• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 618.581 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στη Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στη Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Ιβάν ο οχληρός στη Περί υποχρεωτικής προσευχής κα…
    Ο νεοελληνικός Καραγ… στη O οθωμανικός Karagöz, ο νεοελλ…
    manitaritoubounou στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟ… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟ… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    manitaritoubounou στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    Θάλεια Καμπουροπούλι… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    manitaritoubounou στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟ… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    Το μυστήριο του αίμα… στη Το μυστήριο του αίματος, ο τρι…
    Με τέτοιο μπάχαλο, μ… στη Ο Εβραίος που ήθελε να γίνει Χ…
    Ιωάννης της Κροστάνδ… στη Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Ιβάν ο οχληρός στη Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Νοέμβριος 2007
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
        Δεκ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Ο παπάς δίπλα στον Τσε

Ο ΚΟΛΟΜΒΙΑΝΟΣ ρωμαιοκαθολικός ιερέας Καμίλο Τόρες που έδρασε την ίδια εποχή

Του ΘΑΝΑΣΗ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ[i]

Φέτος συμπληρώνονται, ως γνωστόν, σαράντα χρόνια από την εκτέλεση του Τσε Γκεβάρα στη Βολιβία. Ο Τσε δεν πρόλαβε να μπει στη χορεία της «γενιάς των σαραντάρηδων» -εκείνων που έσκασαν μύτη στο κυβερνητικό προσκήνιο διαφόρων χωρών προβάλλοντας συχνά ως κύριο προσόν τους την ηλικία τους και υποθάλποντας την αίσθηση ότι η βιολογία πουλάει εκεί όπου οι ιδέες μένουν απούλητες.

Ο Τσε έφυγε στα τριανταεννιά του, μένοντας σύμβολο μιας βασικής ιδεολογικής αξίωσης: ότι δεν είναι τα πάντα εμπόρευμα. Ρεαλισμός ή πολιτικός παλαιοημερολογητισμός;

Συνέχεια

Κρίσεις επί κρίσεων…

Β. Πανούσος (φιλόλογος)

«Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ακόμα κάποιο θαύμα».

Ομολογώ πως αυτές τις μέρες της κρίσης διευθυντών αυτοί οι στίχοι τριβελίζουν το μυαλό μου, με πολλή δόση ενοχής μάλιστα γιατί ξέρω πως το ορθόν είναι το ακριβώς αντίθετο των λόγων του Βάρναλη και πως για την παραπάνω εικόνα η ευθύνη μας, η ευθύνη των εκπαιδευτικών είναι μεγάλη, πρωτίστως γιατί είναι, λόγω αντικειμένου, διανοούμενοι ή τουλάχιστον έτσι πρέπει να είναι.

Το πλέον απογοητευτικό, πλην όμως αναμενόμενο, στην υπόθεση εκλογής διευθυντών είναι πως για μια ακόμα φορά οι σύλλογοι διδασκόντων αγνοήθηκαν ως μη υπάρχοντες, η κριτική τους ικανότητα αμφισβητήθηκε, η ηθική και υπεύθυνη στάση τους τέθηκε εν αμφιβόλω – η συμμετοχή τους θα δημιουργούσε παρά θα έλυνε προβλήματα.
Ανίκανοι λοιπόν για τα δύσκολα, ικανοί όμως όταν καλούνται να φέρουν εις πέρας την εντολή του εκάστοτε υπουργού Παιδείας και της κυβερνήσεώς του, κανονικοί δηλαδή διεκπεραιωτές, υποταγμένοι στις διαθέσεις πεφωτισμένων δεσποτών.

Διδαχή όμως, ως γνωστόν, σημαίνει έμπνευση, κριτική σκέψη, ελευθερία πνεύματος στοιχεία που φαίνεται να αγνοεί η πολιτεία, αφού αφαιρεί τη δυνατότητα από τον εκπαιδευτικό να εκφέρει άποψη σε θέματα που πρωτίστως αφορούν τον ίδιο. Βιβλία έρχονται και παρέρχονται, σχολεία χτίζονται ή γκρεμίζονται, διευθυντές πηγαινοέρχονται και οι εκπαιδευτικοί περιμένουν ως μοιραίοι τις αποφάσεις γι’ αυτούς χωρίς αυτούς.

Το ερώτημα και ο προβληματισμός που αβίαστα προκύπτει, είναι κατά πόσο μπορεί το εκπαιδευτικό αυτό σύστημα να δει προκοπή μ’ έναν εκπαιδευτικό τόσο απαξιωμένο. Όταν δε σ’ εμπιστεύεται η ίδια η πολιτεία πώς μπορείς να μιλήσεις για δημοκρατία, να προβάλεις αξίες, να διαπλάσεις χαρακτήρες και εν τέλει να πείσεις τους μαθητές σου που από καιρό έχουν οσφρανθεί τους κανόνες του παιχνιδιού στην ελληνική κοινωνία, χωρίς ο ίδιος να γίνεις φαιδρός και ουτοπιστής;

Eκ του μακρόθεν λοιπόν παρακολουθούμε την αλλαγή φρουράς διευθυντών, θεατές ενός παιχνιδιού επαναλαμβανόμενου και γι’ αυτό λίγο πολύ γνωστού.

 

anak408.gif

 

Τέσσερις – πέντε από τη μια μεριά, ένας από την άλλη, τόσο οι απαντήσεις στις ερωτήσεις ,τόσο τα σταθερά μόρια, άλλος μεταπτυχιακό, άλλος συρραφές βιβλίων, άλλος εγγλέζικα, ό,τι ο καθένας έχει μαζέψει με μόχθο ή μαεστρία τόσα χρόνια τα απλώνει στον πάγκο. Κάποιος θα μπορούσε να αναρωτηθεί, καλά όλα αυτά και δίκαια προσμετρώνται, αλλά πόση σχέση έχουν με το σχολείο και τη διαχείρισή του;

Τι μπορεί να γνωρίζει μια εξεταστική επιτροπή για αυτά που κάνουν ένα σχολείο επιτυχημένο ή όχι και πόσο ενδιαφέρεται να το μάθει; Πώς αξιολογείται επί παραδείγματι το εκπαιδευτικό προϊόν σ’ ένα σχολείο, το παραγόμενο έργο;

Πόσα μόρια παίρνει η επικοινωνία διευθυντή και εκπαιδευτικής ομάδας, στοιχείο που μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά ως προς το αποτέλεσμα;

Τι βαθμό παίρνει η οργάνωση σ’ ένα σχολείο, η ικανότητα ενός διευθυντή να υλοποιεί και να ενθαρρύνει την όποια ιδέα και φρέσκια ματιά του δασκάλου; Πόσο αξιολογείται η θετική διάθεση και η συνεργατικότητα μεταξύ των συναδέλφων και τι μερίδιο ευθύνης έχει ο διευθυντής σ’ ένα τέτοιο αποτέλεσμα; Κι αν τέλος πάντων αξιολογούνται προς τι οι αλλαγές εκεί που δεν χρειάζονται;

Η απάντηση είναι απλή. Αξιολογούνται τόσο και κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αξιολογείται η δουλειά ενός εκπαιδευτικού μέσα στο σχολείο. Δηλαδή ουδόλως. Όλα αυτά που αποτελούν κεφαλαιώδη και πρωταρχική αξία για ένα σύστημα και μάλιστα εκπαιδευτικό, προκειμένου να λειτουργήσει ορθά αγνοούνται και έτσι απαξιώνονται.

Η ουσιαστική εκπαιδευτική πράξη αποτελεί για την ελληνική πραγματικότητα απαξία. Έτσι συντελείται μια μετάλλαξη και στρέβλωση, αντί ο εκπαιδευτικός να ενθαρρύνεται για να παράγει έργο μέσα στo σχολείο και να επιμορφώνεται συστηματικά, ενθαρρύνεται να μαζεύει πόντους, όπως κάνει στα ster cinemas και στα σούπερ μάρκετ, αφού αυτοί και μόνον αυτοί είναι μετρήσιμοι και συμβάλλουν στην ατομική του ανέλιξη, τα υπόλοιπα είναι κόπος χαμένος, χίμαιρες για πλανεμένους ιδεολόγους. Ο σώζων εαυτόν σωθείτω. Η πραγματικότητα είναι σκληρή και ο ανταγωνισμός μεγάλος, γι’ αυτό δεν χρειάζεται αντίσταση αλλά ευελιξία και ρεαλισμός και ρεαλισμός σημαίνει αποδοχή της πραγματικότητας από φόβο μην μείνουμε απ’ έξω.

Έτσι μπορεί να εξηγηθεί η αντίφαση ανάμεσα στην βαθειά κρυμμένη μέσα μας δυσαρέσκεια και στην αποδοχή μιας θλιβερής πραγματικότητας που επικυρώνεται με την ψήφο μας κάθε φορά που μας την ζητούν. Και έτσι βέβαια τα συλλογικά οράματα δίνουν τη θέση τους στα ατομικά, στηριγμένα στο αμερικάνικο όνειρο και στους νόμους της παγκόσμιας αγοράς.

Σήμερα το παιχνίδι χρωματίστηκε μπλε, αύριο μπορεί να ξαναγίνει πράσινο, άλλοτε είναι πιο σκληρό, άλλοτε πιο ήπιο. Παίζεται όμως πάντα με τους ίδιους όρους (ουδέν σχόλιον) και αφήνει πάντα απ’ έξω τους πολλούς, βαθειά περιφρονώντας τους. Η εκπαιδευτική βάση έχει βέβαια μεγάλες ευθύνες γι’ αυτό. Ας μην ξεχνάμε όμως όλοι μας πως οι πραγματικές δημοκρατίες μεγαλούργησαν έχοντας αναγάγει το άτομο σε πρόσωπο, με υποχρεώσεις και δικαιώματα απέναντι στην πολιτεία, σε πολιτικό ον και πως η επιχειρούμενη σήμερα αποδόμηση της συλλογικής συνείδησης οδηγεί αυτόματα σε αποδόμηση το ίδιο το σύστημα με ανυπολόγιστα αποτελέσματα. Σ’ αυτό το έργο δεν μπορούμε να παραμείνουμε άλλο απλοί θεατές.

ΠΗΓΗ: anaitolika.gr (20-11-2007), ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ,

http://www.anaitolika.gr/article.php?artro=487