• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,689 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Απρίλιος 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μαρ.   Μάι. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Εξόδιος μνήμη γέροντα Θεόκτιστου: Ο ίδιος κρυφό σχολειό!

Μετά τη χθεσινή ανάρτηση για την αναγγελία της εξόδιας ακολουθίας και ταφής του γέροντα Θεόκτιστου, ανθρώπου – «κρυφού σχολειού», πολυδιαβασμένη και σχολιασμένη, με αφιέρωμα μελέτη του Γιώργου Κεκαυμένου για το κρυφό σχολείο, σήμερα αναρτώ το δεύτερο μέρος.

Αφορά εισαγωγικά βιογραφικά στοιχεία για τον αγαπημένο μας γέροντα, πρώτες μαρτυρίες και φυσικά μια ελάχιστη ανταπόκριση από την εξόδια ακολουθία και ταφή του:

UPDATE 15-04-2008, Ώρα 20.40, δυο επί πλέον φωτογραφίες…

Ο κενός τάφος που υποδέχτηκε το λείψανο του γέροντα, αντιστοιχεί στην απλή ζωή του.

Η μικρή διαδρομή από τον Ι.Ν. του Αγ. Αθανασίου Χριστιανουπόλεως προς τον κενό τάφο.

Το μικρό αυτό αφιέρωμα πλουτίζεται με μερικές φωτογραφίες από τη ζωή του και τη χθεσινή πορεία του σκηνώματός του προς την Ανάσταση.

Προστέθηκε επίσης ένα, ελάχιστο σε χρόνο, βίντεο από τις τελευταίες αυτές στιγμές:

http://video.google.com/videoplay?docid=-2948503055720851573

Στο δε βιογραφικό του προστίθεται και ένα δείγμα από τη κατανυκτική ψαλτική του ικανότητα:

[http://video.google.com/videoplay?docid=-2227225527123766792]

Είναι μια ακόμη ένδειξη μιας κατανυκτικής και απλής ζωής, ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες.

Μικρό βιογραφικό

Ο Αρχιμανδρίτης (σε πραγματικό μαντρί στα βράχια) Θεόκτιστος, κατά κόσμο Βασίλειος Αλεξόπουλος του Ιωάννη (1879 – 1963) και της Αθηνάς (1880 – 1924), γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1909 στο χωριό Σύτνα της Αρκαδίας. Ήταν το πρώτο παιδί από 4 αδέλφια.

Ο πατέρας του ήταν απ’ αυτό το χωριό, ενώ η μητέρα του από το γειτονικό Ελληνικό (Μουλάτσι), το γένος Ι. Κόνιαρη. Ο πατέρας του, λόγω φτώχιας, πήγε τρεις φορές στην Αμερική, από την οποία όμως επέστρεψε φυματικός.

Από το 1915 έως το 1921 φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του. Με την αποφοίτηση μαζί με το θείο του γιατρό Ανδρέα Αλεξόπουλο πήγε στην Πάτρα, όπου παρέμεινε μέχρι τον Φλεβάρη του 1924. Εργάστηκε ως στιλβωτής υποδημάτων και ως μεταφορέας νεκρών νηπίων μαζί με ένα ξάδελφό του. Παρ’ ότι ήθελε να γίνει βιβλιοδέτης, προσλήφτηκε σε υποδηματοποιείο και έμαθε την τέχνη.

Επέστρεψε στο χωριό του και με συγγενείς του, γυρνώντας σε χωριά, εξασκούσε τη τέχνη του (με ειδίκευση στα τσαρούχια), ενώ πρόσφατα είχε χάσει και τη μητέρα του.

Από το 1925 αρχίζει μια σειρά με γνωριμίες εκκλησιαστικές και καταλήγει στις 15-12-1926 στο μοναστήρι της Λογγοβάρδας της Πάρου, όπου παρέμεινε δυο χρόνια ως δόκιμος. Στην Αθήνα κατατάχθηκε κληρωτός στις 1-11-1928 και τον Φλεβάρη του 1930 επέστρεψε στη Λογγοβάρδα. Στις 7-07-1930 έγινε η κουρά του σε μοναχό επί ηγουμενίας (νέας) του ξακουστού Φιλόθεου Ζερβάκου. Τότε πήρε το μοναχικό όνομα Θεόκτιστος.

Στη Λογγοβάρδα παρέμεινε περίπου 20 χρόνια, όπου ασκήθηκε παραδοσιακά στο γνήσιο μοναχισμό. Επί πλέον εκεί, πέρα από την τέχνη που είχε μάθει μικρός, έμαθε βυζαντινή μουσική, αγιογραφία, ιεροραπτική, βιβλιοδεσία, κηροπλαστική, μελισσοκομία, οινοποιία, σαγματοποιεία, σαπωνοποιεία, και τις τέχνες του γανωτή και ρολογά. Μια βαριά όμως ασθένεια (ίκτερος) στη στρατιωτική του θητεία, τον ακολούθησε μέχρι τα βαθιά γεράματά του. Ακολούθησε σοβαρή πνευμονική πάθηση (1933-1935) και το υγρό κλίμα του νησιού την επιδείνωνε.

Την άνοιξη του 1939 μετέβη δοκιμαστικά για ένα μήνα στο Μοναστήρι, που τελικά άφησε την τελευταία του πνοή. Σε λίγο καιρό ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και υπηρέτησε στο ελληνο-αλβανικό μέτωπο, μέχρι τον Απρίλιο του 1940. Τελικά με ευλογία του γέροντά του π. Φιλόθεου Ζερβάκου στις 7 Ιουνίου 1945 ήλθε στον Τίμιο Πρόδρομο. Μέχρι την ημέρα της κοίμησής του (11-04-2008), έζησε εκεί περίπου 63 ολόκληρα χρόνια.

Μετά από πολλές πιέσεις, στις 8 Φεβρουαρίου του 1948 (έγγραφο 42/28-01-1948), ανέλαβε την ηγουμενία της Ιερά Μονής.

Για τα 61 χρόνια ηγουμενίας δεν θα γράψω τίποτα περισσότερο απ’ ό,τι είπα χθες. Πέρα από το τεράστιο χρονικό διάστημα, που πιθανά να αποτελεί ρεκόρ, ο «αναρχικός» τρόπος διοίκησης, η σταδιακή πνευματική του ακτινοβολία δια του «υποδείγματος» και η ασκητική της αγάπης του, θα καταγραφούν ούτως ή άλλως.

Πάντως αυτά φαίνεται ότι είναι καρποί του Αγίου Πνεύματος. Μια μεγάλη προσωπικότητα θα φανεί ευρύτερα τώρα από το φαράγγι το Λούσιου και το ταπεινό μοναστήρι του, που γύρω απ’ αυτό δορυφορούνται άλλα πέντε.

Δείτε ένα μικρό φωτογραφικό υλικό:

Στο προσωπικό του ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ, Το Οδοιπορικό ενός μοναχού, καταγράφει τις προσωπικές του εμπειρίες στον πόλεμο του ’40 (28.10.1940 – 11.6.1941), το οποίο κυκλοφορεί και σε βιβλίο, ΑΘΗΝΑ 2003. Μας το χάρισε, σε μένα και την οικογένειά μου, τον Αύγουστο του 2005.

Από το βιβλίο αυτό, άντλησα τις δυο φωτογραφίες και τα λίγα στοιχεία στο μικρό αυτό βιογραφικό. Τις υπόλοιπες οφείλω στο Σταύρο Φ., συχνό προσκηνητή της Μονής, που μου έστειλε ηλεκτονικά , για τις ανάγκες του ποστ. Να το ευχαριστήσουμε και νάχει πολλές ευχές από το γέροντα. Μαζί λοιπόν με το βιβλίο, μας χαρίστηκε ως ευλογία και το γνωστό βαζάκι με τις ελιές, που έφτιαχνε με τα χεράκια του στο υπόγειο της Μονής, μέχρι σχεδόν ένα χρόνο πριν μας αφήσει…

Μερικές φρέσκες καταγεγραμμένες μαρτυρίες

Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες για το πώς μάζεψε κοντά του δεκάδες εξαρτημένους ή απελπισμένους στο μοναστήρι, όταν ακόμα η κοινωνία τους απέδιωχνε. Θα αφήσω να συμπληρωθούν από ανθρώπους που έζησαν ζωντανά τέτοιες περιπτώσεις… Προσωπικά έχω να μαρτυρήσω ότι γνώρισα 4-5 νέους και νέες.

α) Χριστούγεννα του 2005, σε ηλικία 96 ετών: Κάποια στιγμή κοντά στη τράπεζα (θέλοντας να ανταλλάξουμε μερικές σκέψεις μαζί με τα παιδιά μου) του λέω: «Γέροντα, πότε θα σε δούμε για λίγο;» Απαντά: «Εδώ είμαι! Δεν με βλέπετε;». Το βράδυ στην τράπεζα: «παιδιά μου χορτάσατε;» και αποχωρεί για να βράσει δυο χορταράκια στο κατσαρολάκι του, ακολουθούμενος από τις γάτες του.

β) π. Π. Κ., σχόλιο στο χθεσινό πόστ: «Αιωνία η μνήμη του μακαριστού Θεοκτίκτου! Έλαχε να τον έχω γνωρίσει… Αποτελούσε ο ίδιος (όπως και όλοι οι αφιερωμένοι στον Λόγο πατέρες) ένα ορθάνοιχτο Κρυφό Σχολειό!!!»

Στην φωτογραφίες δυο στιγμιότυπα από ώρες «κρυφού σχολειού». Είναι η ώρα που ψαλλόταν ο εσπερινός, αλλά απέξω ο γέροντας μιλούσε με δυο γνωστούς μου κληρικούς, γερόντισσες, μεσήλικες και παιδιά ταυτόχρονα…

γ) Theoprovlitos, σχόλιο στο χθεσινό πόστ: «ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΚΑΙ LIVE: Μόλις τώρα, έμαθα από ΕΔΩ για την κοίμηση του π. Θεόκτιστου και ξεκίνησα να γράψω κάτι για την πίκρα μου που έφυγε από ανάμεσά μας. Φωνάζω από το γραφείο μου στην γυναίκα μου στην κουζίνα, που τάιζε τον μικρό μας, 4 χρονών.

-Άστα πέθανε και ο π. Θεόκτιστος από το Μοναστήρι του Τίμιου Πρόδρομου στη Δημητσάνα. -Άχ τι κρίμα, πόσο χρονών ήταν;

-Γύρω στα 100

και ο μικρός πετάγεται:

-Πήγε στον ΟΥΡΑΝΟ… και ΕΓΙΝΕ ΓΙΓΑΝΤΑΣ!

Έ τότε ήταν που δάκρυσα.

Να τον θυμόταν άραγε από τότε που φιλοξένησαν και αυτόν πέρσι, ένα παιδάκι ούτε 3 χρόνων στο μοναστήρι;…».

δ) Al Ahtarma, σχόλιο στο χθεσινό πόστ: «Ο Γέροντας ήταν απο τα τελευταία μεγάλα πνευματικά αναστήματα αγάπης…αυτό το μοναστήρι μου έχει δώσει τόσα πολλά, κυρίως το παράδειγμα του π. Θεόκτιστου, που φαινόταν πάντοτε μικρότερος απ’όλους και δεχόταν με υπομονή κ’αγάπη τους Πάντες. Τώρα στον Ουρανο που είναι ας προσεύχεται και πάλι…»

Advertisements

30 Σχόλια

  1. Ας ελπίσουμε εκεί που πήγε να προσεύχεται και για εμάς. Ας έχουμε τιςς ευλογίες του γέροντα…

  2. Manitari
    πολλες φωτογραφιες εχουν χαθει

  3. @ Cacofonix

    αυτή τη συνείδηση εξέφρασε το πλήθος του Λαού του Θεού, για υτό και η ακολουθία ήταν σχεδόν αναστάσιμη! Στο τέλος έκλεισε με το «Χριστός Ανέστη» εν μέσω Μεγάλης σαρακοστής!

    @ Theoprovlitos

    Νομίζω τώρα διορθώθηκαν. Την ευχή του να έχουμε όλοι οι αναγνώστες και αναγνώστριες του ποστ.

  4. Πόσο λυπάμαι που δεν τον γνώρισα…και είχα πάει στο μοναστήρι αυτό!
    Μερικοί τέτοιοι άνθρωποι με κάνουν βεβαία ότι ο Θεός μας αγαπάει ακόμα!

  5. @ Αναστασία

    μα πως έγινε αυτό;

    Πες μας τότε μπειρίες από το μοναστήρι (του). Βλέπεις δεκαετίες πάλεψε σ’ αυτο!

  6. O θεός να τον αναπαύσει! Δεν γνώριζα ότι ήταν τόσο μεγάλος στα χρόνια. Έχω επισκεφτεί το μοναστήρι, έχω φιλοξενηθεί εκεί. Θυμάμαι την ατμόσφαιρα της χαράς που κυριαρχούσε και της αγάπης προς τον γέροντα…

  7. Θα ηθελα να αναφερθω στο μοναστηρι περισσοτερο, αφου ηταν η αντανακλαση του γεροντα μια και ο ιδιος τελευταια ειχε αποσυρθει.
    Δεν θα το κανω ανοικτα ομως διοτι φοβαμαι οτι αναποφευκτα θα πεσω σε συγκρισεις σε βαρος αλλων μονων.

    Θα πω όμως ετουτο: Μου δινει την αισθηση μιας διακριτικης πνευματικοτητας, μιας αγαπητικης διαθεσης προς όλους, της μη διακρισης και διαχωρισμου των ανθρωπων σε μεν και δεν ακομα και στους τουριστες, μιας φιλοξενιας από την Ιαπωνεζα τουριστρια μεχρι το 3 χρονο ζωηρο παιδακι, μιας παραδοσης που δεν δογματικοποιειται όμως, και το σπουδαιοτερο ολων, ΜΙΑΣ ΧΑΡΑΣ που αναπαυει. Μιας διδαχης με τα εργα παρα με τα λογια, μιας πνευματικοτητας χωρις σοβαροφανεια.
    Αν υπηρχει μοναστηρι και γι αυτους που θα ερθουν μη νηστευσαντες την δωδεκατη και χωρις όρους, αυτο θα ηταν του Τιμιου Προδρομου.

    Ισως να αδικω και κανενα αλλο μοναστηρι, αλλα αφηστε με να εκφρασω την απογοητευση μου ΚΑΙ από τον συγχρονο μοναχισμο που παραπαιει μεταξυ κακως εννοουμενης πνευματικοτητας και εκκοσμικευσης και το χειροτερο όλων: ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΜΑΖΙ.

    Αυτο ΔΕΝ ηταν η μονη Προδρομου. Ειναι ενα μερος που μπορω να ειμαι ο εαυτος μου. Κουραστηκα πια να ειμαι αλλος στο σπιτι και αλλος στα μοναστηρια. Εχω αρχισει να κανω ρυτιδες ανάμεσα στα φρυδια.

    Η αληθεια συμβαδιζει με την ελευθερια. Συνεπως ισχυει και το αντιστροφο.

  8. Οτι και να πεις Theoprovlite είναι λίγο και πολύ φοβάμαι πως δεν θα καταλάβει ο κόσμος τι λέμε. Γιατι αυτή την αγάπη, αυτή την άνεση την ΕΥΡΥΧΩΡΙΑ καρδιάς , ανοχής , συναισθημάτων δεν μπορεί να την καταλάβει κανένας αν δεν την έχει ζήσει. Μέχρι τώρα δεν έχω βρει άλλο τέτοιο μοναστήρι που οι άνθρωποι να σε δέχονται απο την αρχη λες και σε ξέρει χρόνια! που να νοιώθεις πως είσαι…σπίτι σου!

    Καμία υποκρισία, κανένα φαρισαϊσμός μονο ανοιχτή αγκαλιά….βαρέθηκα να πηγαίνω σε μοναστήρια που αλλιώς είναι η «υποδοχή» και αλλιώς παραμέσα… Πρώτη φορά που πήγα…μου άνοιξαν όλες τις πόρτες….ήταν λες και σε φιλοξενούσαν παλιοί φίλοι.

    Θυμάμαι που καθόμουν στο «Αρχονταρίκι» και μπήκε ξαφνικά ο Γέροντας, πρώτη φορά….σηκωθήκαμε όλοι συνηθισμένη απο τυπικότητες! …..εκείνος πανικόβλητος φώναξε «μη μου τους κύκλους τάρατε!!» δηλαδή: «καθίστε , μην ανησυχείτε για ‘μένα!»

    Παλιότερα που ήταν καλά στην υγεία του, μπαινοβγαινε και έπλενε τα πιάτα, αδειαζε τα σκουπίδια. Αν δεν ήξερες πως ήταν ο ηγούμενος, δεν το καταλάβαινες γιατί δεν τον ενδιέφεραν τα «τυπικά» μα η ουσία. Δεν ξέρω αν μπορείς να βρεις εύκολα τόσο ταπεινό άνθρωπο.

    Αυτή είναι η κληρονομια του Γ. Θεόκτιστου και ελπίζω πως θα συνεχίσει γιατί υπάρχουν άξιες ψυχές να την συνεχίσουν.

    Μπορεί να αδικούμε και άλλα μοναστήρια, αλλα σίγουρα δεν είναι και πολλά τέτοια πλέον…

  9. Δεν θέλω να κάνω τον έξυπνο, ούτε να αμφισβητήσω το γέροντα, από τον οποίο θα ζητώ κι εγώ, που δεν τον γνώρισα, τις μεσιτείες του για τα πάθη μου. Αλλά σας λέω ένα πράγμα: ο Θεός δεν μας έχει αφήσει ποτέ μόνους. Πάντα στέλνει ανθρώπους παραδείγματα της ζωής στον παράδεισο, για να πάρουμε λίγο κουράγιο αλλά και πρόγευση μικρή του πως θα είναι εκεί.
    Υπάρχουν κι αλλού Γέροντες με κεφαλαίο γράμμα, που είναι έτοιμοι να βοηθήσουν, αρκεί εμείς να έχουμε την καλή ανησυχία, όπως λένε.
    Στη Θεσσαλονίκη είχαμε το γέροντα Παϊσιο, που έχει βοηθήσει πολύ κόσμο να στραφεί προς τη ζωή. Κι όμως όταν πας στο Άγιον Όρος για το γέροντα Παϊσιο, συναντάς τόσους Γεροντάδες που τα χάνεις. Συναντάς ανθρώπους με χαμόγελο, που τόσο πολύ μας έχει λείψει, που έχουν έναν καλό λόγο πάντα να σου πουν, και νιώθεις ότι όσα έχεις διαβάσει γίνονται μπροστά σου μια πραγματικότητα…

    Με τις ευλογίες του γέροντα Θεόκτιστου λοιπόν, ας πούμε κι εμείς «αιωνία του η μνήμη» κι ας τον παρακαλέσουμε να λέει κανένα καλό λόγο για τους ανθρώπους της εποχής μας που τόσο στραβώσαμε αλλά και που τόσο ταλαιπωρούμαστε μακρυά από το Θεό…

  10. @ ardalion

    Ναί τέτοια ατμόσφαιρα «χαράς».

    @ Theoprovlitos

    «… Η αληθεια συμβαδιζει με την ελευθερια. Συνεπως ισχυει και το αντιστροφο…» αυτό ήταν καρπός της πνευματικότητας του γέροντα Θεόκτιστου, που πέρασε σαν το δροσερό αεράκι και στη συνοδεί .

    Να ευχηθούμε αυτό το αεράκι να δυναμώσει στη συνοδεία που ορφάνεψε από τέποια τεραστια παρουσί…

    @ Al Ahtarma

    αυτά που γράδεις δεν με αφήνουν να προστέσω κάτι, παρα μόνο να καταθέσεις όσο μπορείς περισσότερες εμπειρίες για να τις μοιραστούμε (όσοι και όσες) κυρίως ΔΕΝ προλάβαμε να τον γνωρίσουμε από κοντά πολύ ή καθόλου.

    @ Cacofonix

    Ο γέροντας ήταν κάτι πέρα από τη διαφήμηση… Γι αυτό έχουμε ΤΩΡΑ το χρέος να πούμε αυτά που δεν επέτρεπε εν ζωή (και ήταν πολλά αυτά τα χρόνια…)

    Να έχουμε την ευχή του.

  11. Θυμάμαι μια φορά που ο π. Θεόκτιστος μιλησε για την επίσκεψή του σ’ ένα μοναστήρι. Τον «αναγκασαν» να βάλει μανδύα και ράβδο. Απο την όψη του όταν το έλεγε θα νόμιζες πως του έδωσαν…μουρουνολαδο! Πως έπεσε στα χέρια κάποιων που ήθελαν να του βασανίσουν. Δεν του άρεσαν τα δηθεν.

    Υπάρχουν και θα υπάρχουν παντού και πάντοτε ανθρωποι αγάπης. Την πραγματική ελευθερία που ζεις σε τέτοιους γέροντες (και όχι ψευτογέροντες, που κυκλοφορούν ουκ ολίγοι ειδικά σε μέρη πολυδιαφημισμένα) είναι κάτι που δεν κοινωνείται με το γραπτό λόγο.

    Το Ορος κατα την γνώμη μου περνάει ΤΩΡΑ την παρακμή του, γιατί η πολυδιαφήμιση του έχει «αλλάξει τα φώτα». Μπορεί να έχει πολλούς μοναχούς μα δεν είναι αυτό που μετράει τελικά. Περισσότερους (πραγματικά) πνευματικούς γέροντες έχω γνωρίσει εκτός παρά εντός Ορους. Υπάρχουν κι’εκεί βεβαια αλλα λιγοστεύουν. Μπορεί να κάνω και λάθος και να αδικώ κόσμο; Πολύ πιθανόν.

    Να με συγχωρείτε λοιπόν. Δεν έχω σκοπό να μειώσω το Ορος, ούτε την προσφορά του. Απλά ΕΜΕΙΣ το μειώνουμε με το να το κάνουμε μόδα. Και οι μοναχοί εκεί αναγκάζονται πολλές φορές να υποδύονται το ρόλο που τους αναθέτουμε. Για να μην σκανδαλιστούμε ενώ είναι κι’αυτοί είναι απλοί άνθρωποι με αδυναμίες που αγωνίζονται. Κάποια πράγματα καλό είναι να λέγονται.

    Ο Γέροντας όσο ζούσε τιμούσε το Ορος και τον είχα ακούσει να λέει πως «εκεί είναι οι πραγματικοί αγωνιστές, εμείς εδώ δεν είμαστε τίποτα σπουδαίο». Ακριβώς γι’αυτό και ήταν κάτι το πραγματικά σπουδαίο. Σήμερα ζούμε στο δήθεν. Καλύτερα να ζήσουμε στην oυσία. Ακόμα και εν μέσω των ανθρώπων που θεωρούνται «κοντα στην Εκκλησία» (ίσως κυρίως σ’εμάς) η υποκρισία έχει δυναμώσει.

    Αυτή η αγαπητική ελευθερία, αυτή η ανάσα που παίρνεις σε τέτοιους χώρους με τέτοιους ανθρώπους δεν βρίσκεται πια εύκολα. Δεν μπορεί να καταλάβει εύκολα κάποιος που δεν την έχει ζήσει, την διαφορά της δήθεν απο την ουσιαστική αγαπητική ελευθερη εν Χριστώ ύπαρξη.

    Ενάρετοι άνθρωποι θα βρεθούν -δόξα τω Θεώ- παντού. Αλλα αυτό που δεν βρίσκεται εύκολα είναι άνθρωπος του Θεού που να σε ανέχεται ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ. Με τις κακίες σου, τις δυσκολίες σου, τα προβλήματα σου, την μούρλα σου, την γκρίνια σου, την δυστροπία σου ακόμα και την ψυχασθένεια σου. Χωρις ηθικισμούς και ψευτοκατανόηση. Απλά, ήρεμα και ταπεινά. Κάθε κύμα της πονεμένης ψυχής σου να σκάει απελπισμένα πάνω στα βράχια της αγάπης του.

    Με παρόμοιο τρόπο μας ανέχεται όλους ο Χριστός.

    Τέτοιος άνθρωπος ήταν ο π. Θεόκτιστος. Ανθρωπος με Αλφα κεφαλαίο.
    Ο Θεός να μας δίνει κι’αλλους τέτοιους αν και δεν νομίζω πως το αξίζουμε.

  12. Δεν ειναι αυτο το θεμα μας αλλα συμφωνω για το Αγιον όρος οτι ΤΩΡΑ περναει την μεγαλυτερη παρακμη του.
    Δυστυχως η Εσφιγμενου δεν ειναι το μονο μοναστηρι που ειναι στο δικο του κοσμο. Άλλα ειναι στον Κοσμο (τους) και άλλα στην κοσμαρα τους.

    Ελαφρυντικα παντως δεν δινω. Γιατι εδω δεν εχουμε να κανουμε με ανθρωπινη πτωση και αδυναμια. Αλλά με συνειδητη και εκ προμελετης αλοιωση του πνευματος του μοναχισμου και της Ορθοδοξιας. Είτε γινομενοι πιο μαλθακοι από αυτον που ζει στον κοσμο ζωντας μαλιστα και παρασιτικα σε βαρος του, ειτε γινομενο σκληροι και αυστηροι με τους ανθρωπους που φτανουν εκει ψαχνωνντας κατι.

    Το Αγιον Όρος ΔΕΝ ειναι τσιφλικι του καθε νεοφανους αμάρτυρος.

  13. Μεταφέρω εδώ τόσο το λινκ όσο και απόσπασμα που έβαλα σε άλλο ποστ μου:

    Το λινκ:
    http://androutsou.wordpress.com/2008/04/14/%ce%a7%cf%81%ce%b7%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%ae%ce%b8%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%bf%cf%80%cf%81%ce%b5%cf%80%ce%ae%cf%82-%ce%91%cf%81%cf%87%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b9/

    Απόσπασμα:
    «Θα μεταφέρω το κλείσιμο της Μαριάννας, γιατί με άγγιξε:

    “…. Ξέρετε όμως κάτι; Είπα πιο πάνω πως μου στοίχισε πολύ που δεν ήμουν εκεί , μαζί με τα άλλα παιδιά του , στην εξόδιο ακολουθία του. Πάλι, όταν το ξανασκέφτομαι, ίσως να ταν και θέλημα Θεού να γίνει έτσι, για να διευκολύνομαι στην επανάληψη της σκέψης πως ο Παπούλης εξακολουθεί και είναι “καπου κει” , απλώς “δεν μπορεί να έρθει στο τηλέφωνο τώρα”.

    Κι όταν η Ανασταση που πλησιάζει και ο Χρόνος και το ανακάλημα των συμβουλών του όλα τα προηγούμενα χρόνια “κάνουν τη δουλειά τους’ μέσα μου και δυσκολέψουν τα δάκρυα μου να κάνουν τη δική τους, τότε, πλησιάζοντας στον τάφο του, θα βρω το παλιό , παιδικό μου “θράσος’ και θα του υπενθυμίσω: ” Είπες πως όσοι αγαπούν το Χριστό, σου μιλούν και κατω από το χώμα όταν βρεθούν. Εσύ αφοσιώθηκες στο Χριστό και τον αγάπησες. Μίλα μου τώρα, μη μη ξεχνάς. Κι αν έχω την ευθύνη, δεν έχω τη δύναμη που νομίζεις”…

    Τί στην ευχή, κάνω πολλά λάθη ρε αδέλφια , λογιών λογιών, μα σ αυτό δεν λαθεύω. Θα το δείτε, έτσι θα γίνει, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Δεν μιλάμε για τον όποιο κοινό θνητό που κοιμήθηκε ακολουθώντας την κοινή μοίρα των ανθρώπων, μιλάμε για ένα Θεό-κτιστο…”

  14. Αλλη μία ψυχή διηγείται μνήμες απο τον Γ. Θεόκτιστο:

    http://androutsou.wordpress.com/2008/04/14/%ce%a7%cf%81%ce%b7%cf%83%cf%84

  15. Θεοπρόβλητε,
    δεν είναι έτσι τα πράγματα!!! Είναι καταδικαστικό αυτό που γράφεις. Το Αγιον Όρος συνεχίζει να φωτίζει. Αν έβλεπες σε μετόχι μοναστηριού το δεκαπενταύγουστο 4000 κοσμό επειδή «βγήκε» ο γεροντας θα αναρωτιώσουνα τι συμβαίνει και που το έμαθε ο κόσμος ότι «βγήκε» ο γέροντας και τρέχουν οι γυναίκες να πάρουν ευλογία, γιατί δεν μπορούν να τον δουν.

    Η πνευματικότητα υπάρχει γιατί όταν φτάνεις στο μοναστήρι, ο αρχοντάρης σου κάνει παράπονο ότι δεν είχαν πολλούς επισκέπτες τον τελευταίο μήνα, κι ότι είναι καιρός να ζωντανέψει και πάλι το μοναστήρι, γιατί απόρησες σε προηγούμενη επίσκεψη πόσο δύσκολο είναι γι’ αυτούς να φιλοξενούν τόσο κόσμο.

    Στο Αγιον Όρος θα δεις πολλά και θα δεις λίγα. Εκείνο που είμαι σίγουρος ότι θα δεις είναι αυτό που θες να δεις!!!

    Και στα Μετέωρα έχει καλούς γεροντάδες και γερόντισες, αλλά και σ’ άλλα μέρη. Και σίγουρα ο γέροντας Θεόκτιστος που έφυγε θα άφησε κάποιον στο πόδι του… Δεν γίνεται αλλοιώς. Είναι ευλογημένα πράγματα αυτά και μυστήρια. Κι εμείς μικροί και κρυμένοι δεν μπορούμε να τα «καταλάβουμε»…

    Το γέροντα Θεόκτιστο ήδη τον αγάπησα πολύ με τα λίγα που γράφετε, αλλά να ξέρετε ότι δεν του πρέπουν κλάματα αλλά μόνο μνήμη. Τη δική του και του δικού μας θάνατου…

  16. @ cacofonix
    Ευτυχως που το Αγιον Όρος εχει 20 μοναστηρια και οχι ενα-δυό, ωστε και να επιλεγει κανεις που θα επισκεφθει αλλά και για να υπαρχουν και αυτα που αντισταθμιζουν τις ελλειψεις των αλλων.
    Το μοναστηρι στην Δημητσανα ειχε και αυτο τις ελλειψεις του αλλα αυτο ηταν και το θετικο χαρακτηριστικο του.

    Εγω φοβαμαι πως το απομυθοποιησα λιγο το Αγιον Όρος αλλα οχι και αδικως.
    Καποιες μονες εχουν γινει πολύ ελιτιστικες και για να φιλοξενηθεις ΟΠΟΤΕ και αν παρεις τηλεφωνο πρεπει να εχεις μεσον. Αλλες παλι συμπεριφερονται αφιλοξενα ακομα και οταν σε φιλοξενουν. Αλλες παλι κανουν τα παντα πολυ «πνευματικα». Αλλες παλι πολυ εκκοσμικευμενα. Αλλες παλι κανουν διακρισεις υπερ των εχοντων και κατεχόντων. Ο διευθυντης μιας τραπεζας με την ιδια ευκολια βρισκει κρεββατι με εναν αγροτη;
    Γι αυτην δε την γεροντολατρεια ειμαι πολυ επιφυλακτικος. Σαφεστατα παιζει ρολο για ποιον γεροντα μιλαμε. Γιατι εχω την αισθηση πως καποιες αγιορειτικες εξορμησεις στον κοσμο γινονται για να μοιρασθουν οι ευχες με το αζημιωτο. Υπαρχουν και μηχανισμοι που ειδοποιουν.

    Η χαρις του Θεου ειναι που κραταει το Αγιον όρος. Θαυμαστα περιστατικα εχω δει ουκ ολιγα. Κια ωραιες κουβεντες εχω κανει εδω και εκει. Αλλα ο οταν ο μοναχισμος γινεται εξουσια και οι ηγουμενοι παραδεσποταδες οι αναγκες του απλου πιστου δεν συναντουνται. Υπαρχει κανενας λογος να ειναι τα μοναστηρια στο απυροβλητο; Ισα ισα ποιο αυστηρα πρεπει να τα κρινουμε. Γι αυτο το λογο και η μονη Προδρομου μου αρεσε γιατι αντεχει στην δοκιμασια. Ισως βεβαια αν εχεις γνωρισει την αγιορειτικη ταξη και σειρα να σου φανει οτι ειναι μπαχαλο, αλλα εμενα τουλαχιστον το μπαχαλο με κανει να νοιωθω πως ειμαι σαν στο σπιτι μου. Η ταξη και η σειρα και οι κανονες ενιοτε με κανουν να νομιζω πως βρισκομαι σε μουσειο κατω από τα αγρυπνα ματια των φυλάκων.

  17. εξαρτάται ΠΟΙΟΣ τα κρίνει αδελφέ…

  18. @ Cacofonix , @ Theoprovlitos @ egolpion

    ας μιλάμε σ αυτο το ποστ μονο για τον γεροντα, για ναχουμε την ευχή του.

    Ταάλλα σε αλλα ποστ, δόξα τω Θεω εχουμε πολλα πλέον!

  19. είπες:
    **************************
    Ισως βεβαια αν εχεις γνωρισει την αγιορειτικη ταξη και σειρα να σου
    φανει οτι ειναι μπαχαλο, αλλα εμενα τουλαχιστον το μπαχαλο με κανει να
    νοιωθω πως ειμαι σαν στο σπιτι μου. Η ταξη και η σειρα και οι κανονες
    ενιοτε με κανουν να νομιζω πως βρισκομαι σε μουσειο κατω από τα
    αγρυπνα ματια των φυλάκων.
    ***************************

    Το πρόβλημα δεν είναι οι κανόνες. Το πρόβλημα είναι α) οταν οι κανόνες γίνονται…κανόνια β) όταν οι κανόνες γίνονται αυτοσκοπός και όχι έκφραση αγάπης. Μετά ο νομικισμός-ηθικισμός είναι προ των πυλών.

  20. Ποσες φορές απορήσαμε με την υπομονή του Γέροντα! Ανθρωποι τόσο ενοχλητικοί που…κρυβόμασταν όταν τους βλέπαμε. Αλλάζαμε δρόμο. 🙂

    Και όμως! Ο Γέροντας ανεχόταν τους πάντες. Οχι μόνο τους ανεχόταν αλλα τους φιλοξενούσε κιολας! Τους μιλούσε , τους συμβούλευε. Μιλάμε για ανθρώπους με ψυχολογικά προβλήματα, που λίγο να μιλούσες μαζί τους έλεγες «ελεος! δεν μπορώ άλλο». Ακόμα και στο πρόσωπο αυτών έβλεπε ο Θεόκτιστος το πλάσμα του Θεού. Πολλές φορές τον κριτίκαραν γι’αυτό. Πως τάχα ήταν «πολύ ανεκτικός». Και εκείνος βέβαια ανεχόταν και την κριτική αυτή, απο ανθρώπους που μπορεί να μην είχαν και καμία σχέση με τον μοναχισμό. Που μόνο να δείχνουν με το δάκτυλο ήξεραν.

    Αυτή τον αγαπητικό τύπο άσκησης τον μάθαινε (οποιος ήθελε) καλά στο μοναστήρι: Πως να δέχεσαι τον πλησίον. Και το μάθαινες με το παράδειγμα, οχι με το μπλα μπλα. Ισως να μην έβλεπες τις φοβερές νηστείες που θα έβλεπες αλλού (χωρίς να λείπουν,απλά δεν διαφημίζονταν) . Ισως να μην έβλεπες με την πρώτη ματιά κάποιες φοβερές ασκητικές μεθόδους.

    Αυτό που έβλεπες μετά απο προσεκτική παρατήρηση, ήταν κάτι πολύ δυσκολότερο: Την προσπάθεια του να νοιώσεις στον κάθε άνθρωπο την Εικόνα του Χριστού.

    Για τον απλό κόσμο (μέσα και έξω απο την εκκλησία) ισχύει το “homo homini lupus” (Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος). Ο Σαρτρ το εξέφρασε ακόμη τραγικότερα: “L´enfer c´est l´autre” (Ο άλλος είναι η κόλαση).

    Στην ασκητική του Γέροντα, αντίθετα, συνοψίζεται η χριστιανική πίστη, ότι όχι η παρουσία του άλλου, αλλά η ΑΠΟΥΣΙΑ του, η αδυναμία κοινωνίας, είναι η κόλαση. Και συγκέντρωνε την προσπάθεια του στο να Θεραπεύσει την αδυναμία μας να κοινωνήσουμε με το πρόσωπου του «αλλου» . Του οποιουδήποτε «άλλου».

    Δεν είναι τυχαίο πως ο γνωστός Γέροντας Παϊσιος όταν είχε πάει κάποιος απο την Αρκαδία να τον δει του είχει πει «Καλά, αφού εσείς έχετε κάτω τον Θεόκτιστο τι έρχεστε να δείτε εμένα;»

  21. χαίρετε!
    τον μακαριστό γέροντα Θεόκτιστο δεν τον γνώρισα.
    δυστυχώς ανεβαλα συνεχώς να ανταποκριθω στην προσκληση μιας φιλης από τα μέρη της Δημητσάνας να επισκεφθουμε το Μοναστηρι του Προδρόμου.
    Ετυχε ομως να γνωρίσω τον π.Γεννάδιο,ιερομοναχο της Μονής,στο Αγιονόρος.Μείναμε στην ιδια καλύβα ένα βραδυ και την επομένη επισκεφθήκαμε τον γεροντα Παίσιο.
    ο Θεοπρόβλητος λέει πως ο μοναχισμός περνά μεγάλη κρίση .
    Συμφωνώ μαζί του!
    φαινεται πως εχει τραβήξει κάποιες κουρτινες και έχει κοιτάξει πίσω από την επιφάνεια.
    τα φαινόμενα παρακμής και εκκοσμίκευσης τα είχε επισημάνει πολλές φορές ο π.Παίσιος.
    ο παρακμιακός μοναχισμός με τα δις των ευρωπαικών επιδοτήσεων,την καταστροφή του αγιορειτικου περιβάλλοντος για να γίνουν δρόμοι για τα πολυτελή 4Χ4 ,τις αιθουσες ιντερνετ,τις τηλεοράσεις και τα dvd σε κελλιά μοναχών,τους παπαροκάδες που πετούν τα ράσα ,τις ¨ιερές¨μπιζνες (βλ.Μονή Βατοπαιδίου,Μ.Σητείας κλπ),την διαπλοκή με το παραδικαστικό είναι κακέκτυπο της αυθεντικής μοναστικής πολιτείας.
    πρόσφατα η συνοδεία του π.Παισιου διαμαρτυρηθηκε εγγράφως προς τη Μ.Ιβήρων για το σχεδιαζόμενο υδατοηλεκτρικό φράγμα στην περιοχή της Σκήτης των Ιβήρων που θα καταστρέψει όλη την περιοχή.
    με όλα αυτά και πολλά ακόμα κατά νου,η αναχώρηση μορφων σαν τον γέροντα Θεόκτιστο γίνεται πολύ πιο αισθητή.
    Αιωνία η μνήμη του γέροντα κι ο καλός Θεός να μας λυπηθεί!

  22. Νιώθω υπεβολικά τυχερός που γνώρισα αυτόν τον πραγματικά Άγιο άνθρωπο. Την ευχή του να ‘χουμε.

  23. @ Koukouzelis
    ακριβώς έτσι.

    @ Askitiki_tou_Lousiou
    ναι ναι. Η ασκητική του Λούσιου ήταν ασκητική της (φανερής) αγάπης, της ζεστής και απλόχερης αγάπης στο χωροχρόνο του μοναστηριού.

    Να ευχηθούμε να συνεχιστεί.

    @Μαυρομμάτης Παύλος

    ναι ναι. Θυμάσαι που βοηθθούσαμε μαζί στην κουίνα πάνω στο …κενό;

  24. Ναι τον γνωρισα και ολους τους πατερες της μονης..παλιους και νεους…βοηθαει πολυ κοσμο αυτο το αγιο μοναστηρι!!!!….σωζει ζωες!!!!! και αξιζει να το επισκεφτειται οπωσδηποτε….μπορειτε να κοιμηθειται και την νυχτα εκει….πραγματι αγιος και εναρετος ο ηγουμενος αλλα δυστυχως δεν ειχε ουτε διορατικο ουτε προορατικο ουτε ιαματικο χαρισμα οπως ο γεροντας παισιος και πορφυριος και ιακωβος….

    ΑΥΤΑ ΕΝ ΟΛΙΓΟΙς….ΤΑ ΛΕΜΕ

  25. >πραγματι αγιος και εναρετος ο ηγουμενος αλλα δυστυχως
    >δεν ειχε ουτε διορατικο ουτε προορατικο ουτε ιαματικο
    >χαρισμα οπως ο γεροντας παισιος και πορφυριος και
    >ιακωβος….

    Οποιος ψάχνει για τέτοια, καλύτερα να πάει σε κανα μέντιουμ…δεν είναι αυτά η Ορθοδοξία…μεγαλύτερο Θαυμα απο την Ταπείνωση και την Αγάπη δεν υπάρχει. Συνήθως άνθρωποι που ψάχνουν για τέτοια, πέφτουν σε πλανεμένους.

  26. Είχα την ευλογία απ’ το Θεό να γνωρίσω το Γέροντα, το καλοκαίρι του 2002 που επισκέφθηκα το Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου.
    Ταπείνωση και αγάπη ήταν οι λέξεις που σου έρχονταν στο νου αμέσως μόλις τον αντίκριζες.
    Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα των χεριών του με το ημιδιάφανο δέρμα, που έκοβαν κομματάκια λεμονιού και τα έριχναν μέσα σε μεγάλα μπουκάλια αναψυκτικών γεμάτα ελιές.
    Όταν τον είδαμε με το φίλο μου που είχαμε πάει στο μοναστήρι -δεν ξέραμε ποιος ήταν- μόνο ο Ηγούμενος δεν σκεφτήκαμε ότι ήταν.
    Όμως σου άνοιγε την καρδιά η παρουσία του και μου λέει ο λογισμός ότι δεν ήταν απ’ την εξωτερική του εμφάνιση αυτό, αλλά εκ Θεού.
    Κάτι που μου έκανε εντύπωση ήταν οι εικόνες, τα κομποσχοίνια, οι σταυροί που υπήρχαν προς «πώληση» στο Αρχονταρίκι, που σε άλλα μοναστήρια που έχω επισκεφθεί, συμπεριλαμβανομένων μονών του Αγίου Όρους, είναι μάλλον ακριβά. Εκεί τα περισσότερα έγραφαν «ΕΥΛΟΓΙΑ», τα δε υπόλοιπα «Ό,ΤΙ ΕΧΕΤΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ» και ελάχιστα, ασημένια κ.λ.π., είχαν σταθερή τιμή, αλλά τόσο φθηνά που σίγουρα ήταν στο κόστος, άντε λίγο παραπάνω. Αν έχουν τα κότσια ας μιμηθούν κι άλλοι το μακαριστό Γέροντα.
    Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη, όμως δε νομίζω ότι θα το ήθελε ο Γέροντας, που ήταν η Ορθοδοξία στην πράξη, ένα Κατηχητικό Σχολείο από μόνος του. Κι όχι τόσο με τα λόγια του, τα οποία, ούτως ή άλλως, αν και λιτότατα, σου άνοιγαν ορίζοντες που δεν γνώριζες, αλλά πολύ περισσότερο με το φωτεινό παράδειγμά του.
    Γέροντα, ας εύχεσθε για μας. Το έχουμε μεγάλη ανάγκη. Ειδικά ο μιαρός γράφων…

  27. ΒΡΕ ΑΡΧΙΔΟΜΑΛΑΚΑ Η ΠΑΛΙΟΚΑΡΙΟΛΑ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΥΝΙ,
    ΓΙΑ ΠΕΣ ΜΑΣ Ο ΑΓΑΠΙΟΣ ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΚΟΠΑΝΗΣΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ?
    ΜΗΠΩς ΤΟ ΕΙΧΕ ΠΡΟΦΗΤΕΥΣΕΙ Ο ΘΕΟΚΤΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ?

    ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΕ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙ Ο ΣΕΒΑΣΜΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ?

    Ο ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΠΕΡΝΑ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΝΑ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ…

    ΤΟΣΟΙ ΚΑΛΟΓΕΡΟΙ ΦΥΓΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ ΤΩΡΑ..

    ΑΛΛΟΙ ΤΑ ΠΕΤΑΞΑΝ ΚΑΙ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΓΑΜΟΥΝ !!!

    ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΜΕΙΝΑΝΕ ?…. ΤΡΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ

    ΕΡΕΙΠΙΑ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΚΕΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΙΣΤΡΙΕς ΝΑ ΞΕΠΑΡΘΕΝΙΑΖΟΝΤΑΙ….

    ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΣ/Η ΑΣΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΕΙ Ο ΛΑΟΣ

    ΑΡΕ ΑΓΑΠΙΕ ΔΕΝ ΣΕ ΧΑΛΑΣΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕς ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ……
    ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ

  28. Αν-ερωτικό παρα-λήρ-ημα μου θυμίζει, αλλά μου φαίνεσαι αληθινός. Γι αυτό δημοσιεύεται.

    Πάντως συμφωνώ ότι ο μοναχισμός περνά από κρίση. Το ίδιο και ο γάμος. Πολύ δε περισσότερο ο άνθρωπος, οι λαοί…

    Έχουμε ανάγκη από νήψη τουλάχιστον.

    ΥΓ Όσοι γίνονται μοναχοί για να γίνουν ηγούμενοι ή το επι-θυμούν διακαώς στη διαδρομή τους, έχασαν (προς το παρόν;) τη νήψη.

    Ας την αναζητήσουμε εραστές και αν-έραστοι.

  29. αγαπητό μανιτάρι , τέτοια ΑΝΟΗΤΑ ΚΑΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΑ μηνύματα θα πρέπει να διαγράφονται…είναι ντροπή… αν θέλει να πει κάτι κάποιος μπορεί να το πει ευγενικά.

    Τόσοι φύγαν επειδή δεν άντεχαν την άσκηση, ο Αγαπιος έφυγε , γιατί δεν άντεξε που δεν έγινε ηγούμενος, προφανώς , ο γέροντας ανεχόταν τις παραξενιές του πολλά χρονια με αγάπη , αλλα δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει και ηγούμενος, δεν τον ψήφιζε κανένας…γιατι ήξεραν…ανθρώπινες αδυναμίες.

    Υ.Γ.
    παρακαλώ αν σβηστεί το υβριστικό μήνυμα, να σβήσετε και το δικό μου. Ευχαριστώ…

  30. >Πάντως συμφωνώ ότι ο μοναχισμός περνά από κρίση. Το ίδιο και ο γάμος. Πολύ δε περισσότερο ο άνθρωπος, οι λαοί…

    Περνάει κρίση γιατί είμαστε όλοι εγωϊστές ενω΄και ο γάμος και ο μοναχισμός απαιτούν σταύρωση. Είμαστε Ορθόδοξοι χωρίς Σταυρό, αρα ΚΕΝΟΙ (και όχι ΚΑΙΝΟΙ όπως θα έπρεπε..)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: