• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 600,716 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    eleni στο Άξιος!!!! Εψηφισμένος Επίσκοπο…
    Οι 19+2 εκκλησιές τη… στο Η Παναγιά της Κέρτεζης ως ΜτΒ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Δεκέμβριος 2007
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
    « Νοέ.   Ιαν. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Κατάθλιψη, νευρώσεις και ψυχώσεις

Η κατάθλιψη υποδιαγιγνώσκεται και υποθεραπεύεται. Υπάρχουν πολλοί που υποφέρουν σιωπηλά και δεν έχουν πάρει βοήθεια και, όταν θεραπεύονται, μας λένε «ξαναβρήκα τον εαυτό μου και είμαι όπως πριν πολλά χρόνια».

Αυτά τα λόγια του πατρινού ψυχίατρου και Διευθυντή του Κέντρου Ψυχικής Υγιεινής στη Πάτρα Γιώργου Μανωλέσου,

τόνισε ο δημοσιογράφος Θάνος Χριστακόπουλος ξεκινώντας τη δημοσίευση της σημαντικής αυτής συνέντευξης!

Θεωρείται σχεδόν πασιφανές ότι στην εποχή της νεωτερικότητας ο ρυθμός αύξησης της κατάθλιψης, των νευρώσεων και ψυχώσεων έχει και νέα κοινωνικά αίτια. Ο Γιώργος όμως Μανωλέσος αντικρούει αυτή την αντίληψη. Θεωρεί ότι αυτές οι διαταραχές που αυξάνονται είναι «οι διαταραχές του ψυχισμού, που σχετίζονται με την προσαρμογή και το άγχος».

Επί πλέον αναλύει τους παράγοντες που μέχρι το 14ο έτος της ηλικίας των παιδιών παίζουν σημαντικό ρόλο γι’ αυτές τις ασθένειες. Φέρνει μάλιστα και στοιχεία από τη δική του εμπειρία.

Επειδή πολλοί από μας γνωρίζουμε ή και βιώνουμε τέτοιες καταστάσεις, ας συζητήσουμε το ζήτημα με αφορμή αυτή τη συνέντευξη.

Advertisements

22 Σχόλια

  1. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε πόλη. Όταν πριν από χρόνια βρέθηκα σε ένα χωριό της Νάξου και πέρασα εκεί ένα καλοκαίρι με την οικογένειά μου, έκανα μερικές ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις. Είδα τους ανθρώπους κάθε απόγευμα να κάθοντα στα «πεζουλάκια» έξω από τα σπίτια τους, παρέες-παρέες και να κουβεντιάζουν. Μιλούσαν για όλα τα θέματα: για πολιτική, για τα καθημενά, για τα γεγονότα της ημέρας ακόμα και για τα βάσανα και τις χαρές τους. Θυμάμαι πως πρόσφατα είχε πεθάνει ο σύζυγος κάποιας κυρίας και ήταν πολύ στονοχωρημένη. Οι συγχωριανοί της συμπαραστέκονταν κι εκείνη δεν ντρεπόταν να κλάψει και να εκφράσει την πίκρα της κοτνά στους ανθρώπους που της ήταν όλοι γνωστοί…Παρεπιπτόντως στο χωριό έκανε διακοπές κι ένας ψυχίατρος ο οποίος δεν δίστασε να πει πει ότι τα πεζουλάκια αυτά ήταν όντως θεραπευτικά…Και μάλιστα προσώρησε: όσο υπάρχουν πεζουλάκια, είπε, δεν κινδυνεύετε από κατάθλιψη. Άραγε οι σύγχρονες κοινωνίες της πόλης διαθέτουν κάποιου είδους «πεζουλάκια»;
    Αν εξαιρέσουμε τις βαριές ψυχώσεις που χρείζουν φαρμακευτική αντιμετώπιση και νοσηλεία, από κατάθλιψη μπορούμε να περάσουμε όλοι μας σε διάφορες φάσεις της ζωής μας. Μια αποτυχία, ένας θάνατος, μια απώλεια…Το πένθος που είναι μια καθορισμένη περίοδος όπου κάποιος εκφράζει τη λύπη του για ένα υπαρκτό γεγονός είναι ένας είδος κατάθλιψης. Αλλά τι γίνεται με το «ψυχοπλάκωμα» που νιώθουμε χωρίς εμφανή λόγο; Τι είναι αυτό το περίεργο συναίσθημα που μας πιάνει όλους εμας που τα έχουμε όλα και χαρά δε βρίσκουμε; Αν ακούσεις τους ψυχολόγους θέλει διερεύνηση…Υπάρχει όμως και η άλλη άποψη: αυτή που λέει πως η ψυχή του ανθρώπου είναι πλασμένη από τη φύση της να στρέφεται και να τρέφεται από το Θεό. Κι όταν αυτό εκλείψει για κάποιους λόγους τότε παρουσιάζει κάποια περίεργα «συμπτώματα»…Τότε ποιος είναι ο κατάλληλος να αγγίξει το απίθμενο υπαρξιακό κενό τους συγχρόνου ανθρώπου; Μήπως τελικά οι ήπιες μορφές κατάθλιψης που είναι γύρω μας έχουν μια άλλη ερμηνεία;
    Προτείνω στους αναγνώστες σου να ανατρέξουν στο δεσμό:
    http://www.oodegr.com/oode/orthod/therapy1.htm

  2. @ Αναστασία

    ο δρόμος για τη ψύχωση περνάει από τη νεύρωση. Η νεύρωση είναι μιά κατάσταση, που πιθανά να έχει μεγάλη σχέση με τη κατάθλιψη.

    Η κατάθλιψη λοιπόν προέρχεται, νομίζω, από την κατάρρευση της ελπίδας για την πρόοδο του ανθρώπου σε όλα τα επίπεδα. Σε κάθε έναν άνθρωπο χωριστά αρκεί η κατάρρευση της ελπίδας στο επίπεδο που θεωρεί αυτόςκυρίαρχο.

    Συνεκτικό στοιχείο της ελπίδας είναι οι αληθείς σχέσεις. Επομένως τόσο τα «αποκούμπια», όπως τα «παγκάκια» σε πρώτο επίπεδο, αλλά και οι βαθιές σχέσεις εμπιστοσύνης τόσο στο κοσμικό με ανθρώπους, όσο και στο πνευματικό με το Δημιουργό, πρόσωπο προς πρόσωπο, οδηγούν στην αντίστροφη πορεία από την κατάθλιψη και τη νεύρωση.

    Δυστυχώς όμως τα πράγματα στη ζωή δεν πηγαίνουν συχνά από την «ευθεία οδό». Και τότε χρειάζεται νέο «αποκούμπι».

    Ο καλός ψυχίατρος αποτελεί το πρώτο κοσμικό αποκούμπι. Ο ορθόδοξος ψυχοθεραπευτής το τελειότερο. Ανάμεσα τους αρκετοί.
    Και ο ασθενής επιλέγει, ό,τι του αντιστοιχεί…. και του χαρίζεται ανάλογα ο αντίστοιχος καρπός…

  3. Δεν είμαι ούτε ψυχολόγος ούτε ψυχίατρος αλλά δεν θα συμφωνήσω απόλυτα με το:ο δρόμος για τη ψύχωση περνάει από τη νεύρωση.
    Κάθε νεύρωση δεν καταλήγει στην ψύχωση και πολλές ψυχώσεις έχουν οργανική ή άγνωστη αιτιολογία.
    Θα σου πω πως αντιλαμβάνομαι εγώ τα πράγματα, ίσως λίγο απλοϊκά: (ελπίζω να επέμβουν ψυχίατροι και πνευματικοί να μας σώσουν)
    Όταν για κάποιο λόγο ο θυροειδής μου δεν παράγει την κατάλληλη ορμόνη, δεν κάνω καύσεις και αυτό έχει κάποιες επιπτώσεις στον οργανισμό μου. Έρχεται λοιπόν ο ενδοκρινολόγος, μου δίνει σε χαπάκι τη θυροξύνη που μου χρειάζεται και το πρόβλημά μου αποκαθίσταται. Όταν για κάποιο λόγο αρρωστήσει το νευρικό μου σύστημα, υπάρχει ο νευρολόγος που θα επέμβει με τα κατάλληλα φάρμακα και θα αποκαταστήσει τη βλάβη, στο βαθμό που η σύγχρονη επιστήμη έχει μελετήσει αυτό το εξαιρετικά πολύπλοκο όργανο που λέγεται εγκέφαλος καθώς και τα περιφεριακά νεύρα κι έχει πετύχει να παρασκευάσει φάρμακα ικανά να αποκαθιστούν συγκεκριμένες βλάβες. Ως εδώ τα πράγματα δεν φαίνεται να περιπλέκονται πολύ. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ψυχιατρική έρχεται να θεραπεύσει την ΨΥΧΗ του ανθρώπου. Αλήθεια, η ψυχιατρική έχει δώσει ορισμό του τι είναι ψυχή; Δεν θα διαφωνήσω πως ένας καλός ψυχίατρος αποτελεί το πρώτο κοσμικό αποκούμπι κι αν θέλεις και το μοναδικό αποκούμπι αυτών που ζουν «εν χώρα και εν σκιά θανάτου» αλλά θα διαφωνήσω ριζικά με τον όρο ορθόδοξος ψυχοθεραπευτής! Εκτός κι αν εννοείς τον ιερέα!
    Φίλε μου, την ψυχή του ανθρώπου βαθειά και ουσιαστικά μόνον η ορθόδοξη Εκκλησία την θεραπεύει γιατί μόνον αυτή ξέρει πώς ήταν προπτωτικά!

  4. @ Αναστασία

    1) Κατ’ αρχάς δεν θα διαφωνήσω μαζί σου πως «… Κάθε νεύρωση δεν καταλήγει στην ψύχωση..». Εκεί που δυσκολεύομαι να συμφωνήσω είναι ότι «…πολλές ψυχώσεις έχουν οργανική ή άγνωστη αιτιολογία…».
    Τέλος πάντων μυστήριο το βάθος του είναι του ανθρώπου.

    2) Επειδή έχω ολιστική αντίληψη για τη ζωή και τελικά κατέληξα να πιστεύω – κατά το δυνατόν – ορθόδοξα, ότι δηλαδή ο Ιησούς είναι ο Χριστός, θα απαντήσω και στο τελευταιο σου σημείο: «…. θα διαφωνήσω ριζικά με τον όρο ορθόδοξος ψυχοθεραπευτής! Εκτός κι αν εννοείς τον ιερέα!».

    Νομίζω ότι εδώ χρειάζεται μια διευκρίνηση. Ο κάθε ιερέας (της ορθόδοξης Εκκλησίας στην οποία προσωπικά αναφέρομαι στο ιστολόγιό μου) δεν είναι «ορθόδοξος ψυχοθεραπευτής» apriori. Εάν δεν έχει καθαρθεί από τα ψεκτά πάθη ο ιδιος, απλά συμβουλεύει και εύχεται. Μέχρις εκεί.
    Ο ορθόδοξος ψυχοθεραπευτής ειναι πάντα καθαρμένος και σε ένα βαθμό φωτισμένος από τις άκτιστες ενέργειες του Αγίου Πνεύματος. Και μπορεί να μην είνα καν ιερέας…

    3) Θεωρώ ότι υπάρχει στενή σχέση μεταξύ του σώματος και της ψυχής, σε τέτοιο βαθμό, που υφίσταται αλληλεπίδραση. Επομένως σε όλες τις ασθένειες υφίσταται, πολύ δε περισσότερο στις ψυχώσεις. Τέλος πάντων ακόμη και τα φάρμακα μπορούν να απαλύνουν καταστάσεις, όχι όμως και να φέρουν αποκατάσταση, δηλ. υγεία.

    4) Θα συμφωνήσω μαζί σου πως η ψυχιατρική προσφέρει σ’ αυτούς «που ζουν “εν χώρα και εν σκιά θανάτου” «, με την υποσημείωση ότι οι περισσότεροι χριστιανοί (και εννοω εμας τους ορθοδόξους), ανήκουμε σ’ αυτή την κατηγορία στη σημερινή εποχή.

    Τελειώνοντας, σημειώνω, πως ούτε εγώ είμαι «ειδικός», έχω όμως σχετική εμπειρία με τα θέματα αυτά. Γι’ αυτό περιμένω τη συνέχιση του διαλόγου με αγωνία….

  5. «Ο ορθόδοξος ψυχοθεραπευτής ειναι πάντα καθαρμένος και σε ένα βαθμό φωτισμένος από τις άκτιστες ενέργειες του Αγίου Πνεύματος. Και μπορεί να μην είνα καν ιερέας…»

    Το παραπάνω ομολογώ δεν καταλαβαίνω. Καθαρμένος-Φωτισμένος είναι ο Άγιος. Ο Άγιος μπορέι να θεραπεύσει την ψυχή μου και αν ναι, ΠΩΣ;

  6. @ me8exis
    εμδιαφέρον το ερώτημά σου. Επειδή ο ίδιος δεν είμαι «θεραπευτής», αλλά θεραπευόμενος πνευματικά στο χώρο της ορθόδοξης Εκκλησίας, θα σου μεταφέρω, πρόχειρα βέβαια, απόψεις δυο γνωστών και σχετικά ειδικών επί του θέματος:

    1) π. Γεώργιος Μεταλληνός:

    «……α) Η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, λειτουργεί ως θεραπευτήριο – Νοσοκομείο. Διαφορετικά δεν είναι Εκκλησία αλλά θρησκεία. Οι κληρικοί, εκλεγόταν αρχικά από τους θεραπευμένους, για να λειτουργούν ως θεραπευτές. Η θεραπευτική λειτουργία της Εκκλησίας σώζεται σήμερα κυρίως στις Μονές, που αντέχοντας ακόμη στην εκκοσμίκευση (secularism) συνεχίζουν την Εκκλησία των Αποστολικών χρόνων.

    β) Οι επιστήμονες της Εκκλησιαστικής θεραπείας είναι ήδη θεραπευμένοι. Όποιος δεν έχει εμπειρία της θεραπείας δεν μπορεί να είναι θεραπευτής. Αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά μεταξύ ποιμαντικής θεραπευτικής και ιατρικής επιστήμης. Οι επιστήμονες της ιατρικής θεραπευτικής (Πατέρες και Μητέρες) αναδεικνύουν άλλους θεραπευτές, όπως οι Καθηγητές της Ιατρικής αναδεικνύουν τους διαδόχους τους…..»,

    http://oodegr.com/oode/psyxotherap/therapeia1.htm

    2) Σεβ. Ναυπάκτου Ιερόθεος (Βλάχος):

    «….Έτσι μέσα στην Εκκλησία χωριζόμαστε σε αρρώστους, σε ανθρώπους που υφίστανται την θεραπευτική αγωγή, και σε ανθρώπους (αγίους) που ήδη έχουν θεραπευθή. «… δια τους Πατέρας δεν διαχωρίζονται οι άνθρωποι εις ηθικούς και ανηθίκους ή εις καλούς και κακούς βάσει ηθικών κανόνων. Ο διαχωρισμός αυτός είναι επιφανειακός. Εις το βάθος διακρίνεται η ανθρωπότης εις ψυχικά αρρώστους, εις θεραπευομένους και εις θεραπευμένους. Όλοι όσοι δεν είναι εις την κατάστασιν του φωτισμού είναι ψυχικά άρρωστοι… Δεν είναι μόνον η καλή θέλησις, η καλή απόφασις, η ηθική πράξις και η αφοσίωσις εις την Ορθόδοξον Παράδοσιν που κάμει τον Ορθόδοξον, αλλά η κάθαρσις, ο φωτισμός και η θέωσις. Τα στάδια αυτά θεραπείας είναι ο σκοπός της μυστηριακής ζωής της Εκκλησίας, όπως μαρτυρούν τα λειτουργικά κείμενα»…»,

    http://oodegr.com/oode/orthod/therapy1.htm

  7. Σε αυτά δεν θα διαφωνήσω! Έχω όμως μια ένσταση ως προς το ΠΟΙΟΣ είναι ο Ψυχοθεραπευτής. Ο συλλογισμός μου είναι: Η Εκκλησία ασφαλώς είναι το Θεραπευτήριον της Ψυχής, μπορούμε να πούμε άρα γε το ίδιο για τον Άγιο; Κατανοώ ασφαλώς την (ας μου επιτραπεί ο όρος) χρήση του Αγίου προς ψυχοθεραπεία, άλλωστε η άσκηση, η κοινωνία των αγίων και γενικά όλη η «ενασχόλησή» μας με τα αγιοτικά, σε αυτό αποβλέπει, την Αγιότητα=Ψυχοθεραπεία. Συγχωρέστε με αλλά ίσως είναι Αδόκιμο να μιλάμε για Αγίους…Ψυχοθεραπευτές, όταν οι ίδιοι είναι απλά Ψυχοθεραπευμένοι! Μετέχοντας στην Αγιότητα Εκείνου που είναι ο μόνος Ψυχοθεραπευτής!

  8. @ me8exis
    σκεπτόμενοι τη παραβολή του «καλού Σαμαρείτη», ο Σαμαρείτης, δηλ. ο Χριστός, έδωσε τις πρώρες βοήθειες, κρασί και έλαιο στον πληγωμένο και χρείζοντα θεραπείας… Έδωσε δηλαδή οινοπνευμα για τυχούσα μόλυνση, δηλαδή την άσκηση=νηστεία γενικώς και το έλαιο, δηλαδή το μαλακτικό, ήτοι τη προσευχή. Έδωσε δηλαδή τη γενική κατεύθυνση.

    Όμως για σταθερή και ολοκληρωμένη θεραπεία παρέδωσε τον ασθενούντα από τους ληστές=διάβολο στο Παν-δοχείο, ήτοι στην Εκκλησία – Θεραπευτήριο. Ποιός δρά όμως εκει; Εκεί δρα ο Παράκλητος που χαρίζει τις αντιστοιχούσες άκτιστες ενέργειές του, διά μέσου των ειδικών. Δηλαδή των ιερέων, οι οποίοι ιερουργούν τα μυστηρια της Εκκλησίας και των πνευματικών που οδηγούν κατ’ άνθρωπο (ως θερεπευμένοι κατ΄αρχήν) τον θεραπευόμενο…

    Αυτό νομίζω είναι το βασικό μοτίβο.

    Αν μιλήσουμε όμως απόλυτα, θεραπευτές είναι ο Λόγος και το Αγιο Πνεύμα.
    Οι θεραπευμένοι = άγιοι από τη θεραπεία και μετά, απλά ειναι συνεργάτες…

    Ελπίζω να προσέφερα μια κάποια λεπτερέστερη αντίληψη, όση έχω μέχρις στιγμής αποδεχθεί…

    Ίσως χρειαστεί μεγαλύτερη προσέγιση. Στη περίπτωση όμως αυτή είναι ανάγκη να «κατεβάσουμε» κείμενα νηπτικών πατέρων…

  9. Τελικά το θέμα έχει πολύ ενδιαφέρον αδελφοί…
    Αγαπητό manitaritoubounou πολύ ωραία η ερμηνεία της παραβολής του Καλού Σαμαρείτη, έτσι όπως μας την ερμηνεύουν οι πατέρες της Εκκλησίας μας διαχρονικά… Για τα άλλα σχόλιά σου επιφυλάσσομαι…

    Και φυσικά το ερώτημα που προκύπτει από τα παραπάνω είναι:
    Οι κοσμικοί ψυχοθεραπευτές – για μένα δεν θα έπρεπε καν να λέγονται έτσι – έχουν άραγε το Άγιο Πνεύμα για να θεραπεύουν τους ασθενείς τους;

    Δεν έχω καμμία αντίρρηση να κάνουν ό,τι μπορούν ανθρωπίνως και με τα μέσα της επιστήμης τους, αλλά όταν ο ασθενής τους μιλάει για εμπαθείς καταστάσεις, για αμαρτίες, για πάθη, για εγωισμούς, για καταστάσεις που δεν τις αντέχει…, τι έχουν να του προτείνουν; Πώς θα τον θεραπεύσουν, ακούγοντάς τον μόνο ή δίνοντάς του ένα χαπάκι;

  10. Θα συμφωνήσω με την Αναστασία για τα «ψυχοθεραπευτικά πεζουλάκια». Αυτός είναι και ο λόγος που αρκετοί άνθρωποι της πόλης την εγκαταλείπουν και σπεύδουν να γίνουν μέλη σε πιο μικρές, παραδοσιακές κοινότητες. Αν προσέξετε τα σύγχρονα τραγούδια, τα περισσότερα παραπονιούνται για την αποξένωση και την αδιαφορία μεταξύ των ανθρώπων: Δεν θα μακρυγορήσω αναφέροντας τα αμέτρητα ξένα, θυμηθείτε το «Ιωάννα και Μαριέττα» του Λάκη Παπαδόπουλου:
    «Όχι να λυπηθώ που πέθανα με μηχανάκι,
    γιατί αν ζούσα εγώ εδώ μαζί σας,
    σ’ αυτή την άθλια πόλη ποιος θα με πρόσεχε;»
    Επειδή γνωρίζω ανθρώπους που κάνουν θεραπεία ψυχιατρική, έχω τη γνώμη ότι αυτά είναι «παρηγοριά στον άρρωστο ώσπου να βγει η ψυχή του». Εντάξει, τα χάπια που επηρεάζουν τη διάθεση κάτι κάνουν, όσον αφορά τη συμπεριφορά του ασθενούς. Αυτό βέβαια αφορά περισσότερο τους γύρω του, γιατί πιο εύκολα αντιμετωπίζεις και συναναστρέφεσαι κάποιον που χαμογελά, έστω και λόγω του ψυχοφαρμάκου, και μπορεί να λειτουργεί σε καθημερινό επίπεδο, παρά έναν που είναι ανίκανος για την παραμικρή εργασία και κλαίει ασταμάτητα και συνέχεια.
    Όμως όσον αφορά τον ασθενή, αυτά που προκάλεσαν τη νόσο είναι ακόμα εκεί και δεν θίγονται. Με το κατάλληλο ερέθισμα θα ξεσπάσουν πάλι.
    Αρκετές φορές η αιτία της κατάθλιψης είναι ότι τα πράγματα δεν έχουν έρθει όπως τα θέλουμε. Κοινώς, ότι δεν αφηνόμαστε στο θέλημα του Θεού, αλλά τρέφουμε ένα δικό μας, και η απογοήτευσή του είναι σοκ που δύσκολα αντέχουμε.
    Σίγουρα εκτός από πράγματα που οι «απ’ έξω» βρίσκουν ασήμαντα, αλλά ο ασθενής πολύ σημαντικά (π.χ. έχασα την ομορφιά μου, άρα δεν αξίζω, κανείς δε μου δίνει την αξία που θέλω κ.τ.λ.), υπάρχουν πολλοί αντικειμενικά βαριοί πειρασμοί: δεν είναι εύκολο π.χ. για μια γυναίκα να ξέρει ότι ο άντρας της την κερατώνει συστηματικά ή ότι θα της πεθάνει από καρκίνο. Δεν είναι εύκολο για κανέναν να υπομείνει ασθένειες όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα κτλ. Όμως όλα αυτά έχουν διαφορετική βαρύτητα, όταν ακουμπήσουμε το βάρος στο Θεό. Όταν τα σηκώνουμε μόνοι μας, κι όταν οι τυχόν δικές μας ευθύνες γι’ αυτά μας συντρίβουν, τότε η κατάθλιψη είναι μάλλον μονόδρομος…

  11. Για το θέμα που συζητάμε με κάλυψε πλήρως ο π.Ανρέας Κονάνος στην εκπομπή Αθέατα Περάσματα που ακούστηκε από την Πειραϊκή Εκκλησία με θέμα: Χριστούγεννα και χαρά, μελαγχολία και γιορτές Δεκεμβρίου 27, 2007

  12. @ Αναστασία

    Έχει κάποιο δεσμό απ΄αυτή την εκπομπή να τη περάσουμε εδώ στα σχόλια;

    Και να την ακούσουμε όσοι θέλουμε και να τη σχολιάσουμε.

    Περιμένω….

  13. Την εκπομπή μπορείτε να την κατεβάσετε από εδώ:
    http://istologio.org/

  14. Q Αναστασία

    έψαξα και τη βρήκα.
    Είναι αυτή:
    konanos_dec18AtheataPerasmata.wma

    Κατεβάινει στον υπολογιστή. Θα την ακούσω. Μπορούμε κατόπιν να τη σχολιάσουμε αν θέλεις.

    Καλή, αγωνιστική και δημιουργική χρονιά.
    Ανατρεπτικοί σε όσα μας πληγώνουν. παραδοσιακή σε όσα μας κάνουν ευτυχείς.

  15. Με τον τίτλο:
    «Η κοσμική ψυχοθεραπεία» είναι συμβατή με τις αρχές και την ανθρωπολογία της Ορθοδοξίας; (Jean Claude Larcher, Καθηγητής Πανεπιστημίου) μας προσφέρει από χθες Παρασκευή (11-01-2008) η ιστοσελίδα http://www.alopsis.gr μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη.
    Την «συνέντευξη με τον καθηγητή Πανεπιστημίου κ. Jean Claude Larcher, ο οποίος έχει ντοκτορά στις ανθρωπιστικές επιστήμες και έχει σπουδές στην ψυχοπαθολογία, στην φιλοσοφία και στους Πατέρες της Ανατολής. Επιπλέον έχει κλινική εμπειρία από ψυχιατρικές κλινικές. Το απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα είναι από την εκπομπή Ράδιο-Παράγκα του 89,5 στα F.M., του ραδιοφωνικού σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος, που έγινε την Κυριακή 06-02-2000, …».

    Απολαύστε την:
    http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=787

  16. Εκκλησία Ψυχιατρική και Ψυχολογία

    Αξιότιμοι κύριοι και κυριες,

    Θα ήθελα έτσι για διαφωτιστικούς λόγους πριν ξεκινήσω για το θέμα μας να σας πληροφορήσω ότι η Εκκλησία διδάσκει ότι η Ορθόδοξη θεολογία ονομάζεται και επιστήμη (η λέξη προέρχεται από την λέξη επίσταμαι που σημαίνει γνωρίζω καλώς) και αφού αποκτάται μόνον μετά Αποκαλύψεως Θεού της δίδεται δικαιωματικά και ο τίτλος της μόνης αληθινής επιστήμης. Η Ορθοδοξία (η επιστήμη αυτή) διδάσκει ότι έχει μια αδιάσπαστο Ιερά Παράδοση πνευματικής γνώσης , ένα τρόπο ζωής ο οποίος οδηγεί στην Μυστηριακή ένωση με Τον Θεό. Μέσα από αυτήν την ΕΜΠΕΙΡΙΑ των Αγίων προέρχεται και η Αγιοπατερική γνώση της πραγματικής θεραπείας της ψυχής την οποία θεώρησα σημαντικό ότι πρέπει να γνωρίζεται.

    Ο λόγος του γράμματος μου είναι να προσπαθήσω να δείξω ταπεινά και με αγάπη γιατί: Η ψυχιατρική μαζί με την ψυχολογία δεν μπορούν να θεραπεύσουν τον άνθρωπο ολοκληρωτικά χωρίς την συμμετοχή εις τα Μυστήρια της Εκκλησίας.

    Για να ανακαλύψουμε όμως την Αληθινή Γνώση η οποία θα μας καθοδηγήσει στην γνώση της ολοκληρωτικής θεραπείας του ανθρώπου, πρέπει πρώτα να μιλήσουμε για τις δύο υπάρχουσες γνώσεις τις οποίες αξιοποιούν στην ζωή τους σήμερα οι άνθρωποι, και τους δύο τρόπους με τους οποίους αυτές (οι γνώσεις) αποκτώνται.

    Αυτό το άρθρο περί της ολοκληρωτής θεραπείας του ανθρώπου, αφορά μόνο όσους έχουν ανάγκη ψυχολόγου, ή παίρνουν φαρμακευτική αγωγή από τον ψυχίατρο τους. Για τους υπόλοιπους ανθρώπους η Εκκλησία είναι ένα άλλο νοσοκομείο το οποίο θεραπεύει την ψυχή, οδηγώντας στην θέωση και στην Βασιλεία των Ουρανών,

    Οι δύο πνευματικοί δρόμοι

    Ο ανθρωποκεντρικός δρόμος
    Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι υπάρχουν μόνο δύο πνευματικοί δρόμοι όπου ο άνθρωπος μπορεί να αντλεί γνώση.
    Μέσα στον πρώτο πνευματικό δρόμο βρίσκονται η επιστήμη (όλες οι επιστήμες) και οι θρησκείες οι οποίες έχουν κέντρο τον άνθρωπο και ονομάζονται ανθρωποκεντρικές. Εξαιρετικό παράδειγμα οι ανατολικές θρησκείες όπου ο άνθρωπος σώζεται, δηλαδή γίνεται “θεός” μόνος του π.χ. με τον διαλογισμό και προπαντός χωρίς την προσευχή ή την οποιανδήποτε βοήθεια Του Θεού. Γνώριμο χαρακτηριστικό των ανθρώπων των οποίων θρησκείες είναι ανθρωποκεντρικές είναι η εγκόσμια γνώση, ο εγωισμός και η φαντασία. Αυτόν τον πνευματικό δρόμο της αναζήτησης, τον βάδισαν όλοι οι φιλόσοφοι οι επιστήμονες και οραματιστές του κόσμου τούτου. Μέσα σε αυτόν τον δρόμο ο άνθρωπος αντλεί γνώση από τον ίδιο τον νου βασιζόμενος πάντοτε εις τις πέντε του αισθήσεις. Οι πολλές και ποικίλες γνώσεις του ανθρώπου ο οποίος και σκέφτεται ανθρωποκεντρικά, εμποδίζουν την ικανότητα του να είναι αντικειμενικός, διότι αρνείται να αποδεχθεί τον Θεό με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, εκτός από αυτόν που αυτός φαντάζεται ή γνωρίζει. Στο δρόμο αυτό, όλες οι γνώσεις είναι γέννημα του νου ή “απόρροια νοός” κατά τους Αγίους Πατέρες. Ο άνθρωπος δηλαδή γεννά με τον δικό του νου την εγκόσμια γνώση και λογική με την οποία εννοεί αποδέχεται, ή απορρίπτει Τον Θεό. Έτσι αναγκαστικά μέσα από την πλάνη που γεννά ο ανθρωποκεντρικός αυτός τρόπος σκέψεως, υπακούει, θαυμάζει, και μιμείται, τον “συμπάσχοντα” ανθρωποκεντρικό συνάνθρωπο του. Η εγκόσμια αυτή γνώση είναι στο σύνολο της επίσης γνωστή και σαν φιλοσοφία. Το φυσιολογικό συνεπακόλουθο αυτού του τρόπου σκέψεως είναι ότι η λογική (η εγκόσμια γνώση) και η φαντασία (ο δικός μας τρόπος ερμήνευσης των ανερμήνευτων) δεν μπορούν να αυτό- αναγνωρισθούν σαν τροποι σκέψεως οι οποίοι να είναι “θανάσιμες για την ψυχή» διότι διαρκώς επευφημούνται και χειροκροτούνται από τον συμπάσχοντα συνάνθρωπο μας. Γι ’αυτό τον λόγο, ο καταστρεπτικός ανθρωποκεντρικός αυτός τρόπος σκέψεως περιγράφεται να είναι και αυτό-ικανοποιητικός και αυτό-ησυχαστικός.

    Είναι δε αυτό-ικανοποιητικός, διότι ο νους περιπλεγμένος με την φαντασία (την οποία οι Άγιοι Πατέρες λένε δεν την έχει ούτε ο Χριστός ούτε οι Άγγελοι), επίμονα αναζητά και κερδίζει τον υλικό πλούτο και προπαντός την κοινωνική θέση, την φήμη και την δόξα. Ο άνθρωπος με την σειρά του οποίος αναζητά αυτά δεν μπορεί να διακατέχεται από την σωτήρια αναγκαία κορωνίδα των αρετών την ταπεινότητα την οποία έχει ο άνθρωπος ο οποίος αναγνωρίζει σαν φυσιολογικό μέρος της ύπαρξης του την υποταγή κάτω από τον νόμο του ενός Θεού από τον οποίο εξαρτάται, στον οποίο προσεύχεται, και με τον οποίο ελπίζει κάποια μέρα μέσω ταπείνωσης και προπαντός υπακοής να σωθεί.

    Η Ψυχιατρική και ψυχολογία
    Το κακό που προξενεί η ψυχο-θανατηφόρος φαντασία η οποία γεννάτε από τον ανέμελο ή ελκυστικό ανθρωποκεντρικό τρόπο ζωής και σκέψεως δεν σταματά εδώ. Από ακριβώς εδώ το σημείο (δηλαδή την ανεμπόδιστη καλλιέργεια της φαντασίας) γεννιούνται και τρέφονται τα πάθη τα οποία προκαλούν τις σωματικές ασθένειες του νου (διαταραχή της χημείας του εγκεφάλου ή ψυχιατρικές ασθένειες) τις οποίες και μπορούν να θεραπεύουν μόνο οι ψυχίατροι.

    Τα πάθοι
    Ο άνθρωπος των παθών Ο ψεύτης ο κατήγορος ο υποκριτής ο τσινκούνης ο εγωιστής ο κενόδοξος (επιδεικτηκότητα) ο υπερήφανος το μίσος ο φθόνος η λαγνεία η φιλοκατήγορα η υποδουλώσεις στα σαρκικά πάθη η φιλαυτία η φιλαρέσκεια …

    Τι είναι παθος
    Πάθος κατά τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, είναι ο πονηρός λογισμός όπου εμφωλεύει μέσα στην ψυχή με πολυκαιρία οπόταν από την πολλή συνήθεια κάμνει την ψυχή να λάβει έξη εις αυτόν ώστε λόγω της έξεως αυτής να τρέχει εις αυτόν με την δική της προαίρεση και όχι με την βία Η ψυχή τότε θεληματικώς (η ασθενούσα ψυχή) καταβιβάζετε εις την σωματική πράξη της αμαρτίας. Οι κακοί δε λογισμοί (κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη), «λόγοι δαιμόνων εισί και πρόδρομοι των παθών».
    Βλέπουμε δηλαδή εδώ πώς γεννιούνται τα πάθη από τους λογισμούς τα οποία γνωστοποιούνται με την σωματική πράξη της αμαρτίας η οποία και είναι μία «αφύσικη πράξη» η οποία “ενοχλεί” τον οργανισμό και μπορεί να διαταράξει την χημεία του εγκεφάλου (να προκαλέσει ασθένεια) την οποία και «θεραπεύουν» οι ψυχίατροι με φάρμακα. Μπορεί π.χ κάποιος να απατά την γυναίκα του και στην δουλεία του να μισή τον εργοδότη του. Αυτές οι αφύσικες καταστάσεις μπορούν να του προκαλούν αϋπνία η χάσιμο βάρους, αλλοιώσεις οι οποίες θεραπεύεται με φάρμακα. Εδώ πρέπει να προσέξουμε ότι η ψυχιατρική «θεραπεύει» (η καλύτερα μέσω φαρμάκων κρύβει προσωρινά τα συμπτώματα) δεν μπορεί να θεραπεύσει τα ΑΙΤΙΑ της τα οποία είναι τα ΠΑΘΗ της ψυχής.

    Η σχέσης Φαντασίας, Παθών, και Ψυχικών ασθενειών.

    Οι Άγιοι Πατέρες τονίζουν ότι “τα πάθη τυπώνονται εις την ψυχή και μορφώνονται από την φαντασία διότι αυτό έκλινε η θέλησης της ψυχής” .

    Μπορεί παραδείγματος χάρη να πεις σε ένα μοιχό άνδρα ότι “είναι αμαρτία να πηγαίνεις με την γυναίκα κάποιου άλλου” και χωρίς καμία τύψη να σου απαντήσει ότι “ δεν είναι αμαρτία (η μοιχεία) αφού θέλει και εκείνη!”.
    Αυτό είναι ένα μικρό παράδειγμα πώς, τα διάφορα πάθη και οι κακίες τα οποία κουβαλούν μέσα τους οι άνθρωποι, έχουν την ιδιότητα να αυτο-δικαιολογούνται με την φαντασία και στην συνέχεια να αφομοιώνονται από τον υλικό-κοσμικό νου του ανθρώπου. Βλέπουμε πώς, με την βοήθεια της φαντασίας γίνονται μέρος του «φυσιολογικού» τρόπου της ζωής τους. Τα πάθη όμως, όχι μόνο παρεμποδίζουν την φυσιολογική λειτουργία του νου, αλλά και τον αλλοιώνουν (αρρωσταίνουν). Εδώ πρέπει να τονίσω οτι η θαυματουργική επέμβαση θα έλεγα του ψυχίατρου και του ψυχολόγου είναι όχι μόνον αναγκαία αλλά και απαραίτητη. Χωρίς την σωματική υγεία η οποία χάνεται από τον παράφυση τρόπο ζωής ο οποίος αρρωσταίνει ή προξενεί πραγματική σωματική αλλοίωση στον νου, δεν μπορεί ο άνθρωπος να διεκδικήσει οποιανδήποτε κοινωνική ή πνευματική ζωή. Ο ψυχίατρος δίνει φαρμακευτική λύση στις δυσμενείς παρενέργειες της ασθένειας μέσω συνεχούς λόγο-φαρμακοθεραπείας η οποία είναι σημαντική διότι καθιστά τον ασθενή ικανό σαν υγιής πλέον, της συμμετοχής του στην κοινωνία ή στον τρόπο ζωής και λατρείας της Εκκλησίας. Πρέπει όμως εδώ επίσης να ξανά υπενθυμίσω ότι

    “ο ψυχίατρος θεραπεύει μεν την “πληγή” η οποία προξενήθηκε διότι αυτό ήταν το φυσικό συνεπακόλουθο της αμαρτίας, αλλά δεν μπορεί να θεραπεύσει τα αίτια της ασθένειας (μιλούμε για σοβαρότερες ασθένειες εδώ) ή καλύτερα το αίτια της πληγής τα οποία είναι τα υπό “υιοθεσία” πάθη τα οποία παραμένουν αθεράπευτα στον άνθρωπο ακόμα και μετά το τέλος της ψυχιατρικής αγωγής”.

    Δεν μπορεί να θεραπεύσει τα υπό υιοθεσία πάθη τα οποία προξενούν την ασθένεια τα οποία φωλιάζουν μέσα στην καρδία. Το ότι φωλεύουν μέσα στην καρδιά μας το πληροφορεί και ίδιος ο Ιησούς Χριστός ο οποίος είναι ο Θεός Λόγος, είναι δηλαδή ο ίδιος ο Θεός.

    (Ματθαίου 15: 19) “Διότι από την καρδία βγαίνουν σκέψεις πονηραί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασθημίαι. Με άλλα λόγια, αυτά που μπορεί να θεραπεύσει ο άνθρωπος (διότι του έδωκε τον νου ο Θεός) τα θεραπεύει ο άνθρωπος με την ψυχιατρική φαρμακευτική, και αυτά πού δεν μπορεί (λόγω του ότι η φύσις της ψυχής είναι ουράνια) τα θεραπεύει ο Χριστός μέσα στην Εκκλησία και μέσω των Μυστηρίων της.

    Είναι ακριβώς για αυτόν τον λόγο που οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι ο Χριστός δεν δίδαξε φιλοσοφικά αλλά θεραπευτικά.

    Η Εκκλησία
    Την πνευματική υγεία (η υγεία της ψυχής δια της εξολόθρευσης των παθών) μπορεί να δώσει μόνον η Εκκλησία μέσω των Μυστηρίων της. Πρέπει να τονίσω εδώ ότι μέσα από όλα τα Μυστήρια επενεργείτε πάντοτε εκουσίως η Θεία Χάρις (προσωπική παρέμβαση) Του Θεού. Θέλω να ξεκαθαρίσω όμως ότι η Εκκλησία η οποία είναι Πνευματικό Νοσοκομείο, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την φαρμακευτική θεραπευτική αγωγή της ψυχιατρικής η οποία φυσικά αποτείνεται στο ΣΩΜΑ (νου). Δεν μπορεί δηλαδή να αντικαταστήσει τα φάρμακα της ψυχιατρικής τα οποία διατηρούν το σώμα (τον πληγωμένο νου) σε φυσιολογική λειτουργική κατάσταση ώστε να είναι ικανός φυσιολογικά να εργάζεται. (Εξαίρεση φυσικά αποτελεί η περίπτωση που ο Θεός θέλει να κάνει στον αθλούμενο Χριστιανό κάποιο θαύμα όπως κάνει και σε άλλες αθεράπευτες ασθένειες). Κατά την Αγία Γραφή ο νους (ο υγιής νους) είναι τα μάτια της ψυχής. Στο ΣΤ κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο στίχο 22 διαβάζουμε: “ο λύχνος που δίδει φως εις το σώμα είναι το μάτι, όπως ο λύχνος που δίδει φως εις την ψυχή είναι ο νους”. Δεν μπορεί κανένας “χαλασμένος” λύχνος (νους) να δώσει φως (σωστή γνώση) εις την ψυχή. Με άλλα λόγια δεν είναι δυνατό ο “ψυχιατρικά ασθενής” να παρακολούθηση η να συμμετάσχει σωστά την πνευματική θεραπευτική αγωγή της Εκκλησίας εάν πρώτα δεν πάρει την σωστή φαρμακευτική αγωγή από τον ψυχίατρο του. Εδώ πρέπει να επισημάνω την διαφορά του χαλασμένου λύχνου από του σκοτισμένου για τον οποίο κάνει λόγο ο Κύριος εις την διδασκαλία του στον στίχο 22. Ο “χαλασμένος” ή “πληγωμένος” νους μπορεί να διορθωθεί από τον συνάνθρωπο (ψυχίατρο), ενώ ο σκοτισμένος από την προσκόλληση σε υλικό πλούτο όπως περιγράφεται στον στίχος 23 του ίδιου στίχου μόνον ο Θεός μπορεί να τον “διορθώσει” δηλαδή να τον φωτίσει δια της Χάριτος Του, αφού πρώτα διαπιστώσει αληθινή μετάνοια.

    Ο Χριστοκεντρικός δρόμος
    Ο Χριστοκεντρικός δρόμος είναι ο άλλος πνευματικός δρόμος και μέσα εις αυτόν ζητούμενο είναι ο Τριαδικός Θεός της Ορθοδοξίας. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν πάρει τον δρόμο αυτό Του Θεού διότι έχουν θέσει ως προϋπόθεση της έναρξης της αναζητήσεως τους αυτής το “επιχείρημα” ότι πριν αρχίσουν, πρέπει πρώτα να μπορέσουν να «αντιληφθούν» Τον Θεό με την λογική. Αυτό όμως πού διαφεύγει της λογικής αυτών των αδελφών μας, είναι το γεγονός ότι η έννοια “Θεός” περιέχει μέσα της ακατάληπτες για τον νου έννοιες όπως… απύθμενος, ανεξερεύνητος, και ακατάληπτος. Έπρεπε όλοι να έχουμε αντιληφθεί ότι λόγω της φύσεως του αυτής θα ήταν φυσιολογικό ο Θεός να μας “γίνεται γνωστός” με τρόπους οι οποίοι είναι για τον νου ακατάληπτοι. Τούς τρόπους αυτούς μας τους παράδωσαν οι Απόστολοι αφού πρώτα τους Α Π Ε Κ Α Λ Υ Ψ Ε σ’ αυτούς ο ίδιος Θεός. Γνωρίζουμε δε τους τρόπους αυτούς σαν Αγία Παράδοση και Μυστήρια της Εκκλησίας. Η κυρίως προϋπόθεση να γνωρίσει ο άνθρωπος τον Θεό είναι η ψυχική αγνότητα η οποία ΑΠΟΚΤΆΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ της Εκκλησίας. Ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος από τον Θεό να είναι σκεύος εκλεκτόν, σκεύος του Αγίου Πνεύματος. Όταν το Άγιο Πνεύμα έρθει και κατοικήσει μέσα του, ονομάζεται πλέον ο άνθρωπος και κατά Χάριν Θεός. Κατά τους Αγίους Πατέρας η άθληση για την απόκτηση της υπερφυσικής αυτής καταστάσεως αποτελεί και τον μόνο σκοπό υπάρξεως του ανθρώπου μέσα στην κτίση. Βλέπουμε τώρα πώς η πληγή (ψυχιατρική ασθένεια) η οποία δημιουργείται στον νου από τον παράλογο τρόπο ζωής δεν είναι παρά ο φιλάνθρωπος τρόπος που έδωσε ο Θεός στο σώμα (τον νου), να προειδοποιεί τον άνθρωπο ότι ασθενεί και ότι πρέπει να βρει θεραπεία. Χαριτολογώντας, επιβεβαιώνονται αυτά που διαρκώς μας φώναζαν οι γονείς μας όταν είμαστε μικροί. “Άμα είσαι άτακτος θα σε τιμωρήσει ο θεός”!

    Η αληθινή γνώση του Θεού “κτίζεται” μέσα μας αφού αποδεχθούμε του Αγίους Πατέρες ως ποιμένας και διδασκάλους, και αφού συμμετέχουμε ενεργά και με ειλικρίνεια στην Εκκλησία και στα Μυστήρια της. Η απόκτηση της γνώσης αυτής είναι γνώρισμα του ανθρώπου ο οποίος ζει αληθινά την Χριστοκεντρική ζωή η οποία η οποία έχει ως κέντρο την ΥΠΑΚΟΗ στο θέλημα Του Θεού. Άλλωστε κατά τους Αγίους Πατέρες, την μεγαλύτερη πίστη έχει αυτός που κάνει και την μεγαλύτερη υπακοή. Η Πατερική γνώση είναι το μόνο μέσο με το οποίο το κτίσμα άνθρωπος μπορεί να γνωρίσει Τον Δημιουργό του αφού εννοήσουμε πρώτα ότι ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος να ζει στην παρουσία Του Θεού και δημιουργού του. (Ιωάννη 17, 3), “αύτη δε εστίν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσι σε τον μόνον αληθινό Θεό και ον απέστειλες Ιησού Χριστό”) Γι’ αυτό τον λόγο βλέπουμε πώς, ο νους είναι δημιουργημένος από τον θεό να λειτουργεί φυσιολογικά μόνον όταν λειτουργεί (ζει) Χριστοκεντρικά. Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν οτι η καρδία “όπου φωλεύουν τα πάθη” είναι το κέντρο της ψυχής και καθρεφτίζει την “κατάσταση” του αιωνίου πλέον εαυτού μας την στιγμή που η ψυχή αφήνει το σώμα. Εκκλησιαστικά μιλώντας τώρα, είναι σημαντικό για όλους τους ανθρώπους να κατανοήσουν την σημαντικότητα του καθαρισμού της καρδίας αφού αποτελεί κατά τους Αγίους Πατέρες την απαραίτητη προϋπόθεση της Σωτηρίας η οποία είναι να δεχθούμε μέσα μας Το Άγιο Πνεύμα δηλαδή Τον Θεό. (2 Κορινθίους 4:6) “ότι ο Θεός ο ειπών εκ σκότους φως λάμψαι, ος έκλαμψεν εν ταις καρδίαις ημών προς φωτισμό της γνώσεως της δόξης του Θεού εν προσώπω Ιησού Χριστού.” Με άλλα λόγια αγαπητοί μου φίλοι όπως λέγει και ο Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος) «εάν δεν γνωρίσουμε τον Κύριο από εδώ τούτη την ζωή… δεν θα τον γνωρίσουμε ποτέ»!

    Οι φιλόσοφοι οι επιστήμονες και οραματιστές
    Κατά τους Αγίους Πατέρες οι οποίοι έχουν προσωπική ΕΜΠΕΙΡΙΑ του Άκτιστου Φωτός (βλέπουν ακούν και παίρνουν Αποκάλυψη προσωπικώς από Τον ίδιο Τον Θεό), οι μεγάλοι φιλόσοφοι και οραματιστές του κόσμου τούτου «τελευταίοι κληθήσονται» και αυτό επιβεβαιώνουν οι Γραφές. “Πολλοί δε έσονται πρώτοι έσχατοι και έσχατοι πρώτοι” στον ουρανό, (Ματθ. 19, 30), Η επίγεια εξυπνάδα, ή γνώση του υλικού κόσμου και της επιστήμης η οποία παραχωρείται στον έκαστο άνθρωπο ως δωρεά από Τον Θεό, δεν είναι δυνατό να συμβάλει εις την Αληθινή Γνώση με την οποία χρειαζόμεθα ώστε να βλέπουμε και θα γνωρίζουμε τον Θεό εις τον μέλλοντα αιώνα. Αυτό σημαίνει ότι φυσιολογικά μετά θάνατο, οι άθεοι, ή αμέριμνοι, μεγάλοι επιστήμονες και φιλόσοφοι της γης από πρώτοι πολίτες,… “τελευταίοι κληθήσονται”.

    Η δουλειά του ψυχίατρου και του ψυχολόγου είναι πάρα πολύ δύσκολη απαιτεί γερά νεύρα προπαντός όμως αγάπη για τον συνάνθρωπο. Αλίμονο όμως αυτή η λέξη αγάπη πόσους απατά και πόσους θα εξαπατήσει! Ο Χριστός είναι Αγάπη αλλά η αγάπη δεν είναι ο Χριστός διότι… και ο ομοφυλόφιλος άνδρας αγαπά τον σύντροφο του! Αυτό που θα προσπαθήσω να σας πω με αγάπη και σεβασμό είναι ότι, εάν οι συμβουλές των Ψυχιάτρων και Ψυχολόγων στον ρόλο τους ως θεράποντες ιατροί δεν περιέχουν το Πνεύμα των εντολών του Χριστού σε θέματα αμβλώσεων, μοιχείας, ομοφυλοφιλίας, εξωσωματικής γονιμοποίησης, σχέσεων έξω από τον γάμο… τότε αναγκαστικά στην Δευτέρα Παρουσία, μαζί με τις δικές τους προσωπικές τυχών παραλείψεις, θα χρεωθούν και τα επακόλουθα κακά της ζωής και των πράξεων αυτών όλων που ακολούθησαν τις συμβουλές τους!
    ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΤΡΟΜΑΖΩ για τον συνάνθρωπο που αγαπώ όταν διαβάζω Συμβουλευτικά άρθρα από ψυχιάτρους και ψυχολόγους?

    Ήθελα τελειώνοντας, να τονίσω ότι η Εκκλησία προβάλλει Τον Κύριο Ιησού Χριστό και κανένα άλλον. Είναι πολλοί οι άνθρωποι οι οποίοι περιφρονούν την Εκκλησία λόγω του βλέπουν μέσα εις αυτή άλλους συνανθρώπους μας τους οποίους δεν ανέχονται. Ο χώρος της Εκκλησίας είναι σαν την τάξη του σχολείου όπου ο κάθε μαθητής βαθμολογείται κατά την αξία του και όχι κατά τις αταξίες του τελευταίου μαθητή.

    Στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας τα πάντα είναι Θεία Χάρις, Τα πάντα είναι ο Κύριος Υμών Ιησούς Χριστός ο οποίος είπε (Ιωάννη Η στίχος 12) “Εγώ ειμί το Φώς του κόσμου”. Ο ακολουθών εμοί ου μή περιπατήσει εν τη σκοτεία αλλά έξει το φώς (την αλήθεια) της ζωής.

    Είμαι εθελοντής σε Ορθόδοξη αδελφότητα, δεν είμαι θεολόγος και έχω δίπλωμα μόνο γυμνασίου.

    Φιλικά Κωνσταντίνος, 99 87 33 90 Λ/σός

  17. xairomai para polu pou mia diki mou sunenteuksi edose trofi gia tosa sxolia kai enan epikodomitiko dialogo. Elpizo kai sto mellon kai alla keimena mou na sas dosoun aformi gia epikoinonia. Thanos Christakopoulos

  18. @ thanos christakopoulos

    Καλώς ήθες Θάνο. Σαν αχαιός παρακολουθώ και τις τοπικές εφημερίδες. Το σχόλιό σου πράγματι έδωσ ετροφή για συζήτηση, αλλά και το μεγάλο τριπλό πρόβλημα (που εκφράζει ο τιτλος)που μαστίζει την (μετα)νεωτερική σκληρή εποχή μας.

  19. Εφόσον είμαστε ψυχοσωματικές ενότητες, είναι φυσικό το σώμα να επηρεάζει την ψυχή και η ψυχή το σώμα. Και η διαταραγμένη χημεία του σώματος (θυροξίνη, σεροτονίνη κλπ) μπορεί να δημιουργήσει καταθλιπτική διάθεση, και η κακή αυτή διάθεση με τη σειρά της σωματικά συμπτώματα. Σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Η ψυχή κουράζεται από όσα έχει εισπράξει στο παρελθόν, απογοητεύσεις, πιέσεις, θλίψεις, βάσανα, διαψεύσεισ προσδοκιών κλπ. και σιγά σιγά χάνει την αίσθηση της ευχαρίστησης από οτιδήποτε. Χάνει το ενδιαφέρον για τα πάντα, και υποφέρει από μεγάλη πλήξη. Είναι κι αυτό μιά μορφή κατάθλιψης. Όπως είναι και ο φόβος αντιμετώπισης της πραγματικότητας, επειδή αυτή η πραγματικότητα υπήρξε τραυματική για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στο παρελθόν, ή επαναλαμβάνονταν τακτικά. έτσι, ακόμη και τα ευχάριστα γεγονότα, δεν σου δίνουν πιά χαρά γιατί σκέφτεσαι ότι και αυτά είναι προσωρινά, κάποια στιγμή θα «προσγειωθείς» ανώμαλα, θα έρθει το τέλος, ο θάνατος και ούτω καθ’ εξής.

  20. Η ψυχη συνιστα την ανθρωπινη υπαρξι επεκτειμομενην στην αιωνιοτητα. Η Ψυχιατρικη θεραπευει τρεις βασικες οντοτητες,το αγχος, την καθλιψι και το παραληρημα.

  21. Χμ…
    Παληότερα, αν και βρισκόταν υπό το έλεος των θαυμαστών του ενθουσιαστικού λάτρη της κοκαϊνης κ. Freud, η θεωρία αυτή είχε κάποιο επίχρισμα κύρους… Σήμερα, κατά την άποψί μου, έχει μετατραπή σε ένα προϊόν aggresive marketing των τεράστιων εταιρειών για τις οποίες μίλησε και ο Galbraith ως κυρίαρχες στο σημερινό Κράτος… Και έτσι βλέπουμε γελοίους συμψηφισμούς εξαιρετικά διαφορετικών αισθηματικών φαινομένων τύπου «κατάθλιψη» και συμπεριφορικών τύπου ….»μαζοχισμός»(εννοείται, ότι όλοι οι Άγιοι ήσαν τέτοιοι – το είπαν οι τάδε «ψυχαναλυτάδες» 🙂 ), ενώ βλέπουμε όλο και καινούριες ….»ασθένειες», πολλαπλάσιες σήμερα.
    Όσο περισσότερο μαθαίνω για αυτά τα θέματα, τόσο περισσότερο απορώ με το πόσο βλακώδεις (συγγνώμην, αλλά είμαι πολύ επιεικής) απόψεις έχει η καθ’όλου ψυχιατρική, που περιλαμβάνει βέβαια και την «ψυχολογία». Π.χ., ο Freud είχε ….δογματίση, ότι «η θρησκεία είναι νεύρωση» (εννοώντας και την ….εις Χριστόν πόστη, πάντα), με τον πολύ μεγάλο (αντι-) «ψυχίατρο» Szasz να απαντά αφοριστικά: «το ακριβέστερο είναι, ότι η νεύρωση είναι θρησκεία». 🙂

    Όσον αφορά δε την θεωρία με τις σεροτονίνες, είναι ένα ακόμη παράδειγμα των μοχθηρών πραγμάτων που μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι με τις ευλογίες του θεού του Καπιταλισμού, του Μαμμωνά δηλαδή, όπως το έχουν θέση ο Keynes, ο Friedman, ο Chomsky κ.α., ομοφώνως. Έχουν ξοδευτή ΑΣΎΛΛΗΠΤΑ ποσά προκειμένου να προωθηθή (promotion λέγεται αυτό, είναι εκ των 4P του marketing-mix, όπως ξέρει κάθε επιχειρηματίας σχεδόν), ενώ πρόκειται για μία «σπέκουλα» ξεκάθαρα κερδοσκοπική με μηδενική ακαδημαϊκή τεκμηρίωσι… Οι ουσίες που μπορούν να λειτουργήσουν και ως νευροδιαβιβαστές αφορούν κατ’απόλυτο τρόπο το πόσο (γρήγορα) κάποιος σκέπτεται, προφανώς, αφορούν τις συνάψεις και το πόσο γρήγορα μεταδίδονται τα σήματα από το ένα νευρικό κύτταρο στο άλλο, όταν υπάρχουν οι προϋποθέσεις και οι ουσίες.Το δε σύστημα αυτό ο άνθρωπος το αγνοεί σε τεράστιο βαθμό, αφού υπάρχουν γύρω στο τρισ. ή παραπάνω τέτοιες συνάψεις.

    Ας μην επεκταθώ άλλο, κατά την γνώμη μου, ο ΜΌΝΟΣ τρόπος, για να θεραπευτή ο πράγματι «άρρωστος» άνθρωπος – τέτοιοι είμαστε όλοι μας – είναι να αλλάξη την ζωή του, και να αφεθή στην αγάπη του Θεού, που αδημονεί να μας δοθή… Κατόπιν, και αυτά τα «ταγκαλακίστικα» φεύγουν, και η καρδιά «γιατρεύεται» με όλα τα αισθήματα και τους λογισμούς της… Φαντάζομαι, ότι όλοι όσοι έχουμε υπάρξη και μη – συνειδητοί χριστιανοί, γνωρίζουμε απολύτως όλες αυτές τις κολοσσιαίες και υπερφυσικές αλλαγές που συμβαίνουν στα βάθη της ύπαρξής μας με την στροφή προς τον Χριστό, έτσι; : )

  22. θίγετε ένα θέμα που με ενδιαφέρει πολύ για μια πληθώρα λόγων.
    για τους φίλους που ρωτούν πώς μπορεί να θεραπεύσει την ψυχή ένας ζων άγιος,απαντώ από όσα έχω καταλάβει συναναστρεφόμενος μερικούς θεραπευμένους ανθρώπους:
    Θεραπεύοντας τους λογισμούς, δηλαδή τις επίμονες σκέψεις συνδυασμένες με εικόνες της φαντασίες και τα πάθη που ταλαιπωρούν έναν έκαστο.

    Ο π. Παϊσιος – αυτό μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση – ήταν κατ αρχήν αρνητικός στην χρήση ψυχοφαρμάκων και έλεγε:
    «εάν οι ψυχασθενείς πιστέψουν στον Θεό (μεγάλη κουβέντα τι σημαίνει πιστευω στον Θεό) και διαβάσουν τον αββά Ισαάκ θα αδειάσουν τα ψυχιατρεία»
    και, πιστέψτε με, δεν ήταν διόλου μικρή η εμπειρία του με ψυχασθενείς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: