• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 605,581 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Ιωάννης της Κροστάνδ… στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Ιβάν ο οχληρός στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Chaturbate στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Νοέμβριος 2007
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
        Δεκ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Περί «νέο-ορθοδοξίας» λόγοι

Επειδή ο φίλτατος κύριος καθηγητής πήρε την πρωτοβουλία να αναφερθεί στα χρόνια εκείνα, τα μεταπολιτευτικά, μια πρώτη παρατήρηση: Όσοι από μας δηλώναμε τότε «χριστιανοσοσιαλιστές», δεν το κάναμε για να μη μας πουν φασίστες, όπως διατείνεται. Πολλοί από μας κάναμε και αντιδικτατορικό αγώνα, όταν ο ίδιος ήταν «αλλού».

Παρόλα αυτά τον πήραμε κι αυτόν, τον φέραμε στα μεγάλα αμφιθέατρα της χώρας, γιατί τότε είχε στ’ αλήθεια να πει ενδιαφέροντα πράγματα. Πέρα από – ομολουγουμένως – χαρισματικές του διανοητικές δυνατότητες, αλλά βεβαίως και όποιες προσβάσεις του ως αστού σε δυνάμεις φίλιες – αντίθετα από μας τους επαρχιώτες που κουβαλάμε την ταξική μας προέλευση – παίξαμε και εμείς ως ρεύμα έμμεσα ρόλο (πολιτικό) για να εκλεγεί καθηγητής επιτέλους …

Σημείωση 1η: Ο φίλος Θόδωρος Χ. σε μια κουβέντα που κάναμε σήμερα (25-11-2007) θεώρησε ότι πρέπει να δοθούν περισσότερα στοιχεία και γι’ αυτό. Έτσι λοιπόν εδώ θα αναφέρω ένα σχόλιο από το περιοδικό «σημάδια», τ. 6-7, 1983, στο μέρος «Επι-σημάνσεις», σελ. 4-5, με τίτλο: «Μεσαιωνικός προοδευτισμός». [1]

Οσάκις χρειαστεί να ειπωθούν περισσότερα θα αναγκαστούμε ή να ετοιμάσουμε άλλο άρθρο ή να παραθέσουμε σχόλια πάνω σ’ αυτό. Αργότερα τραβήξαμε διαφορετικούς δρόμους. Οι ευθύνες μας πολλές και οι υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι άλλοι, δυστυχώς…

panepisthmio-2.jpg

Η αποτίμηση εκείνης της περιόδου δεν μπορεί να γίνει μόνο από τους θαμπερούς διανοητές, αλλά και από τους χειρώνακτες και ταυτόχρονα διανοητές καθημερινά σε παρέες, αμφιθέατρα και κοινωνικούς αγώνες, που λειτουργούσε σε μας ως ασκητικό «εργόχειρο» και όχι ως όχημα διαφήμισης και πώλησης βιβλίων μόνο. Κυρίως απ’ αυτούς λοιπόν πρέπει να γίνει η αποτίμηση. Έτσι για να μη ξεχνιόμαστε…

Και θα γίνει μάλλον…

Ορίστε λοιπόν και το πρόσφατο άρθρο του, με τίτλο «Επετειακή αναδρομή» [2]:


[1] «Ελπίζαμε ότι επανερχόμενοι το Σεπτέμβρη δεν θα χρειαζόταν να ξανασχοληθούμε με την υπόθεση της Παντείου και τη χιλιοσυζητημένη εκλογή του Χρήστου Γιανναρά. Όμως, οι τεφρές εξοχότητες που υπερασπίζονται την καθαρότητα της σχολής επανέκαμψαν δριμύτερες μετά τα καλοκαιρινά τους μπάνια. Έτσι, για μια ακόμα φορά είδαμε τα ίδια χιλιοειπωμένα επιχειρήματα να προβάλλονται από τις στήλες εφημερίδων και περιοδικών.

Όμως, σε δυο απόψεις αξίζει να σταθούμε, γιατί εισάγουν νέες αντιλήψεις στη Πανεπιστημιακή κοινότητα. Αντιλήψεις επικίνδυνες για την αυτοτέλεια των Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αλλά και για την ίδια τη φύση της αποστολής τους. Αν δεν είχαν προβληθεί σαν σοβαρές από «σοβαρούς επιστήμονες» και έντυπα, δεν θα υπήρχε – πιστεύουμε – έντιμος άνθρωπος που να μη τις έριχνε χωρίς άλλη συζήτηση στο καλάθι των αρήστων.

Η μια άποψη αμφισβητεί την αρμοδιότητα των καθηγητών μιας σχολής ν’ αποφασίζουν για την καταλληλότητα ενός συναδέλφου τους που δεν έχουν την ίδια ειδικότητα. Για παράδειγμα, οι οπαδοί της ισχυρίζονται ότι δεν μπορεί ένας εγκληματολόγος ν’αποφασίζει για κάποιον που θα διδάσκει φιλοσοφία κι ας είναι στην ίδια σχολή! Αντίθετα, προτείνεται όλοι οι άλλοι καθηγητές φιλοσοφίας των ελληνικών πανεπιστημίων να έχουν λόγο για το ζήτημα αυτό.

Η άλλη ενδιαφέρουσα άποψη είναι ότι ένας θεολόγος δεν μπορεί να διδάσκει φιλοσοφία.

Αν υποθέσουμε ότι επικρατούν οι απόψεις αυτές στην καθημερινή πρακτική, το αποτέλεσμα θα είναι:

α. Όλοι οι καθηγητές της ίδια ειδικότητας αποτελούν μια συντεχνία που έχει αποκλειστικό λόγο για την ένταξη σ’ αυτήν νέων προσώπων.

β. Η Σχολή χάνει τη συνοχή της, μια και αναγνωρίζεται η ουσιαστική ύπαρξη αυτόνομων στεγανών ειδικοτήτων που ριζώνουν την ύπαρξή τους, όχι σε εξυπηρέτηση αναγκών και του πνεύματος που επικρατεί στη σχολή, αλλά σε εξωτερικά κέντρα.

γ. Άμεση συνέπεια του προηγούμενου είναι η τεχνοκρατική αντίληψη και η πολυδιάσπαση της γνώσης, μια που αφαιρείται η δυνατότητα από κάποιον άλλον κλάδο στην ίδια σχολή να έχει γνώμη για ό,τι συμβαίνει παραέξω απ’ αυτόν.

δ. Δημιουργούνται κατευθυνόμενες προδιαγραφές για τη φιλοσοφία και επιχειρείται λογοκρισία της ελεύθερης έκφρασης, μια και αφαιρείται η δυνατότητα από κάποιον να έχει ολοκληρωμένη αντίληψη για τα φιλοσοφικά ρεύματα από σκοπιά θεολογική.

Βλέπουμε λοιπόν ότι οι επαγγελματίες «προοδευτικοί» και πολέμιοι του σκοταδισμού φτάνουν στο σημείο να επικαλούνται μεσαιωνικά πρότυπα για να θεμελιώσουν τις – ανύπαρκτες – απόψεις τους.

Από τη στιγμή που ένας μαρμαράς σαν το Σωκράτη που δεν είχε καμμιά περγαμηνή και κανένα γραπτό έργο θεωρείται από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους, ο καθένας καταλαβαίνει πόσο στέκει η προσπάθεια ενός συναφιού να κάνει τη φιλοσοφία δικό του μικρομάγαζο.

[2] «Επετειακή αναδρομή»,

Tου Χρήστου Γιανναρά

Η δεκαετία του ’70 ήταν το θριαμβικό απόγειο του μαρξισμού στην Ελλάδα. Σχολεία, πανεπιστήμια, θέατρα, πολιτιστικοί σύλλογοι, εκδοτικοί οίκοι, βιβλιοκριτική και τεχνοκριτική, συνδικαλιστικά σωματεία, δραστηριότητες δήμων και κοινοτήτων, αλλά και η πολιτική των υπουργείων Παιδείας και Πολιτισμού, ήταν μετερίζια έκφρασης ή τόποι ζύμωσης ποικιλώνυμων εκδοχών της μαρξιστικής κοσμοθεωρίας. Κυβερνούσε τη χώρα το κόμμα της Δεξιάς, αλλά κυρίαρχη ιδεολογία ήταν, με μαχητική έπαρση, ο μαρξισμός.

Ιδεολογικά λαφυραγωγημένη από τη δικτατορία η Δεξιά δεν έδειχνε θεωρητικά πανικόβλητη, απλώς δεν καταλάβαινε τι συμβαίνει γύρω της. Ποτέ ο καραμανλισμός δεν κατάλαβε τη θεωρητική του γύμνια (ώς σήμερα ακόμα), δεν υποψιάστηκε ποτέ ότι η πολιτική ισχύς κρίνεται στον χώρο της παιδείας και του πολιτισμού. Ιστορικοϋλιστικά και αφελέστατα οι καραμανλικοί πίστευαν (και πιστεύουν) ότι η πολιτική κρίνεται στο πεδίο της οικονομίας – τριτοκοσμική μυωπία.

Ετσι αντίλογος στη μαρξιστική μονοφωνία δεν υπήρξε μετά τη δικτατορία. Ο «ελληνοχριστιανισμός» της επίσημης κρατικής ιδεολογίας είχε καταρρεύσει μέσα στη χλεύη, μαζί με το κενολόγημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» της επταετίας. Καμιά έγνοια από κανένα πολιτικό χώρο μήπως «μαζί με τα απόνερα το μπάνιου πετάμε και το μωρό». Κανένας προβληματισμός για το πού οδηγεί η ιδεολογική μονοτροπία, τι εγκυμονεί η απουσία αντιπρότασης.

Το διαφορετικό συντελέστηκε (δεν εμφανίστηκε), σιωπηρά και κρυμμένα, σε πεδίο άσχετο με τον ιδεολογικό στίβο ή αυτόν της δημοσιότητας: Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 αρχίζουν απρόσμενα να αλλάζουν τα αριθμητικά δεδομένα στη μοναστική πολιτεία του Αθωνα. Μοναστήρια που έσβηναν, έχοντας πια ελάχιστους υπερήλικες μοναχούς, ξαφνικά ζωνταντεύουν, γεμίζουν νεολαία που συρρέει από τις μεγάλες – κυρίως πόλεις, όχι από την αγροτιά. Παιδιά των μοντέρων καιρών, με πανεπιστημιακά πτυχία ποικίλων σχολών, γλώσσες, κοσμοπολίτικη εμπειρία. Φτάνουν στο Αγιονόρος για να ζήσουν το «άλλο», το πέρα από τις κοινωνικές συμβάσεις και τη χρησιμοθηρία, να ψηλαφήσουν «νόημα» της ζωής και του υπαρκτού.

Στα φοιτητικά στέκια Θεσσαλονίκης και Αθήνας κυκλοφορούσαν ανέμελα στην κουβέντα σαν αυτονόητες, δίχως έκπληξη «ειδήσεις» του τύπου: «Ναι, ο τάδε ήταν στον Ρήγα, πέρασε μετά στο Μου-Λου, τώρα είναι μοναχός στη Σιμωνόπετρα – ο δείνα, ο αναρχικός, έψαξε κάμποσο το Ζεν, τώρα είναι δόκιμος στο Κουτλουμούσι». Πλήθος πολύ πια και οι επισκέπτες του Ορους, φίλοι πήγαιναν να συναντήσουν φίλους, ανήσυχη νεολαία γέμιζε τα πλοιαράκια από την Ουρανούπολη.

Απόηχος στα πανεπιστήμια, κάποιες παρέες που άρχισαν να δηλώνουν «χριστιανοσοσιαλιστές». Δεν ανέχονταν να τους ταξινομούν στους χουντικούς και στους φασίστες επειδή ψάχνανε τη μεταφυσική παράδοση του τόπου τους σαρκωμένη στο εκκλησιαστικό σώμα του λαού και στον πολιτισμό του. Οργανώθηκαν στο περίπου, κατέβηκαν στις εκλογές, πήραν ποσοστά απρόσμενα. Αρχισαν να καλούν από το Αγιονόρος μοναχούς για διαλέξεις στα αμφιθέατρα. Τα ακροατήρια φοιτητοπλημμύρα. Ως και χειρόγραφες αφίσες των αναρχικών κατέκλυσαν κάποτε το κέντρο της Αθήνας: «Ορθοδοξία και αναρχία, θέμα διάλεξης στο αμφιθέατρο της Ιατρικής από αγιορείτη ηγούμενο»!

Αρχές της δεκαετίας του ’80 προστέθηκε η έκπληξη των «νεορθοδόξων». Κάποιοι συγγραφείς και καλλιτέχνες της Αριστεράς, «κομμουνιστές αλλά όχι μαρξιστές», όπως χαριτολογούσε ο Κωστής Μοσκώφ, άρχισαν να μιλάνε για την Παράδοση, την εκκλησιαστική Ορθοδοξία, την ελληνική ταυτότητα. Η γλώσσα τους δεν είχε τίποτε να κάνει με τα ξύλινα φληναφήματα που ακούει ο Νεοέλληνας από την «επίσημη» εκκλησία, τα ηθικολογικά κηρύγματα, τα «θρησκευτικά» του σχολείου. Οι δημοσιογράφοι μπερδεύτηκαν: «τι είναι αυτοί»; απορούσαν. Ορθόδοξοι δεν είναι, αφού η κατεστημένη Ορθοδοξία μιλάει άλλη γλώσσα, όμως κάτι νέο δείχνουν στην Ορθοδοξία – να τους πούμε, λοιπόν Νεορθόδοξους»!

Θόρυβος στον Τύπο «διάλογος Ορθοδοξίας και Μαρξισμού», πολιτικό ζητούμενο η κοινωνιοκεντρική ελληνικότητα ένσαρκη στη λαϊκή ευσέβεια: να συνειδητοποιηθεί σαν αντιπρόταση στον Ιστορικό Υλισμό μαρξιστών και «φιλελεύθερων». Για πρώτη φορά η αμφισβήτηση σάρωνε όχι μόνο την επιδερμική συμπτωματολογία, σκόπευε τον ξιπασμένο μεταπρατισμό, τα δάνεια ιδεολογικά δεκανίκια. Ξεπήδησε καινούργιο συνεγερτικό τραγούδι στη χώρα, «σαν την ηχώ του Θεού στο βυθό του Εωσφόρου».

Οι «Νεορθόδοξοι» ήταν σκόρπιες μονάδες ή παρέες, άγνωστοι συχνά μεταξύ τους. Όμως η κατεστημένη πια στην εξουσία Αριστερά (μετά τον εκλογικό θρίαμβο του Ανδρεϊσμού) έβλεπε ότι αυτή η καινούργια γλώσσα στην πολιτική ήταν το μόνο ουσιαστικά διαφορετικό που ξεμύτιζε, φορτισμένο με την ακαταμάχητη δυναμική της ανιδιοτέλειας. Κόμιζε άλλα μέτρα, ποιότητα που από μόνη της απωθούσε στο περιθώριο τους αναμηρυκασμούς ενός αναχρονιστικού μαρξισμού και τα εθνικιστικά παραληρήματα της πατριδοκαπηλείας. Ηταν κίνδυνος, και μάλιστα εκείνη την ώρα που, για πρώτη φορά, η στράτευση στην Αριστερά εξασφάλιζε καριέρα, μέθη εξουσίας, δημοσιότητα.

Οι πρώτες απόπειρες να εξουδετερωθεί η κινδυνώδης ενόχληση ήταν άκομψες, κραύγαζαν την εμπάθεια. Πρωτοσέλιδο λ.χ. του Πρετεντέρη στο «Βήμα» με τίτλο: «Νεο-ορθόδοξοι ή Νεο-φασίστες;» και πάμπολλα παρόμοια. Με εσκεμμένες παρερμηνείες και νοηματικές διαστροφές κειμένων ξεσπούσε κάθε τόσο, στα χρόνια που ακολούθησαν, θύελλα συντονισμένης «αγανάκτησης», μεθοδευμένης οργής. Πότε για δήθεν πλαστογράφηση δήλωσης του Κίσινγκερ (πρωτοδημοσιευμένης σε έντυπο του ΔΟΛ!) πότε για δήθεν καταλογισμό «προδοσίας» στον Βενέζη, πότε για δήθεν απαξίωση του προσώπου του Λεωνίδα Κύρκου, πότε για δήθεν απαιτήσεις «εθνοκάθαρσης» στη Θράκη, καταιγισμός κάθε φορά χλευασμών, απειλών, ύβρεων, συκοφαντικών χαρακτηρισμών. Με στόχο ό,τι μεταπολιτευτικά αποτέλεσε τουλάχιστον πρόκληση μη μεταπρατικού προβληματισμού.

Τη «νεορθόδοξη» έκπληξη την εξουδετέρωσε τελικά η ετικέτα του «εθνικισμού», ο επίμονος, μεθοδικός, αδίστακτος προπαγανδισμός της ετικέτας. Οι άνθρωποι που διακήρυτταν ότι με τον εθνικισμό τελειώνει ιστορικά ο Ελληνισμός, ταυτίστηκαν στις συνειδήσεις της απερίσκεπτης μάζας με αυτό που μαχητικά απέρριπταν. Βοήθησε και η ασυμμάζευτη σύγχυση της δεκαετίας του ’90: Η ιδεολογικοποίηση του σκοπιανού προβλήματος, τα ανόσια (στην κυριολεξία) συλλαλητήρια για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, τα εθνικιστικά κηρύγματα στις εκκλησιές, μια γλώσσα επιθετική για τους αντιφρονούντες (γραικύλοι, ευρωλιγούρηδες κ.τ.ό.).

Χάθηκε μια δυνατότητα να μπολιαστεί η πολιτική με ουσιαστικά, δικά μας, όχι δανεισμένα ερωτήματα. Βυθιστήκαμε στη νέκρα της διαχειριστικής πολιτικής, με μιαν «Αριστερά» ακυρωμένη από τον καριερισμό, την ιδιοτέλεια.

ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 18 Nοεμβρίου 2007 – Aρχείο,

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_18/11/2007_249457

Advertisements

11 Σχόλια

  1. μια μερα ενας μωροφιλοδοξος χωριατης παει στην πολη και περνα μια βδομαδα. εκει βλεπει μερικες βιτρινες, ακουει στα καφενεια κανα-δυο κουβεντες, μαθαινει δυο-τρεις ατακες και γυρνα στο χωριο του πριν τον παρουν χαμπαρι οι πολιτες τι ασκι με αερα κοπανιστο ειναι.

    στο χωριο του, τωρα, διαλαλει την πραματεια του και ζαλιζει τους χωριατες, τους πειθει ναν τον καμουν δασκαλο και φωτιστη και «συνειδησης» αμονι.

    δεν βρεθηκε ενας τοσα χρονια να τον ρωτηση, το πως και το γιατι της σοφιολογιοτατοσυνης του;
    οχι. οσοι ειχαν αγνοια (ζεστη και βολικη κι ευχαριστη) των νεων που κουβαλαγε, κι ετσι τον αφηκαν να κελαιδαη στους κηπους οπου ειχαν κλεισει τους εαυτους τους. κι αν ηταν και κανα-δυο που γνωριζαν τα πραγματα της πολης, αυτοι ηταν εξω απο το χωρο που ο κηνσωρ κυβιζε.

    επαιζε μονος μπαλα σ’ ενα γηπεδο που ατος του εστησε.

    μερικες ιδεουλες απο Levinas, λιγη σαλτσα απο Buber, αφθονα στρουκτουραλιστικα καρυκευματα, και νατην η μεταμοντερνα σουπα (μουπες). οι «θεολογοι» αγραμματοι απο ευρωπαικη φιλοσοφια χασκαν αποσβωλομενοι. οι «φιλοσοφοι» ανιδεοι (κι αδιαφοροι) απο θεολογια αδιαφορουσαν. το γηπεδο δικο του.
    αποθρασυνθηκε το παιχνιδι του κι αρχισε να το πιστευη κι ο ιδιος οτι απο προπονητης και παικτης επρεπε να γινη και κοινοταρχης.

    το πιο απλο (ο,τι θα τον ρωτουσε στην Δυση ενας μετριος φοιτητης θεολογιας ή φιλοσοφιας): μαλιστα, κυριε Εσυ, ομως ΠΩΣ; κι αν ετσι, ΠΟΘΕΝ; (κι αν ειχε τα guts να ανοιξει τα χαρτια του) τοτε, ΓΙΑΤΙ ετσι; και ΠΟΥ μας παει το μονοπατι που μας δειχνετε; μπας κι ειναι ηδη πολυπερπατημενο; και που οδηγησε ολους αυτους που το περπατησαν δω και χρονους πολλους;

    κι αλλα, κι αλλα

    φτηνα τερτιπια ημιμαθους χωριατη. εχασε και την μωροπερηφανη αγνοια του χωριατη κι ουτε πολιτης εγινε. η αλλαζονια του μεταξυ και πουθενα. η συνειδηση σαν ψευδαισθηση που αυτοακυρωνεται.

    η σκεψη εχει προϋποθεσεις και δεν μπορει ουτε μακρια να παη ουτε να γινη χρησιμη οταν τις θαβει στο μπαουλο της ενοχης.
    μοκροαπατεωνες που παιρνουν στο λαιμο τους επιπολαιους βαλτωμενους στην αυταρκεια της «αληθειας».
    τυφλοι οδηγοι τυφλων.

  2. Ναι και εγώ ένας μωροφιλόδοξος χωριάτης είμαι.

    Αλλά μάλλον ακόμα δεν το έχω καταλάβει…
    Δεν γνωρίζω όμως αν αυτό θα μου προκύψει..

  3. Οι συζητήσεις δεν είναι για ποντικάκια μα για ξεσκολισμένους λογάδες. Γειά σας

  4. ας του πούμε ενα ευχαριστώ για κάποια από τα αρχικά του κείμενα τουλάχιστον … κατά τα λοιπά έτσι είναι και ακόμη πιο τραγικά … το ζεί ο ίδιος και κάπου το υποψιάζεται κάποια στιγμή θα το εκφράσει

    μου άρεσε το μπλόγκι , πολύ … μπράβο 😉

  5. Να είσαι καλά. Φυσικά και το ευχαριστώ το είπαμε τοτε δημόσια – στα αμφιθέατρα και όχι μονο.

    Ουδείς όμως είναι στο απυρόβλητο.

    Ειδικά όταν κάνει πολλά «φάουλ» στα θεολογικά (βλ. Ενάντια στη Θρησκεία) ή στα πολιτικά (πολλαπλά στα άρθρα του ή ομιλίες του…)

  6. @ micromouse εσύ, ένας ποντικοκάκι συμμετοχικής δημοκρατίας, καλώς ηλθες στο χώρο της εικονικής συμμετοχής.

    Οι ξεσκολισμένοι λογάδες παίζουν κι αυτοί το ρόλο τους. Είναι χρειαζούμενοι.

  7. για την προσωπικότητα του Χρήστου Γιανναρά, μπορούν να λεχθούν πολλά και για την επιρροή που άσκησε στο χώρο της Εκκλησίας.
    Ότι και να πει κανείς όμως για αυτό που θα μείνει στην ιστορία είναι ότι έβαλε την θεολογική και φιλοσοφική «ταφόπλακα» στην ελληνική εκδοχή του πουριτανισμού.
    Έστι και αλλιώς κι ένα σημαντικό πράγμα να κάνεις είναι τεράστιο.
    Ότι και να πεις από κει και πέρα, χαλάλι…

  8. Ότι και να πούμε τα πράγματα είναι πλέον ιστορία. Αυτά που κάποτε μας φαινόντουσαν εντελώς «φυσικά» και οι αναζητήσεις που θεωρούσαμε αυτονόητες, για στοιχειωδώς προβληματισμένους νόες, σήμερα (στην εποχή της Ανίτας Πάνια, του Βας-Βας και της δικτατορίας του κινητού) σημειολογούνται ως επιτεύγματα. Έτσι είναι όμως, τα σημαντικά πράγματα είναι απλά αυτονόητα όταν γίνονται…

  9. Αδέρφια, «εκάστου το έργον, οποίον εστί, το πυρ (ο χρόνος, ο πειρασμός της όποιας εξουσίας, …) δοκιμάσει».
    Ευχαριστούμε για τους καινούργιους δρόμους που μας έδειξε ο Χ. Γ.!
    Και με βάση τα τρεχούμενα νερά που βρίκαμε εκεί, και ξεδιψάσαμε, κρίνουμε όσα έκτοτε γράφει και λέει!
    Πάντως ακόμη και τώρα σε αρκετά ζητήματα φαίνεται να κρατιέται καλά!
    Μένω στην ευγνομοσύνη (μας) παρά την δική του θέαση «αφ’ υψηλού»!
    Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο αρνητικά είχε κρίνει εκείνη την μεγαλειώδη πρώτη σύναξη του Χριστιανομαρξιστικού διαλόγου στην Νομική της Αθήνας. Αμφιθέατρο ΦΜΣ, 1200 άτομα, μακαρίτες Νέλλας και Μοσκώφ και Ράντοβιτς με Ζουράρι!
    Φιλιά πολλά αδερφέ μου Παναγιώτη!
    Πολλλλλύ ωραίο το ιστολόγιο!
    Έρωσο!

  10. Καλησπέρα σε όλους, γνωστούς και αγνώστους.

    Δουλειά δεν έχετε μου φαίνεται και…δουλειά ψάχνετε!!!

    Αποφεύγω να συμμετέχω σε συζητήσεις ιδεολογικο-φιλοσοφικο-θεολογικές γιατί προφανώς δεν τις καταλαβαίνω.

    Αρνούμαι επίσης πεισματικά να αποδεχτώ την προσπάθεια απαξίωσης και υποτίμησης της προσωπικότητας ανθρώπων έτσι εύκολα και θα έλεγα άκριτα.

    Στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό…Και το τέλος από ό,τι ξέρω δεν έχει έρθει ακόμη για κανέναν μας.

    Φιλάκια!

    Υ.Γ.1 Πολύ συμπαθητικό και ταυτόχρονα ακριβές το άρθρο του κ. Χρήστου Γιανναρά.
    Υ.Γ.2 Δεν τον γνωρίζω προσωπικά αλλά όσα άρθρα του έχω διαβάσει στην Καθημερινή μοιάζουν να είναι πολύ ειλικρινή. χωρίς σκοπιμότητες.

  11. Διάβασα το βιβλίο «ενάντια στη θρησκεία», όπως και δεκάδες άλλα του κατά άλλα σημαντικού διανοητη, και έφριξα όταν άκριτα καταφέρεται εναντίον Οικουμενικών Συνόδων…

    Όταν λοιπόν δεν μπορούμε να δούμε τέτοια ζητήματα με ΣΧΕΤΙΚΆ ΚΑΘΑΡΟ ΜΑΤΙ, πως μπορούμε να δούμε άλλα;

    «Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά» λοιπον αγαπητέμου και φίλε από τα παλιά Spyk

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: