• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 603,850 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Ιανουαρίου 2008
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Δεκ.   Φεβ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ, 2o, απολογία Νικ. Ηλιόπουλου, 10-08-1973

«Στις 10 Αυγούστου έγινε στην Πάτρα η δίκη των «οκτώ» φοιτητών ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου. Κατηγορούντο δι’ «απείθειαν» κατά της Αρχής.

Δημοσιεύουμε στη συνέχεια βασικά αποσπάσματα από τις απολογίες των φοιτητών, που με την στάση τους υπερασπίστηκαν – και από το εδώλιο του κατηγορουμένου – το Πανεπιστημιακό Άσυλο.»

Έτσι ξεκινά η εφημερίδα «Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ» στις 5 Σεπτέμβρη 1973, σελ. 2α, φ. 47 την πρώτη απολογία (του Νίκου Ηλιόπουλου), μετά το μεγάλο εισαγωγικό ρεπορτάζ που δημοσίευσε στο φ. 46, σελ. 2 στις 20-08-1973.

Στις επόμενες συνέχειες θα ακολουθήσουν οι επόμενες απολογίες. Για να διαβάσετε το ρεπορτάζ πατήστε εδώ.

Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ – Πάτρα 10-08-1973

«Κύριε Πρόεδρε,

Κατηγορούμαι για απείθεια κατά της Αρχής. Αποκρούω σαν αστήρικτη την κατηγορία αυτή. Και θα εξηγήσω τους λόγους:

Η Λέσχη είναι πανεπιστημιακός χώρος. Γιατ’ είναι χώρος, που ανήκει αποκλειστικά σε φοιτητές. Κατά συνέπεια μόνο η Διοίκηση του πανεπιστημίου έχει την αρμοδιότητα, αν κρίνει σκόπιμο, να μας καλέση να διαλυθούμε απ’ τον χώρο αυτό. Ούτε όμως η Εισαγγελική, ούτε η Διοικητική μα ούτε κι η Αστυνομική Αρχή είναι Διοίκηση του Πανεπιστημίου. Κι’ ούτε θέλουμε να είναι.

Έτσι καμμιά υποχρέωση δεν είχα σαν φοιτητής μέσα στον φοιτητικό μου χώρο, να ευπειθήσω σε όργανα αναρμόδια για το χώρο τούτο. Αντίθετα είχα επιτακτικό χρέος να υπερασπιστώ την αρχή της αυτονομίας του πανεπιστημίου. Και καθήκον ήταν να ευπειθήσω μόνο στην αρχή αυτή, της οποίας το σεβασμό απαιτούμε από τη Πολιτεία.

Γιατί πικρή μέχρι τώρα εμπειρία είχα απ’ την παρουσία αστυνομικών οργάνων στον πανεπιστημιακό χώρο. Είναι η πικρή εμπειρία των εκλογών στο φοιτητικό σύλλογο και όχι μόνον αυτή.

Μετά ο χώρος της Λέσχης, σαν πανεπιστημιακός χώρος, είναι άσυλο. Μείναμε μέσα σ’ αυτό, που η συνείδησή μας έχει κατοχυρώσει σαν άσυλο, για να το προστατέψωμε, όπως θα προστατεύαμε το άσυλο του σπιτιού μας. Σεις αυτό μπορεί να το πείτε απείθεια κατά της Αρχής. Εμείς το λέμε ευπείθεια στην αρχή του Πανεπιστημιακού ασύλου.

Σαν τρίτο λόγο της άρνησής μου να υπακούσω στην πρόσκληση της Αρχής, προβάλλω αυτόν:

Βρισκόμουνα σ’ έναν πανεπιστημιακό χώρο – άσυλο. Απόφαση όλων όσων βρισκόμαστε στον χώρο αυτό, ήταν να παριμένουμε τ’ αποτέλεσμα του διαλόγου με τους καθηγητές μας για την πορεία επίλυσης των αιτημάτων μας. Η πορεία αυτή ήταν – και είναι – για μας ‘κείνες τις μέρες κάτι παραπάνω από καθημερινή σκέψη κι’ αγωνία και τα αιτήματά μας συνυφαίνονταν με την ύπαρξή μας σαν φοιτητών και λεύτερων ανθρώπων.

Την κοινή αυτή απόφαση ήταν αδιανόητο για μας να παραβούμε. Σεις αυτό μπορεί να το πείτε απείθεια κατά της Αρχής. Εμείς το λέμε: ευπείθεια στις θεμελιακές αρχές του αγώνα μας, ευπείθεια στη φοιτητική μας συνείδηση, ευπείθεια στην κοινή απόφαση που την επιβάλλουν σαν ιερή και απαράβατη η ενότητα κι’ η αδελφοσύνη, οι σφυρηλατημένες απ’ το φοιτητικό κίνημά μας.

Αλλά υπάρχει κι’ ένας τέταρτος λόγος, που δεν πρέπει να τον κρύψουμε: Γιατί δεν πρέπει να κρύψουμε ούτ’ ένα μόριο απ’ την αλήθεια, που κουβαλάμε μέσα μας.

Η μέχρι τώρα εμπειρία μας δεν μας έδινε τις εγγυήσεις, ότι έξω απ’ τον πανεπιστημιακό χώρο – άσυλο της Λέσχης, θα μας σέβονταν. Το προαύλιο του Πολυτεχνείου μας έγνεφε ανησυχητικά πολύ. Οι φωνές των σπουδαστών, που δέρνονταν μέσα σ’ αυτό, δεν μας φόβιζαν, όχι δεν μας φόβιζαν, όμως μας έσφιγγαν την καρδιά. Γιατί τις χρειαζόμαστε τις φωνές μας, τις χρειαζόμαστε, όχι πνιγμένα πόνου και τρόμου ξεφωνητά απ’ τα κτυπήματα των κλόμπς, μα καθάρια και περήφανα λόγια βγαλμένα απ’ τους κτύπους της καρδιάς».

Εισαγγελέας: Ν’ αλλάξη μήκος κύματος.

«Κύριε Πρόεδρε,

Κατηγορούμαι για απείθεια κατά της Αρχής.

Μα στη συνείδησή μου και στη συνείδηση όλων των συναδέλφων μου, η κατηγορία αυτή δεν βρίσκει πουθενά στήριγμα, κλονίζεται, πέφτει, πεθαίνει.

Μα τότε στην καρδιά μου και στις καρδιές όλων των συναδέλφων μου, πώς να μη προβάλλη το πικρό ερώτημα: Γιατί; Γιατί τούτη η δίκη;

Από ποιόν να ζητήσω απάντηση;

Κοιτώ κατάματα τον εαυτό μου. Δεν τον βλέπω όμως σαν τον κατηγορούμενο Ηλιόπουλο. Τον βλέπω να πλαταίνη αγγίζοντας τις καρδιές και παίρνοντας τις μορφές όλων των συναδέλφων μου. Κι’ έτσι μ’ απλωμένα χέρια, ν’ αγγίζη τις καρδιές όλων, να κατέχη τον χτύπο τους ο εαυτός μου, με κοιτάζει κι’ αυτός στα μάτια και μου απαντάει:

Δικάζεσαι, γιατί έμαθες ότι σου ανήκουν δικαιώματα.

Δικάζεσαι, γιατί δεν ζητιάνεψες, μα απαίτησες τα δικαιώματα αυτά.

Δικάζεσαι, γιατί όταν μαθαίνει κάποιος ότι του ανήκουν δικαιώματα, τότε μπορεί να το μάθουν κι’ άλλοι. Κι’ όταν αυτός ο κάποιος δεν τα ζητιανεύη, μα τ’ απαιτεί, μπορεί να πάψουν να ζητιανεύουν όσοι μέχρι τώρα τα ζητιάνευαν και ν’ αρχίσουν να τ’ απαιτούν κι’ αυτοί.

Και πραγματικά:

Ο Έλληνας φοιτητής ύστερ’ απ’ τη χειμωνιάτικη νάρκη, που του επιβλήθηκε αναγκαστικά με την κατάλυση του λεύτερου συνδικαλισμού του, άρχισε να ξαναμαθαίνη δειλά – δειλά και συλλαβιστά ότι έχει δικαιώματα την άνοιξη του’ 72.

Κι’ ο φοιτητής απ’ την υφή του, όταν συνειδητοποιήση τα δικαιώματά του, ποτέ δεν τα ζητιανεύει, μα πάντα τ’ απαιτεί. Αυτοί που ζητιανεύουν για τα μάτια, όμως, μερικά ψεύτικα δικαιώματα, θέλοντας να κρύψουν τ’ αληθινά, δεν αντιπροσωπεύουν τον Έλληνα φοιτητή. Γιατί μέχρι πριν ένα χρόνο ήταν διορισμένοι, τώρα βέβαια είναι «εκλεγμένοι» μα όλοι γνωρίζουν πως.

Έτσι ο φοιτητής με τη συνειδητοποίηση…».

Πρόεδρος: Κατηγορούμενε, κάθησε κάτω!».

ΠΗΓΗ: Αντιστασιακή εφημερίδα «Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ», Φ. 47, Σσελ. 2, 5-11-1973.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Θα ακολουθήσει σε επόμενο άρθρο η απολογία της Τ. Καππάτου.

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. […] Την πρώτη απολογία (του Νίκου Ηλιόπουλου), που δημοσίευσε η «Χ» σελ. 2α, φ. 47, στις 5-09-1973 μπορείτε να διαβάσετε στο ιστολόγιό μας εδώ. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: