολόγητα. Παράλληλα ο Παϊσίος ήταν εθελοντής και ουδέποτε αναγκάστηκε, υπάρχουν μαρτυρίες από αξιωματικούς του εθνικού στρατού που το επιβεβαιώνουν και μάλιστα τον συγχαίρουν για την επιλογή του να πολεμήσει τους κομμουνιστοσυμμορίτες. Επίσης, άμα δεν ήθελε να πάει, επιλογές υπήρχαν, μοναχισμός, ξερονήσι, λιποταξία, μετανάστευση ή κόψιμο δακτύλων όπως έκαναν οι ποινικοί.

    θα μου επιτρέψης να πω, ότι ήταν απλός άνθρωπος κοσμικά, ότι ήταν χαρισματούχος είναι πολύ ευκόλως αποδείξιμο,
    —–
    Συμφωνώ απόλυτα ότι ήταν χαρισματικός, αμά είσαι ένας αγγράματος συντηρητικός μοναχός και έχεις φτάσει σχεδόν ένα βήμα πριν την αγιοποίηση ενώ χιλιάδες ορθοδόξων θεωρούν ότι ήσουν ένας πάνσοφος γέροντας, προφανώς είσαι υπερβολικά έξυπνος για να δημιουργήσεις μια τέτοια εικόνα για τους άλλους. Η λατρεία του Παϊσίου από μέρος των ορθόδοξων έχει δυο όψεις. Από την μια είναι poster boy παραθρησκευτικών οργανώσεων και εθνικιστών που έχουν δει στο πρόσωπο του ένα νεο Κοσμά Αιτωλό που μας προειδοποιεί για την νεοτάξ λαίλαπα και τον κίνδυνο εξ ανατολής ενώ ταυτόχρονα υμνεί έναν ορθόδοξο συντηρητισμό. Από την άλλη ο Παϊσίος έχει αναδειχθεί σε έναν new age guru τύπου μοναχού από μερίδα νεοορθόδοξων συντηρητικών μεσοαστών και μεγαλοαστών που απο τη μια προσθαθούν να λύσουν τα υπαρξιακά τους ερωτήματα μέσα από ενά μυστικιστικό μοναχισμό με σοφούς γέροντες και από την άλλη ενώ η συμπεριφορά τους στην καθημερινή ζωή μόνο μρ το ορθόδοξο δόγμα δεν συνάδει θεωρούν ότι μερικές μέρες στο Άγιο Όρος και η σχέση τους με έναν γέροντα τους δίνει ποινικό μητρώο, έχω βρεθεί σε συζητήσεις όπου άτομα συγκρίνουν μοναχούς και πνευματικούς λες και είναι αυτοκίνητα. Για τους σημερινούς νεορθόδοξους το τελευταίο gadget δεν είναι ενά iphone αλλά ενάς γέροντας σε ενα μοναστήρι του Αγίου Όρους. Τέλος σχετικά με τις συμβουλές μοναχών προς πιστούς ιδίως σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις, η παρατεταμένη αγαμία έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να οδηγήσει σε νευρώσεις, οπότε και θεωρώ αρκετά επικύνδυνο για τον οποιοδήποτε πιστό να ζητά συμβουλές για τις σχέσεις του από κάποιον που μπορεί να πάσχει από σεξουαλική νεύρωση.

  56. Σερβιτόρε
    ο όσιος γέροντας Παϊσιος γεννηθηκε το 1924 στα Φάρασα της Καππαδοκίας.
    το 1945 ,σε ηλικία 21 ετων παρουσιαστηκε στο Ναύπλιο για να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία στον Ελληνικό Στρατό ,πήρε ειδικότητα διαβιβαστού και μετετέθη στο Αγρίνιο.
    Απολύθηκε τον Μάρτιο του 1950 στην Μακρακώμη Λαμίας.

    Από προσωπικές μου συνομιλίες με τον γέροντα ξέρω καλά πως στον πόλεμο απέφευγε να πυροβολεί εναντίον των ανταρτών κι έριχνε «στο γάμο του Καραγκιόζη»

    Παρολα αυτά όταν του προτάθηκε να γίνει ιερεύς αρνηθηκε με πολύ ταπείνωση κι ένας λόγος ήταν ότι σκεφτόταν πως μέσω του ασυρμάτου έδινε τις θέσεις των ανταρτών στο πυροβολικό και την αεροπορία και ίσως έτσι ήταν υπεύθυνος για τον θάνατο κάποιων εξ αυτών.

    Δεν ξέρω απο ποιες ,φανταστικές ή πραγματικές, πηγές αντλείς τα όσα έγραψες περί «εθελοντικής συμμετοχής».

    Καταθέτω την προσωπική μου αυτήκοο μαρτυρία και δεν χρειάζομαι την μαρτυρία κανενός άλλου.

    Τα υπόλοιπα που γραφεις δείχνουν την, κατανοητή και διόλου μεμπτή, άγνοια σου για τους οσίους της Εκκλησίας.

  57. Δεν ξέρω απο ποιες ,φανταστικές ή πραγματικές, πηγές αντλείς τα όσα έγραψες περί «εθελοντικής συμμετοχής».
    —-

    Για τον Παϊσιο κατά τον εμφύλιο έχουν γράψει 2 αξιωματικοί του εθνικού στρατού ο μεν πρώτος στην βιογραφία του ο δε δεύτερος σε χριστιανικό περιοδικό την περίοδο της χούντας και οι δυο συντηρητικών και εθνικόφρονων χαρακτήρων οι οποίοι εξυμνούσαν την συμπεριφορά του στον εμφύλιο οπότε μόνο για λίβελλο δεν πρόκειταν. Όσο για το έριχνε στο γάμο του καραγκίοζη μόνο γέλιο προκαλεί ως επιχείρημα, την περίοδο εκείνη τέτοιες πρακτικές σε οδηγόυσαν στην καλύτερη περίπτωση στη φυλακή στην χειρότερη σε κανένα απόσπασμα. Βεβαία ο Παϊσίος δεν είναι ο μόνος που προσπάθησε να πλαστογραφήσει την ιστορία του καθολικοί ιερείς που συμμετείχαν στα στρατεύματα του Φρανκο έκαναν τρις χειρότερα και μετά την πτώση της δικτατορίας όταν ξεσκεπάστηκε ο ρόλος τους είπαν πάνω κάτω τις δικαιολογίες του Παϊσίου. Όσο για την άγνοια μου περί των οσίων περιμένω επιχειρήματα και όχι αξιολογικές κρίσεις.

  58. @ Servitoros

    Η βιογραφία του χαρισματούχου γέροντα είναι γνωστή, φίλε μας. Οπωσδήποτε δε, δεν μπορούμε να βασιστούμε σε κάποιους απριλιανο-«χουντικούς» αξιωματικούς και να παραβλέψουμε όλες τις άλλες μαρτυρίες, και του ίδιου, που τις έχει περιγράψει με λεπτομέρειες σε κάθε αιτούντα…
    Κατά τα άλλα, θα έλεγα, το γνωστό, ότι η νεύρωση είναι θρησκεία και, συγκεκριμένα, …σχισματική. Ο γέροντας είχε τονίση κάποτε το στοιχείο της τεκνογονίας στην γαμική μίξη. Αυτό, όμως, έρχεται σε ευθεία αντίθεσι με τις θέσεις που έχει διατυπώση ο μέγιστος Άγιος της Ορθοδοξίας ι. Χρυσόστομος… Που έλεγε ρητά «ΟΥ δια τας παιδοποιϊας», συμπληρώνοντας τον Παύλο, που έλεγε «δια τας πορνείας» (είναι ο γάμος)…

    @ Misha

    Καταπληκτικό αυτό που αναφέρεις…!!! Ο νεαρότατος γέροντας είχε προσευχηθή, να τον γλιτώση ο Θεός από το κακό αυτό του εμφυλίου, τους φόνους κτλ., και έτσι, λέει, τον έβαλαν «ασυρματιστή»… Και είχε κερδίση το σέβας των ανωτέρων του με τον γνωστό του θεοειδή τρόπο…

  59. φίλε εν Χριστώ Φιλαλήθη

    κι ένα ακόμη κερασάκι στο γλυκό που ωραία μάς φίλεψες:

    Το 2002 κάποιος προσκυνητής, τού οποίου την μαρτυρία έχω γραπτή, περιδιάβαινε το Αγιον Όρος και χάθηκε.
    Φοβήθηκε καθώς σουρούπωνε και ψιλοχιόνιζε.
    Κάποια στιγμή εμφανιστηκε ένας γεροντας μοναχός με ένα μπαστούνι και του είπε να τον ακολουθήσει.
    Παρατήρησε πως τα παπούτσια του ήσαν καθαρά παρά το λασπωμένο έδαφος.
    Στη διαδρομή τον άκουσε να μονολογεί «γι αυτούς που καταστρέφουν τα μονοπάτια για να τα κάνουν δρόμους για τα αυτοκίνητα».
    Αφού έφτασαν σε ένα σημείο του εδειξε το δρόμο προς Καρακάλλου και του είπε πως εκείνος θα πάει στο κελλί του.
    Ο προσκυνητής – με ελάχιστη σχέση με την Εκκλησία και μόνιμος κάτοικος μη χριστιανικής χώρας – ξεκινωντας να βαδίζει για το μοναστηρι γύρισε πίσω να δεί προς τα πού κατευθυνόταν ο μοναχός και να τον ρωτήσει πως τον λένε.
    Δεν είδε κανέναν παρότι το πεδίο ήταν ανοιχτό.
    Από τότε έψαχνε να δει ποιος είναι αυτός ο μοναχός έως ότου είδε τυχαία στο διαδίκτυο μια φωτογραφία του γέροντος Παϊσίου κι έπαθε σοκ, καθώς αναγνώρισε τον μοναχό που συνάντησε εκείνο το φθινοπωρινό απόγευμα του 2002.

    Άς έχουμε την ευχούλα του παπούλη μας κι ας είναι σε όλους οδηγός φρονήματος και βίου.

  60. «Τα λόγια του Ιησού στον πλούσιο που γύρευε την αιώνια ζωή δεν αγνοήθηκαν ολότελα˙ αλλά φαίνεται ότι η χωρίς προσδιορισμό εκδοχή του Μάρκου και του Λουκά ξεχάστηκε εύκολα και η παραπομπή, για τα λόγια του Ιησού, γινόταν πάντοτε στη διατύπωση του Ματθαίου (ιθ’, 21),όπου η οδηγία στον πλούσιο να πουλήσει τα πάντα και να τα δώσει στους φτωχούς προλογίστηκε με την επεξήγηση: «ει θέλεις τέλειος είναι». Από τις δεκάδες αποσπασμάτων που συνάντησα στους Πατέρες δεν βρήκα κανένα που να επισημαίνει τη διαφορά ανάμεσα στο κείμενο του Ματθαίου και σ’ εκείνο του Μάρκου και του Λουκά.

    (…) Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος φροντίζει μάλιστα να προτάξει την υποθετική πρόταση για ν’ αποδείξει ότι ο Ιησούς δεν είπε απλώς στον πλούσιο: «πούλησε ό,τι έχεις», αλλά και επεκτείνει τα λόγια του Ιησού, ώστε να δηλώνουν: «Σου θέτω το ζήτημα για ν’ αποφασίσεις. Σου δίνω όλη τη δυνατότητα να διαλέξεις. Δεν σου επιβάλλω καμιάν αναγκαιότητα» (Ομιλία Β’περί ανδριάντων 5). Έτσι παραθέτοντας τη δήλωση του Ιησού στην έγκυρη, ματθαιική μορφή της, οι Πατέρες μπόρεσαν να κάνουν χρήση της καθιερωμένης διάκρισης μεταξύ «εντολής και «συμβουλής»: η εντολή να πουλήσει τα πάντα έγινε κυριολεκτικά «μια συμβουλή για την τελειότητα». (Από τα πάρα πολλά παραδείγματα, θα αναφέρω μόνο την Epist. 157 23-29 του Αυγουστίνου).
    Και πιστεύω ότι είναι σωστό να πούμε ότι μετά την άνοδο του μοναστικού συστήματος τον 4ο αιώνα υπήρχε η τάση να εκλαμβάνεται η φράση «ει θέλεις τέλειος είναι» ως αναφερόμενη βασικά στην επιλογή του μοναστικού βίου. (…)
    » GEM de Ste Croix, Ο ταξικός αγώνας στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, εκδ. ΡΑΠΠΑ, σ. 536 κ.ε.

    Manitaritoubounou (για το μήνυμα 22 Σεπτ., 12.29μμ),

    Χρυσόβουλλα και γη ήταν πράγματα που χορηγούσαν οι αυτοκράτορες πάντοτε, με την εξαίρεση των εικονομάχων. Ασφαλώς δεν ήταν μια συνήθεια μόνο των αυτοκρατόρων, αλλά και οι απλοί άνθρωποι έδιναν, αν π.χ. ήταν άτεκνοι, την περιουσία τους στα μοναστήρια, ήταν στο κλίμα της εποχής.

    Φιλαλήθη (για το μήνυμα 23 Σεπτ,. 12.31 πμ)

    Αλλά δεν αναφέρθηκε ότι ο άρπαγας δύσκολα θα κερδίσει τη βασιλεία των ουρανών, αλλά ο πλούσιος, γενικότερα. Και άλλωστε («Και όταν ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΆ λέμε άρπαγας, -να το τονίσουμε και πάλι- δεν εννοούμε αυτόν που παίρνει κάτι από κάποιον που το έχει αποκτήση με νόμιμο ΚΟΣΜΙΚΆ τρόπο, αλλά τον χριστιανικά/ηθικά άδικο, αυτόν που έχει αποστερήση άλλον, τον κόπο άλλου, αποστερώντας την αξία που παρήγαγε προοδευτικά, σταδιακά, με τον κόπο του» γράφεις) σημασία έχει πώς εννοεί κανείς τον πλούτο και την απόκτηση πλούτου.
    Πρακτικά, δηλαδή από τη στιγμή που χρησιμοποιείς μισθωτούς, εκτός της δικής σου εργασίας, είσαι άρπαγας, μια και την υπεραξία του προϊόντος την καρπώνεσαι εσύ. Εκτός πια κι αν γίνεται κανείς εκατομμυριούχος χάρη στη δική του ατομική, σωματική ή διανοητική, εργασία. Αυτό δεν θίχτηκε ποτέ – και πώς θα μπορούσε, αφού τότε δεν υπήρχαν θεωρίες για την οικονομία και την εργασία; – από τους Πατέρες κι έτσι ο διαχωρισμός ανάμεσα σε άρπαγα και μη άρπαγα, σε δίκαια ή άδικα αποκτημένο πλούτο είναι ασαφής ή ρητορικός και οπωσδήποτε βάσει των αντιλήψεων της εποχής τους, οι οποίες διαφέρουν από τις δικές μας αλλά και τις οποίες συντήρησαν άθελα ή μη.

    Undertag και Φιλαλήθη,

    Η ελεημοσύνη προφανώς συνιστά διαιώνιση του συστήματος το οποίο την καθιστά αναγκαία, ως βαλβίδα εκτόνωσης. Για τα δεδομένα της εποχής εκείνης ήταν κάτι πρωτοποριακό και δεν μπορούμε να ισχυριστούμε, συνομωσιολογικά, ότι ως ιδέα προβλήθηκε από τους Πατέρες για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα του συστήματος στο οποίο ζούσαν, αν και δεν αποκλείεται ορισμένοι να την εξυμνούσαν και γι’ αυτό το λόγο. Και ορισμένοι μυστικοί σίγουρα κατανοούσαν ότι η ελεημοσύνη δεν είναι το ιδανικό:
    Σύμφωνα με τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο (Κατηχήσεις, 9, 92-116, εκδ. Sources Chretiennes, τ. 104, σ. 110-112) «οι πλούσιοι που δίνουν ελεημοσύνη δεν δικαιώνονται ούτε παύουν να είναι ένοχοι για τις στερήσεις και τη δυστυχία των ανθρώπων που μπορούσαν να βοηθήσουν και δε βοηθούν» (Γεώργιου Ι. Μαντζαρίδη, Χριστιανική Ηθική, εκδ. Πουρναράς, ΙΙ, σ. 456).
    Οπωσδήποτε όμως η «πατερική θεολογία» όπως διαμορφώθηκε (ελεημοσύνη, μετατροπή της διαταγής για τελειότητα/πώληση των υπαρχόντων σε απλή προτροπή) είναι εκτός τόπου και χρόνου.

  61. -Σε ταλαιπωρεί κάποιος δημόσιος υπάλληλος;
    -Καθυστερεί τη διεκπεραίωση της υπόθεσής σου;
    -Δεν σου βγάζει εγκαίρως τη σύνταξη;
    -Σε ζημίωσε η αργοπορία του;
    Ο δικηγόρος σου θα σου πεί να κάνεις αγωγή αστικής ευθύνης κατά του δημοσίου (ορίζεται δικάσιμος μετά από 3 ½ χρόνια, γίνεται κάποια αναβολή, περνούν 2 χρόνια να βγει η πρωτόδικη απόφαση, μετά έχει έφεση και μετά αναίρεση κλπ).

    Δεν σου έχει πει ότι υπάρχει «Ειδική αίτηση αποζημίωσης κατά του υπαίτιου δημοσίου υπαλλήλου» (ο οποίος πρέπει να κατονομάζεται αφού στο τέλος από την τσέπη του θα βγει η αποζημίωση) στην οποία να περιγράφονται επακριβώς οι συνθήκες της ζημιογόνου συμπεριφοράς του υπαλλήλου και η ζημιά που προέκυψε στον αιτούντα (λ.χ. από την καθυστέρηση ενέργειας).
    Το νομικό πλαίσιο που προβλέπεται για την υποβολή της εν λόγω αίτησης είναι: (1.)Άρθρο 7 του Ν. 3242.04 (ΦΕΚ 102/Α’/24-5-2004) (2) Άρθρο 2, παρ. 2β, του Ν. 2690/99, (ΦΕΚ 45/Α΄/9-3-1999) (3) Άρθρο 5, του Ν. 1943/91, (ΦΕΚ 50/Α΄/11-4-91) (4) ΔΙΣΚΠΟ/Φ. 17/1710/3-3-04, (ΦΕΚ 1226/Β΄/10-8-04) Απόφαση των Υφυπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομίας και Οικονομικών. Διάβασε πως θα την συντάξεις στο:

    http://www.equal-rights-greece.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: