• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,824 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Μαΐου 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Απρ.   Ιον. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Κριτικές παρατηρήσεις για το νέο σχολείο που τείνει να οικοδομηθεί…

Αντί σχολίου, παραθέτω τα σημαντικότερα σημεία της σπουδαίας μελέτης του προηγούμενου ποστ για τα αναλυτικά προγράμματα από τριμελή ομάδα εργασίας της ΟΛΜΕ, όπου έχω υπογραμμίσει τις έννοιες κλειδιά κατά τη γνώμη μου. Σε κάποια απ’ αυτά κάνω σύντομες παρατηρήσεις, ώστε να διευκολυνθεί και ο διάλογος. Ελπίζω οι αδυναμίες του σχολιασμού μου να καλυφτούν από τα δικά σας σχόλια! Χώρισα λοιπόν τα κεντρικά σημεία της μελέτης σε τριάντα πέντε κόμβους:

α) «…Το αναλυτικό πρόγραμμα αποτελεί ταυτόχρονα και την τεχνική οργάνωσης της σχολικής γνώσης, τεχνική που υπακούει σε ιδεολογικοπολιτικά κριτήρια για το τι είναι έγκυρη γνώση και με ποιες μεθόδους πρέπει να προσφέρεται στους μαθητές…»

Μανιτάρι του Βουνού: Να σημειώσουμε ότι αυτά τα «κριτήρια» ναι με υπακούουν στα γενικά κριτήρια της άρχουσας τάξης, αλλά εκφράζουν και το βαθμό συμβιβασμού τόσο με τον ταξικό της αντίπαλο, όσο και με άλλα μεσαία κατά κανόνα ρεύματα της κοινωνίας, που έχουν άλλα πολιτισμικά πρότυπα.

Στην καθ’ ημάς Ανατολή π.χ. υφίσταται φανερά ή υπόγεια ακόμα (με ή χωρίς παραφθορές) ο μακρόχρονος πολιτισμός (κατ’ εξοχήν ορθόδοξος) στο ζήτημα του χρόνου απέναντι στην εργασία, τη δημιουργία, την «αγραναύπαυση», παρ’ όλη την πίεση που δέχεται από το καπιταλιστικό πρότυπο.

β) «… Διατίθενται για το αναλυτικό πρόγραμμα: «χρόνος», «κριτήρια επιλογής της γνώσης», για έγκυρη γνώση, πια αντικείμενα πρέπει, σε ποια έκταση, σε ποιο βαθμό ειδίκευσης,…»

Μανιτάρι του Βουνού: Ναι αλλά και με ποιες μεθόδους και σε ποιο βάθος. Αν θα γίνει η διδαχή διανοητικά μόνο ή και ψυχικά (βιωματικά) ή σωματικά (δεξιότητες και πρακτικές), αν θα γίνει ατομικά ή συνεργατικά.

γ) «…Εδώ διακρίνει δυο τύπους επικοινωνίας μεταξύ των περιεχομένων: αυτών που τα διάφορα αντικείμενα είναι πλήρως οροθετημένα και βρίσκονται σε σχέση κλειστότητας μεταξύ τους και αυτά που τα σύνορα είναι θολά μεταξύ των διαφόρων περιεχομένων και βρίσκονται σε σχέση ανοικτότητας…».

Μανιτάρι του Βουνού: Πολύ καλή παρατήρηση!

δ) «…Κομβικό σημείο διαμόρφωσης ενός αναλυτικού προγράμματος είναι ο καθορισμός εκπαιδευτικών στόχων…Ο κοινωνικός έλεγχος αγκαλιάζει το αναλυτικό πρόγραμμα, και κατ’ επέκταση την ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία, σ’ όλα τα επίπεδα…».

Μανιτάρι του Βουνού: Συχνά πάντως υπάρχουν και στόχου μη εμφανείς που μπορεί να είναι και κυρίαρχοι. Ο σημαντικότερος κατά τη γνώμη μου είναι το ποιος «τύπος ανθρώπου» τελικά διαπλάθεται, πέρα από τον τύπο εργαζόμενου και πολίτη.

ε) «…βαθμός του ελέγχου.. », «διδάσκων και ο μαθητής πάνω στη γνώση» και «ανάμεσα στην επίσημη εκπαιδευτική γνώση και την κοινοτική γνώση, την καθημερινή μη σχολική γνώση…».

στ) «Η ιεράρχηση των γνωστικών αντικειμένων στο πρόγραμμα» «σχέσεις ανάμεσα στις γνωστικές περιοχές του προγράμματος» και «δυνατότητες που μπορεί να παραχωρεί ή όχι το πρόγραμμα σε εκπαιδευτικούς και μαθητές για επιλογή και οργάνωση της παρεχόμενης γνώσης»

Μανιτάρι του Βουνού: Όσο υπάρχει σκληρή ιεραρχία και όχι αλληλεπίδραση, ατομικότητα και όχι συνεργατικότητα, τότε γεννιέται μόνο η αντίσταση ως λύση.

ζ) «…Το αναλυτικό πρόγραμμα μέσα από τη συγκεκριμένη οργάνωση της γνώσης και τον προγραμματισμό της διδασκαλίας που προτείνει, προσπαθεί να οριοθετήσει και το ρόλο του εκπαιδευτικού στο σχολείο. Όσο κι αν αναλυτικά προγράμματα της μορφής curriculum as fact (τετελεσμένα γεγονότα) προσπαθούν να υποκλέψουν την επαγγελματική γνώση του εκπαιδευτικού και επιδιώκουν να τον μετατρέψουν σε εκτελεστικό όργανο των δικών τους επιταγών ,στην πράξη τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Η ίδια η εκπαιδευτική πράξη προσφέρει πολλές δυνατότητες αντίστασης στη λειτουργία και το ρόλο του αναλυτικού προγράμματος.[11] (Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι απλοί και παθητικοί ιμάντες μεταβίβασης των κυρίαρχων επιλογών στο σχολείο)… Η κατανόηση και η εκμετάλλευση των αντιστάσεων είναι βασική προϋπόθεση για ν΄ αρνηθούμε το ρόλο του αναλυτικού προγράμματος και κατ’ επέκταση τον ίδιο τον κοινωνικό ρόλο της εκπαίδευσης. Δεν εννοούμε μόνο τις αντιστάσεις των εκπαιδευτικών αλλά και αυτές των μαθητών…»

Μανιτάρι του Βουνού: Ο διπλός ρόλος των εκπαιδευτικών είναι το μεγάλο ζητούμενο και το μεγάλο στοίχημα. Θεμέλιό της η παιδαγωγική ελευθερία και η κοινωνική της δικαίωση. Νομίζω ότι αυτό είναι ένας βασικός κρίκος για επαναστατική δράση στο παρόν στο χώρο του σχολείου!

η) «…ιδεολογικά «ουδέτερα» μαθήματα… εκπαιδευτικό μύθο… η σχολική γνώση δεν είναι ένα ουδέτερο μορφωτικό αγαθό,… Συχνά, το ζήτημα των σχολικών γνώσεων παρουσιάζεται με μοντέρνες θεωρητικές επενδύσεις, με στόχο πάντα τη συσκότιση του ρόλου τους. …. Η σχολική γνώση έχει έντονα ιδεολογικό χαρακτήρα και ορίζεται από δύο βασικά παραμέτρους: το τι εργαζόμενο και τι πολίτη θέλει να φτιάξει το σχολείο και ποια πολιτική ιδεολογία θέλει να εγχαράξει σε αυτό τον εργαζόμενο και πολίτη. Οι αντιπαραθέσεις για το τι θα διδαχθούν τα παιδιά στο σχολείο είναι πάντοτε αντιπαραθέσεις για το τι κοινωνία θέλουμε και ποιο θα είναι το μέλλον της…»

Μανιτάρι του Βουνού: Η ουδετερότητα δεν υφίσταται στην πραγματικότητα. Αυτό που μπορεί να υπάρχει είναι ο συμβιβασμός μέσω της ταξικής και πολιτισμικής πάλης. Γι’ αυτό ο ρόλος της κοινωνίας και του λαού, μέσω ή μη των φορέων τους, είναι σημαντικός για το επίπεδο των αντιπαραθέσεων.

θ) «…Κοντολογίς, το ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ, ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΟ, ΠΩΣ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ, ΠΩΣ ΑΞΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ μπορούν να αποτελέσουν τα βασικά ερευνητικά ερωτήματα μέσα από τα οποία φαίνεται:

– Η κυρίαρχη ιδεολογία στο σχολείο

– Ο τύπος εργαζόμενου και πολίτη που επιδιώκεται να φτιαχτεί μέσα από την εκπαίδευση

– Η ταξική υφή της γνώσης καθώς συγκεκριμένα είδη γνώσης και τρόποι διδασκαλίας αποκλείουν τα παιδιά από τα λαϊκά στρώματα

– Η έλλειψη διευκόλυνσης αλλοδαπών μαθητών μέσα από τον εθνοκεντρισμό του προγράμματος

– Η επιλεκτικότητα του σχολείου…»

ι) «…εμμονή στη γραμματική, το συντακτικό, τις εξισώσεις σε ένα δηλαδή διδακτικό φορμαλισμό ο οποίος «τηρεί» τις αποστάσεις του από τη φυσική και κοινωνική πραγματικότητα των μαθητών….ενώ δημιουργικές εργασίες, σχέδια δράσης, ομαδοσυνεργατικές και βιωματικές διδακτικές πρακτικές είναι στο περιθώριο της επίσημης σχολικής διδακτικής.»

Μανιτάρι του Βουνού: Επαναλαμβάνω ότι για μένα προέχει ο τύπος ανθρώπου και ακολουθεί ο τύπος του πολίτη και τους εργαζόμενου που πλάθεται. Και σ αυτή την πλάση ο φορμαλισμός ή μη και οι πρακτικές παίζουν σημαντικότατο ρόλο, πέραν της μεταδιδόμενης γνώσης αυτής καθ’ ευατής.

ια) «…Η στεγανοποιημένη ύπαρξη ξεχωριστών μαθημάτων εμποδίζει την ολιστική προσέγγιση τους και φυσικά εμποδίζει την ανάπτυξη δημιουργικών εργασιών…»

Μανιτάρι του Βουνού: Αυτό είναι αλήθεια. Είναι εκπαιδευτικά παράλογο. όμως αν η διαθεματικότητα με το σκληρό πρόγραμμα του σχολείου, τον εξεταστικοκεντρικό χαρακτήρα του σχολείου και τις εξωσχολικές εκπαιδευτικές δραστηριότητες μπορεί να είναι η λύση.

ιβ) «…Είναι φανερό ότι ο κυρίαρχος σχεδιασμός της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης στοχεύει ευθέως στη διατύπωση νέας πρότασης για το μοντέλο του σχολείου και του μαθητή / εκπαιδευτικού… ένα νέο οικονομικό τοπίο, των ανταγωνισμών, της ανταποδοτικότητας … Το σχολείο των «εκπαιδεύσιμων» στην κοινωνία των «απασχολήσιμων»… Από τη μια το φτηνό, πειθαρχημένο και «αποδοτικό» σχολείο χρειάζεται υποταγμένους και άβουλους εκπαιδευτικούς, χειραγωγημένους, με σχέσεις εργασίας τις οποίες καθορίζει η ανασφάλεια, οι εξετάσεις και το ρουσφέτι.»

Μανιτάρι του Βουνού: Όσο δεν δημιουργείται σε μικροκλίμακα απάντηση, αυτή η πρόταση θα φαντάζει ως προοδευτική. Και το μόνο που θα μένει είναι η αντίσταση και αρνητικές της όψεις, είτε η συντηρητική στροφή, είτε το στρογγύλευμα του νεοφιλελευθερισμού.

ιγ) «…Το ζητούμενο είναι η ανάπτυξη της «εκμάθησης της μάθησης», με στόχο την επιλεκτική αξιοποίηση τεμαχισμένων γνώσεων σε συνθήκες εργασίας που αλλάζουν. Μιλάμε για την εξοικείωση του μαθητή με δεξιότητες απαραίτητες στην αγορά εργασίας, τον εφοδιασμό του με ένα “κουτί πρώτων βοηθειών” γεμάτο από βασικές γνώσεις / δεξιότητες με τις οποίες θα βγει στην αγορά εργασίας.

Το «μαθαίνω πώς να μαθαίνω» προβάλλεται σαν το ελιξίριο της σύγχρονης παιδαγωγικής που αντιμετωπίζει την πλημμυρίδα πληροφοριών και την παλαίωση των γνώσεων….Ο υπερτονισμός του «μαθαίνω πώς να μαθαίνω» αποσυνδεδεμένος από το «τι και για ποιο σκοπό μαθαίνω», αποσπασμένος από τα περιεχόμενα της διδασκαλίας – μάθησης και κυρίως από το σκοπό της όλης μορφωτικής διαδικασίας, αποτελεί μια φανερή υποτίμηση της ουσίας της μόρφωσης…»

ιδ) «…διαμόρφωση μαθητών που έχουν έλλειψη ικανότητας να αρθρώνουν συνεχή λόγο, να ελέγχουν και να λογικοποιούν τις σκέψεις τους χωρίς χάσματα και αντιφάσεις, να κάνουν λογικές αφαιρέσεις, μαθητών που δεν μπορούν να κατανοήσουν συνολικά την κοινωνία, την αντιλαμβάνονται ακρωτηριασμένη και ανιστορική, νέων “κατακερματισμένων ανθρώπων” – υπηκόων, και πάνω απ’ όλα καταναλωτών, διατεθειμένων να συνεργαστούν με κάθε τρόπο για τη γοητευτική βασιλεία του εμπορεύματος….»

ιε) «…Τα βιβλία είναι «γεμάτα» γνώσεις, αγγίζουν όλο και πιο πολλές και όλο και πιο σύγχρονες πλευρές της επιστήμης και του πολιτισμού και όμως οι μαθητές που μορφώνονται από αυτά τα βιβλία δεν μπορούν να σκεφθούν κριτικά…Το ζήτημα δεν είναι μόνο ποσοτικό αλλά κυρίως και ποιοτικό.»

Μανιτάρι του Βουνού: Επομένως κυρίαρχο γίνεται το ζήτημα της ποιότητας!!!

ιστ) «…Αν εργασθεί ομαδικά, αν δηλαδή βρεθεί μαζί με άλλους ανθρώπους μπροστά στο ίδιο πρόβλημα και αναζητήσουν από κοινού τη λύση του, τότε η σκέψη όλων τροφοδοτείται, ακονίζεται, όλοι μαζί πάνε ένα βήμα πιο πέρα…Όμως, η πληροφορία δεν είναι γνώση… Η παρουσίαση στους μαθητές μόνο πληροφοριών καθιστά αδύνατη την επεξεργασία και την ιεράρχηση τους σε «χρήσιμες» και «άχρηστες». Καθιστά, επίσης, τους μαθητές ανήμπορους να ερμηνεύσουν και να ταξινομήσουν τις επόμενες πληροφορίες που θα προσλάβουν.»

ιζ) «…Αυτή τη η φορά η μεταρρυθμιστική εξαγγελία αφορά την Υποχρεωτική εκπαίδευση (δημοτικό και γυμνάσιο)… Τα «οχήματα» της μεταρρύθμισης είναι τα Διαθεματικά Ενιαία Πλαίσια Σπουδών (ΔEΠΠΣ) και η εφαρμογή της Ευέλικτης Ζώνης…. η διαμόρφωση του αναλυτικού προγράμματος και του περιεχομένου της σχολικής γνώσης σε μια ορισμένη κατεύθυνση…. Τα ΔΕΠΠΣ και τα ΑΠΣ ”μεταφράζουν” αυτές τις κατευθύνσεις της Ευρωπαίκής Επιτροπής σε σκοπούς της ελληνικής εκπαίδευσης…εκπαίδευση με βάση τις νέες απαιτήσεις της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής παραγωγής και διαμόρφωση της εργατικής δύναμης στα πλαίσια αυτών των απαιτήσεων… Η δε γρήγορη πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας είναι αυτή που επιβάλλει την ανάγκη της δια βίου μάθησης. Η θεώρηση αυτή των πραγμάτων καταλήγει στο να αθωώνει τις κυρίαρχες κοινωνικές σχέσεις παραγωγής και εξουσίας…»

ιη) «…Το σχολείο παρουσιάζεται ως ένας ουδέτερος κοινωνικός θεσμός πέρα και πάνω από τις κοινωνικές τάξεις και τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους… προσπαθούν να απαλείψουν από τον ορίζοντα της προβληματικής τους μια σημαντικότατη επιστημονική παράδοση… για άνισες σχολικές διαδρομές εξαρτημένες από την κοινωνική καταγωγή των μαθητών, για την ευθύνη του εκπαιδευτικού θεσμού στην αναπαραγωγή της εκπαιδευτικής ανισότητας για τη σχέση της εκπαίδευσης με τον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας, για τη δικαίωση ορισμένων και κοινωνικά καθορισμένων αξιών και γλωσσικών κωδίκων από το Αναλυτικό Πρόγραμμα…»

ιθ) «…Αν και οι συντάκτες του κειμένου δεν κάνουν λόγο σε τι ακριβώς θα πρέπει να προσαρμοστεί η εκπαιδευτική διαδικασία… προσπάθεια συγκερασμού ανάμεσα στους εκσυγχρονιστικούς και τους παραδοσιακούς στόχους του αναλυτικού προγράμματος,… Ως γενικές αρχές της εκπαίδευσης παρουσιάζονται οκτώ βασικοί στόχοι όπως η παροχή γενικής παιδείας, η καλλιέργεια δεξιοτήτων του μαθητή και η ανάδειξη των ενδιαφερόντων του, η ευαισθητοποίηση στην προστασία του περιβάλλοντος και σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων..»

Μανιτάρι του Βουνού: Καταδεικνύεται πόσο βασική είναι η γενικότερη στάση και πολιτική στροφή της κοινωνίας στα ζητήματα αυτά. Πάντως η προσπάθεια συγκερασμού φανερώνει τις δυσκολίες του νεοφιλελευθερισμού να σαρώσει τα πάντα. Αν ο λαός ήταν πιο ενεργός ο συγκερασμός θα γινόταν σε προοδευτικότερη κατεύθυνση.

κ) «..ορισμένους άξονες με βάση τους οποίους διαμορφώνονται οι προσανατολισμοί του προγράμματος:

α. τον καθοριστικό ρόλο της ευρωπαϊκής ενοποίησης στη διαμόρφωση και τον προσανατολισμό των Προγραμμάτων Σπουδών. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση λειτουργεί ως πυξίδα για την αναδιάρθρωση του εκπαιδευτικού συστήματος.

β. την ανάδειξη ορισμένων βασικών σχημάτων όπως η ”δια βίου Εκπαίδευση” και η ”εκμάθηση της μάθησης”

γ. την ανάδειξη της ιδέας της ”κοινωνικής συνοχής” και της εκπαίδευσης σε κοινές αξίες και στάσης ως στόχου της εκπαιδευτικής πολιτικής

δ. Τη διαμόρφωση ισορροπίας ανάμεσα στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής – κοσμοπολίτικης συνείδησης και της αντίστοιχης εθνικής.

ε. την προσπάθεια για την. ανάδειξη ενός πνεύματος συλλογικότητας και συνεργασίας και για ολική προσέγγιση της γνώσης….»

Μανιτάρι του Βουνού: Γίνεται φανερό πως ούτε ο νεοφιλελευθερισμός φοβάται πως ο κοσμοπολίτικος χυλός δεν είναι ακόμα αποδεκτός και πως η κοινωνική συνοχή δεν είναι δεδομένη. Άρα τι έχουμε να φοβηθούμε;

κα) «…Στην επιχειρηματολογία των συντακτών του ΔΕΠΠΣ κυριαρχούν επιχειρήματα κοινωνικής και οικονομικής υφής…. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ανάγκη καλλιέργειας της κριτικής ικανότητας και δημιουργικής σκέψης καθώς και στην ανάπτυξη δεξιοτήτων… Επιπλέον τα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών χαρακτηρίζονται σύνθετα και μόνον με μια εκπαίδευση που θα στηρίζεται σε μορφές ολικής προσέγγισης της γνώσης μπορούν να γίνουν κατανοητά…. Γι αυτό το λόγο γίνεται αναγκαία η εισαγωγή της διαθεματικότητας,…Η διαθεματικότητα επιδιώκεται να λειτουργήσει στο περιθώριο των επιμέρους μαθημάτων, προωθώντας απλά μόνο μια καλύτερη επικοινωνία μεταξύ των διαφόρων γνωστικών περιοχών του προγράμματος…»

Μανιτάρι του Βουνού: Οι μεταρρυθμιστές κατανοούν ότι χρειάζονται τομές, αλλά δεν επιτρέπουν στη διαθεματικότητα και στην όποια κριτική ικανότητα και δημιουργική σκέψη να πάρουν πρωτεύοντα ρόλο. Φυλακίζεται η πρώτη στη μέγγενη του ανύπαρκτου χρόνου και του εξεταστικοκεντρικού συστήματος και οι δεύτερες μακρυά από συνεργατικότητα και βιωματικότητα.

κβ) «…Ο άξονας επομένως πάνω στον οποίο κινούνται οι βασικοί εκπαιδευτικοί σκοποί είναι το δίπολο ”εθνική – θρησκευτική συνείδηση”, ακολουθώντας την παράδοση που θέλει το συγκεκριμένο ιδεολόγημα να επιβιώνει στη μεταπολεμική περίοδο και σ’ όλες τις αλλαγές της πολιτικής και κοινωνικής συγκυρίας. Το ελληνοχριστιανικό ιδεολόγημα είτε ξεκάθαρα είτε σε συνδυασμό με άλλες μορφές της κυρίαρχης ιδεολογίας συνεχίζει ν’ αποτελεί σ’ ολόκληρη τη μεταπολεμική διαδρομή της ελληνικής εκπαίδευσης βασικό της στόχο , το ίδιο και στη σημερινή συγκυρία… Η θρησκεία είναι ζήτημα συνείδησης, κάτι τόσο εσωτερικό και ατομικό που καμιά γενική αναγκαστική λύση δεν είναι ανεχτή. Γι αυτό ο Όμιλος δεν μπορεί να διακηρύξη ότι η υποχρεωτική διδασκαλία ωρισμένου θρησκευτικού δόγματος είναι αναπόσπαστη από την έννοια της δημόσιας αγωγής…»

κγ) «…Το θέμα του έθνους σκιαγραφείται μ’ έναν εξαιρετικά συντηρητικό λόγο, που αποσκοπεί στη συγκάλυψη των κοινωνικών αντιθέσεων που συγκροτούν κάθε εθνική πραγματικότητα και στη νομιμοποίηση των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων…Επίσης, θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το σύστημα ”ελληνικό έθνος” λειτουργεί σε διαρκή αλληλεπίδραση με τα ”συστήματα των άλλων εθνών” και θα πρέπει να επιδιώκεται ώστε αυτή η αλληλεπίδραση να είναι αμοιβαία και επωφελής… Πρόκειται για μια προσπάθεια να μην φανούν οι εξουσιαστικές δομές που υπάρχουν τόσο στο εσωτερικό των εθνών όσο και στο διεθνές σύστημα μεταξύ διαφορετικών εθνών.»

κδ) «…ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης, η αγάπη προς την ελευθερία και η καλλιέργεια της υπευθυνότητας και της δημιουργικότητας Πρόκειται για έναν βαθιά συντηρητικό προσανατολισμό του προγράμματος με τον οποίο επιδιώκεται η ενσωμάτωση του μαθητή στην υπαρκτή κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα και στην αποδοχή της δομής της από μέρους του…»

Μανιτάρι του Βουνού: Βεβαίως και υφίστανται αυτά. Στο κοραϊδικό έθνος κράτος αυτά ήταν ιδεολογικώς αναγκαία και αχρείαστα στο κοσμοπολίτικο. Το ζήτημα είναι «μαζί με τα απόνερα να μη πετάξουμε και το μωρό»! Μια αποδοχή της εθνικής συνείδησης μέσω του διεθνισμού και της θρησκευτικής αγωγής με ανοικτότητα. Όμως είναι αναγκαίο να δούμε όλα τα θετικά του μακρόχρονου εθνικού μας πολιτισμού και της ορθόδοξης κοινωνικής παράδοσης, πάνω στα οποία μπορούν κτιστούν όλες οι όντως προοδευτικές και επαναστατικές τάσεις. Το πνεύμα αυτό φαίνεται ήδη ποικιλοτρόπως κάπως και στο ιστολόγιο αυτό.

κε) «…Μια αντίληψη που αποκρύβει την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας, τον εξουσιαστικό και εκμεταλλευτικό χαρακτήρα των κυρίαρχων (καπιταλιστικών) κοινωνικών σχέσεων…. Οι συντάκτες δεν μπορεί να θεωρούν μονοσήμαντες και πολιτικά ουδέτερες αυτές τις έννοιες όταν στη σημερινή συγκυρία αποτελούν τα ιδεολογικά εργαλεία της σύγχρονης ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Η ασάφεια με την οποία παρουσιάζονται μπορεί να εννοηθεί και ως συγκαλυμμένη αποδοχή της σημερινής λειτουργίας τους…»

Μανιτάρι του Βουνού: Βεβαίως πρόκειται για ένα στοίχημα αν θα το καταφέρουν. Στο βαθμό που οι λαοί θα αντισταθούν στον ιμπεριαλισμό, τότε το σχέδιο αυτό θα αποτύχει και στο σχολείο.

κστ) «…Στο πλαίσιο αυτής της αντίληψης, ο μαθητής καλείται μέσα από τα νέα βιβλία και τα σχέδια δράσης στο πλαίσιο της ευέλικτης ζώνης να πάρει τις σκόρπιες πληροφορίες από το βιβλίο και να προσπαθήσει να δημιουργήσει μια δική του «αφήγηση», αγνοώντας τόσο το πλαίσιο όσο και τη μεθοδολογία της κάθε επιστήμης, καθώς δεν ενδιαφέρει πλέον η συγκρότηση κριτικής σκέψης στους μαθητές, αλλά το πώς αυτοί θα διαχειρίζονται πληροφορίες.

Η πληροφορία δεν είναι γνώση. Η ειδοποιός διαφορά της έγκειται, ανάμεσα στα άλλα, στο ότι η γνώση είναι οργανικά δεμένη με τους τρόπους και τους μηχανισμούς παραγωγής της, ενταγμένη στο συνεκτικό αρμό μιας επιστήμης που της δίνει ευρύτερο νόημα και παραπέρα ερμηνευτική δυνατότητα νέων γνωστικών περιοχών για επόμενες μαθητικές εργασίες. Η παρουσίαση στους μαθητές μόνο πληροφοριών καθιστά αδύνατη την επεξεργασία και την ιεράρχηση τους σε «χρήσιμες» και «άχρηστες»..»

κζ) «…απευθύνεται στους μαθητές από τα μεσαία στρώματα που η «μητρική» τους γλώσσα είναι συμβατή με τη γλώσσα του σχολείου. Η υπεράσπιση του ενιαίου χαρακτήρα της γνώσης δεν πρέπει να οδηγεί στον «ακαδημαϊσμό»… Η αντίπαλη μορφωτική πρόταση δεν βρίσκεται στον εξοβελισμό των ερευνητικών και βιωματικών πρακτικών από το σχολείο και στην περιφρούρηση ότι «όλα τα παιδιά» θα «μετέχουν μια κοινής ακαδημαϊκής παιδείας».. . Άλλωστε, υπάρχει πιο «ακαδημαϊκό» και «νοησιαρχικό» σχολείο από το σημερινό γυμνάσιο το οποίο παράγει σχολική διαρροή και αμάθεια από όλες του τις πλευρές;…»

κη) «…Αυτό που κυριαρχεί σ΄ αυτά είναι η αποσπασματικότητα, η επιφανειακή προσέγγιση της πραγματικότητας και κυρίως η ιδεολογία και οι αξίες της αγοράς. O αγοραίος προσανατολισμός διατρέχει τόσο την ιδεολογία και τις αξίες των νέων βιβλίων όσο και το περιεχόμενο και τη μορφή των γνώσεων τα οποία παρουσιάζονται σ’ αυτά. Η γνώση είναι προσανατολισμένη στο εφήμερο και το εφαρμόσιμο. Είναι απαλλαγμένη από γενικότερους κοινωνικούς προβληματισμούς, οι οποίοι σ΄ έναν ορισμένο βαθμό υπήρχαν στα προηγούμενα βιβλία, απηχώντας την ιδεολογική συγκυρία της εποχής που γράφτηκαν…. Αντί για μια ολική προσέγγιση της γνώσης αυτό που αναδεικνύεται είναι ο κατακερματισμός και η αποσπασματικότητα…»

Μανιτάρι του Βουνού: Εάν και εφόσον γίνει κατανοητό ότι το εφήμερο και το εφαρμόσιμο δεν λύνει τα προβλήματα και αν και μέσω των «ερευνητικών και βιωματικών μεθόδων» αναπτυχθεί ένα ευρύτερο πολύπλευρο μορφωτικό και εκπαιδευτικό κίνημα τότε το σχολείο θα αναγκασθεί να μη μιλάει μόνο τη «μητρική γλώσσα» μόνο των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων…

κθ) «…Τα νέα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία πρέπει να κριθούν σε δύο επίπεδα:

α) του τρόπου οργάνωσης της διδασκαλίας και της μάθησης που προτείνουν

β) αυτό του περιεχομένου με την ανάλυση της ιδεολογίας και του περιεχομένου τους…»

λ) «..Απ’ αυτή τη σκοπιά η εισαγωγή της διαθεματικότητας στην εκπαίδευση έχει έναν συγκεκριμένο κοινωνικό ρόλο: να συνδέσει την εκπαίδευση με τις αλλαγές στην παραγωγική και εργασιακή διαδικασία. Η συζήτηση για τη διαθεματικότητα δεν γίνεται σε κοινωνικό κενό ούτε η στροφή σ’ αυτήν γίνεται αποκλειστικά για παιδαγωγικούς λόγους. Εκφράζει την αναγκαιότητα των καιρών που απαιτούν ουσιαστική συμβολή της εκπαίδευσης στην ανασύνθεση του παραγωγικού και εργασιακού μοντέλου… Το θέμα του ενιαίου εννιάχρονου σχολείου φαίνεται να είναι εντελώς αδιάφορο για τους συντάκτες των προγραμμάτων, που προτείνουν την ενοποίηση της γνώσης, αποδεχόμενοι τον σημερινό διαχωρισμό της δομής του σχολείου.»

λα) «…Δεν φαίνεται καν να προβληματίζει τους συντάκτες όχι μόνο ο ρόλος της αξιολόγησης αλλά ούτε η επιρροή που έχει στα υπόλοιπα εκπαιδευτικά στάδια η εκπαιδευτική διαδικασία στο Λύκειο, με την υποταγή της μάθησης στις εξετάσεις. Οι εξετάσεις αποδεικνύονται ένα μέσο παρακυβέρνησης της εκπαιδευτικής διαδικασίας σ’ όλα της τα στάδια, που εύκολα μπορεί ν΄ ακυρώνουν και τις πιο επιδερμικές διδακτικές καινοτομίες. Μέσω των εξετάσεων αναπαράγονται οι πιο συντηρητικές εκδοχές της διδακτικής πράξης…. Η απομνημόνευση είναι η μόνη γνωστική ικανότητα που καλλιεργείται, ενώ ο βαθμός και η επιτυχία ανάγονται σε αυτοσκοπό που υποκαθιστούν την κριτική μάθηση. Στις απαιτήσεις του απόκρυφου προγράμματος προσαρμόζεται η συμπεριφορά δασκάλων και μαθητών προκειμένου αυτή να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους στα πλαίσια του μηχανισμού…»

λβ) «…Εκπαιδευτικά συστήματα τα οποία η λειτουργία τους επισκιάζονταν από αυστηρές εξετάσεις όχι μόνο δεν μπόρεσαν να προχωρήσουν τη διαθεματική ενοποίηση της γνώσης, αλλά αντίθετα τα επιμέρους γνωστικά αντικείμενα διαχωρίστηκαν ακόμα περισσότερο μεταξύ τους. Σε αντίθετη κατεύθυνση κινήθηκαν οι χώρες που δεν είχαν τόσο ισχυρή επιρροή των εξετάσεων στην εκπαιδευτική τους διαδικασία, όπως οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης..»

λγ) «…Το ζήτημα του περιεχομένου της εκπαίδευσης… δεν θα πρέπει να ενδιαφέρει μόνο την εκπαιδευτική κοινότητα αλλά το σύνολο των εργαζομένων… Τα νέα βιβλία ήρθαν σε μια συγκεκριμένη κοινωνική – εκπαιδευτική πραγματικότητα της λειψής υλικοτεχνικής υποδομής και χρηματοδότησης, της εξετασιομανίας, του ανταγωνισμού, της φροντιστηριοποίησης όλων των βαθμίδων και τύπων των εκπαιδευτικών οργανισμών…»

λδ) «…Κύρια χαρακτηριστικά των νέων βιβλίων (αλλά και συνολικά του λεγόμενου διαθεματικού τρόπου διδασκαλίας) είναι… Η αποσπασματικότητα,… Η αντεπιστημονικότητα, όπου οι διάφορες θρησκευτικές θεωρήσεις (π.χ για τη δημιουργία του κόσμου), αντικαθιστούν ή υπερκαλύπτουν τις σύγχρονες (και κατ’ ουσίας) υλιστικές αντιλήψεις για τον κόσμο και τους νόμους του… Η ιδεολογική μονομέρεια,.. . ενώ προβάλλονται απόψεις περί «επιχειρηματικότητας», «εθελοντισμού», «ανταγωνιστικότητας», κ.α…. Η κριτική εξέταση των νέων βιβλίων δεν μπορεί να γίνεται με προσθαφαίρεση θετικών και αδύνατων σημείων.. Το βασικό ζήτημα είναι να παρουσιαστεί η κατεύθυνση των νέων προγραμμάτων σπουδών και των βιβλίων που εντάσσονται σ΄ αυτά, «που το πάνε», δηλαδή, και ποια είναι η κοινωνική τους στόχευση…»

λε) «…Οι διαγωνισμοί PISA (2000, 2003, 2006) ελέγχουν τις αναγνωστικές και μαθηματικές ικανότητες, καθώς και τις ικανότητες στις Φυσικές επιστήμες. Σύμφωνα με τους δημοσιοποιημένους στόχους: Στην πράξη οι στόχοι αυτοί προωθούν αντί της γνώσης τη δεξιότητα. Για να πάει καλά μια χώρα στο διαγωνισμό πρέπει οι μαθητές της να έχουν αντιμετωπίσει τη Γλώσσα σχεδόν αποκλειστικά ως εργαλείο επικοινωνίας, να έχουν διδαχτεί από τα Μαθηματικά κυρίως μεθόδους επίλυσης πρακτικών προβλημάτων, ενώ στις Φυσικές επιστήμες να μην έχουν εμβαθύνει στο γιατί αλλά στο πώς…»

Μανιτάρι του Βουνού: Δυο παρατηρήσεις μετά τις κατά βάση σωστές αυτές επισημανσεις:

1) Το απόκρυφο πρόγραμμα στο σχολείο ευνοεί το διπλό ρόλο του εκπαιδευτικού (δημοσιοϋπαλληλικό – συντηρητικό και μορφωτικό – επαναστατικό).

2) Εάν στη Χώρα μας τα όρια της σύγχρονης επιστήμης ξεκαθαρίσουν με τα όρια της ορθόδοξης θεολογίας δεν θα υφίσταται πρόβλημα κυριαρχίας. Έτσι π.χ. εάν η δημιουργία του κόσμου γίνεται δυναμικά από την ορθόδοξη θεώρηση και η δημιουργία «κατ’ εικόνα και ομοίωση» ξεκαθαρίζεται ότι αφορά το ανθρώπινο πρόσωπο και όχι το βιολογικό είδος τότε δεν τίθεται ζήτημα αντιεπιστημονικότητας ή υπερκάλυψης της επιστήμης. Και σ αυτό οφείλουμε όλες οι πλευρές να συμβάλλουμε με βάση την αρχή «της συμπληρωματικότητας», αφού ούτε ο επιστημονισμός πρέπει να μετατραπεί σε (νέα) θρησκεία.

Advertisements

3 Σχόλια

  1. ΜΑΝΙΤΑΡΙ..

    ΣΕ ΔΥΟ ΣΗΜΕΙΑ:

    ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΟΣΟΙ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΕΙ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΛΕΕΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΟΤΙ ΟΙ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΤΗΣ Π.Δ. (ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΙΑ) ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΩΝ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΚΩΝ, ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ «ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΩΝ» ΑΠΟΨΕΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΥΣΤΗΡΟΥ ΜΟΝΟΘΕΊΣΜΟΥ.
    ΑΝ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΕΥΛΗΠΤΑ ΣΕ 13ΧΡΟΝΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΥΤΟ ΛΕΕΙ.
    ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ Α’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΞΟΧΟ, ΒΕΒΑΙΑ ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΠΕΡΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΓΕΚΡΙΜΕΝΟ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ.
    ΑΛΛΟ ΤΩΡΑ ΑΝ ΠΕΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ «ΘΕΟΥΣΟ» ΘΕΟΛΟΓΟ….
    ΆΛΛΑ ΘΕΟΥΣΟΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΟΝΟ ΘΕΟΛΟΓΟΙ…

    Η ΨΕΥΤΟΔΙΕΛΚΥΣΤΙΝΔΑ ΕΞΕΛΙΚΤΙΣΜΟΥ- ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΣΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΗΘΩΝ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΤΗΝ ΠΑΤΑΝΕ…

  2. Το ίδιο είναι και το θέμα του έθνους.
    Σίγουρα το έθνος δεν είναι κάτι στατικό, κρίβει εντός του πολλές αντιθέσεις και αντιφάσεις..
    το θέμα είναι να μην συντηρηθεί η αστική- εθνικιστική ιδεολογία του 19ου αιώνα, που εν Ελλάδι πήρε την μορφή της μεγάλης ιδέας, οικονομικής αυτή την φορά πρωτοπορείας: ενός νέου εθνικισμού, όπου στην θέση του ιερού έθνους μπεί η ιερά δύση στην οποία και ημείς ανήκομεν..

    Για μένα η διελκυνστίνδα ευρωλιγούρηδων – πατριωτών είναι ότι πιο αισχρό έχει παραχθεί από τις ελίτ, για να μη φανεί η πραγματικά βασική διαλλεκτική του καιρού μας που είναι ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας και στον κόσμο της οικονομικής εξουσίας.

    Τώρα όσον αφορά το σχολείο, θέλω να πιστεύω (και νομίζω πως για ακόμα λίγα χρόνια θα υπάρχουν ανοχές από τις ελίτ) ότι η σύγχρονη κυρίαρχη ιδεολογία δεν είναι ένα μπετόν αρμέ δημιούργημα, αλλά ένα σώμα πολυτασικό, που εντός του υπάρχει ακόμα και η αμφισβήτηση.
    Εδώ διαλέγει κανείς; ή ελπίζει στην ενδοσυστημική αμφισβήτηση, η περνά σε εξωσυστημικές ατραπούς.
    Πάντως ιστορικά η πετυχημένες αλλαγές έγιναν με μεθόδους που χρησιμοποιούσαν και τα δυο..

  3. @ Τσουκνίδα

    στο πρώτο θέμα νομίζω ότι οι τρεις συγγραφείς δεν έχουν υπόψη τους το (νέο) βιβλίο. Εξ αντανακλάσεως και από ιδεοληψία λόγω κεκτηξμένης ταχύτητας από το παρελθόν το έγραψαν.

    Για καλύτερη μελέτη τέτοιων θεμάτων προτείνω για σοβαρό προβληματισμό την ελπιδοφόρα ιστοσελίδα

    Εξελικτική δημιουργία με ζέυξη:
    http://exeldim.bravehost.com/

    Για το ζήτημα του έθνους συμφωνώ στις παρατηρήσεις σου για το παρελθόν (αφού όμως δούμε με κριτικό μάτι τα πράγματης εποχής και μέσα στην τότε συγκυρία) και κυρίως στην ανάγκη «… να φανεί η πραγματικά βασική διαλλεκτική του καιρού μας που είναι ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας και στον κόσμο της οικονομικής εξουσίας…».

    Δεν συμφωνώ όμως ολοσδιόλου να παρατήσουμε τη έννοια του έθνους για χάρη του ρηχού κοσμοπολίτικου χυλού και άνευρου πολυπολιτισμού. Μπορούμε όμως να την δούμε τόσο σε πολιτισμικό – διαπολιτισμικό επίπεδο, τόσο και στην διαλεκτική εθνισμού – διεθνισμού, όσο και στο επίπεδο ενάντια στους ιμπεριαλισμούς και κοσμοπολίτκους πολτούς και υπέρ των συμμαχιών με κοινά πολιτισμικά και γεωπολιτκά συμφέροντα, όπως π.χ. τα βαλκάνια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: