• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,739 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Ιουνίου 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.   Ιολ. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    2930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Το μάτι του Θεού, το δικό μας μάτι και το μάτι της κάμερας

Αφορμή γι’ αυτό το ποστ βρήκα από το σύνθημα αναρχικών ( ; ) έξω από το Μητροπολιτικό ναό του Αγρινίου. Και ενώ τα μάτια των νέων ανθρώπων «βλέπουν τα πάντα σαν το μάτι του Θεού, το παιχνίδι της θεολογίας εξελίσσει την πλοκή και οδηγεί στην κορύφωση της πίστης», τόσο με τρυφερότητα και ευαισθησία, μα και την ακραία βία που διαπερνά την ιστορία και τους ανθρώπους από αείδιο Φως του Άκτιστου… Πρόκειται λοιπόν για την ακριβώς επόμενη φωτογραφία.

Χαρακτηριστικό μάλιστα και το βελάκι που εξηγεί και το σύνθημά τους: Η κάμερα (είναι άραγε η μοναδική; ) Εάν οι Ναοί φτάνουν στο σημείο να βάζουν κάμερες τίθενται πολλά ερωτηματικά και όχι μόνο για επίδοξους «κλέφτες»… Οι συνθηματολόγοι με πολύ σωστό τρόπο έθιξαν δυο πλευρές του θέματος: Μια «θεολογική» για το «Μάτι του θεού» και μια κοινωνική για τον «κοινό αγώνα μπάτσων και φασιστών».

Το ερώτημα πολλαπλής επιλογής είναι:

Οι επίτροποι του ναού είναι μπάτσοι, φασίστες, και τα δύο ή ανόητοι; Επειδή θεωρώ περισσότερο πιθανό το τελευταίο, θα ασχοληθώ με το θεολογικό κομμάτι του συνθήματος. Αλλά πριν απ’ όλα να πούμε πως η έκφραση με το «μάτι του θεού» είναι αρχαία.

Α) Αποτελεί μάλιστα και «ινδιάνικο σύμβολο πίστης και θεϊκής προστασίας. Φτιάχνεται με κλαδάκια και νήμα και αναπαριστά ένα μάτι».

Β) Για άλλους, αποτελεί έναν αιγυπτιακό μύθο δημιουργίας: «… Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν διάφορους μύθους δημιουργίας. Όλοι ξεκινούν με τα στροβιλώδη, χαοτικά νερά της Nun. Ο Atum ήρθε στη ζωή και στη συνέχεια δημιούργησε ένα βουνό, ώστε να υπάρχει ένα μέρος για να σταθεί. Δεν είχε φύλο και διέθετε ένα μάτι που μπορούσε να δει τα πάντα. Γέννησε έναν γιο τον Shu που ήταν ο θεός του αέρα. Στη συνέχεια έκανε εμετό μια κόρη την Tefnut, που ήταν η θεά της υγρασίας. Ο ρόλος τους ήταν να δημιουργήσουν τάξη από το χάος. Ο Shu και η Tefnut δημιούργησαν τον Geb και τη Nut που ήταν αντίστοιχα η γη και ο ουρανός. Στην αρχή ήταν ενωμένοι αλλά στη συνέχεια ο Geb άφησε τη Nut να υψωθεί πάνω από αυτόν. Σταδιακά σχηματίστηκε η κοσμική τάξη, αλλά ο Shu και η Tefnut χάθηκαν στο σκοτάδι που είχε απομείνει. Ο Atum έβγαλε το μάτι του που έβλεπε τα πάντα και το έστειλε για να τους ψάξει. Όταν ο Shu και η Tefnut γύρισαν εξαιτίας του ματιού, ο Atum δάκρυσε από χαρά. Στα σημεία που έπεσαν τα δάκρυα ξεφύτρωσαν οι άνθρωποι….»

Γ) Στην ελληνική μυθολογία – φιλοσοφία είναι γνωστή η φράση: «… Έστι δίκης οφθαλμός, ός τα πανθ’ ορά. Οι δυσκολίες κατανόησης της φράσης βρίσκονται στο δεύτερό της σκέλος…. Η φράση σημαίνει: υπάρχει ο οφθαλμός (μάτι) της δικαιοσύνης, που βλέπει τα πάντα. Συνήθως αναφέρεται στον Θεό ή σε μια ανώτερη δύναμη, η οποία εποπτεύει τα πάντα και στο τέλος απονέμει το δίκαιο, χρησιμοποιούμε τη φράση, όταν θέλουμε να τονίσουμε ότι στο τέλος θα επικρατήσει η δικαιοσύνη και οι αδικούντες θα αποκαλυφθούν και θα τιμωρηθούν: π.χ. Μπορούν να χαίρονται και να περηφανεύονται για τα πλούτη που αδίκως απέκτησαν. Αλλά έστι δίκης οφθαλμός, ός τα πανθ’ ορά και κάποτε θα πληρώσουν…».

Δ) Το σύμβολο αυτό έχει και τεκτονική χρήση για τον Μ.Α.Τ.Σ., όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα: Ο «παντεπόπτης» οφθαλμός και οι ιλλουμινάτι: «Tο Mάτι του Θεού το οποίο, τοποθετημένο μέσα σε μια πυραμίδα, παρατηρεί τα πάντα, είναι ένα σύμβολο που πιθανότατα έχει την καταγωγή του στην Aίγυπτο, ο συμβολισμός πέρασε στον Tεκτονισμό και τους Πεφωτισμένους (Illuminati), ιδιαίτερα με τη μορφή του «Mατιού μέσα στην Πυραμίδα», που αργότερα πήρε την ονομασία «Παντεπόπτης Oφθαλμός»… Tην πρόταση για το μάτι μέσα στο τρίγωνο, έκανε σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία ο Πιέρ ντι Σιμιτιέρ, σύμβουλος της πρώτης επιτροπής και μασόνος ο ίδιος. Στον τεκτονισμό, το μάτι μέσα στην πυραμίδα συμβολίζει τον «Mεγάλο Aρχιτέκτονα του Σύμπαντος», και έτσι αποτελούσε την κατάλληλη κορυφή για την κόλουρο πυραμίδα…».

Ε) Η έκφραση αυτή με ειδικό αναγεννησιακό εικονογραφικό σχεδιασμό έχει εισαχθεί σε ναούς της πατρίδας μας, κυρίως της Δυτικής Ελλάδας που αποτελεί πύλη προς και από τη Δύση και κυρίως την Ιταλία. Συχνά ακούγεται και σε ηθικολογικά και ρηχά κηρύγματα: «…Υπάρχει όμως και κάποιος άλλος αόρατος οφθαλμός, «ος τα πάνθ’ ορά». Είναι ο οφθαλμός του παντεπόπτου Θεού, ο οποίος όλα τα βλέπει, όλα τα φωτογραφίζει και όλα τα γνωρίζει…».

Στ) Η ορολογία έχει περάσει και στην Αστροφυσική, αφού έχει δοθεί το όνομα σε νεφέλωμα του διαστήματος: «… Γι’ αυτό και το όνομα αυτού του νεφελώματος είναι «Ελικοειδές νεφέλωμα» ή «Helix nebula». Η NASA δεν έχει αναφέρει ποτέ αυτή τη φωτογραφία σαν «Το Μάτι του Θεού«. Φυσικά κάθε φορά που κάποιος αναφερόταν σε αυτό το φαινόμενο ως «Το Μάτι του Θεού» το έκανε χωρίς να το έχει δει από κάποια ίσως αναφορά της NASA..».

Z) Σήμερα χρησιμοποιείται η έκφραση ακόμη και για τυφώνες, αλλά και σε βιβλία.

Δυστυχώς η χρήση καμερών ακόμη και σε ναούς, έδωσε ένα νέο αποκρουστικό περιεχόμενο στην έκφραση. Αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι οι εξουσιαστές ετοιμάζουν και το «Αυτί του Θεού», δεν θα μείνει τίποτα όρθιο στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και κοινωνική ελευθερία.

Παράρτημα

Στην Ορθόδοξη θεολογία η χρήση της ορολογίας για το μάτι – οφθαλμός έχει διπλή κατεύθυνση. Από τη μια αφορά τους οφθαλμούς των ανθρώπων και ιδιαίτερα των πιστών και από την άλλη τους «οφθαλμούς» του θεού πατρός.

Οι οφθαλμοί των πιστών προς το Θεό πριν τη θέωση έχουν συχνά μια έκφραση αποδοχής «δουλείας» στα πάθη τους, μια αποδοχής της απόστασης από το θεό: «… Πρός σέ ήρα τούς οφθαλμούς μου, τόν κατοικούντα εν τώ ουρανώ. Ιδού, ως οφθαλμοί δούλων εις χείρας τών κυρίων αυτών, ως οφθαλμοί παιδίσκης εις χείρας τής κυρίας αυτής, ούτως οι οφθαλμοί ημών πρός Κύριον τόν Θεόν ημών, έως ού οικτιρήσαι ημάς.».

Όταν όμως θεώνονται, όπως στην περίπτωσης της θεοπτίας κατά την μεταμόρφωση, τα πράγματα αλλάζουν επίπεδο και είδος σχέσης: «… Η μεταμόρφωση των Μαθητών έγινε σε όλη τους την ψυχοσωματική ύπαρξη. Οι Μαθητές δεν είδαν το θείο φως μόνο με τον νού τους, που είναι ο οφθαλμός της ψυχής, αλλά και με αυτές τις σωματικές αισθήσεις, οι οποίες όμως προηγουμένως δυναμώθηκαν από την άκτιστη ενέργεια του Θεού και μεταμορφώθηκαν για να το δούν. Οι σωματικοί οφθαλμοί είναι τυφλοί ως προς το φως του Θεού, επειδή οι οφθαλμοί του ανθρώπου είναι κτιστοί και δεν μπορούν να δούν το άκτιστο Φώς. Γι’ αυτό και αλλοιώθηκαν από την ενέργεια του Θεού και αξιώθηκαν να δούν την δόξα του Θεού (άγ. Γρηγόριος Παλαμάς)….».

Όλοι λοιπόν, πιστοί και μη πιστοί, θα κληθούμε σε θεοπτία κατά την ένδοξη παρουσία του Χριστού. Όπως λέει ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης στο «Η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία, αλλά θεραπευτική αγωγή», «… Όλοι βέβαια θα δουν τη δόξα του Θεού, αλλά με μία διαφορά: Οι μεν σεσωσμένοι θα δουν την δόξα του Θεού ως Φως γλυκύτατον και ανέσπερον, οι δε κολασμένοι, θα δουν την ίδια δόξα του Θεού ως πυρ καταναλίσκον, σαν φωτιά που θα τους καίη… Αυτός ο δρόμος είναι ο ίδιος ο Χριστός. Αν ο άνθρωπος δεν δη τον Χριστόν σ’ αυτήν την ζωή τουλάχιστον με την νοερά αίσθηση, δεν θα δη τον Πατέρα, δηλαδή το Φως του Θεού ούτε στην άλλη ζωή..».

Ακριβώς τα ίδια γράφει και ο π. Ζαχαρίας στην «Αναφορά στην Θεολογία του Γέροντος Σοφρωνίου»: «… Ο ορθολογιστής θεολόγος όσο ψηλά και αν ανεβεί και όσο «μυστικό» βάθος και αν πετύχει, επειδή προτάσσει τον κτιστό νού του, η εμπειρία του «είναι κατ’ ουσίαν εμπειρία «πανθεϊστικής» τάξεως». … Τα έσχατα όρια, στα οποία μπορεί να φθάσει, είναι κάποια μορφή «φωτοειδούς αυτοθεωρίας». Βλέπει τη νοερή του ωραιότητα, το φυσικό φως του νού, που είναι κτισμένος κατ’ εικόνα Θεού. (σ. 240)…

Όταν στην πατερική γραμματεία ονομάζεται Φώς, ή και άκτιστο Φώς, δηλώνει τον συγκεκριμένο χαρακτήρα της εμπειρίας της ως ζώσης αισθήσεως, που μετέχεται ακόμη και από το σώμα, στο οποίο παρέχει τον αγιασμό. Δείχνει επίσης ότι η όραση του Φωτός είναι εμπειρία πληρωματική, και γι’ αυτό οράται όχι μόνο από τους νοερούς οφθαλμούς της ψυχής, αλλά και από τους σωματικούς ακόμη οφθαλμούς. Αυτό γίνεται όταν έχει προηγηθεί ο αγιασμός και η ενίσχυση του σώματος, όπως και του ψυχισμού του πιστού από την άκτιστη χάρη του Θεού.

Όταν η θεία ενέργεια ή το άκτιστο Φώς μετέχεται αισθητώς από τον άνθρωπο, δεν σημαίνει ότι το άκτιστο μεταβάλλεται σε κτιστό ή το κτιστό σε άκτιστο. Παρά τη στενότατη ένωση των δύο, η διάκριση παραμένει αιώνια και ασύγχυτη, όπως στο Πρόσωπο του Χριστού, … (σ. 275)…»

Σε εκκλησιολογικό επίπεδο κανονικά οι οφθαλμοί του σώματος της εκκλησίας είναι αυτοί του επι-σκόπου, γιατί ακριβώς σκοπεύει, δηλαδή βλέπει καθαρά τα της ζωής και πίστης του συλλογικού υποκειμένου που λέγεται τοπική εκκλησία. Συχνά «δανείζει» τους «πνευματικούς οφθαλμούς» αυτούς σε ιερείς. Κατά τον Ναυπάκτου Σεβ. Ιερόθεο «…αυτό συμβαίνει και με τους Προφήτας της Καινής Διαθήκης και βέβαια σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν όλοι οι οδηγοί του λαού του Θεού, οι Επίσκοποι και Κληρικοί. Ονομάζονται οφθαλμοί, γιατί βλέπουν τον ήλιο της δικαιοσύνης, διακρίνουν τον φίλο και τον πολέμιο…».

Οι ίδιοι, επίσκοπος ή ιερέας, όταν όντως έτσι «λειτουργεί», κατά τον γέροντα Αιμιλιανό Σιμωνομετρίτη, «…το καταλαβαίνει την ώρα εκείνην εις το θυσιαστήριον. Κτυπά δυνατά η καρδιά του, πάει να τυφλωθή, όπως τυφλώθηκε ο Παύλος στον δρόμο προς την Δαμασκόν, όταν είδε τον Χριστόν. Τα μάτια του τα πνευματικά βλέπουν το εκθαμβωτικό φως του Θεού. Γι’ αυτό γεμάτος έκστασι ξεσπά….».

Για τους Ορθοδόξους λοιπόν, το «Μάτι του Θεού» δεν είναι αστυνομικό, φασιστικό, δεν είναι κάμερα, αλλά ένα φωτεινό μάτι που χαρίζει προς όλες τις υποστάσεις ανάλογα με τη δεκτικότητά τους δώρα Ζωής. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος τόνισε ότι: «…Ο Δαυίδ έβλεπε το ακοίμητο μάτι του Θεού και γνώριζε ότι τα μάτια του Κυρίου είναι άπειρες φορές φωτεινότερα από τον ήλιο. Γι’ αυτό τα πάντα έπραττε και έλεγε, σαν να ήταν Εκείνος παρών και να έκρινε τα λεγόμενα…». (Περί Άννης, Ομιλ. Β΄, 4, ΕΠΕ 8Α, 52 – MG 54, 648).

Παρόμοια, ο Μ. Βασίλειος θέλοντας να τονίσει, όχι την εξουσιαστική – τιμωρό έκφραση, αλλά τη ζωοποιό διάσταση των θείων ενεργειών χρησιμοποίησε την έκφρασι «Μάτι του Θεού»: «…Πολλές φορές και σ’ αυτά τα απειροελάχιστα διακρίνεται η σοφία του Δημιουργού. Γιατί αυτός που άπλωσε τον ουρανό στο αχανές διάστημα και διέταξε να εκχυθούν τα απέραντα πελάγη, αυτός είναι Εκείνος που έκαμε κοίλο σαν αυλό το λεπτότατο κεντρί της μέλισσας, ώστε με αυτό να χύνει το δηλητήριο… Μην πεις ότι αυτό έγινε τυχαία και το άλλο εφύτρωσε αυτόματα. Τίποτε δεν έγινε χωρίς τάξη, τίποτε χωρίς κάποιο σκοπό, τίποτε δεν έγινε μάταια, τίποτε δεν ήρθε τυχαία στην ύπαρξη… Πόσες είναι οι τρίχες της κεφαλής; Καμιά από αυτές δεν είναι λησμονημένη. Βλέπεις ότι κανένα από τα απειροελάχιστα δεν διαφεύγει το μάτι του Θεού;….»

Αν κάποιες φορές έχουμε εκφράσεις με σκληρό χαρακτήραμ αυτοί κυρίως απευθύνονται προς επισκόπους ή κληρικούς, οσάκις χρησιμοποιούν τα χαρίσματα της ιεροσύνης για αλλότριους σκοπούς: «… Kαι στον άγγελο της εκκλησίας στα Θυάτειρα γράψε: Nα τι λέει ο Υιός του Θεού, που τα μάτια του είναι σαν της φωτιάς τη φλόγα και τα πόδια του όμοια με χαλκό που αστράφτει: Ξέρω τα έργα σου, όπως και την αγάπη και την πίστη και την υπηρεσία και την υπομονή σου, και πως τα τωρινά σου έργα είναι περισσότερα από τα πρώτα. Έχω, όμως, να σου καταμαρτυρήσω λίγα πράγματα, ότι δηλαδή….» (Αποκάλυψη του Ιωάννη, Κεφ. 2, στιχ. 18-20, Επιστολή προς Εκκλησία των Θυατείρων).

Τελειώνοντας, θα ήθελα να παρουσιάσω ένα απόσπασμα από τον «Εκδικητή» του Καρκαβίτσα, για να διαφανεί η ορθόδοξη αντίληψη πως έχει διαπεράσει τη σκέψη σε ανύποπτο χρόνο:

«…Η Αγιατράπεζα όμως δεν ακολουθεί. Η πλάκα η πολύτιμη, που την έστησε ο Ιουστινιανός στη μέση του Ναού, λαμπρό ζαφείρι στη χρυσή σφεντόνα του· η πλάκα που άκουσε τόσα Νικητήρια και θυσίασε επάνω της ο Φώτιος, δεν πάει να κλειστεί σκλάβα στα δολερά τείχη, στ΄ αρπαχτικά χέρια του Ινοκέντιου. Όχι· δεν πάει. ΄Ανοιξε η καρίνα στα δυο και γλίστρησε η Αγιατράπεζα στα νερά του Μαρμαρά. Ο βούρκος έφυγε από κοντά της, όπως φεύγει η αμαρτία το Σταυρό, και ο χρυσός άμμος στρώθηκε κλίνη πάναγνη από κάτω της. Και του Θεού το μάτι, του δικαιοκρίτη και παντοδύναμου, στάθηκε απάνω της άγρυπνο, όπως μάνας μάτι στην κούνια του μονάκριβου παιδιού της »

Advertisements

11 Σχόλια

  1. Τί να πρωτοσχολιάσω; Το ευρηματικό σχόλιο των αναρχικών που κάνει εκπληκτική ανάστροφη θεολογία, την «ανοησία» των επιτρόπων, ή την εξαιρετική ανάλυση του μανιταριού;
    Να’ ναι καλά τα παιδιά που με την τρυφερή ιεροσυλία τους μας ερεθίζουν (σάμπως και θα ξυπνήσουμε;) και το μανιτάρι για τον προβληματισμό που μας προσέφερε!

  2. @ Ελένη,

    Καλώς ήλθες και με τόση … θεολογική φόρα!!! Τ απαιδιά είναι ευρηματικά. Εμείς;

  3. Η ανάλυση σου, αν και τεράστια, είναι υπέροχη. Από τη Δεξιά του Κυρίου φτάσαμε στο Μάτι του Θεού;

  4. @ phlou…flis,

    δυστυχώς μερικές φορές όταν αρχίσω να γράφω, ξεχνώ να τελειώσω. Ένα από τα πάθη μου…

    Φοβάμαι ότι το με την έννοια που «εκλαμβάνεται» το «μάτι του θεού» έχει σχέση με τη «δεξιά του Κυρίου». Αφορά την παντιδυναμία, τη κυριαρχία με ένα παλαιοδιαθηκικό τρόπο χαμηλής πρόσληψης και προσδοκίας…

    Την καλησπέρα μου.

  5. Πολύ ενδιαφέρον…

    Γενικώς, μιλώ πολύ έως πάρα πολύ με (‘φίλα’) παιδιά της ιδεολογίας αυτής και διαβάζω τα συνθήματά τους. Βεβαίως, γνωρίζουμε (σήμερα) για ρεύματα διάφορα: εκκινούντα από τον χριστιανικό αναρχισμό έως τον …αναρχοκαπιταλισμό. Θα έλεγα, ότι το μάτι αυτό είναι μία επίδειξι του αναρχιστικού νιχιλισμού,ή, ας πούμε, μηδενισμού. Στο σημερινό αναρχικό κίνημα υπάρχει σε μεγάλο βαθμό μηδενισμός ακόμη και της ίδιας της εργασίας(κάτι υπεράγαν και καταφανώς αστικό, βέβαια), του έθνους -που συγχέεται με το Nation του γαλλικού Διαφωτισμού, της Εκκλησίας, και, πολύ συχνά, και του …Θεού. Είναι σπαρακτικά λυπηρό, αλλά έχουμε δώση πλείστες όσες αφορμές για αυτά. Δεν μπορούμε να έχουμε απαίτησι από κάποιον να γνωρίζη ορθόδοξη θεολογία, όταν αυτά που λέει τα έχει μάθη από …’δεσποτάδες’ κτλ ….

    Να συμπληρώσω, ότι στο σημερινό αναρχικό κίνημα έχει μεγάλη πέρασι η ΑΠΟΜΌΝΩΣΗ(πρβλ. αίρεσι) και η κακή ερμηνεία εκείνου του τμήματος της «προς Ρωμαίους» επιστολής που μιλεί για τις (ιδεατές) εξουσίες, και σε εποχή που οι χριστιανοί (θα) κατηγορούνταν ως αναρχικοί, ενώ η προσωπική/πνευματική ελευθερία που ήθελε ο Χριστός ήταν αδιανόητο υπερατόπημα και κακούργημα. Ενώ ο Μπακούνιν, εμμανώς αντιθρησκευτικός τύπος, κάνει παρόμοιες άτοπες και επιλεκτικές ερμηνείες, μιλώντας για παραλογισμό, και επικαλούμενος την ρήσι εκείνη του Τερτυλλιανού…

    Να επανέ λθω:Ο Χρυσόστομος (και οι Πατέρες) λέει, ότι αυτό αναφέρεται στην εν γένει εξουσία με την έννοια της εν είδει …δούλου(!) διακονίας του κοσμικού άρχοντα, πράγμα για το οποίο ο Θεόκλητος Διονυσιάτης είχε διαλεχθή με τον Ψαρουδάκη, με τον έξοχο θεολόγο Γ.Ροδίτη να δίνη την λύσι αναφέροντας αυτήν την σαφή πατερική θέσι, που διαφοροποιούσε τον εκάστοτε άρχοντα από την εξουσία-διακονία στην ιδεατή της μορφή. Για να μην μακρηγορώ, ο Θεός λογίζεται ως εξουσιαστής, και θεωρείται και ως έρεισμα της …απροϋπόθετης νομιμοφροσύνης προς τις εξουσίες αυτού του κόσμου. Νομίζω, ότι αυτά εξηγούν σε γενικές γραμμές το σύνθημα.

    Τελευταία, είχα διαβάση ορισμένα εξαιρετικά σχόλια του Μπερντιάγεφ στο «οι πηγές και το νόημα του ρωσικού κομμουνισμού» για αυτό το φαινόμενο. Η εμβρίθειά τους σχεδόν …συγκλονίζει. Συνέδεε το μηδενιστικό αυτό φαινόμενο, που είναι από τα τυπικότερα του αναρχισμού, ακόμη και του …Λ.Τολστόη, με την Ορθοδοξία, ως μία μεταλλαγμένη (ασκητική) απόρριψι του Κόσμου…

    Αυτά για τώρα και ευχαριστώ για την ανοχή. 🙂

  6. @ φιλαλήθης,

    ανοχή; Μα σε παρακαλώ! Άφησα, όπως όπως στην αρχή του πσοτ, το «κοινωνικό» κομμάτι του συνθήματος απέξω, γιατί ήθελα να ξεμπρδεέψω με το «θεολογικό».

    Ήλθες, έγραψες και έδεσε για τα καλά το ποστ και εμ το κοινωνικό.

    Εγώ ευχαριστώ για τη συνεισφορά σου. Πάντα τέτοια….

  7. Συγγνώμην δε και για κάποια emoticons(δεύτερος στοίχος από αρχής) που κωδικοποιούνται παρά την θέλησί μου. Και, με την ευκαιρία, καλή συνέχεια, φίλο Μανιτάρι. Νομίζω, ότι επρόκειτο περί βλάβης, παρά το, ότι εκπροσωπείς μίαν τάσι εξαιρετικά «επικίνδυνη» για το νοσηρό καθεστώς, όπως έλεγε κι ο Ντοστογιέφσκυ κάπου… 🙂

  8. Συγχαίρω ειλικρινά για την ανάδειξη του θέματος μ’ αυτό τον εύστοχο τρόπο.
    Παίρνω αφορμή να θέσω τον προβληματισμό για επιστροφή – επειγόντως! – στην φυσικότητα μέσα στους ναούς.
    Οι Εκκλησιές μας διακοσμούνται σα λατέρνες (και χωρίς γούστο) θωρακίζονται (σαν χρηματαποστολές) και …καμεροποιούνται (σαν τις διαδηλώσεις, που θέλει να ελέγχει η εξουσία).
    Δεν παραγνωρίζω τις σύγχρονες συνθήκες, αλλά το πράγμα ξεφεύγει πολύ!…

  9. @ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΣ,

    Ευχαριστώντας αναφωνώ: Ω τι μεγάλο θέμα ανοίγεις!!!

    Πανηγυριώτικη ψαλμωδία, με ψάλτες από άλλο πλανήτη, με μεγάφωνα στη διαπασών, διακόσμηση άστα να πάνε, πλαστικά λουλούδια, κάμερες και κάπου άκουσα και ιδιωτικ΄γ αστυνομία εντός.

    Μα έχουμε κάθε μέτρο; Στο επόμενο ποστ μάλλον κάτι τέτοιο θα αναδείξω…. Μα θα ψάχνουμε Ναό να λειτουργηθούμε με το φανάρι του Διογένη;;;

  10. Μήπως πρέπει να συζητήσουμε κάποια στιγμή το ήθος επιτρόπων και προϊσταμένων ναών; Μία συνηθισμένη εικόνα: Μπαίνοντας στην εκκλησία την ώρα της ακολουθίας οι επίτροποι έχουν κανονική κουβεντούλα μεταξύ τους ή με το νεωκόρο. Αυτό από μόνο του λέει πολλά.
    Έχετε μπει στον Άγιο Δημήτριο Θεσσαλονίκης; Εκτός από τα 2 παγκάρια-μαγαζιά, από ένα σε κάθε είσοδο, υπάρχουν κουτιά για χρήματα παντού, σε κάθε μορφή: Κανονικό ξύλινο «ξυλόγλυπτο» κουτί-κουμπαράς, απλό ξύλινο, μεταλλικό χρηματοκιβώτιο (κανονικότατο) με οπή στο πάνω μέρος τοποθετημένο πάνω σε μαρμάρινο δόμο (το απόλυτο κιτς), μέχρι και προσκυνητάρι-κουμπαράς, με την επιγραφή: «Ενισχείστε την εξόφληση του προσκυνηταρίου» (της 14ης εικόνας της Παναγίας Βρεφοκρατούσας που αποφάσισαν οι κακόζηλοι κληρικοί να στήσουν μέσα στον ναό). Το αποκορύφωμα: Στο κιβώριο μέσα, δίπλα στο λείψανο του αγίου, άλλο κουτί με την επιγραφή επάνω: ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ (ο ίδιος ο άγιος μεταμορφωμένος σε παγκάρι!). Αν πω τους παπάδες της εκκλησίας θεομπαίχτες είμαι πολύ άδικος;

  11. @ Μάρκο Τ,

    Ίσως είναι η ώρα της συνοδικότητας σε ενοριακό επίπεδο. Διαφορετικά για τα πράγματα υπάρχει και η … «βαβυλώνια αιχμαλωσία»…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: