• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,647 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Ιουνίου 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μάι.   Ιολ. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    2930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Doping: Τι ονειρεύεται μια πρωταθλήτρια κολύμβησης για τα … παιδιά της;

Βαθιά σιωπή σχεδόν, σαν ένα παχύ κάλυμμα, έχει πέσει στα κρούσματα dopig στη χώρα μας. Εν όψει αθλητικών «πανδαισιών» – Euro και Olybiakwn στο Πεκίνο – τα ελλαδικά κρούσματα σε «άρση βαρών με τα βάρη της φαρμακοδιέγερσης» και κολύμβηση …. χάθηκαν από τα ίχνη της ενημέρωσης…

Όμως η συνέντευξη της πρώην πρωταθλήτριας Μαρίας Δακουτρού στο «Κ» της Καθημερινής[1] μου ξαναθύμισε τα γεγονότα.

Διάβασα απόψεις για το θέαμα και τους αγώνες. Μου έκανε εντύπωση το άκουσμα ότι σε ελλαδικό κανάλι της TV από δημοσιογράφο,

στους αγώνες NBA, στη χώρα πέραν του Ατλαντικού, δεν γίνεται αντιντόπινγκ κοντρόλ, αφού πρόκειται για υπερθέαμα.

Διάβασα μάλιστα και μια πολύ εκσυγχρονισμένη άποψη για το ντοπάρισμα και το θέαμα. Να γίνονται σε όλα τα αθλήματα τριών ειδών αγώνες:

Ι) Καθαροί, χωρίς ντόπινγκ…

ΙΙ) Χημικοί, με ντόπινγκ (εξαρτησιογόνων ουσιών) για κατασκευασμένους νικητές και ψεύτικα είδωλα…

ΙΙΙ) Γενετικοί, με ντόπινγκ στο DNA των αθλητριών και αθλητών….

Το τελευταίο υποκρύπτει ότι ήδη έχουμε ή θα έχουμε «μεταλλαγμένους» αθλητές. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι πάλι θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί η άθληση και ο πρωταθλητισμός ως όχημα που θα τραβήξει και το κάρο της μετάλλαξης των ανθρώπων…

Για δείτε όμως λεπτομέρειες ανατριχιαστικές από τις εμπειρίες μιας πρωταθλήτριας κολύμβησης, της οποίας πρόσφατα παρουσιάσαμε εισήγηση ενάντια στη φαρμακοδιέγερση σε εσπερίδα σχετική (Απρίλης 2005), η οποία, ενώ εκεί φανερώνει πως υπεραγάπησε το κολύμπι και τον πρωταθλητισμό, «έφτασε» πια σήμερα στις τελευταίες σκέψεις της, που βάλαμε ως τίτλο… Και από αθλίατρος στα νεανικά όνειρα να οδηγείται τελικά για … παιδίατρος….

Η φρέσκια συνέντευξη της Μαρίας Δακουτρού[2] στη Βασιλική Χρυσοστομίδου.

Τέσσερα χρυσά βαλκανικά μετάλλια, τρία ασημένια, άλλα δέκα σε διεθνείς συναντήσεις, πολλές φορές πανελληνιονίκης στην κολύμβηση. Η 23χρονη Μαρία Δακουτρού, φοιτήτρια σήμερα στο έκτο έτος της ιατρικής, αγωνιστικά βρέθηκε πολλές φορές στις πρώτες θέσεις στo πρόσθιο.

Ξεχωρίζει τις στιγμές που έχουν μείνει πιο έντονα στη μνήμη της από την κολυμβητική, της καριέρα: «έδινα πανελλαδικές, όταν σημείωσα τις καλύτερες επιδόσεις μου, τερματίζοντας τέταρτη στο παγκόσμιο σχολικό πρωτάθλημα κολύμβησης στη Γαλλία, ήρθα πρώτη πανελληνιονίκης στο διακοσάρι πρόσθιο, δεύτερη στο εκατοστάρι και πρώτη στους βαλκανικούς γυναικών. Η επιτυχημένη πορεία μου εκείνη τη χρνιά ολοκληρώθηκε -κατά κάποιο τρόπο- με την εισαγωγή μου στην ιατρική».

Έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της μέχρι τώρα ζωής της στις πισίνες, έχοντας καταπονηθεί σωματικά και ψυχικά προκειμένου να φτάσει όσο πιο ψηλά μπορούσε βασιζόμενη αποκλειστικά στις δικές της δυνάμεις, επέλεξε – όταν της τέθηκε το δίλημμα – να μην «υποβοηθηθεί» από κανενός είδους «ενισχυτικές ουσίες» και να μην υποκύψει στην «απληστία των μεταλλίων».

Κοντά της από την αρχή, οι γονείς της: ο πατέρας οδοντίατρος που δεν επέτρεπε στην κόρη του να καταπιεί τίποτε αν δεν είχε προηγηθεί ο δικός του ενδελεχής έλεγχος και η μητέρα, που αν και εργαζόμενη, τη συνόδευε ακούραστα σε όλες τις προπονήσεις της.

Αν όμως η Μαρία είχε τη μεγάλη τύχη να βρίσκονται διαρκώς στο πλευρό της δύο γονείς σε εγρήγορση, άλλα παιδιά στερούνται αυτό το «προνόμιο». Παιδιά, τα οποία δεν αρκούνται στην προσπάθεια, αλλά καταφεύγουν στη χρήση απαγορευμένων ουσιών – συχνά θύματα των «ειδικών» που τα περιβάλλουν – προκειμένου να βελτιώσουν το ατομικό τους ρεκόρ και να κατακτήσουν μια θέση στο βάθρο των νικητών.

Μερικά μάλιστα αποθεώθηκαν σαν εθνικοί ήρωες και την επομένη μετατράπηκαν σε αποδιοπομπαίους τράγους, κουβαλώντας πλέον στην υπόλοιπη ζωή τους όχι τη δόξα των μεταλλίων, αλλά το στίγμα του ντοπαρισμένου.

Από την άλλη πλευρά, η Μαρία, διαπιστώνοντας την κυριαρχία των αναβολικών στον αθλητισμό, προτίμησε να σταματήσει την κολύμβηση. «Δεν το μετάνιωσα, ούτε μου έμεινε κανένα απωθημένο. Δύο χρόνια πριν, έκλεισα την αγωνιστική μου καριέρα με δύο χρυσά μετάλλια σε διεθνείς αγώνες στα Χανιά».

Πανελληνιονίκης με την ομάδα του Παναθηναϊκού στη σκυταλοδρομία 4Χ200 (2005)

«Με προστάτευαν οι γονείς μου»

«Σαφώς και γνώριζα ότι και στον υγρό στίβο κυκλοφορούν επικίνδυνες για την υγεία ουσίες», μας δηλώνει από την αρχή η Μαρία Δακουτρού, «όμως δεν μπήκα καν στο δίλημμα. Δεν ήμουν διατεθειμένη να ρισκάρω την υγεία μου. Θυμάμαι κάποια αθλήτρια της τεχνικής κολύμβησης, που την ήξερα μόνο σαν όνομα, που πέθανε ξαφνικά. Ενώ αρχικά η αιτία ήταν άγνωστη, αργότερα ο θάνατός της συνδέθηκε με απαγορευμένες ουσίες, αν και επίσημα διαψεύστηκε. Αλλά και για κάποιο προπονητή που γνώριζα, κυκλοφόρησαν φήμες ότι πέθανε από αναβολικά -πολύ νέος και ξαφνικά. ‘Αλλωστε, μήπως είναι τυχαίοι όλοι αυτοί οι αιφνίδιοι θάνατοι που ακούμε τόσο συχνά σε νέους αθλητές; Είναι γνωστό πως φτάνοντας σε ένα υψηλό επίπεδο -προπονητικά και αγωνιστικά- μόνο το φαγητό δεν είναι αρκετό για να αντεπεξέλθεις στο εξαντλητικό πρόγραμμα προετοιμασίας. Ήταν επιβεβλημένο να παίρνουμε κάποια συμπληρώματα, όπως πολυβιταμίνες ή σίδηρο.

Δεν ξέρω αν τα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας, έπαιρναν όλα όσα μας συνιστούσαν, ούτε γνωρίζω τη σχέση του καθενός με τον γιατρό ή τον προπονητή. Προσωπικά περιοριζόμουν στο μίνιμουμ. Επιπλέον, δεν δοκίμαζα τίποτε πριν ελέγξει ο πατέρας μου αν είναι εγκεκριμένο από τον «εθνικό οργανισμό φαρμάκων» (ΕΟΦ). Ως οδοντίατρος, με συνόδευε πάντα στο γιατρό -μεγάλο πλεονέκτημα. Όπως θετικό ήταν το γεγονός ότι η μητέρα μου αποτελούσε τη «σκιά» μου στο κολυμβητήριο.

Χωρίς να είμαι καχύποπτη, έβλεπα κάποιες απότομες αλλαγές γύρω μου. Αν και στα αγόρια δεν ήταν εύκολο να διακρίνεις κάτι -εκτός, ίσως, από κάποια δυσανάλογη για την ηλικία τους ανάπτυξη της μυϊκής τους μάζας- στα κορίτσια οι αλλαγές ήταν όχι μόνο εμφανείς, αλλά και αφύσικες: πετούσαν ανδρικούς μυς στα χέρια, μίκραινε το στήθος τους, γινόταν πιο βαριά η φωνή τους, αγρίευαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, παρουσίαζαν έντονη τριχοφυΐα και έβγαζαν παντού σπυράκια, ακόμη και στην πλάτη -δεν ξέρω αν ήταν μόνο λόγω εφηβικής ακμής…

Τα μεγάλα «μπαμ» γίνονταν στους χρόνους: οι επιδόσεις εκτοξεύονταν από τη μια μέρα στην άλλη. Ενώ πριν δεν «ξεκολλούσαν», ξαφνικά, άρχιζαν να πηγαίνουν σφαίρα.

Συγκρίνοντας αυτά τα δεδομένα με τη δική μου πορεία, όπου σε φυσιολογικές συνθήκες κατέβαζα κάποια εκατοστά δευτερολέπτου ανά κάποιους μήνες, βλέποντας τους άλλους να κατεβάζουν πάνω από 15″ το διακοσάρι σε μια χρονιά, μου φαινόταν υπερβολικό! Όπως το θυμάμαι τώρα, καταλαβαίνω ότι οι «επιπλέον ενισχύσεις» πρέπει να ήταν κοινό μυστικό. Και τότε ήταν και τώρα είναι.

Από όσους έπαιζαν βασικό ρόλο στα πράγματα, δεν νομίζω ότι υπήρχε κάποιος που να μην ήταν συνυπεύθυνος -προπονητής, γιατρός, ακόμη και γονείς.

Σίγουρα κάποιοι αγνοούσαν τι συνέβαινε, κάποιοι άλλοι όχι. Σε μία δίκη που είχε γίνει όταν βρέθηκαν κάποια παιδιά ντοπαρισμένα, όλοι οι γονείς παραδέχθηκαν ότι τα παιδιά τους είχαν κάνει τις ίδιες ενέσεις. Ότι έπαιρναν, δηλαδή, το ίδιο σκεύασμα με εκείνα που κατηγορήθηκαν. Είχε ακουστεί από τους γιατρούς ότι ορισμένοι γονείς τους ζητούσαν οι ίδιοι να δώσουν κάτι στα παιδιά τους για να πάνε καλύτερα. Γιατί να μην πιστέψω ότι γίνεται κάτι τέτοιο; Όλα γίνονται πλέον».

Η «μοιραία» επίσκεψη στο γιατρό

«Μπορεί να υποψιαζόμουν μερικές φορές ότι κάτι τρέχει -κυκλοφορούσαν ανάλογες φήμες στα αποδυτήρια- όμως, δεν κουβεντιάζαμε ποτέ ανοιχτά γι’ αυτά τα πράγματα. Απογοητευόμουν όταν έβλεπα κάποιον με λιγότερη προπόνηση να έρχεται από το πουθενά και να περνάει μπροστά. Έσπευδα, όμως, να τα αποδώσω όλα σε δικά μου ελλείμματα και αδυναμίες. Ίσως τώρα είναι εύκολο για τους άλλους να λένε: «αφού έβλεπες, γιατί δεν μιλούσες;». Τι να έκανα όμως; Να κατήγγειλα: «προσέξτε, αυτό το σώμα έχει αλλάξει; » ή «εκείνη κολυμπάει πιο γρήγορα;». Θα μου απαντούσαν ίσως ότι έχει κάνει βάρη ή περισσότερη προπόνηση. Δεν είχα κανένα συγκεκριμένο στοιχείο. Δεν είχε συμβεί κάτι μπροστά μου για να το πω. Εδώ βλέπουμε να αντικρούουν χειροπιαστές αποδείξεις. Να αναιρούν τεκμήρια. Αν ήμουν σίγουρη, δεν θα είχα πρόβλημα να μιλήσω. Αν ήξερα ή έβλεπα κάτι, θα το έλεγα. Θυμάμαι ένα περιστατικό, όταν κολυμπούσα στην εθνική ομάδα: ο προπονητής -έχω αλλάξει πολλούς- μας σύστησε να πάμε σε ένα συγκεκριμένο γιατρό, που ήταν συγγενής του. Πήγα στο ιατρείο του, μαζί με τον μπαμπά μου. Με ζυγίζει ο γιατρός, κάνει τη λιπομέτρηση, ελέγχει τις εξετάσεις μου, βλέπει τι έπαιρνα μέχρι τότε από συμπληρώματα και ύστερα απευθύνεται στον πατέρα μου: «εν όψει αγώνων, να ενισχύσουμε το παιδί με ενέσεις πολυβιταμίνης». «Επειδή είμαι γιατρός», του απαντάει, «μπορείτε να μου τις γράψετε για να τις πάρω από το φαρμακείο και να τις κάνω εγώ στη μικρή;». «Καλύτερα όχι», ήταν η αντίδρασή του. Δεν είδαμε ποτέ το σκεύασμα, ούτε επανήλθε ο γιατρός στο θέμα. Ύστερα από το περιστατικό αυτό, άλλαξε και η στάση του προπονητή της ομάδας απέναντί μου.

Παράλληλα, συνάντησα διαφορετική αντιμετώπιση και από την ομοσπονδία. Εκείνη την περίοδο, η ομοσπονδία σχεδίαζε ένα πρόγραμμα συγκατοίκησης για όλους τους αθλητές. Δηλαδή να μένουμε εσώκλειστοι στις εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά. Μας μάζεψαν όλους και μας μίλησαν. Επιστράτευσαν επιχειρήματα του τύπου: «θα είναι όλα τα παιδιά μαζεμένα, θα πηγαίνουμε για προπόνηση χωρίς να χάνουμε χρόνο στις μετακινήσεις, θα φοιτάμε σε αθλητικό σχολείο, το οποίο θα ήλεγχαν εκείνοι -με την έννοια ότι δεν θα κουραζόμαστε τόσο πολύ». Γενικά, μας διαβεβαίωσαν ότι θα ήταν όλα υπό την επίβλεψη τους και ζήτησαν να το σκεφτούμε. Αν και ήμουν μικρή τότε, θυμάμαι ότι πίεζαν πολύ τους γονείς μου να πάω. Αυτοί όμως δεν έδωσαν τελικά τη συγκατάθεσή τους.

Την ίδια χρονιά που αρνήθηκα να κάνω ενέσεις πολυβιταμίνης, η ομοσπονδία, η οποία καθορίζει ποια άτομα θα συμμετέχουν στους μεσογειακούς, με απέκλεισε από τους συγκεκριμένους αγώνες και, στη συνέχεια, από τις προετοιμασίες. Ήμουν σε ένα γκρουπ τεσσάρων παιδιών που έμεναν πάντα πίσω. Ενώ εξακολουθούσα να πηγαίνω καλά, ο προπονητής άρχισε να μη με παίρνει σε διοργανώσεις, χωρίς κάποια δικαιολογία, ενώ αντίθετα πήγαιναν στις αποστολές συνεχώς τα ίδια άτομα της ομάδας. Δεν έπαιρνα κάποια ικανοποιητική απάντηση όποτε ρωτούσα το λόγο».

«Θέλω να γίνω παιδίατρος»

«Σχετικά με τους ελέγχους αντιντόπινγκ δεν γνωρίζω με ποια άλλα κριτήρια γίνεται η επιλογή των αθλητών που θα υποβληθούν σε έλεγχο εκτός από το ότι πρέπει να είναι αυτό που αποκαλούν «αθλητές βάθρων». Στη δική μου περίπτωση, ο έλεγχος ήταν πολύ συχνός, σε αντίθεση με άλλους που ήταν σχεδόν ανύπαρκτος.

Θυμάμαι σε κάποιο πρωτάθλημα αρρώστησα και έμεινα στην κερκίδα. Επειδή ήταν τελικοί, τα παιδιά ήταν κανονικά δηλωμένα -γιατί αν δεν «έπεφταν», έπρεπε να παραχωρήσουν τη θέση τους στον επόμενο. Μόλις ανακοινώθηκε ότι θα γίνει έλεγχος αντιντόπινγκ, από τους περίπου 50 αθλητές, οι 10 ή 15 αποσύρθηκαν. Ενώ τους είχα παρακολουθήσει κανονικά στην προθέρμανση, μετά δεν έπεσαν καθόλου. Προφασίστηκαν λόγους για να πάνε στο νοσοκομείο ή απλώς εξαφανίστηκαν. Μετά, ακούσαμε ότι έπιασαν κάποιους ντοπαρισμένους.

Η ειρωνεία είναι ότι εγώ μπήκα στην ιατρική σχολή για να γίνω αθλητίατρος. Σιγά-σιγά, όμως, κατάλαβα ότι για να πετύχεις, είτε θα μπεις μέσα στα κόλπα για να βγάλεις περισσότερα χρήματα, είτε θα κάνεις απλά τη δουλειά σου και έπειτα δεν ξέρω τι τύχη θα έχεις. Γι’ αυτό προσανατολίζομαι στην παιδιατρική.

Δεν μπορώ να αποφανθώ αν γίνονται όλα αυτά για τη δόξα, για τα προνόμια ή για τα χρήματα. Ξέρω πως η κολύμβηση έχει τις πιο χαμηλές πριμοδοτήσεις. Ωστόσο, τα χρηματικά έπαθλα που συνοδεύουν τις διακρίσεις ή έστω τα 5,000 ή 6,000 ευρώ, που ήταν τότε η ετήσια οικονομική ενίσχυση μιας ομάδας στους αθλητές της, ενδεχομένως να αποτελούν ένα κίνητρο, ειδικά όταν πρόκειται για παιδιά από οικογένειες χαμηλού εισοδήματος.

Από την άλλη, ήταν πάρα πολλά τα παιδιά που είχαν στόχο αποκλειστικά τα προνόμια της εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Άκουγα συχνά να λένε: «θα συνεχίσω τον πρωταθλητισμό μέχρι Α’ ή Β’ λυκείου, για να πάρω το «άνευ» (το προνόμιο για να μπαίνουν χωρίς εξετάσεις) και μετά θα τα παρατήσω». Αυτό επικρατούσε. Φυσικά, όλα αυτά τα προνόμια ήταν μία μορφή επιβράβευσης και δεν βγάζω την ουρά μου απέξω. Και μένα μου άρεσε που μπήκα στο πανεπιστήμιο με πιο εύκολες διαδικασίες. Στη δική μου περίπτωση, είχα πάει στο παγκόσμιο σχολικό πρωτάθλημα, το οποίο συνέπιπτε χρονικά με τις πανελλαδικές. Έχασα τα δύο πρώτα μαθήματα και τα έδωσα μετά. Μη γνωρίζοντας ότι θα διακρινόμουν – επειδή αν ήσουν στην εξάδα του παγκόσμιου, έπαιρνες το «άνευ» κι εγώ βγήκα τέταρτη – είχα προετοιμαστεί καλά για τις εξετάσεις. Αν και κέρδισα το δικαίωμα της εισαγωγής, έτσι κι αλλιώς περνούσα στη σχολή, γιατί έγραψα καλά.

Το μεγάλο μου παράπονο ήταν που δεν πήγα στην ολυμπιάδα. Επειδή θα γινόταν στην Αθήνα, χωρίς όρια, έπαιρναν τον πρώτο από κάθε αγώνισμα, μετρώντας τις επιδόσεις του τελευταίου ενάμιση χρόνου πριν από τους αγώνες. Αν και πληρούσα αυτές τις προδιαγραφές μέχρι λίγο καιρό πριν τους αγώνες όντας πρώτη στο διακοσάρι πρόσθιο, δεν μπορώ να καταλάβω πώς ξαφνικά βρέθηκα εκτός. Στενοχωρήθηκα πολύ -έφτασα στο σημείο να μην παρακολουθώ καν τους αγώνες στην τηλεόραση. Μετά άλλαξα αγώνισμα, προπονητή, αφιέρωνα λιγότερο χρόνο στις πισίνες, ενώ παράλληλα αυξήθηκαν οι απαιτήσεις στη σχολή. Άλλαξα προσέγγιση.

Δεν μετανιώνω για τον πρωταθλητισμό, επειδή μου άρεσε αυτό που έκανα. Μετανιώνω μόνο για το πόσο στενοχωριόμουν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Έχω πλέον καταλάβει πως δεν είναι όλη η ζωή το κολύμπι.

Όσο για τα παιδιά μου αργότερα, θα τα κρατήσω οπωσδήποτε μακριά από τον πρωταθλητισμό».


[1] ΠΗΓΗ: K” Καθημερινής της Κυριακής, 25-05-2008.

[2] Η Μαρία Δακουτρού είναι τελειόφοιτος ιατρικής, πρώην πρωταθλήτρια στην κολύμβηση

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Η κατάσταση είναι πολύ τραγική… Τα παιδιά σήμερα δεν χαπακώνοντε μόνο για τον πρωταθλητισμό… αλλά και για να κάνουν μυς… Θυμάμαι περιστατικά όπου πήγαινα γυμναστήριο που μιλούσα με ένα παιδί που ήταν σε κάποια ομάδα στο ποδόσφαιρο και ήρθε ο πατέρας του και ρωτούσε τον γυμναστή τι θα του έδιναν που να μην φαινόταν στα ούρα….
    Τραγικές καταστάσεις…

  2. @ xamogelo

    Ναι ναι. Έτσι είναι και εκεί. Δυστυχώς και από άγνοια, και από δε βαριέσαι και από «γοητεία» και για εύρεση δουλειάς (σεκιούριτι) και για διάφορα .. πλακώματα βίας (χούλιγκανς κλπ).

    Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως είναι για τους/τις δοξασμένους ο ..πειρασμός!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: