• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 602,799 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Μαρτίου 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Φεβ.   Απρ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Η αφαίρεση της μάσκας θάναι διαχωρισμός αποκαλυπτικός

Ξαφνικά ένα φλας μου ήλθε ακούγοντας – πάλι – το σημερινό ευαγγέλιο της «Κρίσης» (μας)! Οι «θρήσκοι» της Εκκλησίας συχνά ως Φαρισαίοι με μίζερη καρδιά, με μυαλό κότας, που μετράμε συχνά τα ψιλά, ενώ ρισκάρουμε στο να παίζουμε χρηματιστήριο ή τζόγο, είμαστε βουτηγμένοι μέσα στο πισσόχαρτο κολλημένοι.

bastias-kotopouli-xelmis-ogothetidis.jpg

Θυμήθηκα ότι ένας λαϊκός, γνωστός στο χώρο της Τέχνης τον 20ο αιώνα, o Κωστής Μπαστιάς, λογοτέχνης που τον έθαψαν οι (παρα)εκκλησιαστικές οργανώσεις, έχει γράψει ένα (Νέο) Κυριακοδρόμιο (1956). Μου έδωσε την αφορμή και να καταθέσω τις εισαγωγικές μου σκέψεις και το κείμενο – ερμηνεία του.

Οι κοσμικοί, λοιπόν, κύριοι και «καθώς πρέπει» λοιδορούμε τη φτωχολογιά. Ειδικά τη σημερινή εποχής της εξατομίκευσης με την έκφραση «ας πρόσεχε»… Οι άλλοι του περιθωρίου αγκομαχάμε ανάμεσα στις συμπληγάδες, παλεύοντας άλλοτε για το μεροκάματο κι άλλοτε ζηλεύουμε τους στιλάτους. Χωρίς κριτήρια άλλοι ηρωοποιούμε ή αγιοποιούμε ανθρώπους άκριτα και άλλοι ελπίζουμε στους ήσυχους κληρικούς, ώστε να μην ενοχλούμαστε στη κακομοιριά μας. 

Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Το ερώτημα είναι σε όλα τα ζητήματα ποια είναι τα βαθύτερα κίνητρά μας. Μ αυτά κρινόμαστε μπροστά στο καθρέπτη, στις σχέσεις μας, στη δουλειά μας, στις συντεχνίες μας, στα συνδικάτα, στη πολιτική. Όπως λέει ένας γέροντας Πατρινός, άνω των ογδόντα τώρα – που πολλοί δεν τον ξεχνάμε – πάντα το ζήτημα είναι «πως θα αποφύγουμε την κρίση στη …κρίση». Και νομίζουμε οι δύσμοιροι θρησκευόμενοι, ως υποκριτές, ότι θα μας «σώσουν» οι «καλές μας πράξεις»….

Εμείς οι άλλοι, οι εκκοσμικευμένοι πολίτες, αρκούμαστε στην όποια κοινωνική μας «προσφορά», συχνά για να αυτοϊκανοποιηθούμε ηρωοποιώντας μια απατηλή εικόνα του εαυτού μας. Έτσι δεν έχουμε δήθεν ανάγκη να γίνουμε ακέραιοι, να υποστασιάσουμε τη φύση, να υποστασιοποιηθούμε από τον Άκτιστο… Έτσι νοιώθουμε ότι δεν έχουμε δήθεν ανάγκη «σωτηρίας», μιας και είμαστε in…

Στη Σύρο, στα 1918 ο νεαρός τότε σοσιαλιστής – μα και βαθύς ορθόδοξος – Κωστής Μπαστιάς (Αιμίλιος – Κωνσταντίνος Μπαστουνόπουλος), εκδίδει το σοσιαλιστικό φιλολογικό περιοδικό «Αναγέννησις», όπου δημοσίευε και κείμενα των Μαρξ και Λασάλ.

mpastias_kwstis_1.jpg

Μερικές σκέψεις του αγαπημένου μου Κωστή Μπαστιά θα ήθελα να απλώσω σήμερα, με αφορμή αυτό το ευ-αγγέλιο, σε μέρες μασκαρεμάτων, όχι τόσο στους δρόμους, όσο στους χώρους των ανθρώπων με κολάρα και γραβάτες… Συχνά και με ράσα… Η «βασιλεία κληρονομείται» μέσω της αγάπης και δεν εξαγοράζεται – και πάλι κατά τον Πατρινό γέροντα -, αφού δεν εμπορευματοποιείται…

christ_pantokrator.jpg

«Σ’ αυτή την περικοπή δεν αναγνωρίζουμε ούτε το παραβολικό ύφος, ούτε τον τόνο της οικειότητας, που μας έχει συνηθίσει ο Ιησούς όταν μιλά με παραβολές. Στη σημερινή περικοπή ο τόνος ταιριάζει με το δυσπρόσιτο περιεχόμενο. Γιατί στη περικοπή αυτή καθορίζεται η εσχατολογική φάση της Χριστιανικής αλήθειας. Καθορίζεται η τελευταία κρίση του Δημιουργού κι η μετατόπιση απ’ το κλίμα της προσωρινότητας στο κλίμα της αιωνιότητας. Στο νέο κλίμα δεν υπάρχουν πια σταθμοί του «γίγνεσθαι», αλλ’ η αποκατάσταση της ύπαρξης στην αιώνια και αμετατόπιστη οντολογία της.

Αλλά τι εννοεί ο Ιησούς, όταν λέει πρόβατα κι ερίφια, όταν μιλά για δίκαιους κι άδικους, όταν μας αποκαλύπτει τη διαχωριστική πράξη του θείου; Και σήμερα που δε βρισκόμαστε ακόμα μπροστά στο έσχατο κριτήριο, και σήμερα οι άνθρωποι είναι διαχωρισμένοι. Και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που δείχνουνε δίκαιοι κι άνθρωποι που λογαριάζονται άδικοι. Άνθρωποι που λογαριάζονται ισχυροί κι άνθρωποι που περνούν γι’ αδύνατοι. Υπάρχουν όμορφοι κι άσχημοι, άρρωστοι και γεροί. Σ’ αυτούς τους τόσους διαχωρισμούς, τι πρόκειται να προσθέσει ο νέος χωρισμός, και ποιο θάναι το περιεχόμενο της τελευταίας αυτής κατανομής του ανθρώπινου γένους;

Ένα από τα δραματικά στοιχεία της ανθρώπινης ζωής είναι πως τα φαινόμενα απατούν. Κι αυτό σημαίνει πως η εξωτερική όψη των ανθρώπων, όχι μονάχα δεν αντιπροσωπεύει το ουσιαστικό εσωτερικό τους περιεχόμενο, αλλά και συχνά βρίσκεται σε ριζική αντίθεση μ’ αυτό. Αν ύστατη πράξη του Δημιουργού είναι να ρίξη τις μάσκες, που έχει αποθέσει στα πρόσωπα των ανθρώπων η περίτεχνη υποκρισία, τότε μπορούμε να πούμε πως, μπροστά στο έσχατο κριτήριο, η αφαίρεση από τα πρόσωπα των ανθρώπων, της μάσκας που φορούν, θα μας αποκαλύψη το ανθρώπινο γένος μ’ όψη ολότελα διαφορετική από κείνην που είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε.

Θ’ αποκαταστήση μιαν απόλυτη εναρμόνιση μεταξύ αυτού που υπάρχει κι αυτού που φαίνεται, κι η όψη τ’ ανθρώπου, αντί να κρύβη τις ουσιαστικές του προθέσεις, θα τις φανερώνει πανηγυρικά. Αν το μπεριεχόμενο της ψυχής μας είναι μίσος και φτόνος και χολή για τον διπλανό μας, η φυσιογνωμία μας δεν μπορή πια ναναι χαμόγελο κι ευγένεια κι εγκαρδιότητα. Καμμιά παγίδα δεν θα μπορή να υπάρξη μέσα στο χώρο, όπου ο Δημιουργός θα στήση το τελευταίο κριτήριο. Κι είναι πολύ φυσικό, όταν πέσουν οι μάσκες, ν’ αποκαλυφτή μια φυσιογνωμική πραγματικότητα ριζικώτατα διάφορη από κείνην που συνηθίσαμε να βλέπουμε και τότε η κατανομή θα γίνη δραματικώτατα ορατή.

Έν’ άλλο πρόβλημα που θέτει αυτή η περικοπή είναι το μέτρο με το οποίο ο Δημιουργός θα κρίνη τα πλάσματά του. Και το μέτρο αυτό μας ξεκαθαρίζει ο ίδιος ο Ιησούς πως δεν θάναι, ούτε τα λόγια μας, ούτε οι πράξεις μας, αλλά τα κίνητρά μας. Θάναι, δηλαδή, η ψυχική μας διάθεση, θάναι τα μικρά ή μεγάλα αποθέματα αγάπης που είχαμε μέσα μας.

Ούτε πιστή τήρηση του νόμου, ούτε η πίστη στο Θεό, ούτε οι επιδειχτικές αγαθοεργίες, ούτε η αποχή απ’ τις υπερβολές των παθών πρόκειται να μας σώσουν. ‘Όλα αυτά, χωρίς αγάπη, σημαίνουν μάσκα, προορισμένη να καλύψη μιαν αποκρουστική εσωτερική πραγματικότητα. Η αφαίρεση της μάσκας θάναι διαχωρισμός αποκαλυπτικός. Γιατί θ’ αποκαλύψη ως ποιο βαθμό είναι εναρμονισμένες οι ψυχικές παρορμήσεις και προθέσεις μας μ’ όσα είπαμε και πράξαμε στη ζωή μας.

Ο Ιησούς μας κάλεσε να γίνουμε τέλειοι και μας αποκάλυψε πως μέσο και σκοπός της ζωής είν’ η αγάπη. Μας αποκάλυψε τη στενή συγγένεια του ανθρώπου με τον Ενσαρκωμένο Λόγο. Γιατί όταν λέη πως ό,τι κάνατε σε μένα, κι ό,τι παραλείψατε να κάνετε στο καθένα απ’ αυτούς τους ταπεινούς είναι παράλειψη που προσβάλλει εμένα, αποκαλύπτει πως πίσω απ’ τον άνθρωπο υπάρχει Αυτός, που είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή.

Απόλυτα ξεκάθαρα συνδέει τον Εαυτό του με τον άνθρωπο, κι αδελφώνει τον άνθρωπο με το Θείο. Αν το Θείο δεν είχεν ενανθρωπιστή, αν ο Λόγος δεν είχεν γίνη σάρκα, κι η πράξη αυτή δεν αποτελούσε θυσία, που την υπαγόρεψε μια απροσμέτρητη αγάπη, τότε κανένας λόγος δεν μπορούσε να γίνη, ούτε για έσχατη κρίση, ούτε για τερματισμό των σταθμών του «γίγνεσθαι», ούτε για μετατόπιση από τον κύκλο του γίγνεσθαι στην αιώνια σφαίρα της ασάλευτης ύπαρξης, ούτε για κανόνα, που θα χρησιμοποιήση ο Δημιουργός κατά τη φοβερή ώρα της τελευταίας του κρίσης.»

ΠΗΓΗ: «Νέον Κυριακοδρόμιον», εκδ. «Αστήρ», Αθήνα 1979, σελ. 58-59.

Σημείωση: Η γραφή στο μονοτονικό, κρατώντας την ορθογραφία του συγγραφέα, έγινε από το Μανιτάρι του Βουνού.

Advertisements

9 Σχόλια

  1. Δεν λοιδορουμε μόνο…. ΑΠΟΚΛΕΙΟΥΜΕ τους φτωχούς, τους αδύναμους, τους διαφορετικούς.
    Λοιδορουμε και καταδικαζουμε ΜΟΝΟ αυτούς που ΔΕΝ μπορουν να μας απειλησουν,
    Αποκλειουμε απο τη ζωή, απο τις ευκαιρίες, απο το φαγητό, από την ελευθερία, είτε με τις ενεργειες μας είτε με τη σιωπη μας.

    Καταδικαζουμε σε αποκλεισμό, και ντυνουμε με ιδεολογήματα τις πραξεις μας,για να κατευνασουμε τη συνειδηση μας οτιδηποτε περιφρονουμε, ή σιχαινόμαστε να αγγιξουμε ή να γνωρισουμε.

    και μετά …. παμε για μανικιουρ …. ή /και για αγαθοεργίες
    ΜΑΚΡΥΑ ΝΥΧΤΩΜΕΝΟΙ….

  2. Εξαιρετική γραφή από έναν άνθρωπο που μόλις τώρα» γνώρισα».
    Έναν άνθρωπο που μπορεί και συνδυάζει τόσο όμορφα τον κοινωνικό ιστό, με τον πνευματικό.
    Μπορεί και μεταφέρει με ευκολία στον αναγνώστη τις ανησυχίες μα και τις ερμηνείες που ο ίδιος είχε για το Είναι και το Είμαστε…

    Ούτε πιστή τήρηση του νόμου, ούτε η πίστη στο Θεό, ούτε οι επιδειχτικές αγαθοεργίες, ούτε η αποχή απ’ τις υπερβολές των παθών πρόκειται να μας σώσουν. ‘Όλα αυτά, χωρίς αγάπη, σημαίνουν μάσκα, προορισμένη να καλύψη μιαν αποκρουστική εσωτερική πραγματικότητα. Η αφαίρεση της μάσκας θάναι διαχωρισμός αποκαλυπτικός. Γιατί θ’ αποκαλύψει ως ποιο βαθμό είναι εναρμονισμένες οι ψυχικές παρορμήσεις και προθέσεις μας μ’ όσα είπαμε και πράξαμε στη ζωή μας.

    Πράγματι αποκαλυπτική γραφή, περιέχει την ουσία της διδασκαλίας.

    Μανιτάρι Του Βουνού έκανες πολύ καλά που μας τον γνώρισες!

  3. @ Ελενη Β.

    όπως θα γνωρίζεις ο «πατρινός και ογδοηκοντούντης» γέροντας μας έχει μυήσει στο πως χαρίσεται η … «βασιλεία».

    Ο Κωστής Μπαστιάς όμως, κάθε άλλο παρά γέροντας, βίωνε αυτό το μεγαλείο…

    @ Adonios

    Ναι ναι το έχω καταλάβει. Μάλλον άργησα, αλλά αν ο Θεός θέλει, μπορούμε να διαβαζουμε όλοι μαζί που και πού κομμάτια απ’ αυτό τον σπάνιο άνθρωπο της χώρας μας….

  4. Αποκαλυπτικός και ριζοσπαστικός ο λόγος αυτής ευαγγελικής περικοπής. Πόσο έχουμε αλήθεια αλλοιώσει αυτά τα μηνύματα ζωής του ευαγγελίου όλοι εμείς που θεωρούμε τους εαυτούς μας «χριστιανούς»… Μακάρι ο Θεός να μαλακώνει τις καρδιές μας και να ανοίγει τους οφθαλμούς μας ώστε να μπορούμε να βρίσκουμε τα μονοπάτια που οδηγούν στην όντως αγάπη, στην όντως ζωή.

    Καλή Σαρακοστή να έχουμε.

  5. @ σα

    Καλώς μας ήλθες αδελφέ!

    Θα συμφωνήσω σε όλα όσα γραφεις. Απλά επιβεβαιώνεις το χρέος να κρεμάσουμε ΚΑΙ ΕΔΩ περισσότερα ερμηνευτικά σχόλια από τον αξέχαστο Κωστή Μπαστιά.

    Καλή μας σαρακοστή.

  6. […] τοποθέτηση του γνωστού μας ήδη πια Κωστή Μπαστιά από το πρώτο σχετικό ποστ που παρουσιάσαμε κατά την Κυ…. Θα σας μεταφέρουμε πάλι από το «Νέον Κυριακοδρόμιον» […]

  7. […] και η υποκρισία μας. Αν από τη προηγούμενη Κυριακή απολαύσαμε τον Κωστή Μπαστιά, σήμερα θα ταξιδέψουμε μακριά με τον […]

  8. Crimen majestatis…

    Crimen majastatis, σημαίνει “έγκλημα κατά της μεγαλειότητας”.
    Και περί ποιας μεγαλειότητας ο λόγος;
    Πρόκειται για την μεγαλειότητα του Νέρωνα και του Καλιγούλα και όλων των άλλων ανθρωποειδών της ίδιας συνομοταξίας. Οι οποίοι, σύμφωνα με το «Ρωμαϊκόν Άδικον» («Δίκαιον» το λένε οι νομικοί) ήταν, σιγουρότατα, θεοί. Και όποιος δεν τους προσκυνούσε, ως θεούς, διέπραττε το προαναφερόμενο έγκλημα. Που συνεπαγόταν ακόμη και την ποινή του θανάτου…
    Όμως έγκλημα κατά της μεγαλειότητας θα επικαλεστεί και ο Χριστός για όσους από μας, στη δευτέρα παρουσία του, θα μας εξαποστείλει στην αιώνια κόλαση:
    «Πείνασα-θα μας πει-και δεν μου δώσατε να φάω, δίψασα και δεν μου δώσατε να πιω. Ήμουνα ξένος και μετανάστης και με είχατε στοιβαγμένο μέσα σε άθλια γκέτο. Ήμουνα άρρωστος και στη φυλακή. Και, εξαιτίας της απανθρωπιάς σας, με εγκαταλείψατε να αργοπεθαίνω»!…
    Αλλά στη δευτέρα του παρουσία ο Χριστός δεν θα είναι σαν ένας κοινός θνητός, όπως στην πρώτη. Θα εμφανιστεί με όλη τη θεϊκή του λαμπρότητα.
    Κι εμείς αλλοπρόσαλλοι, όπως είμαστε, θα του πούμε:
    «Μα τι λέτε, Μεγαλειότατε! Θα σας βλέπαμε εμείς μέσα σ’ αυτό το αστραφτερό μεγαλείο και δεν θα σας δίναμε να φάτε και να πιείτε! Και δεν θα σας προσφέραμε φιλοξενία! Και δεν θα σας πηγαίναμε στους καλύτερους γιατρούς του κόσμου, αν είχατε αρρωστήσει; Ή μήπως θα τολμούσαμε να σας πετάξουμε στη φυλακή! Εμείς θα πέφταμε μπρούμυτα να σας προσκυνάμε! Και θα γλύφαμε ακόμη και το χώμα μπροστά στα πόδια σας!…
    »Εμείς είχαμε τόσους και τόσους διαπρεπείς εκπροσώπους της βαριάς βιομηχανίας της αδικίας, της ληστείας και της απάτης. Νόμιμης και παράνομης. Που άρπαζαν όποτε ήθελαν, όσα ήθελαν. Και τους είχαμε στο απυρόβλητο και στην ασυλία. Κι όχι μόνο δεν τους καταδικάζαμε, αλλά και τους χειροκροτούσαμε και τους ζητωκραυγάζαμε. Και καμαρώναμε να τους έχουμε δικαστές μας και κυβερνήτες μας.
    »Το μόνο, που τους ζητούσαμε ήταν να αλλάζουν πού και πού το χρώμα της αμφίεσής τους. Γιατί είχαμε πολύ λεπτά γούστα. Και πλήτταμε απ’ τη ρουτίνα και τη μονοτονία. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, το μεγαλείο τους μας μάγευε. Και μας γοήτευε το γεγονός ότι προέρχονταν από ηγεμονικούς οίκους και μεγάλα τζάκια! Χώμα γινόμασταν να μας πατάνε! Και πώς είναι δυνατόν τώρα σεις, Μεγαλειότατε, να μας εξαποστέλλετε στην αιώνια κόλαση! Εμάς που τόσο λατρέψαμε και προσκυνήσαμε τα μεγαλεία! Μπορεί να είστε τόσο σκληρός και απάνθρωπος!
    Κι εκείνος θα μας αποκριθεί:
    Η κόλαση δεν είναι δικό μου, αλλά δικό σας δημιούργημα. Εσείς τη χτίσατε και τη συντηρήσατε, με τους ηγεμονικούς σας οίκους και τα τζάκια, των εκλεκτών σας. Που καταδίκαζαν τους συνανθρώπους σας, χωρίς οίκτο και έλεος, σε βίαιο ή και αργό θάνατο με την κακουργονομία τους! Που, μάλιστα, χωρίς ντροπή και χωρίς φιλότιμο, την χαρακτήριζαν και ως ευνομία…
    Κι εμείς αθεράπευτα υποκριτές θα του πούμε:
    -Μα Μεγαλειότατε, αυτοί που πέθαιναν απ’ την ανέχεια ήταν τεμπέληδες και ανεπρόκοποι και τιποτένιοι. «Άχθος αρούρης»! Κι αυτοί, που σάπιζαν στις φυλακές, ήταν κακοποιοί. Και κάποιοι μάλιστα, ανάμεσά τους, ήταν και τρομοκράτες. Που έθεταν σε κίνδυνο την καθωσπρέπει κοινωνία μας. Αλλά εσείς δεν είστε σαν αυτούς. Δεν σας είδαμε ποτέ ανάμεσά τους!
    Κι εκείνος αδυσώπητος και άτεγκτος θα μας αποκριθεί:
    -Κι όμως κάματε λάθος. Καθένας απ’ αυτούς τους τιποτένιους και κακοποιούς, ήταν και ένας αδελφός μου. Ή μήπως κι εγώ δεν ήμουν ένας απ’ αυτούς, που με σταυρώσατε ως κακούργο!
    ….Εσείς οι καθωσπρέπει αρχιτρομοκράτες και κακούργοι….

  9. Μεταφέρω εδώ το σχόλιο του αγαπητού Μανιταριού, που μου έκαμε την τιμή να κάμει στο «crimen majestatis», που έχω αναρτήσει στο blog μου και στη συνέχεια κάνω έναν παραπέρα, σχετικό σχολιασμό:

    Ο/Η manitaritoubounou είπε…

    π. Ηλία να μου επιτρέψεις να αφήσω ένα περσινό μου σχόλιο για την αυριανή Ημέρα:

    Η αφαίρεση της μάσκας θάναι διαχωρισμός αποκαλυπτικός.

    Ο/Η papailias yfantis είπε…

    Αγαπητό Μανιτάρι

    Κάποιος μου είχε πει: Ασχολείσαι διαρκώς με την κοιλιά και με το χώμα κι όχι με πνευματικά θέματα.
    Και του απάντησα ερωτηματικά: Η δικαιοσύνη δεν είναι πνευματικό θέμα;
    Αυτά, που αποκαλύπτει η περί Μελλούσης κρίσεως περικοπή είναι, κατά τη γνώμη μου, τα εξής:
    1. Ότι ο Χριστός-συν τοις άλλοις- θα μας βγάλει τη μάσκα της αγαπολογίας. Που βέβαια, κατά κόρον, χρησιμοποιούμε εμείς οι παπάδες.
    2 Ότι το κριτήριο με το οποίο θα μας κρίνει είναι η δικαιοσύνη. Που σημαίνει ότι
    3 το crimen majestatis είναι η αδικία, είτε ως παράνομη είτε με τη μάσκα της νομιμότητας. Με την οποία γίνονται και τα χειρότερα σε βάρος των φτωχών και αδύναμων ανθρώπων εγκλήματα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: