• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 602,872 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Απρίλιος 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μαρ.   Μάι. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Κυριακή του Πάσχα: Από τον πολύπλευρο θάνατο στην όντως Ζωή.

Μια πρώτη αίσθηση της όντως ζωής γίνεται με μια συνάντηση με προσωπικό ή συλλογικό υποκείμενο, που έχει νικήσει έστω μια όψη του θανάτου. Τέτοιες αισθήσεις μικρότερες ή μεγαλύτερες έχουμε τη χαρά να συναντήσουμε κάποιες φορές στη βραχύβια βιολογική ζωή μας.

Βασική προϋπόθεση όμως είναι να έχουμε την «ατυχία» να βιώσουμε κάποια μορφή θανάτου. Ας φανταστούμε π.χ. ένα ερωτευμένο ζευγάρι που ενώ «πετά στα σύννεφα», να διαπιστώσει σε λίγο καιρό το ένα μόνο μέλος, ότι η σχέση δεν περπατά, ότι «δεν πάει άλλο» και να αποφασίζει ατομικά την απόλυτη και βίαιη διακοπή της σχέσης. Το άλλο πρόσωπο βιώνει αυτή τη βίαιη διακοπή ως «ερωτικό θάνατο». Αν στη συνέχεια ζήσει ένα νέο δυνατό έρωτα, αυτός δεν θα αποτελεί μια «ερωτική ανάσταση»;

Για να ψηλαφίσουμε λοιπόν πλήρως την «όντως ζωή»,

είναι προϋπόθεση προηγουμένως να έχουμε βιώσει σχεδόν όλες τις μορφές του θανάτου, κάποια όμως απ’ αυτές με πολύ οδυνηρό τρόπο και κατόπιν να μας αποκαλυφτεί μια ήττα του.

Μιλήσαμε στο χθεσινό ποστ με τίτλο Μ. Σάββατο: Κυοφορία στο χωροχρόνο των Άδη συνειδήσεων για επτά περιπτώσεις «θανάτου», με πρώτη τον βιολογικό. Αν κάποιος έχει βιώσει την ήττα ενός απ’ αυτούς, ε τότε ψηλαφεί την όντως ζωή.

Γνώρισα ένα νεαρό ζευγάρι πριν πολλά χρόνια, που έχασαν τα δίδυμα παιδιά τους, μετά από μια δύσκολη κυοφορία και δύσκολο πρόωρο τοκετό! Παρ’ όλη τη σθεναρή αντιμετώπιση του συμβάντος, όταν απέκτησαν ένα νεαρό αγοράκι, ίσως να μπορείτε να νοιώσετε πως γι’ αυτούς η νέα γέννηση λειτουργούσε κυρίως ως νίκη στο πρόωρο χαμό των παιδιών τους, το πρόωρο βιολογικό τους θάνατο. Όχι ότι τα ξέχασαν, αλλά η νέα ζωή ήταν μια μορφή «βιολογικής ανάστασης».

Ψάλλοντας συνεχώς τη Δικαινήσιμο Εβδομάδα (που λειτουργεί λατρευτικά ως μία μόνο μέρα) – στο «Χριστός ανέστη εκ νεκρών» – το «θανάτω θάνατον πατήσας», οσμιζόμαστε κάτι επαναστατικό, κάτι υπερβατικό, κάτι που δίνει νόημα σε όλους τους θανάτους. Μια μυρωδιά της «όντως Ζωής».

Επειδή ίσως κάποιοι δυσπιστούν ότι η Ανάσταση του Χριστού είναι η κάθοδος στον Άδη, που συνανιστά τις κυοφορούμενες συνειδήσεις, αυτές που «δεν βολεύονται με λίγο ουρανό», σας μεταφέρω ένα απόσπασμα – στη γλώσσα της εποχής του – από το 3ο στη σειρά (από τους συνολικά τρεις) επονομαζόμενο θεολόγο, τον άγιο Συμεών τον νέο Θεολόγο (έζησε στο όριο της 1ης και της 2ης χιλιετίας Χριστού), σε μετάφραση, ενώ το πρωτότυπο είναι στην υποσημείωση[1]:

«… Όπως λοιπόν ακριβώς ανεβαίνοντας πάλι από τον Άδη, ενώθηκε με το άχραντο σώμα του, από το οποίο κατεβαίνοντας εκεί καθόλου δεν χωρίστηκε από την θεότητα, και αμέσως αναστήθηκε από τους νεκρούς και μετά απ’ αυτό ανέβηκε στον ουρανό με δόξα πολλή και δύναμη, έτσι λοιπόν και τώρα, όταν εμείς βγαίνουμε από τον κόσμο της αμαρτίας και εισερχόμαστε, με την εξομοίωση των παθημάτων του Κυρίου, στο μνήμα της ταπεινώσεως και μετανοίας, αυτός ο ίδιος κατεβαίνοντας από τον ουρανό, εισέρχεται σαν σε τάφο στο σώμα μας, και αφού ενωθεί με τις ψυχές μας, τις ανασταίνει, αυτές που είναι ομολογουμένως νεκρές. Και τότε ακριβώς αξιώνει αυτόν, που μ’ αυτό τον τρόπο αναστήθηκε μαζί με το χριστό, να βλέπει τη δόξα της μυστικής αναστάσεώς του….».

Επομένως η κάθοδος του Χριστού γίνεται σε όλο τον χωροχρόνο του Άδη και με όλες τις μορφές του και καλεί σε συν-ανάσταση όλα τα υποκείμενα όλου του Άδη! Αυτό είναι το «Πάσχα το μυστικό». Το ερώτημα μόνο που προκύπτει είναι πως μπορεί να συμβεί αυτή η συν-ανάσταση.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία θεολογεί πως η ανάσταση γίνεται σε όλη την ανθρώπινη φύση και διαμέσου των υποκειμένων που την υποστασιάζουν, δηλαδή των προσώπων. Είναι γνωστό πως η υπόσταση (πρόσωπο) στην ορθόδοξη θεολογία δεν ταυτίζεται με το άτομο, αλλά με το υποκείμενο που μέσω των σχέσεων και αλληλεπιδράσεων δημιουργεί «εκκλησία», δηλαδή «ευχαριστιακή κοινότητα[2]».

Γι’ αυτό η ορθόδοξη εκκλησία «ευλογεί ορθοδόξως» τα συλλογικά – μαζικά κινήματα, όταν αυτά δεν έχουν αρνηθεί το ρόλο των υποστάσεων, αλλά περί αυτού αναλυτικά σε ειδικό άρθρο.

Απλώς να αναφέρω ότι η ορθόδοξη εκκλησία θεολογεί, ότι στην τελική ανάσταση θα αναστηθεί μεν όλη η ανθρώπινη φύση (όλοι μας δηλαδή), αλλά η γεύση της όντως Ζωής θα χαρισθεί στα υποκείμενα που θα συν-αναστηθούν. Και αυτό όπως είδαμε προηγουμένως γίνεται με ολόκληρη την θεραπευτική μέθοδο της ορθόδοξης εκκλησίας σ’ αυτή τη ζωή, όταν αυτή βιώνεται.

Γράφει γι’ αυτό στη δογματική του[3] ο μακαριστός Ρουμάνος δογματολόγος του 20ου αιώνα π. Δημήτριος Στανιλοάε: «…Υφίσταται όμως και μια κατάσταση ανάστασης όπου, το Πνεύμα δεν μεταδίδεται και επομένως δεν καθιστά τα αναστημένα σώματα ικανά να δεχτούν τη ζωοποιητική δύναμη του Πνεύματος. Είναι μια ανάσταση που δεν ζωοποιεί το σώμα σε μια πνευματικότητα, αλλά δίνει στην ύλη του σώματος απλούστατα τη δύναμη να μη φθαρεί.

Από τη στιγμή που η ύλη οργανωμένη σε σώμα έγινε άφθαρτη εν Χριστώ, το σώμα προορίζεται να γίνει άφθαρτο σε όλους τους ανθρώπους. «Το μεν γαρ αναβιώναι κοινόν αγίοις και αμαρτωλοίςΤο δε εν μεθέξει γενέσθαι του αγίου Πνεύματος, ουκέτι πάσιν κοινόν, αλλά προς τη ζωή περιττόν, και ως εν τάξει πλείονος του κοινή πάσιν υπάρξαντος μόνοις απονεμηθήναι τοις δια πίστεως της εις Χριστόν δεδικαιωμένοις»[4].

Η εν Χριστώ δικαίωση δεν είναι ατομική, δεν είναι νομική, δεν είναι θρησκευτική. Αποτελεί ένα βαθύ μυστήριο, που τα βασικά της κριτήρια φαίνονται στο Ευαγγέλιο της Κρίσης (μας).

Εκεί πολλοί τυπικά χριστιανοί θα μείνουμε μόνο με την ανάσταση του σώματος και πολλοί χριστιανοί και αρκετοί μη θα δικαιωθούν με χαρίσματα μέθεξης του Αγίου Πνεύματος.

Απλά για την αποδοχή του σε αυτό τον κόσμο των πολλαπλών θανάτων και συνεχιζόμενου Άδη, εκτός από τη μυστική συνάντηση στον κόσμο της προσωπικής και συλλογικής συνείδησης με το άγιο Πνεύμα – που αφορά κατ’ αρχάς όλους τους ανθρώπους – υφίσταται και η αληθής ορθόδοξη θεραπευτική και απλανής πορεία για τους ορθώς πιστεύοντες και ενεργούντες χριστιανούς.

Γι’ αυτό ας ανακράξουμε οι πολιτισμικά ορθόδοξοι και οι εκκλησιαστικά χριστιανοί, αφού ήδη ακούσαμε, ότι και εμείς και η φύση και η κοινωνία και η ιστορία βιώνουμε τον εγκλωβισμό μας στο ατομικό και παγκόσμιο μνήμα μας:

Χριστός ανέστη! (… εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν χαρισάμενος).


[1] «… Ώσπερ ουν εξ Άδου πάλιν ανελθών εις το άχραντον ευατού σώμα εισήλθεν, ού κατελθών εκείσε ουδαμώς εχωρίσθη, και ευθύς ανέστη εκ νεκρών και μετά ταύτα ανήλθεν εις τους ουρανούς μετά δόξης πολλής και δυνάμεως, ούτω δη και νύν εξερχομένων ημών εκ του κόσμου και εισερχομένων δια της των παθημάτων του Κυρίου εξομοιώσεως εν τω της μετανοίας και ταπεινώσεως μνήματι, αυτός εκείνος εξ ουρανών κατερχόμενος, εισέρχεται ως εν τάφω εν τω ημών σώματι, και ενούμενος ταις ημετέραις ψυχαίς εξανιστά νεκράς ούσας ομολογουμένως αυτάς και τηνικαύτα βλέπειν εμπαρέχει τω ούτως αναστάντι συν τω Χριστώ την δόξαν της μυστικής αυτού αναστάσεως…». Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Λόγος προς τους μοναχούς της μονής του Αγίου Μάμαντος, όπου διετέλεσε ηγούμενος. Απόσπασμα από την έκδοση Mgr Basile KRIVOCHINE, SYMEON LE NOUVEAU THEOLOGIEN, Catechess ΙΓ΄, σελ. 191-202, Paris 1964 (Sources Chretienes).

[2] «Όπου δύο και τρεις συνειγμένοι εν εμώ ονόματι, εκεί εν μέσω αυτών».

[3] π. Δημητρίου Στανιλοάε, Ο ΘΕΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Εισαγωγή στην ορθόδοξη δογματική θεολογία, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ π. Κωνσταντίνος Coman, Γιώργος Παπαυθυμίου, εκδ. Αρμός, Αθήνα, Μάρτιος 1995, σελ. 129

[4] Ερμηνεία εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, βιβλίο τέταρτο, κεφ. 10, 40 P. G. 73, 1032 CD.

Advertisements

9 Σχόλια

  1. Το αρχικό ερώτημά σου είναι καίριο για το υπαρξιακό νόημα της Ανάστασης!
    Αληθως Ανέστη λοιπόν!

  2. @ TSOUKNIDA

    Ναι, αλλά διερωτώμαι αν τελικά οι πολιτισμικά ορθόδοξοι (τουλάχιστον) κάνουμε όντως έντονα αυτό το δι-ερώτημα…

  3. Χριστός Ανέστη! 😀

  4. @ Μαρία Αληθώς ανέστη! Καλή Διακαινήσιμο!

  5. Για περισσότερα σχόλια έλα να δεις τι έγραψα σήμερα στην Τσουκνίδα.

  6. @ Τσουκνίδα

    ήλθα και τοποθέτησα ένα εκτεταμένο σχόλιο. Ελπίζω να συνεχιστεί και εκεί και εδώ ο διάλογος…

  7. Τα νέα κυκλοφορούν, λοιπόν: Χριστός Ανέστη!!! Τη χαρά Του ας έχουμε αδιάπτωτη και διαρκή, ότι αληθώς Ανέστη!!!

  8. κοίτα αδελφέ
    πριν φτάσει κανείς να πιστέψει ακράδαντα στη νίκη επί του βιολογικού Θανάτου, είναι αναγκαίο να ζήσει κανείς τη νίκη επί του θανάτου της καθημερινότητας σε ένα πλαίσιο, μια κοινότητα.
    Αυτό πιστεύω ότι είχαν πετύχει οι πρωτοχριστιανικές κοινότητες…
    Ας αρχίσουμε από εδώ!

    Χωρίς ανάλογη εκκλησιαστική ζωή, η προσωπική μυστική διάσταση είναι κουτσή…

  9. @ Π.Κ.
    Τα νέα κυκλοφορούν, αλλά δεν είναι αρκούντως πιστευτά. Πολλοί – οι περισσότερες ψυχές – αποζητούν να βάλουν το χέρι τους όλο εντ΄λος της ανοιχθείσης πλευράς και όχι μόνο τον δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων…

    Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς οι πτωχοί;

    @ τσουκνίδα

    Να μου … επιτρέψεις να συμφωνήσω σε ένα μεγάλο βαθμό. Εξάλλου τόσο το αρθρρίδιο αυτό, όσο και τα προηγούμενα αυτό προσπάθησαν να αναδείξουν «θεωρητικά».

    Αυτό όμως που μετράει στη σημερινή χρησιμοθηρική, καταναλωτική και νεοφελελεύθερη εποχή είναι η πράξη.

    Επομένως εδώ συμφωνούμε.

    Πάντως οκ καθείς έχει και την προσωπική ευθύνη να αναζητά τους … κενούς τάφους…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: