• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 603,850 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Απρίλιος 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μαρ.   Μάι. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Πίστη και απιστία: συμβιώνοντας στην Κυριακή της κλίμακας

Η πίστη ως εμπιστοσύνη στην εποχή της ηλεκτρονικής εποχής παίρνει αναγκαστικά νέα χαρακτηριστικά. Ας δεχτούμε ως υπόθεση εργασίας ότι χαρακτηριστικό της ζωής μας είναι η αύξηση της ελευθεριότητας και εξωτερικής ελευθερίας του ατόμου εις βάρος της ατομικής του ασφάλειας. Αυτό εκφράζεται νομίζω, κατ’ αρχάς, με την μείωση της εμπιστοσύνης του ατόμου στην οικογένειά του, στο σχολείο του, στη θρησκεία του, στο κόμμα του, στο κράτος του, στις παγκόσμιες δυνάμεις.

Τελευταία χάνεται και το τελευταίο αποκούμπι του, η εμπιστοσύνη στο ερωτικό του ταίρι. Η αύξηση της γέννησης παιδιών από ένα κατ’ αρχήν γονέα (κοντά στις 200.000 σήμερα), αποτελεί τον καλύτερο δείκτη αυτής της άποψης. Ο δεύτερος δείκτης φανερώνεται από την «ανάγκη» για «σύμφωνα συμβίωσης περιορισμένου χρόνου και ευθύνης».

Παράλληλα οι δομές αυτές κάνουν το αντίστροφο: Μειώνουν τους βαθμούς ελευθερίας των πολιτών με πρόσχημα την αύξηση της «ασφάλειας». Τα κινήματα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, παρ’ ότι ασθενικά από κάθε πλευρά ακόμα, αποτελούν την πραγματική αιτία για κάθε «πυραυλική ασπίδα».

Στο χώρο της υπαρκτικής πίστης συμβαίνουν πολλαπλά φαινόμενα και συχνά εκ πρώτης όψεως αντιφατικά.

Οι νέοι άνθρωποι αναζητούν πίστη με αυθεντικότητα, δηλαδή απόλυτο συνδυασμό της ελευθερίας και της ασφάλειας.

Άλλες φορές με μια συντηρητική έκφραση σε θρησκείες ατομικής δικαίωσης (όπως οι προτεσταντικές π.χ.), άλλοτε με φιλελεύθερη έκφραση σε θρησκευτικές υποκαταστάσεις συλλογικής δικαίωσης (όπως μερικές «πολιτικές» θρησκείες – σέκτες). Κοινό χαρακτηριστικό τους η φανατισμένη αντίληψη ότι κατέχεται η «αλήθεια», ότι η πίστη τους είναι απόλυτη και όχι μερική και αδύναμη. Στ’ αλήθεια όμως πρόκειται και για μερική πίστη και για ολιγοπιστία στο μυστήριο της ύπαρξης και της ζωής, που καλύπτεται με τη μάσκα της απολυτότητας και του φανατισμού.

Προσωπικά εκφράζω, για άλλη μία φορά την άποψη ότι στο χώρο της ορθόδοξης θεσμικής εκκλησίας κυκλοφορούν και οι δυο προηγούμενες στάσεις, αλλά και μια τρίτη. Θα την ονομάσω αυθεντική.

Για να κατανοήσουμε αυτή την αυθεντική πίστη, θα σας παρουσιάσω:

Α) Ένα απόσπασμα από την κλίμακα του Αγίου Ιωάννη τη Σιναΐτη (τον οποίο σήμερα Δ΄ Κυριακή των Νηστειών με εξαίρετο τρόπο παρουσιάζει και τιμά η Ορθόδοξη Εκκλησία):

«… Η παρούσα γεννεά επονηρεύθη κατά πολλά, και είναι πλήρης υπερηφανίας, και υποκρίσεως, και δείκνυσι μεν ότι κοπιάζει δήθεν και ταλαιπωρείται, καθώς εκοπίαζον οι παλαιοί πατέρες ημών, και ότι ποιεί ομοίας αρετάς, όμως δεν δύναται να λάβη τα χαρίσματα οπού είχον εκείνοι οι μακάριοι, και με όλον που η ανθρώπινος φύσις δεν εχρειάζετο άλλοτε τα θαυμάσια, καθώς τα χρειάζεται την σήμερον. Και τούτο το επάθομεν με πάσαν δικαιοσύνην κατά αλήθειαν, δια την μεγάλην ημών πονηρίαν, και υπερηφανίαν, και υπόκρισιν. Διατί ο Θεός αγαπά κάλλιον την ακακίαν και την ταπείνωσιν, και την προτιμά περισσότερον των ασκητικών κόπων, και των κακοπαθειών του σώματος. Και δια τούτο ενεργεί τα θεία αυτού θαυμάσια εκείνοις μόνον οπού είναι απλοί, απόνηροι, ταπεινόφρονες…».

ΠΗΓΗ: Λόγος ΚΣΤ΄, Περί διακρίσεως λογισμών, παθών και αρετών, ΚΛΙΜΑΞ Ιω. Σιναΐτου, εκδ. Αστήρ, Αθήναι 1964, λβ΄, σελ. 292.

Β) Την εκτενή τοποθέτηση του γνωστού μας ήδη πια Κωστή Μπαστιά από το πρώτο σχετικό ποστ που παρουσιάσαμε κατά την Κυριακή της κρίσης (μας). Θα σας μεταφέρουμε πάλι από το «Νέον Κυριακοδρόμιον» τη δική του όραση στο σημερινό Ευαγγέλιο της Δ΄ Κυριακής των Νηστειών (Κατά Μάρκο Ευαγγέλιο, κεφ. θ΄, 17-31):

«Βοήθησέ με στην απιστία μου! Μεγάλος τούτος ο λόγος κι αποκαλυπτικός. Πιστεύει ο πονεμένος αυτός πατέρας, την ώρα του αβάσταχτου πόνου του, βλέποντας την αρρώστια του παιδιού του, πως ο Ιησούς είν’ ο μόνος που μπορεί να το γιατρέψη. Αλλά κατά βάθος είναι ένας ολιγόπιστος, που ανήκει στην άπιστη και μοιχαλίδα γενιά των ανθρώπων, όπως αποκαλεί την ανθρωπότητα ο ίδιος ο Ιησούς.

Το μεγάλο κι αποκαλυπτικό στοιχείο στα λόγια αυτού του πατέρα, είναι πως η πίστη του είναι μερική κι όχι ολοκληρωμένη. Πιστεύει στον Ιησού, επειδή τον είχε μπροστά στα μάτια του, επειδή έχει ακούσει για τις θαυματουργικές του γιατρειές, επειδή διαιστάνεται τη δύναμή του. Αλλ’ αν ο Ιησούς δεν ήταν μπροστά στα μάτια του, αν η φήμη του δεν είχεν επηρεάσει το πνεύμα του, αν η διαίσθησή του δεν τούχε αποκαλύψει τη μεγάλη δύναμη του Ιησού, ο πόνος του δεν ήταν αρκετός να τον υψώση στις δυσπρόσιτες κορφές της πίστης, της καθολικής κι απόλυτης πίστης, που μεταλλάζει ολότελα τον άνθρωπο.

Ζούσε κι ο πατέρας αυτός στο δραματικό κλίμα της λιγοπιστίας, της μικρής, της σχετικής, της λυμφατικής πίστης. Το μόνο αγαθό είναι πως μπροστά στη θαυμαστή μορφή του Ιησού συνειδητοποίησε, σε τέσσερα λόγια, το αιώνιο δράμα της ανθρώπινης λιγοπιστίας, και ζητά από τον Ιησού να τον βοηθήση, αν και βρίσκεται μέσα στο κλίμα της απιστίας, για να την νικήση. Έτσι η απιστία γίνεται ομολογημένο αμάρτημα κι η ομολογία αυτή είναι η ένδειξη μιας πιθανής λύτρωσης απ’ το κλίμα της απιστίας.

Αν ο άνθρωπος αυτός, απαντώντας στη φράση του Ιησού πως «όλα είναι δυνατά σε κείνον που πιστεύει», περιοριζόταν να πη τη λέξη πιστεύω, τ’ αποτέλεσμα δε θάταν το ίδιο. Το κατηγορηματικό αυτό πιστεύω θάταν ένα τεκμήριο κυνισμού και ψευδολογίας. Θάταν μια προσπάθεια να συγκινήσει με ψέμματα Κείνον που δεν ήταν παρά μονάχα η αλήθεια.

Το πιστεύω λοιπόν αυτό που πρόφεραν τα χείλη του, ήταν το σχετικό και λυμφατικό πιστεύω της άπιστης και μοιχαλίδας γενιάς και δεν αναφερόταν παρά μόνο στον ορατό κόσμο, στον Ιησού, που έβλεπε με τα μάτια του και πίστευε στη φημισμένη και θαυματουργική του δύναμη. Είναι το πιστεύω της λογικής, το πιστεύω της ιστορίας, το πιστεύω της επιστήμης.

Το πιστεύω όμως αυτό δεν έχει καμμιά σχέση με την απόλυτη και καθολική πίστη, που είναι στάση υπερλογική του ανθρώπου κι έξαρση χωρίς όρια και χωρίς φραγμούς. Γι’ αυτό ο άπιστος αυτός προφέροντας το πιστεύω, το συμπληρώνει με μια ικεσία. Να τον σπλαχνιστή ο Ιησούς στην απιστία του και να τον βοηθήση. Να τον αντικρύση σαν άπιστο, που ικετεύει το έλεος, όχι για κανέναν άλλο λόγο, όχι επειδή έχει κάποιο δικαίωμα σ’ αυτό το έλεος, αλλά επειδή ομολογεί μπροστά σ’ όλους την απιστία του, επειδή η ενοχή του είναι ομολογημένη ανεπιφύλαχτα.

Η αρχή της αληθινής, της πραγματικής μετάνοιας, η αρχή της μεταλλαγής του παληού αμαρτωλού ανθρώπου σε νέον, είναι η ολοκληρωτική, η ανεπιφύλαχτη, η άφοβη εξομολόγηση. Κείνος που δεν μπορεί να προχωρήση σ’ ολοκληρωτική ομολογία, δεν μετάνοιωσε. Συνεχίζει το ψέμμα και πολιτεύεται, αδιάφορο αν δεν τον πιστεύουνε κι αν ελίσσεται αδέξια. Βυθίζεται πάλι στον ίδιο βρωμερό βούρκο της ψευτιάς, για να πληρώση μια μέρα μες τραγικό τίμημα τη συνέχιση της απιστίας του. Γιατί η απιστία δεν έχει μια μορφή, αλλά πολλές. Κι όταν θεμελιώνεται στο ψέμμα είναι οργανικά καταδικασμένη να γκρεμιστή, δραματικώτατα.

Ο άπιστος αυτός, που ομολογεί την απιστία του, έδωσε δείγματα συνείδησης που ξύπνησε. Και μόνο μια άγρυπνη συνείδηση μπορεί να οδηγήση τον άνθρωπο στη σωτηρία και στη θαυμαστή κείνη καθαρότητα, που στην περιοχή της δεν μπορεί να εισχωρήση ο ένοχος φόβος.

«Βοήθει μοι τη απιστία», είναι μια κραυγή εξιλαστήρια, που εκφράζει το δράμα όλων των ανθρώπων, όλων των καιρών, το δράμα της αμαρτωλής ιστορίας του κόσμου».

ΠΗΓΗ: «Το Νέον Κυριακοδρόμιον», σελ. 7-77, Κωστή Μπαστιά, β΄ έκδ., εκδ. Αστήρ, Αθήναι 1977.

ΠΗΓΗ εικόνων: Οι εικόνες χρησιμοποιούνται με άδεια από την ιστοσελίδα

www.eikonografos.com.

Η μεταφορά στο μονοτονικό και οι υποσημειώσεις και των δύο κειμένων έγιναν από «Το Μανιτάρι του Βουνού», ενώ η γλώσσα, η σύνταξη και η ορθογραφία παρέμειναν ως έχουν.

Advertisements

10 Σχόλια

  1. Η κραυγή του βασανισμένου πατέρα νομίζω πως ταιριάζει απόλυτα στον άνθρωπο της εποχής μας που παλεύει ανάμεσα στην εσωτερική του παρόρμηση να πιστέψει και στα εξωτερικά μηνύματα που τον σπρώχνουν στο αντίθετο. Η ομολογία της σύγκρουσης αυτής όμως αποβαίνει λυτρωτική. Όποιος το τολμάει ας το δοκιμάσει!

  2. @ Αναστασία

    Ακριβώς!!!

  3. Η κάθε εποχή έχει τις δυσκολίες της και τα χαρακτηριστικά της.
    Ο έρωτας και η ουσιαστική σχέση ήταν πάντα άθλημα.
    Αν μπορέσω θα βρω κείμενα του Γρηγορίου Νύσσης πάνω σε αυτό που λέω..
    Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της εποχής μας είναι το γκρέμισμα των αυθεντιών και των βεβαιοτήτων.
    Η πατρότητα, η μητρότητα, η συντροφικότητα και η αδελφότητα παίζονται κάθε μέρα…
    Από μια άποψη είναι καλό αυτό για όσους πιστεύουν ότι τα σχήματα του κόσμου τούτου είναι σε διαδρομή…

  4. μακάρι να είχαμε την ειλικρίνεια και την ταπείνωση αυτού του πατέρα… ίσως οι καρδιές μας να ήταν πολύ πιο καθαρές! καλή πορεία προς το Πάσχα!

  5. @ τσουκνίδα

    εσχατολογικής διάστασης απάντηση σε καυτά προβλήματα του παρόντος μετασχηματιζόμενου και ρευστού κόσμου…

    @ σα

    Η ειλικρίνεια και ταπείνωση (δηλαδή το να ‘ρχόμστε στα ..κιλά μας) είναι η μόνη οδός που οδηγεί στο όντως Πάσχα και το οποίο εύχομαι να μας .. συναντησει..

  6. Μανιταρι ορθως γραφεις μεν, κακώς ποιουμεν δε μη βοηθωντας ούτε ημας ούτε τους αλλους.

    Ζουμε σε μια εποχη απίστευτης αυτοδικαιωσης. Οι εκ του κοσμου τουτου ολοενα και περισσοτερο χανουν την ευκαιρια για σωτηρία. Και αυτό γιατι η αποενοχοποιηση των παντων στην κοινωνια, το κρατος και τις συνειδησεις, τους στερει αυτοματως την δυνατοτητα και την προοπτικη για μετανοια. Μετανοεις για κατι το οποιο είτε δεν γνωριζες οτι ειναι λαθος είτε για κατι το οποιο γνωριζες μεν αλλα έκανες οτι δεν το γνωριζεις. Όταν ομως κατι γινεται πλεον κοινωνικα και συνειδησιακα αποδεκτο το ατομο οδηγειται σε αυτοδικαιωση και σε αναμαρτησια.

    Σημερα οδηγουμαστε σε εποχες όχι απλα προ Χριστου αλλα προ Μωσαϊκου νόμου. Τι ελπιδα για μετανοια εχουν οι ανθρωποι εκτος Χριστου;

    Μονδικη ελπιδα θα ηταν καποιοι να εξακολουθουν να ξυνουν τις συνειδησεις, οτι καποια πραγματα που θεωρουνται σωστα ειναι λαθος, αλλά με ταπεινωση και αυτοεξευτελισμο και οχι παντως εκ του ασφαλους.

    Ισχυει αυτο που γραφεις «Η παρούσα γεννεά επονηρεύθη κατά πολλά, και είναι πλήρης υπερηφανίας, και υποκρίσεως, και δείκνυσι μεν ότι κοπιάζει δήθεν και ταλαιπωρείται» θα προσθεσω και το βολευεται σαν ρημα.
    Ισχυει επίσης και το ατσαλακωτο προφιλ του αναμαρτητου και η άλλου τύπου αυτοδικαιωση, αυτη του καλου χριστιανου που πιστευει.

    Αυτοδικαιωνονται οι χριστιανοι ως μη επιρρεπεις στην αμαρτια αυτοδικαιωνονται και οι μη χριστιανοι ως αμαρτιαν ουκ έχοντες, διοτι αμαρτια δεν υπαρχει. Τελικα το βοηθει μοι εν τη απιστια μου ποιος θα το πει;

  7. @ Theoprovlitos

    Σωστά τα λές. Λοιπόν, άλλο ήθος – ηθική και άλλο ηθικσιμός.

    Η έλειψη Ηθικής, είτε ως ηθικισμός (χωρίς προσωπικό και κοινωνικό ήθος και αυτοκτιρική), είτε ως αν-ηθικότητα (α-νομία κλπ) με ελευθεριακότητα που δεν επιτρέπει να λειτουργήσει (-ουμε) ο άνθρωπος ως σχέση, οδηγούν στην έλλειψη και πάλι της αυτοκριτικήςώ
    Το αποτέλεσμα το ίδιο.
    Εδω λοιπόν ιδού χώρος λαμπρός για την ορθόδοξη χριστιανική ανθρωπολογία (ως θεο-λογία), μακρυα από τις παραχαραξεις.

    Μη ξεχνάμε όμως ότι: Ο ποιήσας και διδάξας…

  8. κάτσε καλά θεοπρόβλητε ποιός είσαι εσύ που θα πεις ποιός «χάνει την ευκαιρία για σωτηρία»!!!!

  9. @Tsouknida

    Οποιος αυτοδικαιωνεται σαν τον Φαρισαιο, θεωρων οτι δεν αμαρτανει και οτι αμαρτιαν ουκ εχει, μπορει να σωθει παραμενων συνειδητα σε κατασταση «αναμαρτησίας»;

    Προς τι τοτε η μετανοια, η εξομολογηση, και τα σχετικα αφου μπορει να σωθει και ο συνειδητα πορωμενος. Χανεται και το αυτεξουσιο.
    Τωρα αν το εννοεις με την εννοια οτι και ο πιο πορωμενος θεωρητικα μπορει να σωθει ΑΦΟΥ ταπεινωθει πρωτα αυτο εξυπακουεται.
    Με συνειδηση George Bush ομως μπορει κανεις να σωθεί;

    Εδω περναει η ανθρωποτητα σε μαζικη μεταλλαξη των συνειδησεων με παρενεργειες χειροτερες του Τσερνομπιλ. Ο καθενας οριζει αφ εαυτου το τι ειναι ηθικο κατα τα συμφεροντα του και μεταβαλλεται σε ανθρωποβομβα σε βαρος αμαχων προκειμενου να τα διεκδικησει. Και εμεις συζηταμε τωρα αν ο Binladen είναι ηθικοτερος του Bush; Αυτες οι δυο ειναι οι επιλογες μας;

  10. χμ, καλά θεοπρόβλητε τίποτα παραπάνω, αλλά γιατί είναι διαφορετικός ο Μπους από τον Μπιν Λάντεν το ίδιο και το αυτό σε άλλον πολιτισμό είναι.,..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: