• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,818 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Μαρτίου 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Φεβ.   Απρ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Η τραγική μορφή του καρνάβαλου και η υποκρισία μας.

Αν από τη προηγούμενη Κυριακή απολαύσαμε τον Κωστή Μπαστιά, σήμερα θα ταξιδέψουμε μακριά με τον κυρό γέροντα Χαλκηδόνας Μελίτωνα. Τελειώνει η τυρινή βδομάδα, έρχεται η καθαρή, ως αρχή της ορθόδοξης εκκλησιαστικής σαρακοστής.

karnabalos_2.jpg

Στα κοσμικά και συνεχώς μεταβαλλόμενα πράγματα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια πορεία «αργεντινοποίησης» της ελλαδίτσας μας, με ασφαλιστικά μέτρα μιας άγριας λεηλασίας της ασφάλισης και σύνταξης από έναν άναρχο καπιταλισμό και μια πορεία πιέσεων στα νέα γεωπολιτικά παιχνίδια των υπερδυνάμεων (ΕΕ, ΗΠΑ, Ρωσία, Τουρκία, κλπ) στα Βαλκάνια, Κυπρο κλπ.

Στα εκκλησιαστικά και εσωτερικά συνεχώς επαναλαμβανόμενα πνευματικά προβλήματα έχουμε μια νέα ευκαιρία να κοιταχτούμε στο καθρέπτη.

Σ’ αυτό το κοίταγμα σήμερα ως πυροκροτητής ας χρησιμεύσει ένα προφητικό κείμενο της 08-03-1970. Πριν 38 χρόνια ακριβώς!

Παράλληλα ως βακτηρία μπορεί να χρησιμοποιηθεί μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για τη νηστεία, που έγινε πριν 21 χρόνια και ακούστηκε από ραδιόφωνο της Πάτρας!

Λόγος για την υποκρισία (και το καρνάβαλο) του κυρού Γέροντος Χαλκιδόνας Μελίτωνα.

Αδέλφια μου,

Η αλήθεια είναι απλή, καθαρή, ωραία, χαριτωμένη και σε τελευταία ανάλυση η αλήθεια είναι αγάπη. Έτσι μας την παρουσίασε αυτός, που τόσο πολύ την πλησίασε: Ο Πλάτωνας. Έτσι μας την αποκάλυψε ως Ευαγγελική χάρη, ο Κύριός μας, την αλήθεια. Απλή, απλά. Εμείς την περιπλέξαμε. Ζητήσαμε το πάρα πέρα από την απλότητα. Και αυτό δεν υπάρχει, γιατί δεν υπάρχει πιο πέρα από την αλήθεια.

Αναζητήσαμε την αλήθεια μέσα στους λαβύρινθους της σοφιστείας, μέσα στους μαίανδρους της αληθοφάνειας. Αλλ’ η αλήθεια, υπομονετική όπως είναι, σταθερή και ακέραιη, επανέρχεται πίσω και «κρούει τη θύρα» της ζωής μας. Έτσι την κρούει και σήμερα με την Ευαγγελική περικοπή, που ακούσατε. Στη περικοπή δεν υπάρχει τίποτα «ποιητική αδεία» ή ως ρητορικό σχήμα λόγου. Είναι απλή η αλήθεια. Σαφής ο λόγος του Θεού. Τόσο σαφής και κατηγορηματικός, ώστε ούτε καν ανάγκη από ερμηνεία έχει.

Προσέξτε τι είπε: Απλά και αληθινά πράγματα: Εάν δεν συγχωρήσετε τους ανθρώπους, δεν θα σας συγχωρήσει ο Θεός. Το φανταστήκατε ποτέ αυτό, ότι η θεία συγχώρηση εξαρτάται από την συγχώρηση του ανθρώπου προς το συνάνθρωπό του; Και όλα τα άλλα, όλα τα δήθεν αγαθά μας έργα, όλος ο «μοντανισμός» μας, όλη η μέριμνά μας για τη σωτηρία των άλλων, όλη η κρίση μας για το κόσμο, από το ύψος της δήθεν αρετής μας, όλα αυτά δεν έχουν καμιά αξία και δεν μπορούν να φέρουν την Θεία συγχώρηση, εάν δεν συμπληρωθούν με την συγγνωμικότητά μας προς το συνάνθρωπό μας.

Και αυτό μας λέγεται από τον Κύριο αυτή την στιγμή, που εισερχόμαστε στη Μεγάλη Σαρακοστή και μας λέγεται με συνάφεια με ό,τι μας έχει ειπωθεί τις τρεις προηγούμενες Κυριακές του Τριώδιου.

Την πρώτη Κυριακή, μας είπε πως ο Τελώνης δικαιώθηκε, ο Φαρισαίος όχι. Τη δεύτερη Κυριακή, μας είπε πως η μετάνοια του άσωτου έγινε δεκτή, ο άσωτος λυτρώθηκε, ενώ ο πρεσβύτερος αδελφός, ο δεύτερος άσωτος, η τραγική μορφή της παραβολής, έμεινε ανεξιλέωτος μέσα στην αυταρέσκειά του και αμέτοχος στη παγκόσμια χαρά της σωτηρίας.

Την τρίτη Κυριακή, μας αποκάλυψε το πλέον καταπληκτικό μυστικό των «εσχάτων», ότι η ανθρωπότητα όλη θα κριθεί με το πλέον απίθανο μέτρο. Το πλέον παράδοξο, επειδή είναι θείο μέτρο. Με τι; Με τη «ταυτοπροσώπηση» του Θεού προς τον ελάχιστο άνθρωπο. Το γυμνό, το πεινασμένο, τον διψασμένο, τον άρρωστο, τον ξένο, τον από οποιαδήποτε αιτία σε φυλακή πεταμένο. Εφόσον «εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου, των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε». Εφόσον «ουκ εποιήσατε, ουδέ εμοί εποιήσατε». Διότι, εγώ ήμουν αυτός ο πεταμένος, ο περιφρονημένος άνθρωπος.

Και, αδέλφια μου, το θεανδρικό μυστήριο προχωρεί: Εάν δεν συγχωρήσετε δεν θα συγχωρηθήτε. Και παρακάτω: μην υποκρίνεστε, γίνετε απλοί και ακέραιοι. Αν έχετε και την ελάχιστη αρετή, προσποιηθήτε πως δεν την έχετε.

Κρύφτετη, τότε τη βλέπει ο Θεός, τότε αυτή φέρνει καρπό στο φανερό. Μην είστε σκυθρωποί και βλοσυροί, για να φαίνεσθε άγιοι. Ποτέ δεν κάνει επίδειξη η αγιότητα. Την αισθάνονται οι άνθρωποι και την ρουφούν, όπως το άρωμα του ρόδου, το οποίο δεν εξαγγέλλει ούτε την ομορφιά του, ούτε τη χάρη του, ούτε το άρωμά του. Και ακόμη, μη θησαυρίζετε θησαυρούς πάνω στη Γη. Και δεν εννοεί, βέβαια, μόνον τους περιουσιακούς, μα οτιδήποτε θεωρούμε ως πολύτιμο αγαθό και για την απόκτησή του είμαστε έτοιμοι να χρησιμοποιήσουμε κάθε μέσο νόμιμο ή άνομο και για το οποίο πολύτιμο αγαθό είμαστε έτοιμοι να πουλήσουμε και αυτή την καρδιά μας. Γιατί, αλήθεια, είπε ο Κύριος ότι εκεί που είναι ο θησαυρός του ανθρώπου, εκεί είναι και η καρδιά του;

Αδέλφια μου, θα σταθώ για λίγο στο πρώτο σημείο, της αλληλοσυσχέτησης της Θείας συγχώρησης προς την ανθρώπινη. Δεν υπάρχει βαθύτερη θεολογική αλήθεια απ’ αυτή. Μας εισάγει στο μυστήριο της σωτηρίας. Όταν συγχωρούμε το συνάνθρωπό μας, όχι μόνον κατανοούμε, συνειδητοποιούμε και κατακτούμε τη θεία συγχώρηση, αλλά και συμπράττουμε στη σωτηρία μας. Κατά τη πορεία της σωτηρίας μας, σώζουμε και ενόσω σώζουμε σωζόμαστε. Είμαστε αλληλέγγυοι ως ανθρώπινο γένος.

Ενόσω συγχωρούμε, λυπούμαστε ως μοναδική ανθρώπινη προσωπικότητα. Όσοι δεν έχετε ποτέ συγχωρήσει στη ζωή σας, τότε, μετά τον Κύριο, πάτε και ρωτήστε το ψυχίατρό σας: που οφείλονται όλες οι ψυχώσεις, νευρώσεις, πλέγματα, τα οποία, χωρίς να το θέλετε, κατευθύνουν πολλές φορές μια περίεργη κοινωνική συμπεριφορά σας;

Και αντίστροφα, σεις που έχετε συγχωρήσει, αναγνωρίστε και ομολογήστε, πέρα από τη δικαίωση του Κυρίου, τι εσωτερική βαθειά ελευθερία έχετε αποκτήσει.
Και τώρα έρχομαι στο δεύτερο σημείο της περικοπής: Αυτό της υποκρισίας.

Τίποτα δεν καυτηρίασε ο Κύριος τόσο πολύ, όσο την υποκρισία. Και ορθά, σ’ αυτή είδε, ότι υπάρχει πάντοτε ο μεγαλύτερος παραπλανητικός κίνδυνος, δηλαδή το εωσφορικό αγγελοφανές φως. Είναι πράγματι φοβερή η δύναμη της υποκρισίας. Τόσο γι’ αυτόν που τη ζει και την ασκεί, όσο και γι’ αυτούς που την υφίστανται.

Και είναι επικίνδυνη η υποκρισία, γιατί ανταποκρίνεται προς ένα πολύ βαθύ ψυχολογικό αίτημα του ανθρώπου.

O άνθρωπος θέλει να φανεί αυτός που δεν είναι. Ακόμη και ενώπιον του εαυτού του και ενώπιον του Θεού. Και έτσι ξεφεύγει από την αλήθεια και την απλότητα και φυσικά και από την μετάνοια και την σωτηρία.

Σε λίγες ώρες έξω από αυτό το ναό, έξω από τη γαλήνη του, στους δρόμους αυτής της Πολιτείας, θα παρελάσει ο Καρνάβαλος. Μη τον περιφρονήσετε και μη τον χλευάσετε και μη με κατακρίνετε, που τον αναφέρω αυτή τη στιγμή. Δεν είναι καθόλου άσχετος με το μέγιστο πρόβλημα της υποκρισίας. Να τον προσέξετε φέτος τον Καρνάβαλο με σεβασμό και βαθύ στοχασμό. Είναι πανάρχαιο το φαινόμενο και είναι φαινόμενο πολύ βαθιού και αγχώδους αιτήματος της ψυχής του ανθρώπου να λυτρωθεί από τη καθημερινή του υποκρισία με μια έκφραση ανώνυμης διονυσιακής νέας υποκρισίας.

Είναι τραγική μορφή ο Καρνάβαλος. Ζητά να λυτρωθεί από την υποκρισία, ενώ υποκρίνεται. Ζητά να καταλύσει όλες τις ποικίλες προσωπίδες, που φορά κάθε μέρα με μια νέα, την πιο απίθανη. Ζητά να αδειάσει ό,τι υπάρχει απωθημένο μέσα στο υποσυνείδητό του και να λευτερωθεί, αλλά ελευθερία δεν υπάρχει, η τραγωδία του Καρνάβαλου παραμένει άλυτη. Το βαθύτατο αίτημά του είναι να μεταμορφωθεί.

Εδώ, λοιπόν, είναι η θέση της Εκκλησίας, κοντά στον Καρνάβαλο. Σ’ αυτόν που ζητά μεταμόρφωση, το κεντρικό κήρυγμα της Ορθοδοξίας. Τη μεταμόρφωση.
Να μη τον καταδικάσουμε, λοιπόν τον Καρνάβαλο, αλλά να σταθούμε και κάτω από την προσωπίδα του να ακούσουμε την αγωνία του, την έκκλησή του και το δάκρυ του.
Επαναλαμβάνω, της Ορθοδοξίας το βαθύτερο κήρυγμα ζητεί ο Καρνάβαλος, περιφερόμενος εις τους δρόμους της Πολιτείας: τη μεταμόρφωση.

Και είναι ο ειλικρινέστερος και εντιμότερος των υποκριτών.

Ίσως θα νομίσετε, ότι αστειεύομαι. Απόλυτα όχι. Δεν υπάρχει σοβαρότερο πρόβλημα αυτή την ώρα για την Εκκλησία. Δεν είναι δυνατόν η Εκκλησία, και μάλιστα η Ορθόδοξη, η δική μας Εκκλησία, να νοηθεί ως άσχετη προς τη ζωή, προς τους καιρούς, προς την αγωνία αυτής της ώρας, προς τα φλέγοντα προβλήματα αυτής της στιγμής, απλά ως πόλη «επάνω όρους κειμένη» και να θεωρεί τα ζητήματα γι’ αυτήν.

Ως Εκκλησία είμαστε πλεγμένοι στη πορεία του γένους των ανθρώπων, στη μεγάλη αυτή περιπέτεια, που ονομάζεται Ιστορία, που οδηγεί στη τελείωση των εσχάτων.

Όταν τη χθεσινή μέρα υποκρινόμαστε, τη σημερινή απουσιάζουμε και η αυριανή έρχεται χωρίς εμάς.

Ομιλώντας στη 4η Πανορθόδοξη Διάσκεψη της Γενεύης, είχα πει: «Η χθεσινή έφυγε προ πολλού, ούτε καν τη σημερινή ζούμε, μας πρόλαβε η μεθαυριανή». Το επαναλαμβάνω αυτό σήμερα εντονότερα. Γιατί είναι η αλήθεια, πέρα από την αυτάρκεια της υποκρισίας, η απλή, η ευκολότερη αντιμετώπιση των προβλημάτων είναι να τα χλευάσει και να τα κατακρίνει κανείς και να αντιπαρέλθει, όπως ο Ιερέας και ο Λευΐτης της Σαμαρειτικής παραβολής [1]. Αλλά η πληγή είναι εδώ και κράζει.

Ποιος μπορεί υπεύθυνα να μας πει, ότι είναι έξω από κάθε ιστορική, εξελικτική πραγματικότητα όλα αυτά τα συνταρακτικά γεγονότα και φαινόμενα της νέας γενεάς της ανθρωπότητας, η έξαλλη μουσική, οι έξαλλοι χοροί, η έξαλλη επένδυση, όλη αυτή η παγκόσμια επανάσταση της νεολαίας;

Αν όλοι οι μικρόμυαλοι, όλοι όσοι εθελοτυφλούν, όλοι όσοι παρελθοντολογούν και όσοι καυχώνται για την αρετή της εποχής τους συνωμοτήσουν, για να κατακρίνουν όλα αυτά τα πράγματα, η Εκκλησία έχει χρέος να σταθεί με θεανδρική κατανόηση, με μια ενανθρώπιση, όπως ο Κύριός της στο μέσο ενός νέου κόσμου, που έρχεται από μακριά, και να ακούσει αυτή την αγωνιώδη κραυγή, που αναπηδά απ’ όλα αυτά τα θεωρούμενα από μας, έξαλλα πράγματα. Κάτι έχει να μας πει με όλα αυτά τα φαινόμενα αυτός ο κόσμος, που έρχεται νέος στο προσκήνιο της Ιστορίας.

Αυτά που εμείς νομίζουμε έξαλλα εμείς οι παλαιοί, όταν λάβουμε υπόψη το φοβερό γεγονός, ότι ένα από τα χαρακτηριστικά της εποχής μας είναι η τεράστια απόσταση, που υπάρχει στη διαδοχή των γενιών, δηλαδή η γενιά, η οποία έρχεται έπειτα από εμένα έχει απόσταση τριών γενιών.

Πως έχουμε την αξίωση να τη κατανοήσουμε εμείς αυτή τη νέα γενιά που έρχεται, εάν δεν είμαστε Εκκλησία Χριστού, που συνεχώς ενανθρωπίζεται, συνεχώς μεταμορφώνεται και συνεχώς μεταμορφώνει;

Ασφαλώς θα έχετε πληροφορηθεί την εμφάνιση μιας νέας επιστήμης, της μελλοντολογίας, επιστήμης που ασχολείται με την διερεύνηση και τη μελέτη προκαταβολικά του μέλλοντος, ενός απίθανου μέλλοντος, για το κόσμο στη προόραση του οποίου καλείται και η Εκκλησία.

Τι υπάρχει εις το βάθος αυτής της νέας επιστήμης; Η νοσταλγία και αναζήτηση του προφητικού στοιχείου. Άνευ αυτού, η Εκκλησία είναι χωρίς πυξίδα. Με πλήρη γνώση αυτής της ανάγκης και αυτού του αιτήματος των καιρών, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, υπό τη εμπνευσμένη ηγεσία του μεγάλου Πατριάρχη Αθηναγόρα του Α΄, έχει συλλάβει το αίτημα του ανθρωπίνου γένους για ενότητα[2].

Και είναι η μοίρα του προφητικού στοιχείου, ακόμη και σ’ αυτή την Ιερουσαλήμ, «Ιερουσαλήμ η αποκτείνουσα τους Προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς αυτήν. Πολλάκις ηθέλησα επισυναγαγείν τα τέκνα σου ως όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας και ουκ ηθελήσατε· ιδού αφίεται υμίν ο οίκος υμών έρημος» (Ματθ. Κγ΄, 37-38).

Αλλά το σπίτι μας δεν θα μείνει έρημο. Τα «νοσσία» θα μαζευτούν κάτω από τη κλώσα, τη Μητέρα – Εκκλησία. Είναι η προφητεία του Κυρίου, είναι το θέλημά Του, η αγωνιώδης κραυγή της διαστημικής εποχής της Ανθρωπότητας.

Δεν θα επιζήσουμε ως χριστιανικές επί μέρους Εκκλησίες και Ομολογίες αυτού του κύματος που επέρχεται, εάν δεν ενωθούμε όλοι «εν Χριστώ Ιησού». Είναι πλέον η ώρα να λυτρωθούμε από την αντιπατερική ιδέα, ότι η Εκκλησία μόνον μέχρις ενός ορισμένου σημείου της Ιστορίας ήταν δυνατόν να ερμηνεύσει την θεία Αποκάλυψη. Πρέπει, επί πλέον από το πατερικό πνεύμα, να αναλάβουμε ως Εκκλησία την θεία υπευθυνότητα και τόλμη και γενναιότητα των Πατέρων και να θεολογήσουμε το Χριστό, το Ευαγγέλιο και την Εκκλησία. Όχι με νομοκρατική Φαρμακίδεια, φερ’ ειπείν, σωματειακή αντίληψη της Εκκλησίας, αλλά της Εκκλησίας ως Σώματος Χριστού, «ζώντος εν τη Αναστάσει».

Αδέλφια μου,

Τώρα εισερχόμαστε στην Αγία Σαρακοστή και στο βάθος μας αναμένει το δράμα, το θαύμα και το βίωμα της Ανάστασης, το κατ’ εξοχήν βίωμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ας πορευτούμε προς αυτό το όραμα και βίωμα, όχι ασυγχώρητοι, όχι χωρίς να συγχωρήσουμε, όχι με νηστεία απλά κρέατος και λαδιού, όχι με υποκρισία, αλλά με θεία ελευθερία «εν πνεύματι και αληθεία». «Εν τω πνεύματι της αληθείας, εν τη αληθεία του πνεύματος».

Ομιλία του Μητροπολίτη Γέροντα Χαλκηδόνας κυρού Μελίτωνα (1913-1989), στο Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας, τη Κυριακή της Τυροφάγου, 8 Απριλίου 1970.

ΠΗΓΗ: Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος Κύρου Μελίτωνος, Λόγοι και Ομιλίαι, 1991, εκδ. Πανσέληνος.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η μετάφραση στη Δημοτική γλώσσα και οι υποσημειώσεις έγιναν από το Μανιτάρι του Βουνού.

Αυθεντικό κείμενο: Λόγος εις την υποκρισίαν, σκαναρισμένο εδώ:

http://www.upatras.gr/inaos/ypokrisia.html

ΠΗΓΗ Φωτογραφίας: http://www.flickr.com/photos

[1] Αξίζει να δούμε πως λειτουργεί ο «Λευίτης-Καρνάβαλος» της Πάτρας φέτος: ο Βασιλιάς Καρνάβαλος τρώει μετανάστες…

[2] Σημείωση από Το Μανιτάρι του Βουνού: Υπάρχουν σοβαρές αντιρρήσεις, όχι για την ενότητα αυτή καθαυτή, αλλά για το πώς και το προς τα πού της ενότητας. Αν πράγματι θα προωθηθεί «εν Πνεύματι και Αληθεία» ή θα εξελιχθεί σε μια καρικατούρα ενότητας.

Οι καρικατούρες, ως γνωστόν, ούτε βιώσιμες είναι, ούτε αληθινές, ούτε αποδεκτές από τους εραστές της αλήθειας. Μια πρώτη λοιπόν αντίρρηση για τη σημερινή πορεία (αρχές του 21ου αιώνα) εξέφρασε ο π. Γεώργιος Μεταλληνός.

Advertisements

17 Σχόλια

  1. Το πρόβλημα, αγαπητοί μου φίλοι, είναι ότι σήμερα, δεκαετίες μετά την ομιλία του Χαλκηδόνος Μελίτωνος, η Εκκλησία στην Ελλάδα δεν μπορεί να αρθρώσει λόγο τραγικό! Και εννοώ να εννοεί τον Θεό ως περιπέτεια και όχι ως ασφάλεια, όπως λέει αλλού επίσης ο μακαριστός Μελίτων. Από την επίγνωση της ανθρώπινης περιπέτειας ξεπηδάει η ελπίδα.
    Χαίρομαι που στην Πάτρα της αφασίας, γενικώς, ΤΟ ΜΑΝΙΤΑΡΙ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ, μας καλεί στο όρος της κριτικής σκέψης και της καθαρότητας του λόγου.

  2. @ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΣ

    Παναγιώτη και εγώ χαίρομαι τα σχόλαιά σου και το … ιστολόγιό σου!

    Πάντως η πορεία της Εκκλησίας εξελίσσεται ανεξάρτητα απ’ όσους από μας την ποδοπατούμε παντοιοτρόπως…

  3. Θέλεις όμως και τη συνέχεια:
    Ο Αυγουστίνος Καντιώτης με αφορμή αυτήν ακριβώς την ομιλία ξεκίνησε πόλεμο εναντίον του Μελίτωνα, που κατέληξε να μηνύσει στην Ιερά Σύνοδο τον μητροπολίτη του Οικ. Πατριαρχείου.
    Ο Αυγουστίνος όμως είχε κυρήξει πόλεμο στην επαρχία του κατά του Καρναβαλιού και η διαφορετική αντιμετώπιση του θέματος από έναν κορυφαίο ιεράρχη της Ορθοδοξίας τον εξόργισε. Πολύ περισσότερο φαίνεται ότι τον εξόργισαν τα όσα ειπώθηκαν από τον Μελίτωνα για την ανάγκη να ζεί η Εκκλησία στην εποχή της, να κατανοεί τις αγωνίες του σύγχρονου ανθρώπου και να μη σκανδαλίζεται με την “παγκόσμιον επανάσταση της νεολαίας”. Ο Αυγουστίνος αυτήν ακριβώς την επανάσταση θεωρούσε ως σημείο ηθικής σήψης και ως φάρμακο συνιστούσε την απαρασάλευτη εμμονή στους τύπους της παράδοσης.και όχι την ερμηνεία της Θείας Αποκάλυψης με βάση τις αγωνίες, τα αιτήματα και τις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου, που συνιστούσε ο Μελίτων. Γι’ αυτό ο Αυγουστίνος μύνησε τον Μελίτωνα στην Ιερά Σύνοδο.
    « Κατηγορεί την υποκρισίαν, αλλά αυτός ο ταλαίπωρος εγένετο ο μεγαλύτερος και απαισιότερος υποκριτής, διότι υπό την προσωπίδα ορθοδόξου ιεράρχου έκρυπτεν αρχιερέα Βάκχου, καλούντα τον χριστιανικόν λαόν εις εκδήλωσιν λατρείας προς τα ξόανα.κήρυγμα σουρεαλιστικής τέχνης, περιφρονητικόν και καταλυτικόν του ενδόξου παρελθόντος της Εκκλησίας μας, δεν ηδύνατο παρά τον καρνάβαλο να προβάλει ως έμβλημα. ..( όπ .π. σ. 122)
    Ενώ οι σύγχρονοι ποιμένες και δάσκαλοι της Εκκλησίας, μνήμονες των αγώνων των αειμνήστων εκείνων Πατέρων και διδασκάλων της Εκκλησίας, με όσας δυνάμεις διαθέτουν συνεχίζουν την μάχην κατά των ηθικών παρεκτροπών της κοινωνίας, αίφνης από το πρώτον βήμα της Εκκλησίας της Ελλάδος, ηκούσθη φωνή Ιεράρχου, η οποία εκάλει τους πιστούς να ιδούν τα καρναβαλικάς τελετάς, όχι όπως τας είδον οι Πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας, αλλ’ όπως τας βλέπουν οι κοσμικοί άνθρωποι, με τας χρωματιστάς διόπτρας του Διαβόλου, δια μέσου των οποίων και οι πλέον ακάθαρτοι και ελεειναί ηθικώς εκδηλώσεις και πράξεις φαίνονατι πλήρεις θεγλήτρου και γοητείας!
    Ω κόσμε, αφαίρεσον από τους οφθαλμούς σου τα διόπτρας του Διαβόλου, τας δήθεν επιστημονικάς, τα δήθεν ψυχολογικάς θεωρίας, και τότε θα ιδείς τα πράγματα καθαρώς. … (ό .π. , σ. 182-183)
    Μόλις ηκούσθησαν αι πρώται λέξεις υπέρ του Καρναβαλικού αίσχους ή των αιρέσεων, όλος ο εκκλησιαζόμενος λαός έπρεπε με όλην την δύναμιν των πνευμόνων του να άρη φωνήν διαμαρτυρίας και να είπη. Ανάξιος! Αίσχος! Κάτω! … (ό .π. , σ. 184)
    Εις ενδόξους ημέρας της Εκκλησίας, κατά τας οποίας ο ευσεβής λαός συνηγωνίζετο μετά των ποιμένων του, έδιδε την μαρτυρίαν της πίστεως του ζωηρώς Με ισχυράς φωνάς -και όχι μόνον με φωνάς- εξεδίωκεν εκ του Ναού τους επιβουλευομένους την πίστην του, τους προβατόσχημους λύκους, τους υπό το ένδυμα του Ορθοδόξου κληρικού λαλούντας σκολιά και διεστραμμένα. … (ό .π. , σ. 185)»
    Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου, μητροπολίτου Φλωρίνης, Απολογισμός μιας τετραετίας (25 Ιουνίου 1967- 25 Ιουνίου 1971), έκδοσις Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Αδελφότητος «ο Σταυρός», Αθήναι 1971,

    Είναι βέβαιο ότι ο Αυγουστίνος έβρισκε συμπαράσταση στο σώμα των αρχιερέων της Ελλαδικής Εκκλησίας της εποχής εκείνης και σε ορισμένους καθηγητές των Θεολογικών σχολών . Διότι και αρκετοί άλλοι μητροπολίτες συμμεριζόταν τις ιδέες του για εξάλειψη των καρναβαλικών εκδηλώσεων, ή παρεμπόδιση των νέων λαϊκών εθίμων που συνδέονταν με τη διασκέδαση. Όπως για παράδειγμα ο τότε μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Λεωνίδας, ο οποίος τελούσε νυκτερινές ακολουθίες την παραμονή της πρωτοχρονιάς για να μη συμμετέχουν οι χριστιανοί στο γλέντι της προσμονής του νέου χρόνου και πολλοί άλλοι, οι οποίοι μέχρι και σήμερα εξακολουθούν την ίδια τακτική. Οπωσδήποτε μια δικαιολογία είναι τα ειδωλολατρικά εθιμικά επιβιώματα και οι ανησυχίες “περί εκλύσεως των
    ηθών”. Για αυτό ίσως πολεμήθηκε η ομιλία του Μελίτωνος Χαλκηδόνος την Κυριακή της Τυρινής, διότι κάνοντας χρήση του χιούμορ αφαιρούσε το προσωπείο και του χριστιανικού φονταμενταλισμού, ο οποίος παρουσιάζει ως “φοβερά και τρομερά” δευτερεύουσας σημασίας πράγματα, ενώ χάνει την ουσία της χριστιανικής πίστης, που συνίσταται στην υπαρξιακή οικείωση από τον άνθρωπο των σωτηριωδών ενεργειών του Θεανθρώπου: Ενανθρώπιση, Μεταμόρφωση, Ανάσταση.

    Μη ξεχνάτε ποιός ήταν ο Μελίτωνας και τι δύναμη είχε. Και όμως τα έβαλαν μαζί του.

    Δυστυχώς αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα της Ελλαδικής Ορθοδοξίας ως θεσμού. Διώχνει τους Μελίτωνες..

    Τα στοιχεία είναι παρμένα από την διδακτορική διατριβή της θεολογικής ΑΠΘ:
    Κ. Α. Μυγδάλης: Η Οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας, προβλήματα και προοπτικές στη μεταπολεμική Ελλάδα

  4. @ Τσουκνίδα

    νομίζω ότι είναι άλλο η ερμηνεία των συνηθειών, εκφράσεων και προσπαθειών υ σύγχρονου κόσμου και άλλο η προτροπή.

    Ξαναθέτω στο τραπέζτη νηπτική θέση ότι «αμαρτία» είναι τόσο η «υπρβολή» όσο και η «έλλειψη».

    Η «υπερβολή» καθαρότητας οδηγε/ίσ τον ηθικισμό, υποκρισία και εν τέλει σε «καρναβαλισμό» με ή χωρίς ράσα («δεξιός πόλεμος»).

    Η «έλλειψη» ορθόδοξης οπτικής επίσης μπορεί να οδηγήσει στην διαφθορά, διονυσιασμό, έλλειψη σεβασμού του προσώπου και εν τέλει σε χάσιμο της ασκητικής και νηπτικής πορείας («αριστερός πόλεμος»).

    Η «χρυσή τομή» ή αλλιώς «μεσότητα» δεν είναι ο μέσος όρος. Είναι η οπτική που ανάλογα τις συνθήκες βοηθά να ζήσει κανείς ορθόδοξα τη πίστη. Αν δεν διαβάσουμε οτθά αυτές τις κοινωνικές συνθήκες ή τις ιδιαίτερες προσωπικές δυνατότητες ο κίνδυνος να χάσουμε τη Πνεύμα ρείναι υπαρκτός σε όλα τα ζητήματα.

    Εύχομαι σ’ αυτή τη σαρακοστή να ζήσουμε ευκαιρίες επαναπροσδιορισμνού της προσωπικής και συλλογικής μας πορείας…

  5. ασχετον μεν αλλα ενδιαφερον δε 😉

    στο λινκ που δινω πιθανον να βρει κανεις ενδιαφεροντα βιβλια για να τα κατεβασει … http://revelation-online.blogspot.com

    * Μανιτάριε , μηπως τυρβαζεις περι πολλων και διαφορων πραγματων ;
    απλη ερωτηση και μαλιστα απευθυνεται και σε ΜΕΝΑ 🙂

    ναμαστε καλα , καλο χαρταετο 😉

  6. @ frankiethecat

    Ευχαριστώ για το λινκ.

    Στην ερώτηση: Ναι τυρβάζω. Δεν έχεις προσέξει τον υπότιτλο;

    Καλό χαρταετό του …πνεύματος.

  7. Μια ερώτηση ποιός Χριστιανός, δεν θα ντύσει αποκριάτη το παιδάκι του σήμερα;
    Και είναι Διονυσιασμός αυτό;

  8. ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΝΑ ΞΕΓΕΛΑΣ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
    ΑΥΤΗ Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΕΣΤΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΠΟΥ ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΣΚΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΥΨΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ.
    ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΠΟΥ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΑΣΚΑ ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΙΣΜΟΥ ΚΡΥΒΕΙ ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ ΑΦΑΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
    ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΠΙΚΥΝΔΙΝΟ ΔΙΟΤΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΑΣΚΑ ΕΙΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΕΙΤΕ ΣΩΤΗΡΑ ΔΙΑΜΟΡΦΟΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΣΤΩΙΚΑ ΤΗΝ ΕΚ ΘΕΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑ.
    ΑΥΤΟ ΒΟΛΕΥΕΙ ΚΑΙ ΒΟΛΕΥΕ ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΝΝΟΩ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ.
    ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

  9. Πάλι κοιτάμε πίσω από το δάκτυλό μας και καταφέρνουμε να κρύψουμε το δάσος…
    Θέση πρώτη: δεν έντυσα κανένα παιδάκι μου μασκαρά (και δεν έχω και λίγα), όχι επειδή «έτσι το λέει κάποιο βιβλίο ή πνευματικός καθοδηγητής ή …», αλλά επειδή δεν έχω να κρύψω τίποτα από την προσωπικότητά μου και ότι έχω να πω και να πράξω το πράττω ΕΠΩΝΥΜΑ και ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ και όχι καλυπτόμενος πίσω από το όνομα (λέγε blog;;;) ή το πρόσωπο (λέγε μάσκα) κάποιου άλλου. Όποιος έχει κάτι για το οποίο ντρέπεται ή κιοτεύει να το πει, βεβαίως και αμπελοφιλοσοφεί στο τέλος για «το γνησίως παραδοσιακόν» του καρναβαλιού και την κάθε είδους μιναριά περί σύγχρονης οράσεως της κοινωνικής διασυμπαντικής μεταλλαγής (και 3 αυγά τουρκίας…). Η μόνη μάσκα λοιπόν που μου αρέσει είναι αυτή που φοράω καθημερινά. Αν σας αρέσει μπορείτε να με βλέπετε, αν όχι καλωσύνη σας.
    Θέση δεύτερη: καλά τα λέει ο Μελίτωνας, καλά τα λέει και ο Αυγουστίνος. Το πρόβλημα είναι όμως ότι και οι δύο συνολικοποιούν το τμήμα, αντί να αναφέρονται σαφώς στο μέρος αυτό που τους απασχολεί. Και η κοινωνία έχει μεταλλαχθεί έχοντας διαφορετικά κριτήρια από παλαιότερες εποχές, και η Εκκλησία όμως ως φορέας της Αλήθειας οφείλει να την υπερασπίζεται και να πράττει ότι κρίνει (με ορθή κρίση πάντοτε) καλό για το ποίμνιό της. Κι αν δεν καταλάβατε, σας φέρνω μια προσομοίωση: Κάποτε η ημέρα ενός μέσου ανθρώπου διαρκούσε 8-14 ώρες ανάλογα με την εποχή και το φυσικό φως -το υπόλοιπο ήταν νύχτα για ξεκούραση. Σήμερα η ημέρα του διαρκεί 24+ ώρες, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι καταργήθηκε η νύχτα ή ότι ο άνθρωπος έπαψε να έχει ανάγκη από ξεκούραση. Επειδή όμως εμείς δεν θέλουμε να δεχθούμε αυτό τον απλό «φυσικό» νόμο, που καταλήγουμε; μα φυσικά στα νοσοκομεία με προβλήματα υγείας (σωματικής, πνευματικής, ψυχικής και ότι άλλο θέλετε…)…
    Καλή σαρακοστή λοιπόν, και μην ξεχνάμε, η νηστεία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά ένα καταπληκτικό ΕΡΓΑΛΕΙΟ, για χίλιες και μία χρήσεις…..

  10. @ Tσουκνίδα

    στα παιδιά μας φοράμε μάσκες δυστυχώς πολύ περισσότερες μέρες το χρόνο (και οι βαπτισμενοι και οι μη) δυστυχώς.

    Ας δούμε τουλάχοστον τη δική μας.

    @ AXAIOS62

    με το (τα) καρναβάλι και τη πραγματικότητα ξεγελάς (την πολιτική, εργασιακή κλ) αλλά για αποκαλύπεσαι με το υποσυνειδητο στην επιφανεια. Το θέμα ειναι οτι η αναγκη αυτη μενει ανολοκλήρωτη και αυτο ειναι το προβλημα.

    Όσον αφορά το θέμα της «θεϊκής σωτηρίας» θα συμφωνήσω μαζί σου για τις θρησκείες . Θα πρόσθετα όμως τις ιδεολ,ογίες, φιλοσοφίες, και ό,τι και όποτε (ακόμα) θρησκειοπειται; π.χ. Κόμματα. θεσμική εκκλησία, κλπ

    Οσακις όμως η Εκκλησία (ως θεραπευτική κοινότητα) λειτουργεί ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ Ν υπερβαινοντας τις θρησκειοποιησεις τότε μετατρεπεται σε πυροκροτητη ΑΛΗΘΕΙΑΣ και κοινότητας ΑΓΙΩΝ.

    @ Drakoumel
    1) το θεμα ειναι ποσες φορες βαζουμε μασκες στα παιδιά μας χωρις να το πάρουμε χαμπαρι…
    2) Η νύχτα μας αφορά όλους, ηθικιστες και μη, φιλελευθερους και μη, ιεράρχες και μη, επαναστατες και μη, οικογενειάρχες και μη, εγωιστές και μη…

    Εύχομαι τετοια σαρακοστή ωστε να δουμε ΠΡΩΤΑ τη δική μας νύχτα.

  11. Εδώ, λοιπόν, συμπυκνώνεται η κατεξοχήν αγωνία της Ορθόδοξης Πνευματικότητας:
    Να προσδώσει Πρόσωπο στις Μάσκες που φοράμε. Να φορέσει Μέρα στην διαρκή μας Νύχτα. Να μπολιάσει με παυσίλυπη Χαρά την καθ’ ημέραν Θλίψη!
    Ευχή και προσευχή μου, να τ’ αποκτήσουμε όλες αυτές τις Χάριτες!!!

  12. εγώ θα συμφωνήσω με τον Αχαιό.
    Οι μάσκες- ακόμα και οι ψευτοπνευματικές- που φοράμε όλον τον χρόνο είναι πιο επικίνδυνες…
    Μην ξεχνάτε ότι τελικά η Εκκλησία ποιώντας Οικονομία, συμβιβάστηκε έστω σιωπηλά και με τον Διόνυσο.
    Διαφορετικά θα πρέπει να είμαστε με εκείνον τον γηραλέο επίσκοπο δεν θυμάμαι που.. που τα έβαλε με τον Αριστοφάνη..
    Εγώ δεν είμαι..
    Σε μερικές περιοχές (Κοζάνη… Καστοριά νομίζω του Αηγιαννιού.. μη με βάζετε να ψάχνω..) η Εκκλησία μέσα στην παράδοση συμβιβάστηκε και συμμετέχει ευλογώντας την αρχή… αλλάζοντας απλώς την ημερομηνία χριστούγεννα αντί Αποκριά..
    Ο Μελίτωνας μας λέει ότι άλλα είναι τα σημαντικά.
    Σίγουρα δεν προτρέπει (και όπως όλα τα έθιμα της παράδοσης ακόμα και το Καρναβάλι πρέπει να το βλέπουμε κριτικά)
    Αλλά και σίγουρα, αν τον ρωτούσαμε πιστεύω ότι θα μας έλεγε:
    «Αν το παιδάκι σας ζητήσει να ντυθεί Ζορό ή Ιππότης να του πάρετε στολή.. είναι ένα ψυχολογικό.. αναπτυξιακό εργαλείο για να γίνει μια μέρα και οιονεί και Ζορό και Ιππότης στην πραγματικότητα. Τους χρειαζόμαστε αυτούς τους ρόλους στην κοινωνία..
    Τώρα αν σας ζητήσει να ντυθεί διάολος.. ευκαιρία να το ρωτήσετε γιατί..
    κάτι θέλει να σας πει…»
    Ακόύστε κι αυτό:
    «Χωρίς εμάς τι θάταν τάχα ο ουρανός / Σχήματα χωρίς φως και δίχως μια φωνή / Να τα ονομάσει δίχως αιωνιότητα / Και ο Θεός τι πράγμα τάχα θάταν / Τι σάρκα θάπαιρνε για να φανεί…».

    Γιώργο Θέμελη (1900-1976)

  13. @ Tσουκνίδα

    Συμφωνώ στο θεολογικό, έτσι όπως το θέτεις.
    Προσωπικά στο καρναβάλι κάνω περισσότερο κριτική γιατί έχει εμπορευματοποιηθεί και επομένως στρατοκρατοποιηθεί. έχει χαθεί η αυτοοργάνωση.

  14. «…ένα δυναμικό κράμα κλειστοφοβίας και αγοραφοβίας, αριστερισμού και ρεφορμισμού…»

    Πηγή: http://syriza.gr/dialogos-gia-tin-1i-panelladik-syskepsi-toy-syriza/syriza-enas-gigantas-me-plina-podia/

    βλέπε και ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ στον κ. Θ.Α.
    http://users.thess.sch.gr/veccio/MA/thea.html

    Ξαναβλέπε και τα κλασικά δίφορα υπερκείμενα:

    «Στου σ. Κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα»

    http://users.thess.sch.gr/veccio/MA/syriza.html
    http://users.thess.sch.gr/veccio/lexolagnil/SYNASTEIAS.html

    EΞ ΙΔΙΩΝ ΚΡΙΝΕΙ-ΦΟΡΤΩΝΕΙ (ΚΑΙ) ΤΑ ΕΝΔΑΛΛΟΤΡΙΑ Ο «Μπρεχτ»ολόγος… κ. Θοδωρής Α.;

  15. ARISTERH ΣΥΡΙΖΟΚΩΜΩΔΙΑ

    Θ.Α. -Πώς συλλαβίζεται ο αγώνας;
    http://www.alfavita.gr/artra/artro20071119a.php

    Ε.Α. -Νηστικό αρκούδι δεν χορεύει…
    http://www.parodos.net.gr/3onstrike.htm

    Θ.Α. -Θεωρούμε ότι το δημοκρατικό ήθος επιτάσσει την απόσυρση του ανυπόγραφου σχετικού κειμένου ή έστω την δημοσιοποίηση της ανακοίνωσης μας.
    http://www.edra.gr/modules1.php?name=News&file=article&sid=31652

    ***

    Ευτυχώς … έστιν Δίκης οφθαλμός ός τα πάνθ’ ορά:

    http://www.edra.gr/modules1.php?name=News&file=article&sid=31678
    http://www.edra.gr/modules1.php?name=News&file=article&sid=31833
    http://www.edra.gr/modules1.php?name=News&file=article&sid=32250

  16. Από http://afmarx.wordpress.com/2008/03/14/tsip-tv-star/#comment-19904

    Δεν ξέρω αν επαληθεύονται ή αν χρησιμοποιήθηκαν από τα υπερχρησιμοποιημένα (interraction γαρ ότι δίνεις παίρνεις…) τηλεοπτικά σενάρια που εξετάζονται παραπάνω.

    Πάντως για REALITY METASYRIZA SHOW σε συνδισκαλιστικούς μπρεχτοντεμέκ καταπιασμένους πρωταγωνιστικούς κυνηματικούς ψευδοπολιτικούς όρους ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ (και ) εδώ μαζί με τα Λαμπρά κι Εύχρηστα μεταμουλουδένια βιβλιοεταιριακά μεταπαιδαγωγικά “κατσικίσια” ευτράπελα της εξαφανισθείσης Δ΄ΕΛΜΕΘΟΛΟΓΟΚΡΙΤΙΚΗΣ δίκην “Δ.Σ” ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΙΑΣ.

    http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/02/29/26-2-2008/#comment-9221

    http://afmarx.wordpress.com/2008/02/13/tsiprobama/#comments

    “ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ;;;”

    Το “ΕΘΝΙΚΟ” Μόττο που βγάζει μάτι τώρα και στην ΠΑΝΣΥΡΙΖΑΙΪΚΗ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΚΔΟΧΗ…
    (όχι βέβαια και ολιστική εκδοχή, η Λαϊκή Πάλη αντέχει και θα αντέχει μέσα και έξω από ασχημάτιστα σχήματα παρά τις ασχήμιες και την επίσημη …Σσσσσσιωπή )

    Τα ποσοστά μετρώντας … την πάτησα ξεχνώντας … αυτό που δε θυμάμαι … ήσυχα να κοιμάμαι

    Την έκανε κι ο Διονυσάκης ο Ροζαλίδης για κάλτσουρ στάντυς και μείναμε μονάχοι… Άσπρα Κόκκινα Κίτρινα Μπλέ, ρούχα μαζί που πλύθηκαν (πουλήθηκαν) και έχουν γίνει …ΡΟΖ

    Εναπομείναντες ΣΥΝτροφοι … Αέρα …. τώρα που γυρίζει, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΡΓΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: