• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 601,983 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Απρίλιος 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Μαρ.   Μάι. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Συμφωνίες συμβίωσης, προίκες και μαρτυρία ελπίδας.

Έφτασε στα «χέρια μου» ένα πολύ καλό άρθρο με αφορμή τις «παραφωνίες» των τελευταίων ημερών με αφορμή τα σχεδιαζόμενα σύμφωνα συμβίωσης, το οποίο παραθέτω μετα από μια δική μου εισαγωγή.

Στη ρευστή λοιπόν σημερινή κοινωνική ζωή η μονιμότητα των σχέσεων είναι μια δύσκολη υπόθεση. Θέλει αποδοχή του άλλου, αποδοχή της έλλειψης τελειότητας, αποδοχή της διαφορετικής ανατροφής, αποδοχή των δικών μας οξειών γωνιών.

Από τη μια αναπολούμε τα παλιά συλλογικά υποκείμενα που καταρρέουν, γιατί δεν δινόταν ιδιαίτερη προσοχή και σεβασμός στην προσωπική διάσταση, αλλά κυρίως γιατί είχαμε αφεθεί στη κρατική βία. Και αυτή είναι η μεγάλη μας κοινωνική αμαρτία, για την οποία οφείλουμε να κλάψουμε πικρά κυρίως οι πιστοί της Ορθόδοξης εκκλησίας.

panagia-1.gif

Από την άλλη βιώνουμε ένα καλπάζοντα ατομισμό σε πολλά επίπεδα. Εκφράζεται στα κόμματα, στα συνδικάτα, στους συλλόγους, στις εκκλησίες. Δεν θα εκφραζόταν και στις διαπροσωπικές σχέσεις; Δεν θα εκφραζόταν στο γάμο; Ήταν βέβαιο. Δείτε όμως και μια χιουμοριστική πλευρά αυτών των συμβιώσεων από πολύ παλιά έργα του ελληνικού κινηματογράφου. Στη συνέχεια ακολουθεί και το άρθρο…

Μια τρελή τρελή οικογένεια – Oui oui


Θεωρώ λοιπόν ότι η αντίστροφη πορεία δεν μπορεί να γίνει ούτε με αναπόληση των παλιών μορφών, ούτε με βίαιους νομικούς δρόμους, ούτε μόνο με την απλή διαχείριση της κατάστασης.

Χρειάζεται βεβαίως σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο ταυτόχρονα η αποδοχή της ετερότητας, της κατανόησης, της αλληλοπεριχώρησης, του δικαιώματος των άλλων. Παράλληλα όμως χρειάζονται συζητήσεις, αντιθέσεις, και προβολή πιο γνήσιων προτύπων που να ξεπερνιώνται τα απλά δικαιώματα και κυρίως δια του υποδείγματος να «κρίνονται» στάσεις και προοπτικές, ώστε και η ανθρώπινη συμβίωση να μη καταντήσει σε μια κοινωνία ατομικών αποφάσεων, με ανεξέλεγκτες συνέπειες στην έννοια, περιεχόμενο και δομή του συλλογικού.

Κυρίως χρειάζεται να προλάβουμε κάποιες αρνητικές πλευρές από τον τύπο ανθρώπου που θα προωθείται μέσα από την επίσημη πολιτεία και την εκάστοτε κυβέρνηση, με μοχλό, κυρίως, το περιεχόμενο της τηλεόρασης. Θεωρώ δηλαδή ότι η επίσημη πολιτεία δεν μπορεί να είναι ουδέτερη. Οφείλει να διακινδυνεύει να προτείνει πρότυπο που θεωρεί ορθό (χωρίς ρατσισμούς) και να πληρώνει το όποιο πολιτικό κόστος των επιλογών της.

Η ανοικτή συζήτηση στο χώρο και της ελλαδικής Εκκλησίας (και δεν εννοώ μόνο τους Επισκόπους) είναι θετική, γιατί τα προβλήματα συμβίωσης δεν αφορούν τις νέες μορφές (συμβιώσεις περιορισμένου χρόνου και ευθύνης), αλλά και τον πολιτικό γάμο, αλλά και τον θρησκευτικό-κοσμικό γάμο. Για όσους από μας αισθανόμαστε μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας η βίωση του όντως εκκλησιαστικού γάμου (χαρμόσυνο μαρτύριο συλλογικής συνύπαρξης) είναι πάντα εμπρός μας.

Το άρθρο που σας εκθέτω σήμερα, εκτιμώ ότι συνεισφέρει πολλαπλά προς αυτή την κατεύθυνση.

ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Ένα από τα ωραιότερα προσωνύμια της Παναγίας είναι αυτό της «Παρηγορήτισσας». Η θεομητορική αυτή προσωνυμία φανερώνει όχι μόνο τον ρόλο της Θεοτόκου, αλλά και την κλήση της εκκλησίας μέσα στον κόσμο. Η εκκλησία υπάρχει για να δίνει διαρκώς την μαρτυρία της ελπίδας μέσα σε έναν κόσμο που απελπίζεται.

panagia6.jpg

Ο παρηγορητικός της ρόλος δεν έγκειται στην δημιουργία ψυχολογικών βεβαιοτήτων, αλλά στην ανασυγκρότηση του κατακερματισμένου ανθρωπίνου προσώπου, στην αποδοχή του Άλλου, στην κατάφαση στην ετερότητα. Όλα αυτά δεν αποσκοπούν στην δημιουργία οπαδών και ανδρεικέλων, αλλά στον εξαγιασμό του «σύμπαντος κόσμου», που δεν επιτυγχάνεται χωρίς να προσλάβουμε τα τραύματα και τις πληγές των ανθρώπων, αφού ότι μένει απρόσλπητο καθίσταται αθεράπευτο. Για να ζούμε εκκλησιαστικά πρέπει να γινόμαστε διαρκώς «κατάστικτοι τοις μώλωψι», ώστε να είμαστε «πανσεθνουργοί», κατά το πρότυπο του Παθόντος αλλά και Αναστάντος.

Η αμαρτία ημών των εκκλησιαστικών είναι ότι θέλουμε να είμαστε πανσθενουργοί χωρίς μώλωπες. Αντλούμε δυνάμεις από τα έθιμα, την παράδοση, την κοσμική εξουσία, την κοινωνική καταξίωση, τους νόμους του κράτους. Όταν αυτοί οι τελευταίοι αλλάζουν, χάνουμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Βλέπουμε παντού κινδύνους. Αμυνόμαστε, επιτιθέμενοι με σκληρές φράσεις. Φανερώνουμε έτσι με αυτούς τους απρόσωπους χαρακτηρισμούς μια τραγική αλήθεια: ότι δεν αγαπούμε τους ανθρώπους. Αν τους αγαπούσαμε δεν θα τους βάζαμε ετικέτες. Ξεχνούμε ότι αμαρτία απρόσωπη δεν υπάρχει. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι υποφέρουν από πάθη, αδιέξοδα, δυσκολίες τραγικές, ασθένειες σωματικές και ψυχικές, μοναξιά, απελπισία. Δεν τους βοηθάμε με αφορισμούς και καταδίκες, αλλά μάλλον φανερώνουμε την σκληροκαρδία μας: δεν θα χαρακτηρίζαμε ποτέ πόρνο ή πόρνη τον γιό μας, την κόρη μας, τον αδελφή, την αδελφή, τα εγγόνια μας. Άρα με τέτοιους χαρακτηρισμούς ομολογούμε ότι οι άνθρωποι, για τους οποίους υποτίθεται πως ενδιαφερόμαστε, μας είναι ξένοι. Δεν τους νοιώθουμε δικούς μας ούτε ενδιαφερόμαστε ειλικρινώς γι’ αυτούς. Αυτή είναι μια ακόμη αμαρτία μας.

Μια τρίτη αμαρτία μας είναι η αμετανοησία. Αν πονούσαμε για τον κόσμο θα μετανοούσαμε πρώτα για τα δικά μας πάθη, τις δικές μας αμαρτίες, τα αδιέξοδα και την τραγικότητά μας. Ο πραγματικός μας εκσυγχρονισμός θα ήταν να βιώσουμε την τραγικότητα του σύγχρονου ανθρώπου. Για κάτι τέτοιο όμως χρειάζεται η επίγνωση της αμαρτωλότητάς μας. Εξάλλου μόνον εμείς, ως μέλη της εκκλησίας, μπορούμε να αισθανόμαστε αμαρτωλοί, αφού η έννοια της αμαρτίας είναι μια κατ’ εξοχήν εκκλησιαστική έννοια. Έτσι όροι όπως πορνεία, μοιχεία, ασωτία, πλεονεξία, φιλαρχία, αρχομανία, φιλαυτία, εγωϊσμός έχουν κάποιο νόημα και περιεχόμενο μόνο για όσους θέλουν να ζουν εκκλησιαστικά. Όσοι, πάλι, δεν θεωρούν εαυτούς μέλη της εκκλησίας, δεν ασπάζονται και την ορολογία που αυτή χρησιμοποιεί. Επομένως για αυτούς η έννοια της αμαρτίας δεν είναι απλώς άγνωστη, αλλά και τελείως αδιάφορη.

Κατά τον αυτό λόγο και η έννοια του Γάμου ως μυστηρίου της εκκλησίας υπάρχει μόνο για εκείνους που επιθυμούν να ζήσουν εκκλησιαστικά, δηλαδή θυσιαστικά. Για τους υπόλοιπους ο γάμος παραμένει ένα κοινωνικό γεγονός που ιερουργείται θρησκευτικά, χωρίς όμως να παίρνει κάποιο νόημα (με ιερατικό τελετουργικό, ρύζια, κουφέτα κλπ), μπορεί να είναι πολιτικός (δηλαδή να έχει μικρότερο οικονομικό κόστος από τον θρησκευτικό) ή να υφίσταται ως ένα απλό σύμφωνο συμβίωσης (δηλαδή αμοιβαίας χρήσης) που διαρκεί για απροσδιόριστο διάστημα και μπορεί μονομερώς να λυθεί…

Ανάμεσα στα συμβόλαια, τα συμφωνητικά, τα επίσημα ανακοινωθέντα και τον δημοσιογραφικό θόρυβο χάνεται η αλήθεια της σχέσης, αυτή που ύμνησε από την Παλαιά Διαθήκη ακόμη η Σοφία του Θεού στο Άσμα Ασμάτων, το οποίο μελοποίησε έξοχα στον Μεγάλο Ερωτικό ο Ξανθιώτης Μάνος Χατζηδάκις: «Θές με ως σφραγίδα επι την καρδίαν σου, ως σφραγίδα επι τον βραχίονά σου, ότι κραταιά ως θάνατος αγάπη, δεινός ως άδης ζήλος». Σ’ αυτή τη μοναδικότητα της σχέσης των προσώπων που ξεπερνά τον θάνατο και μένει εις τον αιώνα καλεί τον άνθρωπο η εκκλησία, με την ποίηση, την ομορφιά των εικόνων και την αγάπη του Εσταυρωμένου Θεού, που σηκώνει πάντα στους ώμους Του τα «πάθια και τους καημούς του κόσμου».

Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Γκουτζίνης,

Ιεροκήρυκας Ι. Μ. Ξάνθης και Περιθεωρίου.

Advertisements

22 Σχόλια

  1. «Εξάλλου μόνον εμείς, ως μέλη της εκκλησίας, μπορούμε να αισθανόμαστε αμαρτωλοί, αφού η έννοια της αμαρτίας είναι μια κατ’ εξοχήν εκκλησιαστική έννοια. Έτσι όροι όπως πορνεία, μοιχεία, ασωτία, πλεονεξία, φιλαρχία, αρχομανία, φιλαυτία, εγωϊσμός έχουν κάποιο νόημα και περιεχόμενο μόνο για όσους θέλουν να ζουν εκκλησιαστικά. Όσοι, πάλι, δεν θεωρούν εαυτούς μέλη της εκκλησίας, δεν ασπάζονται και την ορολογία που αυτή χρησιμοποιεί. Επομένως για αυτούς η έννοια της αμαρτίας δεν είναι απλώς άγνωστη, αλλά και τελείως αδιάφορη..»

    εγώ διαφωνώ με αυτή τη θέση, παρά τα θετικά του άρθρου.
    Δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει ένας πλήρης και κάθετος διαχωρισμός του εκκλησιαστικού και του κοσμικού.
    Όποτε κι αν επιχειρήθηκε, για λόγους «ποιμαντικούς», ακολουθήθηκε από μια εποχή μεγαλύτερης ανοιχτότητας.
    Αν όχι όλοι αυτοί οι όροι, οι περισσότεροι έχουν νόημα για τους περισσότερους ανθρώπους.
    (μην λησμονείτε τον «σπερματικό λόγο»..)
    Τα νοήματα αν και δεν είναι αναγκαίο να ταυτίζονται πάντα τέμνονται.
    Εν πάση περιπτώσει, είναι σημαντικό να έχει κανείς την αίσθηση του τι θεωρείται πορνεία εκεί έξω και να προβληματίζεται…

  2. @ tsouknida

    Συμφωνώ με την παρατήρησή σου. Εξάλλου ο σπερματικός λόγος είναι απρόβλεπτα παρών. Όπως και το ανάποδο: Μπορεί κα΄ποιος να είναι «μέλος» της εκκλησίας και να μη έχει αίσθηση ΠΟΥ «βρίσκεται».
    Όμως:

    α) Υπάρχει μια διάκριση ποιότητας σε επίπεδο βάθους της ανθρωπολογίας.

    β) Ο σπερματικός λόγος δικαιώνει τη δημνόσια εκφορά λόγου της εκκλησίας ΚΑΙ προς τα μη μέλη. Πολύ δε περισότερο όταν η πλειοψηφία έχει τουλάχιστον «νηπιοβαπτισμό…

    γ) Ο συγραφέας όμως έχει δείξει μια αίσθηση κατανόησης του ζητήματος, που αποτελεί μια γόνιμη παρακαταθήκη για το παραπέρα…

  3. H αλήθεια της σχέσης, εφόσον υπάρχει, δεν χάνεται. ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ. Το ζήτημα είναι ότι αυτή η αλήθεια δεν μπορεί πλέον να περιοριστεί και ούτε να θεωρηθεί ότι η εκκλησία είναι ο μόνος χώρος που μπορεί να ανθίσει…

  4. @ ardalion

    Οση αλήθεια έχει η σχέση δεν χάνεται πράγματι. Το ζήτημα είναι πως θα πολλαπλασιαστεί και θα καρπίσει. Πως θα αποκτήσει δηλαδή ευ-χαριστιακό περιεχόμενο. Και το ευ-χαριστιακό περιεχόμενο – πέραν της Χριστολογικής διάστασης – έχει και κοινωνικό.

    Πάντως για να πούμε όλη την αλήθεια, και ο τρόπος εκκίνησης μιας σχέσης παίζει ρόλο. Άλλο να γνωρίζεις ότι μια σχεση έχει χαλαρό κοινωνικό χαρακτήρα (δεν συμμετέχει δηλαδη ο κοινωνικός περίγυρος στην πλάτυνσή της – αφήνω ως υπόθεση εργασίας τον πολιτικό) τότε η σχέση αυτή μετατρέπεται εύκολα σε δυαδική και όχι σε τριαδική.

    Είναι επομένως πολύ ευκολότερο να διαλυθεί. Και αυτό είναι το πρώτο πρόβλημα των συμφώνων συμβίωσης… Εκτός και αν αυτό δεν ενδιαφέρει ως «τύπος ανθρώπου» ένα μέρος της «κοινωνίας».

    Εμένα όμως με ενδιαφέρει και πολύ μάλιστα. Την Εκκλησία φυσικά την ενδιαφέρει ως εκ της φύσεώς της.

  5. Ο κοινωνικός χαρακτήρας μιας σχέσης οικοδομείται από τους συντρόφους. Δεν είναι δεδομένη… Ή μάλλον, όσο είναι δεδομένη, εμπίπτει στην περίπτωση της κοινωνικής σύμβασης (εν πολλοίς εννοώ), στην επιθυμία της διάσωσης της κοινότητας. Σήμερα, που καταρρέουν οι αυθεντίες ως πλεόν αυθεντική θεωρώ ότι είναι η προσωπική επιλογή.

    Επομένως και η τριαδικότητα προκύπτει εφόσον και οι δύο αναφέρονται σε κάτι έξω από αυτούς (Θεός). Αλλά τα πραγματα είναι αρκετά πολύπλοκα, στην πράξη. Θεωρητικά ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι του κατέβει…

    Και εννοώ αυτούς που υποτίθεται εκπροσωπούν εκκλησία και τον θεό επί γής… που μπορεί να είναι τελείως άγευστοι από σχέση, έρωτα ή συντροφικότητα αλλά αυτοί οι κατεξοχήν ανέραστοι να κατακευρανώνουν τους ανθρώπους που θέλουν να ζουν, όπως θέλουν να ζουν, χωρίς να εξασκούν βία.

  6. @ ardalion

    Ναι, «…Σήμερα, που καταρρέουν οι αυθεντίες ως πλέον αυθεντική, θεωρώ ότι είναι η προσωπική επιλογή..».

    Παρόλα αυτά μη γινόμαστε νιχιλιστές (μηδενιστές). Ο κοινωνικός περίγυρος, παρότι καταρρέει, υπάρχει σε ενα βαθμό και τουλάχιστον στους … φίλους, κλπ.

    Τώρα όσον αφορά τους θεσμικούς «εκπροσώπους» της Εκκλησίας, αν δεν έχουν πριν απ’ όλα «πνευματική αίσθηση», ο Θεός και η ψυχή τους…
    Αλλά μη ξεχνάμε ότι πάντα υπάρχουν οι ταπεινοί που έχουν τέτοια αίσθηση και βίωμα…
    Είτε κληρικοί, είτε μοναχοί, είτε λαϊκοί…

    Ας τους εμπιστευτούμε.

  7. Μα αγαπητέ, όταν λέω ότι η κοινωνική σχέση οικοδομείται από τους συντρόφους, εννοώ ότι επιλέγουν ποιοι θα είναι κοντά τους και σε ποιους θα είναι κοντά. Και αυτό είναι γνησιότητα. Δεν είναι μηδενισμός.

    Ο φόβος, ο καταναγκασμός είναι αυτό που καταρρέει.

    Ναι, πιστεύω ότι υπάρχουν οι ταπεινοί, και εκείνοι που έχουν αίσθηση της πραγματικότητας. Συνήθως όμως… δεν φαίνονται ούτε διαφημίζονται…

  8. @ ardalion

    χμ τώρα κάπου συννενοηθηκαμε.

  9. Άλλοι το βιώνουν σαν συμβίωση.
    Άλλοι σαν γάμο.
    Αν τα πρόσωπα «κοινωνούν» μ΄αυτή την εσωτερική κοινωνία που δεν περιγράφεται, και βιώνουν το ερώμενο πρόσωπο ενυπάρχον στην καρδιά τους, τότε τους δωρήθηκε το μυστήριο του γάμου… μεγάλη δωραιά !!!
    Μικρογραφία του βιώματος των Αγίων.
    Όσοι το βιώνουν, το βιώνουν στήν καρδία τους… είτε έχουν σχέση με την Εκκλησία είτε όχι.
    Αλλά και η αμαρτωλότητα στην καρδία βιώνεται, όχι σαν προϊόν σύγκρισης, (νοητική διεργασία), αλλά σαν αίσθηση της απωλεσθείσας καθαρότητος που δώθηκε με την «πνοή ζωής».
    Μόνο ο νους αναγνωρίζει την αμαρτία, συγκρίνοντας με τον νόμο.
    Ας αφήσουμε τον καθένα να κοιτάξει την καρδία του… κάτι θ΄ανακαλύψει…
    Η πολιτεία νομοθετεί και απαιτεί τήρηση του νόμου.
    Η Εκκλησία καταθέτει την εμπειρία των Αγίων, που βίωσαν την κοινωνία με το Πρόσωπο…
    …αρκετά…ας αναχωρήσω…

  10. @ Αναχωριτής

    Σωστά, πολύ σωστά . Όλα στη καρδιά γίνονται.

    Απλά στην Εκκλησία σπάει η δυαδικότητα των δυο προσώπων και γινεται τρί-πολη. Μπαίνει -όσο του επιτρέπει η ευχαροστιακή κοινότητα και το ζευγάρι – ως τρίτος πόλος, της αύξησης της αγάπης, της άσκησης της αγάπης εντός και εκτός, της βίωσης της ατέλειας, της ελπίδας των εσχάτων…

    … λίγα, αλλα δεν αναχωρώ.. Κάπου εδώ γύρω θα είμαι.

  11. εγώ να το δηλώσω κάπου μια και θα σκάσω αν δεν το πω κάπου:
    Έχω θυμώσει αφάνταστα με τις δηλώσεις περί σωλήνων και πρωκτών του Πειραιώς…
    Αν μη τι άλλο δεν δείχνουν έναν άνθρωπο που πριν να γίνει επίσκοπος ήταν μοναχός και είχε ασκηθεί…
    Οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι, αν μη τι άλλο είναι κατατρεγμένοι άνθρωποι και χρειάζεται προσοχή πως θα τοποθετηθείς.
    Η εκκλησία ηθικός αστυφύλακας πέθανε και πολύ χαίρομαι για αυτό!

  12. @ καπιταλιστικό κουμμούνι

    αδυνατώ να πιστέψω ότι η ανθρωπο-λογία του Πειραιώς είναι «μηχανο-λογικής» διάστασης….

    Κάτι ξέρει ο Ων που μας «ξεγυμνώνει»…

  13. @Καπιταλιστικό κουμμουνι.

    Που ακριβως ειναι κατατρεγεμενοι οι περισσοτεροι ομοφυλοφιλοι; Στην τηλεόραση, τις τέχνες, την μόδα, την υψηλή κοινωνία, τους Πανεπιστημιακούς, τους πολιτικούς ή την Εκκλησια της Ελλάδος;

    Όπως είχε πει καταρρακωμένος γνωστός μου αρχιμανδριτης που δεν εξελεγη μητροπολίτης γιατι του εφαγε τη θεση διάσημη πλεον και καταδικαμενη αδελφή:

    «Δυστυχώς» Θεοπρόβλητε, είμαι άνδρας. Άν δεν ήμουν θα ειχα εκλεγεί.

    Εδώ πλεον λειτουργουν εν είδει μαφίας και προβάλουν τον gayσμό σαν lifestyle. Μεχρι και ο βουλευτης Ψαριανός του ΣΥΡΙΖΑ το είπε, που καθε αλλο από θρησκευόμενος και από πουριτανός είναι.

    Η εκκλησία πέθανε ή η ηθική γενικότερα σε ΚΑΘΕ της έκφανση ΜΙΑ εκ των οποίων μονο είναι το σεξ.

  14. Επίσης σχετικα με τα προαναφερθεντα, νομίζω παιδια ότι την έχετε πατήσει θεωρώντας ως δεδομενο ότι το συμφωνο αφορα σε δύο προσωπα. Οτι η σχεση ειναι διπολική και το αντιπαραβαλετε με το γαμο.

    Η αίσθηση μου ειναι οτι αρκετοι που αντιδρουν από την εκκλησια δεν αντιδρουν επ αυτου, αλλα διοτι διαισθανονται πως οι υπερμαχοι της συμβιωσης στην ουσια όχι μόνο δεν δημιουργουν τριπολική σχεση βαζοντας και τον Θεό στη μεση, αλλά ουτε καν διπολική. Στην ουσια το ατομο εχει προαποφασίσει να μην δοθει στον αλλον πληρως κρατωντας και μια πισινη να «δοθει» στο μελλον και σε αλλον και σε αλλον και σε αλλον, σε όλους από λιγο και ποτε σε κανεναν.

    Ή παλι φοβαται να παρει τα ρισκα μιας αμετακλητης δεσμευσης. Η αγαπη όμως εξω βαλει τον φόβον. Όποιος λοιπον φοβαται να δοθει πληρως και ολοκληρωτικά, αγαπά;

    Δεν λεω οτι δεν μπορει να υπαρξουν και τετοιες πληρεις και ολοκληρωμενες σχεσεις εκτος γαμου, σε μια ελευθερη συμβιωση. Αυτο που πιστευω όμως ειναι ότι ελευθερη και συμβιωση ειναι δυο εννοιες βαθεια αντιφατικες και σχημα οξυμωρο. Ή είσαι ελευθερος και ανηκεις στον εαυτό σου ή ανηκεις στον αλλο και συνεπως παύεις ΕΚΟΥΣΙΩΣ να εισαι ελευθερος. Το με ενα ποδι μεσα και το αλλο απ’ εξω ουτε αγαπη ειναι, ουτε συμβιωση. Είναι Πασχάλης. Αν βαλουμε δε και τη συμβολαιογραφικη πραξη στην μεση αυτο κι αν δεν μου θυμιζει αυτο που λεγανε καποτε ¨αποκατάσταση». Contract το λενε οι Αμερικανοι.

    Αν μπορω να το πω αγαρμπα και ακομψα αλλα παραστατικά, ο γαμος (θρησκευτικος ή πολιτικος) ειναι «αγορα». Το συμφωνο συμβιωσης ειναι ενοικίαση. Δεν σου αρέσει το διαμερισμα; Το ξενοικιάζεις και πας γι αλλο.
    Έχει καμμια σχεση αυτο με την αγάπη για να πέρνουμε και θεση υπέρ και μάλιστα όχι ως πολίτες αλλά ως θεολογίζοντες;

  15. @ Teoprovlitos

    Με αφορμή τα «σύμφωνα περιορισμένης ευθύνης και χρόνου» – όπως τα έχω ονομασει και δεν θα σταματω να το λέω – τιθενται τέσσερα ζητήματα, τα οποία οφείλουμε να μη τα ανακατώνουμε:

    1) Το πολιτικό – κοινωνικό ζήτημα της νομικής κατοχύρωσης των συμβιώσεων, με όλες τις επι μέρους παραμέτρους.

    2) Η κοινωνική και πολιτική κριτική επί του περιεχομένου τους, των προύποθέσεων και της δομής τους.

    3) Η (ορθόδοξη) θεολογία για τους πιστούς – και όχι τους άπιστους – ως προς το περιεχόμενο πρωτα και ως προς τη δομη δευτερο.

    4) Τα προβλήματα περιεχομενου και δομων ευρυτερα στην ελλαδική (τουλαχιστον) ορθόδοξη Εκκλησία.

    Με βαση αυτό το μεθοδολογικό διαχωρισμο:

    α) Το ζήτημα του Αρχιμανδρίτη αφορά το τέταρτο ζήτημα.
    β) Το ζήτημα διπολικότητας το δεύτερο.
    γ) Το αν αφορά δυο ή περισσότερα «μέλη» αφορά το πρώτο.

    Νομίζω ότι χρειάζεται να επανέλθεις και να απαντησεις σε ένα ένα χωριστά.

  16. «θεοπρόβλητε»
    Αν η ηθική αφορά απαρασάλευτους κανόνες «πακτωμένους» στο έθος και στην «παράδοση», ναι έχει πεθάνει.
    Η εποχή μας είναι μια μεταβατική εποχή.. όπου πολλά γνώριμα αλλάζουν άρδην και δυστυχώς συνήθως ο άνθρωπος χάνει την ισορροπία.
    Είναι μια εποχή με μεγαλύτερη ελευθερία, αλλά λιγότερη ασφάλεια…
    Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δεν λειτουργεί η νομικιστική ηθική, αλλά η ηθική της προσωπικής ευθύνης και ηθική της αλληλεγγύης…
    Ο κάθε άνθρωπος είναι ακόμα λιγότερο «πρόβατο» και οι κληρικοί ειδικά θα πρέπει να τον αντιμετωπίζουν με σεβασμό .

    Οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι όλοι οι προνομιούχοι gay της σόου μπιζ

  17. >Έχω θυμώσει αφάνταστα με τις δηλώσεις περί σωλήνων και πρωκτών του
    >Πειραιώς…
    >Αν μη τι άλλο δεν δείχνουν έναν άνθρωπο που πριν να γίνει επίσκοπος ήταν
    >μοναχός και είχε ασκηθεί…

    Ειδα ΟΛΟΚΛΗΡΗ την δήλωση του Πειραιώς, όταν έπαιξε σε πρωϊνή εκπομπή. Ηταν ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ θεολογική ανάλυση. Σε κάποια στιγμή που τον πίεζαν να πει κάτι (γιατί είναι γνωστό πόσο άσχετοι είναι οι δημοσιογράφοι και θέλουν να τους τα κάνεις περισσότερο κατανοητά) του είπε και το παραπάνω, τους το «χόντρυνε» για να το καταλάβουν. Αν και διαφώνησαν οι παρουσιαστές (στην πρωϊνή εκπομπή του καμπουράκη) και μάλιστα διάφωνησαν έντονα, είχαν γοητευθεί τόσο απο τον λόγο του Πειραιώς που στο τέλος του είπαν : «Είναι γοητευτικό να διαφωνεί κάποιος μαζί σας, σεβασμιώτατε και θα σας ξανακαλέσουμε».

    Τα (βλακώδη) ΜΜΕ , βέβαια, πήραν ΜΟΝΟ αυτή την δήλωση περι σωλήνων που έκανε και την έκαναν σημαία, κάνοντας ΓΑΡΓΑΡΑ τα υπόλοιπα…

  18. @Al Ahtarma

    Πες μας σε παρακαλώ για σένα τι ήταν αυτό που σε γοήτευσε στην τόσο ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ (όπως υπογραμμίζεις) θεολογική ανάλυση του «Αγίου» Πειραιώς; Γιατί στο παραπάνω σχόλιό σου, εκτός από το νο καταδικάζεις και να ειρωνεύεσαι τα ΜΜΕ δεν μας φωτίζεις για τους λόγους που σε κέρδισε ο Π.

  19. […] Τελευταία χάνεται και το τελευταίο αποκούμπι του, η εμπιστοσύνη στο ερωτικό του ταίρι. Η αύξηση της γέννησης παιδιών από ένα κατ’ αρχήν γονέα (κοντά στις 200.000 σήμερα), αποτελεί τον καλύτερο δείκτη αυτής της άποψης. Ο δεύτερος δείκτης φανερώνεται από την «ανάγκη» για «σύμφωνα συμβίωσης περιορισμένου χρόνου και ευθύνης». […]

  20. @καπιταλιστικο κουμμουνι

    Θα ήθελα πολύ να ισχυε αυτο που γραφεις περι των gay. Αλλα δυστυχως σημερα δεν ισχυει αυτο παρά μονο ισως σε καποιες πολύ κλειστες και παραδοσιακες κοινωνίες.

    Δυστυχως οι εμπειριες μου από οσους γνωρισα προσωπικα δεν δειχνουν κανεναν κατατρεγμο παρα μονο απο τον ευατο τους. Δηλαδη αρεσκονται στο να αυτοπεριθωριοποιούνται θεωρούντας εαυτους ενα διαφρετικο ειδος ανθρωπου που η σεξουαλικοτητα τους καθοριζει ΚΑΘΕ εκφανση της ζωης τους ακομα και σε τομεις που για εναν ετεροφυλοφιλο δεν θα επαιζε κανενα ρολο.

    Οσοι ομοφυλοφιλοι ΔΕΝ προβαλουν την σεξουαλικοτητα τους ενσωματωνονται πληρως και δεν διωκονται κατα κανονα. Όσοι παλι καλως δεν την κρυβουν χωρις να προκαλουν συνηθως γινονται αποδεκτοι. Δεν γινονται αποδεκτοι συνηθως αυτοι που την ΠΡΟΒΑΛΟΥΝ σαν καποια ιδιοτυπη αρετη την οποια εμεις θα πρεπει ξερουμε, αυτοι που αυτοπεριθωριοποιουνται γιατι αρεσκωνται σε μια κουλτουρα που χαρακτηριζει αποκλειστικα τους gay και κανεναν αλλον και αυτοι που διεκδικουν να επιβαλουν την επιλογη τους στην κοινωνια.

    Αλληλεγγυη έχει και η μαφία και η προσωπικη ευθυνη ειναι κατι το ρευστό ακριβως επειδη ειναι κατι που αφορα το ατομο και οχι το συνολο.

    Κατ εμε είτε υπάρχει μια απολυτη αντικειμενικη διαχρονικη ηθικη είτε δεν υπάρχει ηθικη καθολου. Μια ηθικη που μεταλλασεται και εξελισεται παει να πει πως στην πραξη ΔΕΝ υφισταται και δινει στον καθενα το δικαιωμα να κανει οτι νομιζει και να συμπεριφερεται στον αλλον όπως νομιζει.

  21. @μανιταρι

    Το ζητημα του Αρχιμανδριτη ως ζητημα δομων της Ορθοδοξης εκκλησιας ειναι ενα ζητημα απο μονο του οποτε δεν κολαει να καταπιαστει κανεις μαζι του σαν μεμονωμενο σχολιο. Σαν ομως αποδειξη υπαρξης μιας ατυπης μαφιας ομοφυλοφίλων που οχι μονο δεν διωκεται αλλα διωκει, ισχυει. Και που να δεις τι γινεται και σε αλλες Ορθοδοξες εκκλησιες όπως την Φινλανδικη ή και την Σερβικη.

    Για τα αλλα που λες, το ζητημα ειναι βαθυτατα ιδεολογικο και διαφοροποιειται αναλογα με το κατα ποσον καποιος δεχεται σαν αξιωμα ή οχι, ότι καποιος πρεπει να έχει ΑΛΛΗΝ ηθικη σαν ιδιωτης, (π.χ. σαν χριστιανος) και ΑΛΛΗ σαν πολίτης. Και εαν δεχεται οτι αυτο που θεωρει σωστο και ηθικο για τον εαυτο του παύει να ισχυει για καποιον άλλο.

    Κατ εμε η ηθικη που αποδεχομαι ως ιδιωτης με χαρακτηριζει και σαν πολίτη και συμφωνα με αυτην προσδιοριζω και τους αλλους είτε αυτοι το αποδεχονται είτε οχι. Μαλιστα αν χρειαστει θα αρνηθω να αποδεχτω ως ηθικο κατι το οποιο η πολιτεια χαρακτηριζει ως τετοιο ή το αντιστροφο.
    Δηλαδη αν η κλοπή ειναι καταδικαστεα για μενα σαν Χριστιανό, επειδη για μια συμμορια άθεων ληστων δεν ειναι, παυει και να ειναι καταδικαστεα; Αν εγω δεν ειμαι ρατσιστης σαν χριστιανος και ο αλλος ειναι, το αν ο ρατσισμος ειναι καλο ή κακο εξαρταται από το αν το πιστευει ή δεν το πιστευει ο άλλος; Αν βαλουμε και το κρατος στο παιχνιδι, στην Νοτιο Αφρικη καποτε δεν το κρατος επεβαλε τον ρατσιμο. Αρα εγω σαν χριστιανος επρεπε να υποταχθω στους νομους του κρατους, να γινω και ρατσιτης και μαλιστα χωρις ενοχες;

    Ο χριστιανος ωφειλει να λεει το σωστο και το λαθος και να κανει αυτο που του υπαγορευει ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ η συνειδηση του. Και οσο εχει πολιτικα δικαιωματα να αγωνιζεται και να διαμαρτυρεται οταν μια πολιτεια ή μια περιρεουσα ΑΡΡΩΣΤΗ ατμοσφαιρα προσπαθει να απενοχοποιησει καποια πραγματα και να επιβαλει νομους με τα οποια ειναι εξ ορισμου αντιθετος. Οι νομοι δεν αφορουν μονο τους αλλους αφορουν και τον ιδιο. ΔΕΝ θα ηθελα να ζω σε ενα κρατος που αναγνωριζει κομμα παιδεραστων ακομα και αν δεν το ψηφιζα.

    Διοτι εαν ειναι κανεις αντιθετος σε κατι για τον εαυτό του (π.χ. ρατσισμος, προσωποληψία, διακρισεις, πανηδονιμσος) εννοείται πως δεν μπορει να το αποδεχεται για τους αλλους. Εκτος αν ζουμε σε αλλο κρατος οι μεν και σε αλλο οι δε.
    Προς το παρον ζουμε όλοι στα Σοδομα και εγω τουλαχιστον δεν σκοπευω ακομα να τα μαζευω και να φευγω.

  22. Οικουμενικές ηθικές αξίες υπάρχουν.
    Π.χ. Ζωή, Ελευθερία, Τιμή, Ειλικρίνεια κλπ
    Αλλά τι σχέση έχουν με αυτά που κουβεντιάζουμε;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: