• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,647 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Φεβρουαρίου 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Ιαν.   Μαρ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    242526272829  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Και τώρα τι, μετά τον ενθρονιστήριο του Ιερωνύμου Β΄;

Αναμενόταν με τεράστιο ενδιαφέρον του εκκλησιαστικού, πολιτικού και κοινωνικού χώρου ο ενθρονιστήριος λόγος του νέου Αρχιεπισκόπου (Μητροπολίτη της Αθήνας και Προέδρου της Ιεράς Συνόδου) και από πολυποίκιλες οπτικές γωνίες στις 16-02-2008. Θα προσπαθήσουμε σήμερα να εκθέσουμε μερικές «σταθερές» της εκκλησιαστικής πολιτικής του Ιερωνύμου του Β΄ με δύο άξονες. Τον ενθρονιστήριο λόγο και μέσα από κείμενα του ιδίου, που είναι συμβατά με τον βίο και πολιτεία του.

athinwnierwnymow_en8ronisi_1.jpg

Δεν θα επισημάνω το άγχος που εκφράστηκε είτε από πολλούς παλαιοημερολογίτες ή παλαιο-ημερολογιτίζοντες, είτε από πολιτικούς που δυσκολεύονται από την εκκλησιολογία του νέου Αρχιεπισκόπου. Έτσι άρχισαν να χτυπούν τον ίδιο ή τη θεολογία του με προκατάληψη.

Στον ενθρονιστήριο λόγο οφείλουμε να επισημάνουμε ότι έκανε ξεχωριστά λόγο για τη Μητρόπολη Αθηνών, ως Μητροπολίτης της, και ξεχωριστά για μεγαλύτερα ζητήματα ως Πρόεδρος της Ιεράς συνόδου. Άνοιξε πολλά ζητήματα με μια γλώσσα εκκλησιολογική και θεολογική, ήπιους τόνους και αυτοσυνειδησία.

Στο μόνο σημείο που κανείς θα περίμενε ένα ιδιαίτερο χρωματισμό, είναι οι κίνδυνοι που αναφύονται από τα «θεσμικά ανοίγματα» της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τόσο στο πολιτισμικό επίπεδο και διαθρησκευτικό επίπεδο, όσο και στο διαχριστιανικό. Το ζήτημα αυτό θα παραμείνει ως το μεγάλο ζητούμενο, είτε ως «Λυδία Λίθος», είτε ως «Αχίλλειος πτέρνα». Ίδωμεν…

Τα κύρια σημεία της θεολογικής, εκκλησιολογικής, ποιμαντικής και πολιτικής του νέου Μακαριωτάτου Αθηνών φαίνεται να είναι τα ίδια τα κριτήρια με τα οποία και εκλέχτηκε: διοίκηση της Εκκλησίας, σχέσεις με το Φανάρι, διακριτός της ρόλος, συνοδικότητα, αποκατάσταση των αδικιών σε βάρος προσώπων.

Στον Ελεύθερο τύπο γράφτηκε: «…Στο πρόσωπο του Θηβών, η πλειοψηφία των ιεραρχών είδε τον άνθρωπο ο οποίος θα αποκαταστήσει τις σχέσεις με το Φανάρι και θα επαναφέρει τη συνοδικότητα στην Εκκλησία. Ήταν σταθερά κατά της εκκοσμίκευσης της Εκκλησίας…».

α) Προσπάθεια άρνησης της εκκοσμίκευσης σε όλα τα επίπεδα της ελλαδικής Εκκλησίας.

Με το όρο «εκκοσμίκευση» εννοούμε, κατά τον σταθερό «υποστηρικτή» του νέου Αρχιεπισκόπου, Σεβ. Ναυπάκτου Ιερόθεο: «…Εκκοσμίκευση είναι η απώλεια της πραγματικής ζωής της Εκκλησίας, η αποξένωση των μελών της Εκκλησίας από το γνήσιο εκκλησιαστικό φρόνημα. Η εκκοσμίκευση είναι η απεμπόληση του εκκλησιαστικού ήθους και η διαπότιση της ζωής μας από το λεγόμενο κοσμικό φρόνημα…», Εκκλησιαστικό Φρόνημα, β΄ έκδ.1993, (σελ.217). Μάλιστα επισημαίνει στις επόμενες σελίδες ότι η εκκοσμίκευση εμφανίζεται στην Εκκλησία, στη θεολογία και στη ποιμαντική.

Μ’ αυτή την όραση αυτή ο Μακαριότατος στον ενθρονιστήριο λόγο τόνισε: «…Η Εκκλησία πορεύεται μέσα στην Ιστορία και τον κόσμο, αλλά δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Δεν ενδιαφέρεται να αντιπαρατεθεί προς κάτι ή κάποιον, αλλά να προσλάβει τον κόσμο και να τον μεταμορφώσει. Δεν καλείται να είναι το λίπασμα για τα διακοσμητικά φυτά αυτού του κόσμου αλλά γίνεται συνεχώς ένας πνευματικός εκρηκτικός μηχανισμός που ανατινάζει τον κόσμο και τον κάνει Εκκλησία.

Κι εμείς, οι διάκονοι της Εκκλησίας, δεν υπάρχουμε για να αντιπαραθέτουμε επιμέρους απόψεις εναντίον άλλων απόψεων ή ιδεολογικές αντιλήψεις έναντι άλλων ιδεολογιών, ούτε δικαιούμαστε να στρατευτούμε σε μια ιδεολογικοπολιτική επιλογή εναντιούμενοι σέ κάποιαν άλλη.

Διότι τότε δεν θα είμαστε Εκκλησία, αλλά μια θρησκευτική παράταξη, αυτοπεριορισμένη στη στενωπό των ιδεών της, αφού λησμόνησε ότι ο δρόμος που έχουμε να δείξουμε στους ανθρώπους και η αλήθεια που έχουμε χρέος να μαρτυρούμε δεν είναι μια ιδεολογία, αλλά ένα πρόσωπο...».

β) Έμφαση στην «άλλη θέαση της κοινωνίας» από την Εκκλησία.

Η έκφραση του ενθρονιστήριου «…Η δική μας δουλειά είναι να παράγουμε πνευματικά αντισώματα, προστατευτικά του κοινωνικού οργανισμού από κάθε φθοροποιό νόσο που εκφυλίζει το ανθρώπινο πρόσωπο και οδηγεί σε εκπτωτικά φαινόμενα τον κοινό μας βίο…» είναι η συνέχεια όσων είχε πει στη Σύνοδο της Ιεραρχίας στις 06-10-2005: «…Η Εκκλησία, είπε, οφείλει συνεχώς να αναζητά «την άλλη θέαση της κοινωνίας και δεν μπορεί να σιωπά και να αδιαφορεί μπροστά στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λαοί και δη οι κοινωνικά και οικονομικά ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού….».

Στο χώρο της Μητρόπολης της Αθήνας ξαναθέτει με την ενθρόνιση το ζήτημα των φτωχών, των καταπιεσμένων, των ψυχικά άρρωστων, μεταναστών και προσφύγων:

«…Δεν υπάρχει πτυχή του ανθρώπινου πόνου που είναι δυνατόν να μας αφήνει αδιάφορους. Όχι γιατί ο σκοπός της Εκκλησίας εξαντλείται στο κοινωνικό της έργο. Αλλά γιατί είναι ασύμβατο να ονομάζεσαι χριστιανός και να μην νοιάζεσαι για τον άρρωστο, τον φυλακισμένο, τον αναξιοπαθούντα, τον γυμνό, τον πεινασμένο, τον φτωχό, τον βασανισμένο, τον πρόσφυγα, τον μετανάστη, τον στιγματισμένο για την ψυχική του αρρώστια…». Ξεκαθάρισε επίσης ότι όλη την Εκκλησία οφείλει να απασχολήσει τα ζητήματα των σύγχρονων κοινωνικών προβλημάτων:

«..Ζητήματα όπως το οικολογικό πρόβλημα, τα βιοηθικά διλήμματα, η ποιμαντική των νοσηλευτηρίων, η οικονομική μετανάστευση, το σύγχρονο εμπόριο της ανθρώπινης σάρκας, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η φτώχια, το στίγμα της ψυχικής νόσου, η κοινωνική εξαθλίωση και άλλα πολλά πρέπει να έρθουν στο επίκεντρο του θεολογικού και ποιμαντικού μας προβληματισμού με τρόπο έγκυρο, υπεύθυνο και συστηματικό. Σε αυτό το σημείο δράττομαι της ευκαιρίας να απευθυνθώ στα ευήκοα ώτα της πολιτείας κάνοντας έκκληση και πρόταση για αλληλουποστήριξη σε όλους εκείνους τους τομείς όπου η συνεργασία Εκκλησίας και Πολιτείας μπορεί να αποφέρει πολλαπλάσιους καρπούς όσον αφορά την αντιμετώπιση πολλών από τα προαναφερθέντα προβλήματα…»

γ) Θεωρεί ότι είναι ανάγκη να δοθεί προτεραιότητα στη νεολαία με προσωπικό, αλλά και θεσμοθετημένο λόγο.

Η δυσκολία βέβαια βρίσκεται στη κατανόηση του λόγου της νεολαίας, όταν εκφράζεται στους δρόμους… Έτσι λοιπόν τόνισε με έμφαση για τη Μητρόπολη της Αθήνας: «…Πρώτο σημείο, που κατέκαιε πάντοτε και συνεχίζει να κατακαίει την καρδιά μου, είναι η μέριμνα για τα νιάτα του τόπου μας. Για τα παιδιά μας, που αισθάνονται συνεχώς προδομένα από την ασυνέπεια έργων και λόγων· που ασφυκτιούν από έλλειψη πνευματικού οξυγόνου· που γίνονται έρμαια της ιδιοτέλειας ημών των μεγαλυτέρων· που πεινούν για αλήθεια και ζωή και διψούν για όραμα και ελπίδα. Σε αυτούς τους νέους και τις νέες θέλω να απευθυνθώ άμεσα και προσωπικά…

Αγαπημένα μου παιδιά, θέλω να συναντιόμαστε προσωπικά. Προτείνω λοιπόν να ιδρύσουμε ένα είδος νεανικού συμβουλίου του αρχιεπισκόπου, ώστε να ανταμώνουμε, να ακούω άμεσα ο ίδιος τον λόγο σας και να αγωνιστούμε μαζί για να χτίσουμε το αύριο που εσείς δικαιούσθε και εμείς οφείλουμε να σας εξασφαλίσουμε…».

δ) Κάλεσμα στους ανθρώπους Γραμμάτων και Τεχνών, Επιστήμης και Τεχνολογίας, για τη πορεία του νεοελληνικού πολιτισμού.

Είναι γεγονός ότι η έκφραση της ορθόδοξης εκκλησίας διαχρονικά γινόταν πάντα και μέσω όλων των εκφάνσεων του ανθρώπινου πολιτισμού και οι οποίες εισήλθαν και στο λειτουργικό χώρο και χρόνο. Ο ηθικισμός και ιδεολογικοποίηση της πίστης δεκάδες χρόνια τώρα δημιούργησαν συχνά ένα κενό. Ο Μακαριότατος τόνισε:

«…Ένα δεύτερο σημείο που βασανίζει τον λογισμό μου είναι η ευθύνη μας για την πορεία του νεοελληνικού πολιτισμικού γίγνεσθαι. Επιτρέψτε μου να απευθύνω τον λόγο προς τους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, της επιστήμης και της τεχνολογίας· προς όλα εκείνα τα ανήσυχα πνεύματα, που επιμένουν να προβληματίζονται για τα κοινά και δεν αισθάνονται ικανοποιημένοι από την ακινησία, τη στασιμότητα και τη δουλεία του αυτονόητου.

Εμείς, οι εκκλησιαστικοί ταγοί έχουμε μια υποχρέωση απέναντί σας και εσείς έχετε ένα χρέος στο γένος μας και στην Ιστορία. Η Εκκλησία πρέπει να ξαναβρεί τους τρόπους να κεντρίζει και να εμπνέει το ανθρώπινο πνεύμα. Όπως τότε που γονιμοποίησε τις τέχνες και τις επιστήμες και γέννησαν πολιτισμό…»

ε) Διακριτοί ρόλοι Διοίκησης της Εκκλησίας και Πολιτείας.

Στο άρθρο του στο ΒΗΜΑ στις 11/12/2005, σελ.: A46, γράφει ως Σεβ. Θηβών: «…Ο Καταστατικός Νόμος της Εκκλησίας που έγινε με τη σύμπραξη και του Κράτους κάνει λόγο για τους διακριτούς ρόλους των δύο φορέων. Εδώ εστιάζεται το πρόβλημα και εδώ απαιτείται η επικέντρωση της προσοχής μας. H επανεξέταση, η εμβάθυνση και η κατοχύρωση των διακριτικών αυτών διοικητικών ρόλων δεν βλάπτουν, αντιθέτως απομακρύνουν διαφαινόμενες διαιρέσεις και διχασμούς με απρόβλεπτες τις συνέπειες της χαλάρωσης του ιστού της κοινωνικής συνοχής μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται…». Ένα ειδικό σημείο αυτών των σχέσεων θα αποτελέσει και το ζήτημα του ν. 3432/06 για την εκκλησιαστική εκπαίδευση, αφού τεράστια προβλήματα έχουν ήδη δημιουργηθεί σε πολλά επίπεδα (ΑΕΙ, Εκκλησιαστικά Λύκεια, πόροι κλπ).

Με την ενθρόνιση έγινε ακόμα πιο σαφής: «…Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ο Καταστατικός Χάρτης, ο οποίος οριοθετεί νομικά τις εκκλησιαστικές λειτουργίες, υπήρξε από τους καλύτερους. Τα τριάντα χρόνια, όμως, που παρήλθαν από την έναρξη της ισχύος του, επιτάσσουν αναπόφευκτα την ανάγκη για διορθώσεις και προσθήκες ή την αξιοποίηση δυνατοτήτων που προβλέπει μεν αλλά έμειναν μέχρι σήμερα αναξιοποίητες. Είναι επομένως προφανές, ότι πρόκειται για ζήτημα το οποίο πρέπει επίσης να απασχολήσει την Εκκλησία μας…»

Δεν άφησε κανένα σημείο που να οδηγεί στο συμπέρασμα να παίξει κάποιο ρόλο άμεσα πολιτικό ή άμεσα εθνικό. Νομίζω ότι η όλη του στρατηγική στο σημείο αυτό κρύβεται γύρω από την έκφρασή του περί «ενότητας της Ορθοδοξίας», δηλαδή του ορθοδόξου Γένους και όχι του έθνους. Στο ζήτημα αυτό είναι ανάγκη να τονιστεί και η πρότασή του για στήριξη του νεοελληνικού πολιτισμού σε συνεργασία με ανθρώπους του πολιτισμού. Πρόκειται για μια σαφή και διακριτή όραση στα ζητήματα που δίχασαν επί Αρχιεπισκοπίας του μακ. Χριστοδούλου.

στ) Φανάρι Αθήνα, τελικά πέρα από τη σύγκρουση!

Ο Νέος Αρχιεπίσκοπος, όπως και η πλειοψηφία των Μητροπολιτών σηματοδοτούν μια νέα εποχή με τη Μητέρα Εκκλησία. Τόνισε λοιπόν, ως πρόεδρος πια της Ι.Σ. και Ιεραρχίας: «..Σε μια εποχή που η Οικουμένη παρουσιάζεται κατακερματισμένη και ως λύση προβάλλεται η παγκοσμιοποίηση, οι Ορθόδοξες Εκκλησίες οφείλουν να διασφαλίσουν και να προβάλλουν την μεταξύ τους ενότητα. Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε πρέπει να γίνει κατανοητή η σημασία και ο ρόλος του Σεπτού Οικουμενικού μας Πατριαρχείου για την πορεία σύνολης της Ορθοδοξίας.

Είναι πια καιρός, οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες, οι οποίες είναι διεσπαρμένες στα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης, να βρεθούν ψυχικά και πνευματικά το δυνατόν κοντύτερα μεταξύ τους.

Και όπου και όταν οι ανθρώπινες αδυναμίες επιτρέπουν να αναφύονται διαιρέσεις και ασυμφωνίες οφείλουμε να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια υπερβάσεως των προβλημάτων, με επίγνωση ότι υπάρχει ο ασφαλής εγγυητής της ενότητας, ο οποίος είναι το Σεπτό Κέντρο της Οικουμενικής Ορθοδοξίας, το πολύπαθο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο. Η ενότητα των ορθοδόξων είναι σήμερα το μεγάλο ζητούμενο…».

Τέσσερα σημεία φαίνεται να αποτελούν τους άξονες των σχέσεων:

Ι) Αποδοχή του τόμου του 1850 και τήρηση όλων των διατάξεων της Πατριαρχικής Πράξης του 1928.

ΙΙ) Στήριξη της Μητέρας Εκκλησίας στον αιώνα της μεγάλης δίνης που διέρχεται λόγω των διωγμών.

ΙΙΙ) Βοήθεια σε όλους τους πιθανούς κινδύνους στους θεολογικούς διαλόγους από την Εκκλησία της Ελλάδος και

ΙΙΙΙ) Αναζήτηση σταθερότερων σχέσεων στα νέα γεωπολιτικά δεδομένα. Ένα τέτοιο ζήτημα, που θα ανοίξει κατά πάσα πιθανότητα, είναι και το ζήτημα της «Εκκλησιαστικής δικαιοσύνης», αφού ένα βασικό σημείο του τόμου του 1850 είναι και το «έκκλητον», δηλαδή ένα είδος «δευτεροβάθμιας εκκλησιαστικής κρίσης» από τη Σύνοδο του Φαναρίου.

στ) Συνοδικότητα.

Πολλοί περιμέναμε να τεθεί το ζήτημα της συνοδικότητας σε όλα τα επίπεδα από τον νέο μας Αρχιεπίσκοπο. Πράγματι ο Μακ. Ιερώνυμος έθεσε καθαρά το θεμέλιο: «…Η Εκκλησία της Ελλάδος διοικείται από την Σύνοδο της Ιεραρχίας και την Διαρκή Ιερά Σύνοδο κατά καθορισμένο τρόπο, ο οποίος προβλέπει και τις ευθύνες και αρμοδιότητες του Προέδρου τους, ο οποίος είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος. Η χάραξη της πορείας της Ελλαδικής Εκκλησίας, η λήψη των αποφάσεων, η αντιμετώπιση των προβλημάτων που κατά καιρούς προκύπτουν και η αντιμετώπιση όλων των άλλων ζητημάτων, για τα οποία έχει αρμοδιότητα η Ιεραρχία, οφείλουν να είναι καρπός συνεργασίας των μελών της, οι οποίοι συναποφασίζουν εν Αγίω Πνεύματι με ήθος συνοδικό…».

Η συνοδικότητα σε επίπεδο Μητροπόλεων ή Ενοριών παραμένει ως ζητούμενο και υπό δυο αιρέσεις: Τη πρωτοβουλία και ευθύνη των οικείων Μητροπολιτών και κληρικών κυρίως και το είδος και το βάθος των αλλαγών στο Καταστατικό χάρτη, όταν γίνει. Τόνισε όμως με νόημα: «… Έχω επίγνωση του χρέους μου να είμαι υπεύθυνος, εμψυχωτής και εγγυητής του συνοδικού μας συστήματος. Όμως αυτό, εκ της φύσεως του, διασώζεται μόνο με κοινή προσπάθεια και συναντίληψη. Παρακαλώ λοιπόν εκ μέσης καρδίας ο καθένας μας να συμβάλλει υπεύθυνα και με συναίσθηση της πνευματικής ευθύνης στην ουσιαστική και έμπρακτη λειτουργία του συνοδικού μας συστήματος…».

η) Τα οικονομικά της Εκκλησίας.

Ως γνωστό, το 1998 ξέσπασε εναντίον του πόλεμος για τα οικονομικά και ο οποίος ήταν πιθανότατα ο μοχλός που ανέδειξε τον μακ. Χριστόδουλο στη Μητρόπολη Αθηνών… Στις 6 Μαΐου 2006 όμως ως Θηβών ήταν εισηγητής παρόμοιου ζητήματος στην «Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών» της Ι. Μ. Δημητριάδος με τίτλο: «Εκκλησιαστική περιουσία και μισθοδοσία των κληρικών τον 19ο αιώνα» ως ειδικού. Επομένως κατανοούμε ότι το ζήτημα αυτό θα τεθεί μάλλον σε μια από τις πρώτες προτεραιότητες, με αφετηρία την καταγραφή της περιουσίας της ελλαδικής εκκλησίας, ώστε να διαφανούν τα περιθώρια των τρωκτικών, της αύξησης της κοινωνικής διακονίας και της δυνατότητας στήριξης του έγγαμου κλήρου κυρίως.

Σήμερα έδωσε ένα πολύ σαφές και σημαντικό δείγμα: «…Η αναφορά μας σε αυτά τα πρακτικά θέματα φέρνει αναγκαστικά στο προσκήνιο εύλογα ερωτήματα και περί της διαχειρίσεως της εκκλησιαστικής περιουσίας. Πιστεύω πως αυτό το κεφάλαιο πρέπει να επανεξεταστεί ενδελεχώς, με ανανεωμένα κριτήρια και πάντως όχι με τις μεθόδους του παρελθόντος.

Πιστεύουμε πως οι καιροί απαιτούν να αναπτυχθούν πρωτοβουλίες οι οποίες να καθιστούν την Εκκλησία εύρωστη μεν, αλλά με μοναδικό σκοπό οι πόροι της να εξαργυρώνονται στην διακονία του ποιμνίου της και επομένως τα έσοδα από την διαχείριση της περιουσίας Της να επιστρέφουν στο λαό, ώστε να μην δημιουργείται με κανένα τρόπο η αίσθηση ότι έχει μετατραπεί ο οίκος του Θεού εις οίκον εμπορίου…»..

θ) Τρόπος άσκησης της αρχιεπισκοπίας.

Παρότι όσοι γνωρίζουμε τον τρόπο άσκηση της εξουσίας-διακονίας του μακ. Ιερωνύμου στην Ι. Μ. Θηβών και Λεβαδείας, τον τρόπο που λειτούργησε μέσα στην Ι. Σ. τα τελευταία χρόνια προβλέπουμε του τι θα συμβεί. Είναι όμως σημαντική η αναφορά του στα αντίστοιχα λόγια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού με τα οποία έκλεισε και τον ενθρονιστήριο λόγο του:

«Εγώ με τη Χάρη του Θεού, μήτε σακούλα έχω, μήτε κασέλα, μήτε σπίτι, μήτε άλλο ράσο από αυτό που φορώ. Και το σκαμνί, όπου έχω, δεν είναι εδικό μου, δια λόγου σας το έχω. Άλλοι το λένε σκαμνί και άλλοι θρόνον. Δεν είναι καθώς το λέγετε. Αμή θέλετε να μάθετε τι είναι; Είναι ο τάφος μου και εγώ είμαι μέσα ο νεκρός οπού σας ομιλώ. Ετούτος ο τάφος έχει την εξουσίαν να διδάσκει βασιλείς και πατριάρχας, αρχιερείς, ιερείς, άνδρας και γυναίκας, παιδιά και κορίτσια, νέους και γέρους και όλον τον κόσμον».

ι) Εκκλησιαστική ζωή.

Κλείνοντας αυτή την αναφορά, αξίζει να σημειώσουμε δυο σημεία. Το ένα αφορά την απουσία αναφοράς σε πλευρές της εκκλησιαστικής ζωής που έχουν ταλανίσει Εκκλησία και Κοινωνία: Άγαμοι κληρικοί που εγκαταβιούν σε διαμερίσματα των πόλεων, η θέση των (παρα) εκκλησιαστικών «αδελφοτήτων» και ο ρόλος των «εκκλησιαστικών ακαδημιών».

Το δεύτερο χαρακτηρίστηκε εναργώς στο λόγο του και αφορά τη σχέση της Θείας λατρείας και καθημερινής συμμετοχής μας στα της κοινωνίας: «…Καλώ λοιπόν το λαό του Θεού, το ποίμνιο που μου εμπιστεύτηκε ο Κύριος, δηλαδή όλους σας: τους πιστούς και εκείνους που δηλώνουν άπιστοι, να συναντηθούμε γύρω από την Αγία Τράπεζα, εκεί που τελείται το μέγιστο των μυστηρίων, και να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να κάνουμε την αγάπη και την ενότητα τρόπο ζωής, ώστε η Θεία Λειτουργία να συνεχίζεται στην καθημερινότητα της ζωής μας και να γίνεται πηγή παρηγοριάς μέσω ημών και της προσφοράς μας για κάθε πονεμένο αδελφό μας…».

Advertisements

12 Σχόλια

  1. Με μια πρώτη ματιά είναι λόγος που δεν σε κάνει- αναλόγως τις στάσεις σου- να υπερθεματίσεις ή να αντιπαρατεθείς, αλλά σε προβληματίζει πολύ και για την οπτική του, αλλά και για την δική σου οπτική πάνω σε ορισμένα ζητήματα π.χ. εκκλησιολογικά.
    Με λίγα λόγια δεν αναζητά οπαδούς, ούτε καν φιλικούς ακροατές, αλλά κριτικούς συν -πάσχοντες και συν -οδοιπορούντες στην αγωνία για το παρόν και το μέλλον…
    Καλή αρχή.

  2. Η χρήση για το κλείσιμο του λόγου του κατά την ενθρόνισή του με τα λόγια του Αγίου και Μάρτυρα Κοσμά του Αιτωλού, ελπίζω πως σηματοδοτούν μια νέα πορεία της εκκλησιαστικής ηγεσίας καθοδηγούμενη από την ταπεινότητα του Αγίου που επέλεξε, από Ηγεσία ή Ηγεμονία σε Διακονία…
    Γιατί «Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν»….
    Καλή Αρχή….

  3. Εδώ μπορείτε να δείτε και το βίντεο της ομιλίας…
    http://egolpio.wordpress.com/2008/02/16/enthronisthrios_video/

  4. @ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΛΤΕΖΟΣ

    Την ευχή σου την ευχόμαστε όλοι νομίζω. Οι δυσκολίες και οι σκόπελοι πολλοί.

    @ egolpion

    Ευχαριστούμε. Καλή σου συνέχεια.

  5. Η εκλογή Ιερωνύμου ίσως είναι η καλύτερη ευκαιρία για να συζητηθεί νηφάλια ο λεγόμενος χωρισμός Εκκλησίας – Κράτους. Οι συνθήκες θα είναι πολύ καλύτερες για την Εκκλησία από ό,τι επί Χριστόδουλου ή ενός περιθωριοποιημένου και πιθανόν χλεβαζομένου από μερίδα του πολιτικού κόσμου Ευσταθίου ή ενός άνευρου και χωρίς Θεολογικές προϋποθέσεις Ιγνατίου στο προσεχές μέλλον. Η συζήτηση είναι καλό να ανοίξει αμέσως μόλις ο Ιερώνυμος δημιουργήσει κατάλληλες ομάδες εργασίας που θα γνωρίζουν καλώς όλες τις συνιστώσες.

  6. Ο Μεγάλος (ο Πολύ Μεγάλος εννοώ…) κάτι περισσότερο θα ξέρει από τις κατσαρίδες σαν και εμάς… Το μόνο που γνωρίζω εγώ είναι ότι αφού περάσαμε τον τυφώνα «Χριστόδουλος», καιρός είναι να αναπαυθούμε (ψυχικά αλλά όχι σωματικά) σε πνευματικώς γαλήνια εκκλησιαστικά νερά (και να εργαστούμε καταλλήλως έτσι;;;)

  7. @ Θωμάς Παναγιώτου

    στοχευμένες οι παρατηρήσεις σου. Ο Χωρισμός οδφείλει να είναι πλήρης διοικητικός χωρισμός, χωρίς προσπάθεια περιθωριοποίησης του θεσμού της ιστορικής Εκκλησίας. Αυτό θα εξαρτηθεί και από τον τρόπο που θα ανοίξουν τα σημαντικά ζητήματα που ενδιαφέρουν τη κοινωνία περισσότερο με κοινωνικούς όρους.

    Σημαντική παράμετρος είναι η οώθηση της συνοδικότητας σε μητροπολιτκό και ενοριακό επίπεδο για τη στήριξη μιας τετοιας προοπτικής.

    @ Δρακουμέλ

    Δεν νομίζω ότι θα έχουμε «γαλήνια νερά»‘. Το αντίθετο προβλέπω… γιατί αυτοί που βάζουν την «ουρά τους» δεν τη μαζεύουν εύκολα… Αλλά κολλώνουμε;

  8. Ευχαριστώ για τον σύνδεσμο!
    ardalion.wordpress.com

  9. Λόγος βαθύτατα θεολογικός και αγιοπνευματικός-θα τολμούσα να πω.

  10. […] https://manitaritoubounou.wordpress.com/2008/02/16/ierwnymos-b-en8ronisi/#more-347 Δημοσιεύθηκε από everythingispolitics Καταχωρήθηκε στο Uncategorized ·Ετικέτες: ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ […]

  11. […] Ένα ακόμα σχίσμα φαίνεται να εκτυλίσσεται ραγδαία.  Αφορμή του είναι η εκδημία του μακαριστού Χριστόδουλου και η άνετη επικράτηση του Μακ. Ιερωνύμου του Β΄. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: