• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,641 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Μαΐου 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Απρ.   Ιον. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Ιστορία Γ. Π. Γ΄ Λυκείου: Οι απολογητές του συστήματος επελαύνουν.

Με δημοκρατική και διαπολιτισμική χαρά παρουσιάζω μια τρίτη κατά σειρά κριτική για το βιβλίο Ιστορίας Γενικής παιδείας της Γ΄ Λυκείου μάχιμου συναδέλφου, που τα είπαμε και στα Χανιά, με αφορμή το 8ο συνέδριο. Το κείμενο εμπλουτίζει τον προβληματισμό και αξίζει της προσοχής μας. Αν χρειαστεί να το σχολιάσω θα το κάνω στα σχόλια.

Του Πέτρου Φύτρου[i]

Το σχολείο στο σύγχρονο καπιταλισμό έχει ένα διπλό ρόλο. Από τη μια λειτουργεί ως κατανεμητικός μηχανισμός, δηλαδή προετοιμάζει την τοποθέτηση των ατόμων στις διάφορες θέσεις του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας. Και από την άλλη λειτουργεί ως ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους, δηλαδή ως μηχανισμός που αναπαράγει και εγχαράσσει την κυρίαρχη ιδεολογία στους έγκλειστους σε αυτόν (δηλαδή στους μαθητές).

Το πώς δομούνται και το πώς λειτουργούν οι δύο αυτές όψεις του σχολείου εξαρτάται κάθε φορά από το συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στην κυρίαρχη και τις κυριαρχούμενες τάξεις. Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι το σχολείο κατανέμει το μαθητικό πληθυσμό στις διάφορες θέσεις του καταμερισμού εργασίας μέσω των διαφορετικών τύπων σχολείων και των πολλαπλών εξετάσεων, ενώ ταυτόχρονα αποτυπώνει την κυρίαρχη ιδεολογία μέσω των διάφορων καθημερινά επαναλαμβανόμενων σχολικών πρακτικών, αλλά και μέσω του ίδιου του περιεχομένου των μαθημάτων που προσφέρει.

Ένα από τα κατεξοχήν μαθήματα «ιδεολογίας» του σχολείου είναι η ιστορία. Και αυτό γιατί το πώς αντιμετωπίζουν οι νέοι το παρελθόν δεν έχει εγκυκλοπαιδική σημασία. Στην πραγματικότητα έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την ίδια τη συνείδηση που έχουν για τον εαυτό τους και τη θέση του μέσα στον κόσμο, την αντίληψη που αποκτούν για την κίνηση του και σε τελική ανάλυση τη στάση που κρατούν απέναντι τόσο στην ίδια η σημερινή πραγματικότητα όσο και στις προσπάθειες αλλαγής της.

Σήμερα επιχειρείται ένα ξαναγράψιμο της σχολικής ιστορίας, τέτοιο που να αποτυπώνει τόσο τους νέους ιδεολογικούς προσανατολισμούς του κεφαλαίου και της άρχουσας τάξης, όσο και την τακτική νίκη του επί των δυνάμεων της εργασίας. Αυτή η προσπάθεια δεν έχει μικρή σημασία. Στην πραγματικότητα είναι ένα κομμάτι της κοινωνικής σύγκρουσης στο επίπεδο της ιδεολογίας και έχει ως επίδικο το τι εικόνα θα αποκτήσει η νέα γενιά όχι μόνο για τον εαυτό της και τον κόσμο, αλλά και για τη διαδικασία και τις προσπάθειες αλλαγής του.

Ο στόχος είναι να πειστούν οι μαθητές ότι ο κόσμος που ζούμε είναι ο καλύτερος δυνατός, ότι οι βασικές δομές του (ο καπιταλισμός και οι πολιτικοί θεσμοί του) είναι πανανθρώπινες και διαχρονικές σταθερές και ότι κάθε προσπάθεια αλλαγής του ήταν μια επικίνδυνη και αποτυχημένη παρέκκλιση από την ομαλή πορεία των πραγμάτων.

Απότοκο αυτής της προσπάθειας είναι τα νέα βιβλία ιστορίας και το πιο ακραίο ίσως παράδειγμα όλων είναι το βιβλίο Ιστορίας Γενικής Παιδείας της Γ΄ Λυκείου.

Το βιβλίο αυτό εμφανίστηκε φέτος στα σχολεία και έρχεται να αντικαταστήσει ένα βιβλίο που διδάχτηκε περίπου 20 χρόνια, είχε εισαχθεί στα σχολεία στις αρχές της δεκαετίας του 80 και αποτύπωνε ένα συσχετισμό δυνάμεων πολύ πιο ευνοϊκό για τις δυνάμεις της εργασίας από τον σημερινό. Το νέο βιβλίο, γραμμένο στο δεύτερο μισό της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, αποτελεί ένα βαθιά μισαλλόδοξο κατασκεύασμα δεξιών κύκλων, που θέλει να πάρει τη ρεβάνς από την προγενέστερη διείσδυση αριστερών και προοδευτικών ιδεών στη σύγχρονη σχολική ιστοριογραφία. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η σχέση της συγγραφικής ομάδας με το ίδρυμα Καραμανλή. Ταυτόχρονα, αποτελεί μια προσπάθεια με την οποία ο ιστορικός αναθεωρητισμός εισβάλλει στη σχολική ιστοριογραφία δριμύτερος από ποτέ και με την οποία επιχειρείται να ξαναγραφτεί η σχολική ιστορία από τη σκοπιά των απολογητών του σημερινού κοινωνικού συστήματος.

Ο τρόπος με τον οποίο είναι γραμμένο το βιβλίο δημιουργεί πλήρη σύγχυση στους μαθητές, καθώς μετατρέπει την ιστορία σε ένα χυλό πληροφοριών που το μόνο που κατορθώνει είναι να αναπαράγει την αμάθεια. Συγκεκριμένα, στο βιβλίο επιδιώχθηκε να χωρέσει ιστορική ύλη που θα καλύπτει όλη την παγκόσμια ιστορία από τις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα. Δόθηκε δε ιδιαίτερη και ξεχωριστή, σε σχέση με το παρελθόν, έμφαση στην ευρωπαϊκή ιστορία (πράγμα που δεν είναι βέβαια τυχαίο).

Όλη η ύλη είναι ταξινομημένη σε τρισέλιδες ενότητες, οι οποίες είναι συνήθως «θεματικές» και τις περισσότερες φορές δεν συγκροτούν μεταξύ τους ενιαία αφήγηση (πολλές φορές αυτό δε συμβαίνει ούτε εντός της ίδιας της ενότητας). Ταυτόχρονα, το πλήθος πληροφοριών που περιλαμβάνεται σε αυτές είναι τεράστιο (ονόματα, συνθήκες και ό,τι άλλη ιστορική πληροφορία μπορεί να σκεφτεί κάποιος), ενώ και το κριτήριο με το οποίο επιλέγονται τα ιστορικά γεγονότα που παρουσιάζονται δεν πληροί καν το κριτήριο της διάκρισης ουσιώδους και επουσιώδους. Έτσι, ο μαθητές καλείται να μάθει μία εκτεταμένη παράγραφο για την ιστορία των Ινδιών, μία για το εθνικό κίνημα των Ούγγρων και μόνο μία γραμμή για το κίνημα του 1909 στο Γουδί!

Τα παραπάνω (πλήθος πληροφοριών –απουσία αφήγησης) οδηγούν στη δημιουργία ενός τεράστιου ανιεράρχητου κατασκευάσματος, το οποίο ο μαθητής αδυνατεί να εντάξει σε συγκεκριμένα πλαίσια και του οποίου τις βασικές δομές αδυνατεί να κατανοήσει, ενώ είναι αδύνατο γι’ αυτόν να βρει τα αίτια, την αλληλουχία και τις σχέσεις των γεγονότων. Έτσι, ακόμα και αν κάποιος κατορθώσει να «μάθει απέξω» όλο το περιεχόμενο του βιβλίου, ελάχιστα πράγματα για το παρελθόν θα έχει καταλάβει.

Πέρα από τις γενικές κατευθύνσεις που αναφέραμε το βιβλίο εξυπηρετεί συγκεκριμένους ιδεολογικούς στόχους και είναι γραμμένο στη βάση συγκεκριμένων ιδεολογικών αξόνων:

1) Συγκρότηση «ευρωπαϊκής συνείδησης»

Από τους βασικούς στόχους του βιβλίου είναι να δημιουργήσει την εντύπωση ότι το όραμα της «Ευρώπης» υπήρχε τουλάχιστον τα τελευταία διακόσια χρόνια. Πάντα λοιπόν οι συγγραφείς ψάχνουν να βρουν κάποιους οραματιστές που το υπηρετούν. Τους βρίσκουν από την αρχή κιόλας του βιβλίου τους στους ηγέτες της Ιερής Συμμαχίας, την οποία και εξωραΐζουν πλήρως:

« Αυτοί οι εστεμμένοι άρχοντες της Ευρώπης ήταν πεπεισμένοι ότι οι πολυεθνικές αυτοκρατορίες της γηραιάς ηπείρου εξυπηρετούσαν -καλύτερα από τα εθνικά κράτη -την ειρήνη, επειδή οι διάφορες γλωσσικές ή θρησκευτικές κοινότητες της ηπείρου, ιδίως της κεντρικής και ανατολικής, δεν είχαν σαφή και διακριτά γεωγραφικά όρια».

Και λίγο πιο κάτω: « Στο συνέδριο της Βιέννης κυρίαρχη προσωπικότητα αναδείχθηκε ο Μέτερνιχ, ανυποχώρητος υποστηρικτής της μοναρχικής εξουσίας και της σταθερότητας. Αν και Αυστριακός στην καταγωγή, πίστευε πως ήταν πρώτα από όλα Ευρωπαίος και πως την ιδέα της Ευρώπης στήριζε και προωθούσε».

Τι να σχολιάσουμε; Εκτός από την εντελώς αυθαίρετη προβολή του «ευρωπαϊκού οράματος» στις αρχές του 19ου αιώνα, εμφανίζεται και μια νέα ερμηνεία του ρόλου της Ιερής Συμμαχίας. Πλέον δεν είναι ένας αντεπαναστικός συνασπισμός των ισχυρών της εποχής, αλλά μια ένωση που απλά υπερασπίζεται την ειρήνη!

Γενικά, σε όλες τις ιστορικές συγκυρίες υπερτονίζεται η έννοια της Ευρώπης και οι συγγραφείς ψάχνουν να βρουν τους προπάτορες της ένωσής της. Έτσι, στην ενότητα που αφορά την ελληνική επανάσταση, παρατίθεται πηγή που ως βαθύτερο αίτιο του φιλελληνικού κινήματος θεωρεί την «νεογεννώμενη ιδέα της ευρωπαϊκής κοινότητας», ενώ στη σελ. 123 φτάνουμε στη γελοιότητα καθώς παρατίθεται πηγή με τίτλο «Οραματισμός του ευρωπαϊκού μέλλοντος της Ελλάδας μέσα στις φλόγες του πολέμου».

Η συγκεκριμένη ενότητα αναφέρεται στην κατοχή και φυσικά το ευρωπαϊκό μέλλον μόνο στο μυαλό των Ελλήνων της εποχής δεν ήταν. Περιττό είναι να πούμε ότι, στο ίδιο κλίμα, η σημαντικότερη πρωτοβουλία του θείου Καραμανλή ήταν η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και το σημαντικότερο επίτευγμα του Σημίτη η ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ.

2) Ιδεολογική αντεπίθεση της Δεξιάς.

Σε όλο το βιβλίο γίνεται προσπάθεια συκοφάντησης του κομμουνιστικού κινήματος με παράλληλο εξωραϊσμό των «μαύρων» σελίδων της ιστορίας του καπιταλισμού. Στο βιβλίο εισβάλλει το άθλιο νοητικό σχήμα φασισμός =κομμουνισμός. Έτσι, κατά τους συγγραφείς, στο μεσοπόλεμο υπάρχει η κοινοβουλευτική δημοκρατία η οποίο απειλείται από δύο αυταρχικά πολιτικά συστήματα! « Μια πειστική, πράγματι, απάντηση από τα δημοκρατικά κράτη της Ευρώπης στα ανοιχτά κοινωνικά προβλήματα ήταν αναγκαία, κατά μείζονα λόγο σε μια εποχή που είχαν ήδη διατυπωθεί δύο διαφορετικές προτάσεις από τα αυταρχικά καθεστώτα που είχαν μόλις επικρατήσει στη Σοβιετική Ένωση και την Ιταλία, έστω και σε περιορισμένη αρχικά κλίμακα».

Πρώτη φορά σε σχολικό βιβλίο εισβάλλει με τόσο χυδαίο τρόπο η ταύτιση του φασισμού με τον κομμουνισμό, η ταύτιση δηλαδή των προσπαθειών της εργατικής τάξης και των εργαζομένων μαζών για την ανατροπή του καπιταλισμού και την αλλαγή της κοινωνίας με την προσπάθεια του κεφαλαίου για έξοδο από την κρίση του μεσοπολέμου και σταθεροποίηση του συστήματος. Έχουν γραφτεί πάρα πολλά για το συγκεκριμένο ζήτημα και δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε περισσότερο.

Απλά επισημαίνουμε ότι στόχος δεν είναι μόνο να απαξιωθούν όλες οι επαναστατικές προσπάθειες του 20ου αιώνα, αλλά και να αποκτήσει αρνητική σηματοδότηση κάθε συγκροτημένη προσπάθεια αμφισβήτησης του καπιταλισμού. Γιατί αν κάποιος αποδεχτεί ότι πέρα από τον καπιταλισμό και την κοινοβουλευτική δημοκρατία υπάρχουν μόνο «ολοκληρωτικά καθεστώτα», η απόσταση προς την πλήρη αποδοχή του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος μειώνεται σημαντικά.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι δεν γράφεται ούτε μια γραμμή για την κοινωνική βάση των δύο καθεστώτων. Έτσι, αποσιωπάται η στήριξη που έδωσε το κεφάλαιο τόσο στο φασισμό, όσο και στο ναζισμό, στήριξη που τονιζόταν σαφώς στο προηγούμενο βιβλίο. Είναι ενδεικτικά τα όσα λέγονται για την άνοδο του φασισμού στην Ιταλία: « Η άνοδος των φασιστών στην εξουσία συνδέεται άμεσα με την ανησυχία που είχε προκαλέσει σε ισχυρή μερίδα της κοινής γνώμης η αίσθηση, αφενός, ότι η Ιταλία είχε αδικηθεί από τους νικητές συμμάχους μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ο φόβος, αφετέρου, μήπως διαταραχτεί η κοινωνική τάξη από τις ταραχές και τις απεργίες που είχαν ξεσπάσει».

Πίσω από τον όρο «κοινή γνώμη» κρύβονται συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις και πίσω από τον όρο «διατάραξη της κοινωνικής τάξης» κρύβεται ο φόβος του ιταλικού κεφαλαίου για την άνοδο του εργατικού κινήματος, σε μια περίοδο που οι ιδέες της Οκτωβριανής Επανάστασης απλώνονταν σε όλη την Ευρώπη. Με τη συγκεκριμένη διατύπωση όμως, όχι μόνο συσκοτίζονται τα κοινωνικά στηρίγματα του φασισμού, αλλά και δικαιολογείται η άνοδός του ως μια απλή αντίδραση του φιλήσυχου κομματιού της κοινής γνώμης στην επικείμενη διασάλευση της κοινωνικής γαλήνης! (Πολύ ενδιαφέρον βέβαια έχει και η σιωπηλή αποδοχή του φόβου «μήπως διαταραχτεί η κοινωνική τάξη από τις απεργίες» ως κάτι το φυσιολογικό).

3) Απόκρυψη πτυχών της ιστορίας.

Οι διώξεις σε βάρος της αριστεράς εξαφανίζονται. Οι δωσίλογοι και οι ταγματασφαλίτες δεν υπήρξαν ποτέ. Ταυτόχρονα, εξαφανίζονται και «επικίνδυνα» γεγονότα που μπορούν να προκαλέσουν πολλές ερωτήσεις, ακόμα και αν ανήκουν στα κορυφαία γεγονότα της ελληνικής ιστορίας του 20ου αιώνα. Έτσι η μικρασιατική καταστροφή παρουσιάζεται σε αυτές τις ελάχιστες σειρές:

« Η συμμαχική εντολή του Μαΐου του 1919 προς την Ελλάδα ήταν πάντως προσωρινής ισχύος, αφού την οριστική τύχη της Σμύρνης και της ενδοχώρας της θα έκρινε δημοψήφισμα των κατοίκων ύστερα από πέντε χρόνια ελληνικής διοίκησης. Η ήττα της Ελλάδας στον ελληνοτουρκικό πόλεμο που ακολούθησε και η ουσιαστική διάλυση της νικήτριας συμμαχίας του Παγκοσμίου Πολέμου οδήγησαν στη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, η οποία αντανακλούσε το νέο συσχετισμό ισχύος στην περιοχή. Είχαν μεσολαβήσει η εκλογική ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές της 1ης/ 14ης Νοεμβρίου 1920 και η επάνοδος του Κωνσταντίνου στο θρόνο της Ελλάδας, η επέκταση του ελληνικού μετώπου στη Μικρά Ασία και η διάσπασή του από τα τουρκικά στρατεύματα τον Αύγουστο του 1922».

Πως γίνεται λοιπόν κάποιος να μη μάθει τίποτα για τη μικρασιατική καταστροφή; Μέσα σε λίγες γραμμές οι συγγραφείς περνάνε από το 1919 στο 1923 και μετά γυρνάνε πίσω και αναφέρουν σε τρεις γραμμές ό,τι συνέβη μέσα σε τέσσερα χρόνια. Δηλαδή αναφέρουν ότι έφυγε ο Βενιζέλος, επέστρεψε ο βασιλιάς και ότι οι Έλληνες επέκτειναν το μέτωπο του πολέμου. Για ποιο λόγο όμως έγιναν όλα αυτά; Τι άλλαξε στο εσωτερικό της χώρας και τι στο διεθνές τοπίο; Πώς σε τελική ανάλυση ο «θρίαμβος» του 1919 έγινε η τραγωδία του 1922; Δε λέγεται κουβέντα λες και το γεγονός επηρέασε ελάχιστα την ζωή στον τόπο μας.

Γιατί όμως οι συγγραφείς γράφουν μια ιστορία που στην ουσία αδιαφορεί για το πώς και το γιατί των γεγονότων; Πρόκειται για απλό λάθος ή μήπως για προσπάθεια μετατροπής της ιστορίας σε μια συνοπτική παράθεση γεγονότων -«σταθμών» που δεν θα αφήσει τίποτα και δεν θα γεννήσει ερωτήματα για τίποτα; Το σύνολο του εγχειρήματος δεν μας αφήνει πολλές αμφιβολίες.

Ενδεικτικά της τάσης εξωραϊσμού των «μαύρων» σελίδων του καπιταλισμού, της αναθεώρησης δηλ. της ιστορίας είναι και τα όσα γράφονται για την αποικιοκρατία: « Η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία του 19ου αιώνα ολοκλήρωσε τη διείσδυση του δυτικού ανθρώπου στον εξωευρωπαϊκό κόσμο, η οποία είχε αρχίσει τον 16ο αιώνα, και τον προσέδεσε στον δυτικό κόσμο. Ο δυτικός άνθρωπος προσπάθησε να ενσωματώσει στο δυτικό πολιτισμό λαούς με κοινωνική οργάνωση και πολιτισμούς διαφορετικούς από τον δυτικό, να τους προικοδοτήσει με θεσμούς ανάλογους με τους δικούς του.

Ταυτόχρονα οι πρώτες ύλες και οι παραγωγικές δυνατότητες των αποικιών προσαρμόστηκαν έτσι, ώστε να εξυπηρετούν όχι αποκλειστικά τις ανάγκες των γηγενών κατοίκων, αλλά και στις παραγωγικές ανάγκες των μητροπολιτικών χωρών. Σε πολλές αποικίες ο δυτικός άνθρωπος εξάρθρωσε παραδοσιακές κοινωνικές δομές χωρίς να δημιουργήσει στη θέση τους βιώσιμους δυτικούς θεσμούς, αλλά, παρ’ όλα αυτά, κατόρθωσε να εξαλείψει θανατηφόρες επιδημίες, τη δουλεία και άλλες ενδημικές μάστιγες». Η λεηλασία των αποικιών γίνεται «αναπροσαρμογή των πρώτων υλών τους», ενώ πρέπει να αναζητηθούν και τα «υπέρ» της αποικιοκρατίας! Ακόμα και η ορολογία έχει τη σημασία της.

Δεν υπάρχουν πλέον οι δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ή έστω τα δυτικά κράτη, αλλά γενικά και αόριστα ο «δυτικός άνθρωπος». Δεν είναι προβληματική μόνο η αίσθηση ανωτερότητας που αποπνέει ο όρος (δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι παρόμοιοι όροι εμφανίζονται κάθε φορά που οι δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν κάποιον «εχθρό»). Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με την προβολή μιας ταυτότητας από την οποία απουσιάζει κάθε υλιστική αντίληψη για τον κόσμο. Πλέον δε χωράνε κοινωνικές και οικονομικές δομές ή συγκεκριμένες πολιτικές πρακτικές, αλλά περνάμε σε εντελώς αφηρημένες πολιτισμικές οντότητες, που στην πραγματικότητα χρησιμοποιούνται για να αποκρύψουν τις υπαρκτές κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις.

4) Αγιοποίηση του καπιταλισμού.

Ας δούμε μονάχα τι λέει το βιβλίο για τις ΗΠΑ: « Με κινητήριες δυνάμεις έναν ισχυρό ατομισμό, πίστη στην ελευθερία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, αφοσίωση στις αρχές και τις αξίες τις οποίες κληρονόμησαν από τους Βρετανούς πολιτικούς στοχαστές, ιδίως από τον Τζον Λοκ, αποδοχή των νόμων της ελεύθερης και ακηδεμόνευτης αγοράς, οι πρώην Βρετανοί έποικοι και στη συνέχεια Αμερικανοί διαμόρφωσαν μια δυναμική και δημοκρατική πολιτεία, που έμελλε να σπεύσει δύο φορές κατά τον 20ο αιώνα, για να σώσει τη σπαρασσόμενη Ευρώπη σε δύο παγκοσμίους πολέμους -δύο πολέμους που τερμάτισαν την ηγεμονία της γηραιάς ηπείρου και μετέφεραν ισχύ από την Ευρώπη στην υπερατλαντική προέκτασή της».

Δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε την κραυγή του συγγραφέα «ζήτω οι νόμοι της αγοράς». Ούτε το γεγονός ότι στους δύο παγκόσμιους πολέμους ο κόσμος χρωστάει τη σωτηρία του στις ΗΠΑ. Να προσέξουμε μόνο ότι οι ΗΠΑ χαρακτηρίζονται ως «προέκταση» της Ευρώπης. Πάλι λοιπόν ο ενιαίος και αδιαίρετος ευρωπαϊκός -δυτικός πολιτισμός που με σημαία του τους νόμους της αγοράς κυριαρχεί στον πλανήτη.

5) Εξαφάνιση του λαϊκού παράγοντα και της πάλης των τάξεων.

Ο λαϊκός παράγοντας, οι υποτελείς κοινωνικές τάξεις και η πάλη των τάξεων, απλά δεν υπάρχουν! Όλη η ιστορία είναι δημιούργημα ηγετών ή στην καλύτερη περίπτωση διακρατικών συγκρούσεων. Έτσι οι λαϊκές μάζες απουσιάζουν από την ελληνική επανάσταση, ενώ το εργατικό κίνημα απλά δεν έδρασε ποτέ. Δεν αναφέρεται ούτε μια απεργία, ούτε οποιαδήποτε άλλη λαϊκή κινητοποίηση. Στην Ελλάδα εργατικά σωματεία δεν δημιουργήθηκαν ποτέ και οι εργαζόμενοι δεν επηρέασαν την εξέλιξη των γεγονότων σε τίποτα.

Όλη η ελληνική ιστορία είναι μια απλή διαδοχή των πράξεων του Τρικούπη, του Βενιζέλου κτλ. Το τι γινόταν στη βάση της κοινωνίας, απλά δεν ενδιαφέρει! Στο ίδιο μοτίβο, η Οκτωβριανή Επανάσταση παρουσιάζεται μόνο για να φανεί ότι οδήγησε σε ένα αυταρχικό κράτος και ταυτόχρονα αποσιωπάται η επίδρασή της στον Α΄ Π.Π.

6) Εξοβελισμός υλιστικών ερμηνειών ή ερμηνειών ενοχλητικών για τον καπιταλισμό.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το τμήμα του βιβλίου που αφορά τα αίτια του Α΄ Π. Π. Αφού αναφερθούν οι εθνικές επιδιώξεις και με έναν αρκετά αφηρημένο τρόπο κάποια οικονομικά συμφέροντα (σε αντίθεση με το προηγούμενο βιβλίο όπου γινόταν ξεκάθαρα λόγος για οικονομικούς ανταγωνισμούς και μοίρασμα του κόσμου), ακολουθεί το εξής ακατανόητο τμήμα, δείγμα μεταμοντέρνας σχολικής ιστοριογραφίας:

« Εξάλλου η ραγδαία εκβιομηχάνιση και οικονομική ανάπτυξη γενικά, καθώς και η συνακόλουθη ταχεία απορρόφηση μεγάλων ανθρώπινων μαζών στις πόλεις διατάραξαν την παραδοσιακή οργάνωση των κοινωνικών σχέσεων και αποδέσμευσαν πολλά άτομα από τους παραδοσιακούς περιορισμούς και αναστολές, με συνέπεια να αναπτυχθούν στο απρόσωπο πλαίσιο της πόλης αποσταθεροποιητικοί παράγοντες, όπως μια γενική ανησυχία, ανατρεπτικές οργανώσεις και κινήματα και σποραδικές εκδηλώσεις βίας. Τέτοια φαινόμενα ήταν πιο συνηθισμένα στην περιφέρεια της Ευρώπης και στις παρυφές του αστικού ευρωπαϊκού πολιτισμού: στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στις βαλκανικές χώρες και στην Ανατολική Ευρώπη».

Με τη βοήθεια τέτοιων αποσπασμάτων η υλιστική ερμηνεία των αιτιών του Α΄ Π. Π. πάει περίπατο. Αυτό που μένει είναι ένα θολό κατασκεύασμα που το μόνο που κατορθώνει είναι να συσκοτίσει τα πραγματικά αίτια του πολέμου, καθώς το ξέσπασμα του πολέμου αποδίδεται όχι μόνο σε πραγματικούς οικονομικούς και εθνικούς ανταγωνισμούς, αλλά και μια γενική και απροσδιόριστη «ανησυχία» που θυμίζει περισσότερο ψυχολογία παρά ιστορία. Και εδώ ο στόχος είναι εύλογος: πρέπει να εξαφανιστούν από την αναζήτηση των αιτίων οι κοινωνικές τάξεις, οι επιδιώξεις τους και στην πραγματικότητα οι ευθύνες του καπιταλισμού των αρχών του αιώνα για το ξέσπασμα του μεγαλύτερου πολέμου που είχε γνωρίσει ως τότε ο πλανήτης.

Φυσικά, από την αντεπίθεση της δεξιάς στη σχολική ιστοριογραφία και τον ιστορικό αναθεωρητισμό δεν γλυτώνουν ούτε τα Δεκεμβριανά και η Εθνική Αντίσταση. Στο σύντομο απόσπασμα του βιβλίου που αφιερώνεται στην Εθνική Αντίσταση γίνεται απλή αναφορά στις αντιστασιακές οργανώσεις και τη μαζικότητα της αντίστασης, χωρίς να αναφέρονται καθόλου ούτε καν τα κορυφαία γεγονότα της. Για παράδειγμα, στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γεγονός εξαιρετικής, σε συμβολικό τουλάχιστον επίπεδο, σημασίας, αφιερώνεται μονάχα μια πηγή (δηλαδή το γεγονός έχει εξοστρακιστεί από την κυρίως αφήγηση).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν και τα όσα αφορούν τα Δεκεμβριανά. Ούτε λίγο ούτε πολύ υιοθετείται, αν όχι η εκδοχή της απόπειρας κομμουνιστικού πραξικοπήματος, τουλάχιστον η εκδοχή της κομμουνιστικής παρασπονδίας. Ταυτόχρονα, τα Δεκεμβριανά παρουσιάζονται ως ευθεία αντανάκλαση των αντιθέσεων ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τη Βρετανία, χωρίς να παρουσιάζονται -ή έστω να έχουν παρουσιαστεί κάπου- οι εξελίξεις στην κατεχόμενη Ελλάδα και οι κοινωνικές δυνάμεις που έδρασαν σε αυτή και χωρίς να γίνεται καμία αναφορά στην πορεία κλιμάκωσης της σύγκρουσης.

Αντίθετα το όλο ζήτημα απλοποιείται στα εξής δίπολα: Ανατολή – Δύση, Υπαρκτός σοσιαλισμός – Κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μια τέτοια αφήγηση δεν είναι απλά μια διαφορετική εκδοχή. Στην πραγματικότητα στόχο έχει να δικαιώσει όλες τις επιλογές των «φιλοδυτικών δυνάμεων», την τρομοκρατία της δεξιάς και το κράτος των εθνικοφρόνων, καθώς αυτές είχαν στόχο να γλυτώσουν τη χώρα από το «λάθος» στρατόπεδο. Γιατί, είναι πιο εύκολο ο «κοινός νους» να αποδεχθεί τα Δεκεμβριανά ως προσπάθεια αποτροπής εισόδου της Ελλάδας στο ανατολικό μπλοκ, παρά ως κοινωνική σύγκρουση ανάμεσα στις λαϊκές μάζες και την πλουτοκρατία της εποχής.

Γι’ αυτό άλλωστε και όλη η περίοδος που ακολούθησε τον εμφύλιο πόλεμο παρουσιάζεται ως μία περίοδος οικονομικής ανόρθωσης και αποσιωπάται ότι αυτή ακριβώς ήταν η περίοδος του «κράτους των εθνικοφρόνων». Το μόνο που λέγεται από τους συγγραφείς είναι ότι «οι πληγές του Εμφυλίου Πολέμου δεν είχαν επουλωθεί και συχνές ήταν οι καταγγελίες του κόμματος της ΕΔΑ για διακρίσεις σε βάρος της». Οι φυλακές, οι εξορίες και οι τρομοκρατία του μετεμφυλιακού χωροφύλακα έγιναν απλές «διακρίσεις», ενώ η αναφορά στη δολοφονία Λαμπράκη που ακολουθεί μόνο στόχο έχει να αθωώσει την κυβέρνηση του θείου Καραμανλή.

Θα μπορούσαμε να φέρουμε δεκάδες άλλα παραδείγματα, όμως σταματάμε γιατί θα χρειαζόμασταν ολόκληρο βιβλίο. Απλά τονίζουμε ότι όλο το βιβλίο κινείται στο ίδιο πνεύμα με όσα επιλέξαμε να σταχυολογήσουμε.

Συνοψίζοντας, πρέπει να κρατήσουμε ένα πράγμα: το τι μαθαίνουν οι νέοι για το παρελθόν έχει πολύ μεγάλη σημασία για το πώς αντιμετωπίζουν το τώρα, την κίνηση του κόσμου και τις προσπάθειες αλλαγής του. Όσο και αν όλα τα παραπάνω δεν περνάνε μόνο -ή κυρίως- από το σχολείο, εντούτοις το τι διδάσκει αυτό κάθε άλλο παρά αδιάφορους πρέπει να μας αφήνει. Άλλωστε οι κοινωνικοί συσχετισμοί καταγράφονται και στο περιεχόμενο των σχολικών μαθημάτων και γι’ αυτό και το περιεχόμενο τους αφορά το εκπαιδευτικό κίνημα.

Γι’ αυτό το θέμα του βιβλίου Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου πρέπει να αναδειχθεί από τους προοδευτικούς εκπαιδευτικούς και να απαιτηθεί η απόσυρση του, καθώς πρεσβεύει μια άποψη και εξυπηρετεί στόχους που μόνο τους θιασώτες του συστήματος εκφράζουν.

(Το κείμενο γράφτηκε στη βάση εισήγησης που παρουσιάστηκε στο 8ο Εκπαιδευτικό Συνέδριο της ΟΛΜΕ στα Χανιά. Τα αποσπάσματα του βιβλίου δίνονται με πλάγια γράμματα και οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας).


[i] Μέλος της παράταξης «Αγωνιστική Συσπείρωση», πρόεδρος της Α΄ ΕΛΜΕ Κυκλάδων, επικ. o_pefys@yahoo.gr

Advertisements

22 Σχόλια

  1. πολύ ενδιαφέρον άρθρο

  2. Μερικές πρώτες παρατηρήσεις:

    1) Παρ’ ότι δεν είμαι ιστορικός, κατανοώ απολύτως τον αγαπητό συγγραφέα μιας πολύ καλής πράγματι μελέτης, για το νέο βιβλίο ιστορίας Γεν. παιδείας της Γ΄Λυκ.
    Στο Μανιτάρι του Βουνού έχουμε ήδη αναρτήσει άλλα δύο άρθρα για το ίδιο βιβλίο,τα οποία και επισημαίνω:

    α) Για το νέο βιβλίο ιστορίας γενικής παιδείας της γ΄ λυκείου, Δεκέμβριος 14, 2007, με ζεύξη:
    https://manitaritoubounou.wordpress.com/2007/12/14/istoria-neo-glykeiou2007/ με δύο μόνο σχόλια.

    β) Ιστορία Γενικής Παιδείας Γ ΄ Λυκείου: Χίτλερ, ένας… δίκαιος ελληνολάτρης! Απρίλιος 14, 2008 με ζεύξη:
    https://manitaritoubounou.wordpress.com/2008/04/14/istoriaglyk-xitler-spmarketos-1/
    και αρκετά (15 μέχρι στιγμής) σχόλια

    2) Θεωρώ ότι είναι ιστορικό, κοινωνικό, πολιτικό, ιδεολογικό και φιλοσοφικό “έγκλημα” η ταύτιση κομουνισμού ή έστω υπαρκτού σοσιαλισμού και ναζισμού.

    Όμως οφείλω να καταθέσω ότι ζητήματα δημοκρατίας υπήρξαν πολλά και μάλιστα σταδιακά ενάντια στα σοβιέτ, άδικες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις (όπως ενάντια σε πολιτικούς αντπάλους μαρξιστές επι σταλινισμού, σε εκκλησίες και εκκλησιαστικά πρόσωπα του μετατσαρισμού, που κατέληγαν σε αυτοεξορίες, πραγματικές εξορίες μέχρι και φόνους, ταύτιση κόμματος -κράτους και άλλα τινά).

    Όμως παρ’ όλα αυτά, σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, εντός και εκτός των καθεστώτων, η αποτίμηση ούτε κατά διάννοια μπορεί να γίνει με σύγκριση με το φασισμό – ναζισμό. Είχαν όμως μια εξωτερική όψη κοινή: Την τάση ολοκληρωτικής αντίληψης της κοινωνίας και της ζωής. Και εδώ χρειάζεται αυτοκριτική.

    Το εν λόγω όμως βιβλίο ισοπεδώνει και γι αυτό είναι και σε αυτό το ζήτημα απαράδεκτο και επικίνδυνο.

    3) Με πολύ «ενάργεια» και «κουτοπονηριά» τίθεται και σ αυτη την ιστορία, όπως και της Στ Δημοτικού, το ζήτημα της παραχάραξης και απόκρυψης της ουσίας, τρόπου και αιτιών της Μικρασιατικής καταστροφής. Ο ψευδοκοσμοπολίτικος χυλός χύνεται τελικά παντού.

    4) Είναι αδιανόητο να αποκρύβεται στον 21ο αιώνα ο διαλεκτικός και ιστορικός υλισμός. Παρ’ ότι γεννήθηκε με προϋποθέσεις χωρίς την γνήσια ορθόδοξη θεολογία, εν τούτοις δίνει θετικά στοιχεία στον φιλοσοφικό και ιστορικό στοχασμό και δράση και αναγκάζει εμάς τους χριστιανούς να ξεφύγουμε από μεγάλες ιδεαλιστικές επιρροές και πλατωνισμούς.

    5) Είναι για γέλια για τους ψευτοκοσμοπολίτες, η απόπειρά τους, να θεωρήσουν την Ευρωπαϊκή ιδέα του παγκσμιοποιημένου καπιταλισμού στον Μέτερνιχ και τους λοιπούς. Μέχρι τώρα οι απολογητές του ψευτοδιαφωτισμού μας σερβίριζαν την ιδέα του έθνους – κράτους (την οποία μαλιστα προωθούν στις πρωην … κομμουνιστικές χώρες) όταν έκαναν τότε άλλα… Μύλος και Χυλός δηλαδή μαζί.

    6) Να ευχαριστήσω τον συγγραφέα για το πολύ καλό άρθρο του, παρ’ ότι θα μπορούσα να κάνω και άλλες παρατηρήσεις. Προσφέρει πολλά στην κατανόηση, τόσο της ιστορίας αυτής καθεαυτής, όσο και στον ισοπεδωτισμό που προσπαθεί να μας επιβλλει ο νεοταξίτικος παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός μαζί με τους συνοδοιπόρους του θεωρητικούς ή όχι των ψευτοκοσμοπολίτικων «μεταμοντέρνων» χυλών…

  3. πράγματι ενδιαφέρον! Με μια ματια και «κόλλησα» σε 3 σημεία. Το διαβάζω και επανέρχομαι Μανιτάρι!

  4. Τώρα μάλιστα! Τα βγάλαμε τα … λεφτά μας…

    Μόλις τώρα διάβασα «φρέσκια» ανακοίνωση από το πασίγνωστο εκπαιδευτικο σάϊτ alfavita.gr :

    “” “Ο Γ. Κολιόπουλος γράφει το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού

    Ομάδα Ιστορικών υπό τον καθηγητή νεότερης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γιάννη Κολιόπουλο θα γράψει το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ τάξης του Δημοτικού. Στην ομάδα των συγγραφέων εκτός από το Γιάννη Κολιόπουλο συμμετέχουν ο καθηγητής νεότερης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Ιάκωβος Μιχαηλίδης, ο φιλόλογος Χαράλαμπος Μηνάογλου και ο σχολικός σύμβουλος Αθανάσιος Καλλιανιώτης.

    Ο Γ. Κολιόπουλος συνδέεται με το Ινστιτούτο Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής» και είναι ο συγγραφέας του βιβλίου Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου «Ιστορία του νεότερου και σύγχρονου κόσμου» το οποίο έχει δεχθεί πολλές αρνητικές κριτικές για το περιεχόμενο του κυρίως αλλά και για τη μεθοδολογία του.”»”

    http://alfavita.gr/anakoinoseis/ank8528f.php

  5. Αγαπητό Μανιτάρι του Βουνού ,
    σε χαιρετώ μετά από πολύ καιρό.

    Ειλικρινά εκφράζω την απορία μου για το κείμενο που παραθέτεις και πιο συγκεκριμένα για τις ανακρίβειες που έχει.

    Δεν θ’ ασχοληθώ με άλλα θέματα παρά μόνο με την Μικρασιατική καταστροφή. Η Μικρασιατική εκστρατεία καλύπτεται από τη σελίδα 88 εως και τη σελίδα 93. Εκτός από το κυρίως κείμενο παρατίθενται και πάμπολλες μαρτυρίες από τον Βενιζέλο, τον Σμύρνης ιερομάρτυρα Χρυσόστομο, τον Κεμάλ, καθώς και αρκετές προσωπικές μαρτυρίες της σφαγής – όπως τις χαρακτηρίζει – του Ποντιακού και Μικρασιάτικου Ελληνισμού καθώς και πάμπολες εικόνες από τις καταστροφές.

    Η αναφορά του βιβλίου λοιπόν στην Μικρασιάτικη καθώς και στην Ποντιακή καταστροφή μπορεί να θεωρηθεί πληρέστατη. Το μόνο που δεν αναφέρει είναι η στάση του ΚΚΕ εκείνη την εποχή, που μαζί με το Μακεδονικό αποτέλεσε το όνειδος για το κόμμα αυτό, και που ευτυχώς έχει αναθεωρηθεί.

    Για τον Β’ ΠΠ νομίζω έχω απαντήσει σε προηγούμενη ανάρτηση.

    Εκείνο όμως που με στεναχωρεί είναι ότι συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ εκφράζουν πολιτικές πεποιθήσεις, και μάλιστα με παράλογο τρόπο, ενώ δεν θα έπρεπε για θέματα που αφορούν το τι διδάσκεται ή πρέπει να διδάσκεται στο σχολείο. Και μάλιστα φτάνει να χαρακτηρίζει περίπου ως φασίστα το συγγραφέα του βιβλίου. Αυτή όμως ήταν η τακτική του Στάλιν που οδηγούσε κόσμο στα «λαϊκά» δικαστήρια της Μόσχας εκατομμύρια κόσμο, ήταν η μέθοδος της γενίκευσης της δίωξης κι εξόντωσης ολόκληρων τάξεων τόσο στη Σταλινική ΕΣΣΔ όσο και στη ΜΑΟϊκή Κίνα κι όπου αλλού έχει εγκατασταθεί ο υπαρκτός ή κι ανύπαρκτος σοσιαλισμός. (Το βιβλίο αφιερώνει παρεμπιπτόντως ολόκληρο κεφάλαιο στη Ρωσική επανάσταση!!!) Εντάξει έχει και μια μαρτυρία που «ενοχλεί», αυτή του Σολεζνίτσκυ για τις αυθόρμητες επευφημίες προς τον Πατερούλη. Ευτυχώς για εμάς και δυστυχώς για τον συνδικαλιστή της ΟΛΜΕ ζούμε σε δημοκρατία – όχι του τύπου που αυτός ονειρεύεται βέβαια – κι έχουμε δικαίωμα να ακούμε και την άλλη πλευρά.

    Συμπερασματικά, κατά την άποψή μου, το κείμενο που παρέθεσες είναι ανιστόρητο, εμπαθές και δεν συμβάλει σε έναν εποικοδομητικό διάλογο για το παρελθόν αυτής της χώρας. Θα μου επιτρέψεις να παραθέσω το σχόλιο που είχα κάνει και τότε:

    Ας μην ξεχνάμε ότι ο συγγραφέας του βιβλίου κ Κολιόπουλος (Ακαδημαϊκός) ήταν αυτός που συνέταξε το πόρισμα καταπέλτης για τη Ρεπούσια ιστορία.

    Έτσι όπως καταλαβαίνεις αγαπητό μανιτάρι ο Σαρτρ χαρακτηρίζεται συλλήβδην από τον κ Μαρκέτο ακροδεξιός!!! Για να μην μιλήσω για τους Ηλιού, Σβορώνο, Παπανδρέου, Αβερλέρ, Καμύ. Γιατί τη διακύρηξη ίδρυσης της ΠΕΕΑ τι να πώ;

    Σ’ ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

    ΥΓ. Αν οι ΗΠΑ δεν βοηθούσαν τον πρώην σύμμαχο τκαι κολλητό του Χίτλερ, Στάλιν ίσως δε θα υπήρχε μεταπολεμική ΕΣΣΔ. Αλλά αυτό είναι ένα υποθετικό ιστορικό πρόβλημα που ίσως δεν έχει απάντηση. Και μια ερώτηση: είναι άραγε τυχαίο που κομμουνιστικά καθεστώτα υπόγραψαν συνθήκες ειρήνης με τα φασιστικά;

  6. @ Cacofonix

    Ευχαριστώ για το σχόλιό σου. Ελπίζω ο συγγραφέας να απαντήσει.

  7. Δεν θα ασχοληθώ με τα αντικομμουνιστικά αισθήματα του παραπάνω σχολιαστή, ούτε θα εξετάσω το σύμφωνο Ρίμπεντροπ –Μολότωφ (το έχουν κάνει άλλοι και καλύτερα, απλά θα απαντήσω στα όσα λέγονται για δήθεν ανακρίβειες του κειμένου μου στο θέμα της Μικρασιατικής εκστρατείας. Ο Κακοφωνίξ ισχυρίζεται ότι τα όσα γράφονται στο κείμενο μου είναι λάθος (βλ. το 3 «Απόκρυψη πτυχών της ιστορίας»). Φαίνεται ότι ο σχολιαστής θεωρεί ότι ένα θέμα αναπτύσσεται επαρκώς, απλά επειδή υπάρχει κεφάλαιο στο βιβλίο με αυτόν τον τίτλο. Τι λέει όμως το βιβλίο στις 6 σελίδες του κεφαλαίου αυτού;
    Σελ. 88 -89: Το βιβλίο αναφέρεται στις ελληνικές διεκδικήσεις μετά τον Α΄ Π. Π. τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε η Ελλάδα κατά τη διεκδίκηση τους και προβαίνει στη δικαιολόγηση της Ουκρανικής εκστρατείας ως μέσου στήριξης των εθνικών δικαίων.
    Σελ. 89 -90: Το βιβλίο αναφέρεται στην κίνηση για την ανεξαρτησία του Πόντου.
    Σελ. 90 -91: Το βιβλίο αναφέρεται στα γεγονότα των ετών 1919 -1922 με α) τις γραμμές που παραθέτω στο κείμενο μου, β) ένα απόσπασμα 10 σειρών που αναφέρεται στο διωγμό των Ελλήνων της περιοχής, το κίνημα του Πλαστήρα και τη δίκη των εξ.
    Σελ. 92: Στο βιβλίο παρατίθενται φωτογραφίες.
    Σελ. 93: Το βιβλίο αναφέρεται στη συνδιάσκεψη της Λωζάννης.
    Πολύ ωραία εξιστόρηση των γεγονότων της Μικρασιατικής εκστρατείας λοιπόν! Κανείς δεν κατάλαβε ούτε το τι έγινε στη Μικρά Ασία, ούτε το τι έγινε στην Ελλάδα, ούτε το πώς άλλαξε το διεθνές τοπίο, ούτε τίποτα! Ας διαβάσει ο καθένας και το κείμενο μου και το κείμενο του σχολικού βιβλίου για να δει αν στέκει η κριτική μου ή όχι. Ούτε οι πηγές, ούτε οι φωτογραφίες μπορούν να σώσουν την κατάσταση, το ότι δηλαδή απουσιάζει από την κυρίως αφήγηση το γιατί και η σύνδεση των γεγονότων μεταξύ τους. Η ιστορία της λήθης είναι μια πραγματικότητα!
    Αυτά και σε ευχαριστώ που ασχολήθηκες!

  8. Προσωπικά δεν με καλύπτει το βιβλίο της ιστορίας της Γ Λυκείου ούτε στο ζήτημα της Μικρασίας.Μπορεί να μην έχει τις χοντράδες του βιβλίου της Στ Δημοτικού, παίζει πα΄ρομοι ρόλο και πιο χαλαρά δια της αποσπασματικής πληρορίας, της μη ερμηνελίας και τη μη απόθεσης της χείρας εςπί το τύπο των ύλων…

    Φυσικά υπαρχουν και τα υπόλοιπα ζητήματα.

    Πάντως η Ιστορία γράφεται από τους κυρίαρχους και απλά οι υπόλοιποι – όσοι είμαστε οι από κάτω – αναδεινύουμε τις αντιφάσεις, αποκρύψεις, παραχαράξεις. Αυτή είναι η δουλειά μας…

  9. Αγαπητό Μανιτάρι
    σου ζητώ συγνώμη για την καθυστερημένη απάντησή μου. Αντιπαρέρχομαι τις φραστικές επιθεσεις εναντίον μου (χαρακτηριστικά άλλωστε ανελεύθερων καθεστώτων κι ελλείψης ουσιαστικών επιχειρημάτων) και δίνω μια σύντομη απάντηση. Για την καταστροφή της Σμύρνης αν μια εικόνα μιλάει όσο 1000 λέξεις θα σας παραθέσω στη σελίδα 92 με τις φωτογραφίες της σφαγής – όπως μας λέει ο συγγραφέας – ή του «συνωστισμού» όπως προσπάθησε να μας πείσει η κ Ρεπούση. Ενώ ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι φωτογραφία που δείχνει αυτό τον περίφημο «συνωστισμό». Βέβαια έχει και τον εθνομάρτυρα Σμύρνης Χρυσόστομο που αρνήθηκε να εγκαταλείψι το ποίμνιο του κι έτσι φονεύθηκε. Ίσως όπως έχω πει αυτό να μην ταιριάζει στην «προοδευτική» ΟΛΜΕ, αλλά αυτό είναι η ιστορία της καταστροφής της Σμύρνης, όπως κι η προσωποίηση της κατστροφής του Μικρασιάτικου Ελληνισμού.
    Αν όμως έκανε κάποιος τον κόπο να διαβάσει τις μαρτυρίες της σελίδας 93, αναφέρεται μαρτυρία Τούρκου στραηγού (Μεχμέτ Ρεούφ Εφέντη) όπου μιλάει ξεκάθαρα για σφαγές των Ελλήνων κι αφαιρεί το δικαίωμα από τους Τούρκους ή τους Ρεπούσιους για «παρερμηνείες».
    Κατανοώ τη στεναχώρια του προοδευτικού συγγραφέα του κειμένου, γιατι ο συγγραφέας του βιβλίου της Γ’ Λυκείου δεν έγραψε την ιστορία όπως την ήθελε αυτός κι η ΟΛΜΕ, αλλά όπως πραγματικά είναι.
    Θεωρώ ατυχέστατο και τον δικό σου χαρακτηρισμό για τον συγγραφέα του βιβλίου και τη Ρεπούσια ιστορία, αφού ο
    ο συγγραφέας του βιβλίου κ Κολιόπουλος (Ακαδημαϊκός) ήταν αυτός που συνέταξε το πόρισμα καταπέλτης για τη Ρεπούσια ιστορία.
    Με άλλα λόγια ήταν αυτός που εκμηδένισε την προσπάθεια της κ Ρεπούση και των συν’ αυτώ. Άλλωστε, κι αυτό είναι εκπληκτικό, ο κ Κολιόπουλος δεν κατηγορείτε για λάθη και παραλείψεις αλλά γιατί δεν έδωσε περισσότερη βαρύτητα σε θέματα που πιστεύουν ότι έπρεπε να δώσει οι συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ.
    Όσο για την ΟΛΜΕ θεωρώ ότι έχει αποτύχει παταγώδικα στο ρόλο της κι ότι ήδη έχει μείνει στην άκρη από τις εξελίξεις. Τόσο οι γονείς όσο κι οι μαθητές δεν νομίζω ότι δίνουν σημασία στα λεγόμενα της ΟΛΜΕ, κι οι συνδικαλιστές με τέτοιου είδους επιθέσεθς αυτοπεριορίζονται. Θα προτιμούσα μια ανακοίνωση της ΟΛΜΕ όπου θα τόνιζε την έλλειψη βοηθητικών μέσων στη διδαχή της ιστορίας, παρά αυτό του είδους προσωπικών επιθέσεων…

  10. @ Cacofonix

    1) Πέρα από την επιχειρηματολογία σου θεωρώ και ατυχή και άδικη και επικίδυνη να αναφέρεις τόσες φορές το όνομα της ΟΛΜΕ η οποία αποτελείται από 90.000 εκπαιδευτικους, πάρα πολλά ρεύματα σκέψης και λειτουργεί με τον πιο δημακρατικό τρόπο ανάμεσα σε όλες τις ομοσπονδίες τουλάχιστον του δημοσίου.

    2) Αδικείς τον συγραφέα, γιατί δεν συμφωνεί με τη «Ρεπούσια» αντίληψη της Ιστορίας και ιστορικής μνήμης. Νομίζω ότι οι “ολοκληρωτικές” αντιλήψεις εκφράζονται επιπόλαια – και εκατέρωθεν -, χωρίς συναίσθηση της άλλης πλευράς, το άλλου δηλαδή προσώπου χωρίς να υπάρχει πλήρης γνώη των αποψεών του…

    Οφείλω να σου τονίσω ότι είναι τόσα τα ρεύματα σκέψης αυτή ειδικά την περίοδο στην “ελληνική αριστερά” που αν δεν υπήρχαν τόσο δύσκολες πολιτικές συνθήκες, παγομσιοποιημένος καπιταλισμός δηλαδή, θα έτριβαν τα μάτια τους πολλοί δεξιοί ή “δεξιοί”…

    ΥΓ ΩΩΩΩΩΩΩΩωω, πόσο μας λείπει ο παπα Ανυπόμονος ή αλλιώς σεβάσμιος γέροντας της Ιεράς Μονής του Αγάθωνα π. Γερμανός (Δηάκος) μακαριστός πριν τρία χρόνια… για να κατανούμε χωρίς παρωπίδες τα τεκτενόμενα…

  11. Αγαπητό Μανιτάρι,
    1. Αν κάποιος συγγραφέας έχει αδικηθεί αυτός είναι ο κ Κολιόπουλος, που δέχεται ανεξάντλητες επιθέσεις από διάφορους, έστω και συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ, για «πολιτικούς» όμως λόγους κι όχι για επιστημονικούς. Αυτή είναι η μια αποτυχίες της ΟΛΜΕ.
    2. Ο κ Κολιόπουλος είναι από τους λίγους που ύψωσε το ανάστημα στη ρεπούσια λαίλαπα. Να τον κατηγορεί κάποιος σαν συνοδοιπόρο της είναι φαιδρό, αν όχι ύποπτο.
    3. Η ΟΛΜΕ, είτε αρέσει είτε όχι, έχει μείνει στην άκρη της κοινωνίας, όπως και οι περισσότερες συνδικαλιστικές οργανώσεις. Αυτό δεν είναι επίθεση, είναι διαπίστωση, κριτική και προσωπική άποψη.
    4. Το σύστημα παραγωγής σχολικών Οβιβλίων είναι και παρωχημένο και αναποτελεσματικό. Το βιβλίο στο οποίο ασκούμε κριτική είναι από τα καλούτσικα, και σε κάθε περίπτωση δεν έχει «βαρβάτα» λάθη (ημερομηνίες κλπ) ενώ έχει κι ενδιαφέρουσα εξω-μαθητικά στοιχεία.
    5. Η ΟΛΜΕ θα μπορούσε να ζητήσει την αλλαγή του συστήματος παραγωγής βιβλίων σε ένα σύστημα κουπονιών για παράδειγμα. Δεν το κάνει από κομματικές σοπιμότητες (δεξιές ή αριστερές δεν έχει σημασία) για να μπορεί η ίδια να «ελέγχει» τι μαθαίνουν τα παιδιά μας.
    6. Η δική μου προσωπική άποψη είναι ότι πρέπει να καταργηθεί το μονοπώλιο του ΟΕΔΒ. Μόνο τότε θα έχουμε ουσιαστική αναβάθμιση των σχολικών βιβλίων.
    7. Το θέμα και πρόβλημα της παιδείας δεν είναι αριστερό και δεξιό. Η αμορφωσιά κι η ημιμάθεια δεν γνωρίζει κοματικά σύνορα. Τους συνθλίβει όλους.
    8. Το κείμενο φυσικά, κι επιμένω σ’ αυτό, είναι ποτισμένο από κομματική εμπάθεια και γι’ αυτό δεν συμβάλει στην ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος.

    ΥΓ. Αν θες την άποψή μου, ακόμη κι οΖαχαριάδης κι ο Βελουχιώτης – αφού αναφέρθηκες στον παπα-Ανυπόμονο – συμπεριφέρθηκαν πολύ καλύτερα στην Εκκλησία, από πολλούς «δεξιούς». Το τι έγινε βέβαια όταν η ιδεολογία τους ήρθε στην εξουσία είναι μια άλλη συζήτηση κι όχι για το παρών θέμα. (Αν παρεπιπτόντως ενδιαφέρεσαι για το θέμα διάβσε τον μηδενισμό του Σεραφείμ ρόουζ, όπως και το «Η αποκάλυψη του Θεού στην ανθρώπινη καρδιά» του ίδιου.

    Σου ζητώ συγγνώμη για την κατάχρηση της φιλοξενίας σου.

  12. @ Cacofonix

    Μονο μια κουβέντα γιατί μάλλον έχεις χάσει σενάρια:
    ο ΟΕΔΒ δεν υφίσταται πια επι της ουσίας…. Όλα τα βιβλία πια – όπως όλες τις ιστορίες και αυτή και της ΣΤ Δημοτικού – ΔΕΝ συγράφκαν από τον ΟΕΔΒ.

    Συνεχίζω να μην πείθομαι, αφού επιδή γνωρίζω το Πέτρο, δεν έχει «κοματική» εμπάθεια.. Κάνεις προβολές και δεν κατανοείς ένα πολιτικό ρεύμα σκέψης της ευρύτερης αριστεράς (που δεν είναι ουτε ΚΚΕ μα ούτε ΣΥΡΙΖΑ)…

    Προσωπικά δεν είμαι ιστορικός γι αυτό δεν μπαίνψ επί της ουσίας στη συζήτηση. Μου κάνει όμως εντύπωση ότι αρνείσαι να δεχτείς τη δίκαιη κριτική του, ότι δηλαδή έχει εξωβελιστεί απ αυτή την ιστορία όλο το «κομμουνιστικό» κίνημα, ως να … εξατμίστηκε, όπως έγραψε στο 1984 ο Όργουελ…

  13. Μερικές σύντομες απαντήσεις:
    Α. Ο ΟΕΔΒ εκδίδει (τυπώνει) βιβλία που εγκρίνει το ΠΙ. Το μονοπώλιο σκέψης είναι εκεί αναλοίωτο. Ο πόλεμος για τον έλεγχό του μαίνεται κι από δεξιούς κι από αριστερούς.
    Β. Αν η αναφορές για παράδειγμα στη Ρωσική επανάσταση και η πλήρης περιγραφή της στις σελίδες 94 – 96 είναι ατμός, τότε ναι συμφωνώ μαζί σου. Αν η διακύρηξη της ΠΕΕΑ, που έχω αναφέρει αφορά την κομμουνιστική κυβέρνηση άλλης χώρας, αν ο Σαρτρ είναι χουντοδεξιός, τότε ναι εγώ συμφωνώ με την ανάλυση του κειμένου και μαζί σου.

    Γ. Σου σύστησα να αγοράσεις ένα βιβλίο του πατρός Σεραφείμ Ρόουζ, «Ο μηδενισμός». Εκεί θα καταλάβεις αρκετά για το πως σκέφτομαι. Και θα δεις ότι δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά, αλλά άλλα είναι τα σημαντικά προβλήματα…
    Ένα μικρό δείγμα εδώ:

    http://www.egolpio.com/PLOUTOS_ORTHOD/s.rose_nulism.htm

  14. @ Cacofonix

    σε αφήνω να έχεις τον τελευαιο λόγο – αν δεν συμβεί κατι απρόοπτο γαι το θέμα.

    Όσον αφορά τις συμβουλές για βιβλία δοξα τω Θεώ δεν προλαβαινω να διαβάσω τους χιλιάδες τόμους της βιβλιοθήκης μου. Πάντως στο βιβλίο που αναφέρεις νομίζω ότι καταγράφεται η εμπειρία του π. Σεραφείμ Ρόουζ και όχι οι δικές σου… Κάνω λάθος;

  15. Καθόλου… Απλά είναι ένας δρόμος ανάποδος από τον δικό μας. Από τον αγνωστικισμό στην αθεϊα στον πλήρη ηδονισμό, ζωντανός στην κόλαση, όπως την περιγράφει ο ίδιος και μετά πίσω στην Αλήθεια… Τέλος πάντων είναι εκτός θέματος…

  16. @ Cacofonix

    είναι άλλο πράγμα η προσωπική πορεία του καθενός μας και άλλο η συλλογική, πολύ δε περισότερο η κοινωνική. Η δεύτερη είναι και πολυπλοκότερη και δυσκολότερη.

    Διάβαζα – επι τη ευκαιρία – ένα ενδιαφέρον άρθρο – μελέτη του Τάκη Φωτόπουλου για τη «Δημοκρατικό ορθολογισμό», όπως λέει κάνοντα βέβαια κριτική τόσο ανορθολογισμούς (όπως οι θρησκείες), όσο και στους; «αντικειμενικούς ορθολογισμούς» των ιδεολογιών (όπως ο διαλεκτικός υλισμός).

    θα ήταν ενδιαφέρον να γινόταν κριτική παρουσίαση της ιστορίας πέρα από νόρμες ιδεολογικές…

  17. Μανιτάρι μου καλό

    έψαξε πολύ για να σε βρεί αυτός ο κακέκτυπος του Assurancetourix ;;;

  18. @ Παπούλης,

    επειδή δεν αντιλαμβάνομαι τις ξένες γλώσσες, ποιός είναι ο … Assurancetourix και γιατί ονομάζεται έτσι;

  19. Πρόκειται για το πραγματικό όνομα του Γαλάτη βάρδου κατά Γοσκίνειον και Ουδέρζιον

    σημαίνει ασφάλεια ταξιδίου

  20. 🙂
    Από τα καλύτερα ποστ, παρά την…. Κακοφωνία που επήλθε.

    Μπαίνει link γι’ αυτό στα (4300) bookmarks που μαζεύω στο «Delicious», και για ένα διάστημα το link αυτομάτως μπαίνει και στο blog μου.

  21. Αποφάσισα να μαζεύω τα link για ποστ τα οποία υποστηρίζω ή για τα οποία βρίσκω κάτι πολύ ενδιαφέρον εδώ:
    http://delicious.com/omadeon/manitaritoubounou

  22. εχω γραψει απο περυσι γιαυτό το απαραδεκτο Βιβλιο στου Ποντου και Αριστερου.. Θα ψαξω να σας τα βρω ..

    Απαραδεκτες ηταν και οι εξατασεις .. Υπηρχε μια απιστευτη ερωτηση οπου τα παιδια επρεπε να απαντησουν με σωστοή λαθος προσεξτε: για την Αδιαμφισβητη Αλήθεια των του Παπαρηγοπουλου περι »αδιασπαστης συνεχειας του Ελληνισμου».. ΕΑν εβαζαν Λαθος .. εχαναν …

    Τωρα η πιο εμπεριστατωμενη κριτική στο βιβλιο ειναι νομιζω η του Σπυρου Μαρκετου στα Νεα …

    Η συγκριση πρεπει να γινει με το Προηγουμενο αντιστοιχο βιβλιο, το οποιο Σταθηκε – παρα τις επιμερους ελλειψεις – αξιολογο για πανω απο εικοσι χρονια .. Πολλοι το κρατουσαν στις βιβλιοθηκες τους και μετα το σχολειο.. Αναλυτικό με πολλές πηγες, γλαφυροτητα, αφηγηση πλουτος.

    αντιθετα το καινουριο ενα απλώς συμπίλημα παοιων βιαστικών και συμπυκνωμένων πανεπιστημιακών παραδωσεων. Ανευρο και -περαν του περιεχομενου – Κυριως Ακρως Αντιπαιδαγωγικό….
    και πρεπει να παιδια – φυσικά – να το μαθουν κατα γραμμα – Αν εχουν διαφορετική αποψη απο την της Δεξιας Απλώς Χανουν (οπως σας ειπα προηγουμενως με την ερωτηση Σωστου – Λαθους περι παπαρηγοπουλου..)

    Αλλά πως αλιως θα τους βγει τους Δεξιους η Δεξια αντιληψη της Ιστοριας; Πως θα βγαλουν λάδι τον Μεταξά; παρα μετις εν κρυπτω απευθειας αναθεσεις;

    Εν γενει .. Ντροπής πραματα .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: