• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 618.581 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στη Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στη Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Ιβάν ο οχληρός στη Περί υποχρεωτικής προσευχής κα…
    Ο νεοελληνικός Καραγ… στη O οθωμανικός Karagöz, ο νεοελλ…
    manitaritoubounou στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟ… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟ… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    manitaritoubounou στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    Θάλεια Καμπουροπούλι… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    manitaritoubounou στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟ… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    Το μυστήριο του αίμα… στη Το μυστήριο του αίματος, ο τρι…
    Με τέτοιο μπάχαλο, μ… στη Ο Εβραίος που ήθελε να γίνει Χ…
    Ιωάννης της Κροστάνδ… στη Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Ιβάν ο οχληρός στη Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Νοέμβριος 2007
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
        Δεκ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Αίμα διαχρονικό…

Να μη ξεχνάμε:

Και όταν η λογική των διαμαρτυριών, κινημάτων, αντιστάσεων, καταλήψεων είναι η «μη βία» απέναντι στη λογική της «βίας της εξουσίας», η εξουσία δεν ξεχνά να ποτίζει το χώμα ή την άσφαλτο με αίμα…

Στις μέρες του Πολυτεχνείου το αίμα χύθηκε ακόμη και αρκετές μέρες μετά στα μπουντρούμια της ασφάλειας, σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Γιάννενα…

Στα ανήλιαγα κελιά, ανακλώσες ακτίνες του σπερματικού φωτός, ζωήρευαν τα βάθη της ψυχής των πρωταγωνιστών…, αντίδωρο στο αίμα, ιδρώτα και πόνο που ξεχύλιζε από το ψυχοφόρο κορμί τους…

image1.jpg

Τα ίδια συνέβησαν πρόσφατα με αφορμή το ζωηρό φοιτητικό κίνημα: Εκτός από τα «πράσινα παπούτσια», τις «λευκές ζαρντινιέρες», είχαμε και το γνωστό και πανάρχαιο κόκκινο αίμα να ρέει…

Η φωτογραφία μας το υπενθυμίζει. Και ας μην έμοιαζε αυτό το κίνημα, ως προς τη μορφή του, με τον αγώνα της «μη βίας» των ημερών του Νοέμβρη του ’73.

Η νίκη ενάντια στην αντιδραστική μεταρρύθμιση πολλών άρθρων του συντάγματος, στο βαθμό που θα οδηγήσει σε αλλαγή ρότας στο χώρο της παιδείας, της εργασίας και του πολιτισμού, θα φέρει μια νέα μεταπολίτευση στα χρόνια μας.

Το επιζητούμε; Το ελπίζουμε; Το παλεύουμε;

Για να το αποφασίσουμε, ας θυμηθούμε – παραφρασμένο – και ένα γνωστό χριστιανο-ασκητικό ρητό:

«Χωρίς πόνο, ιδρώτα ή αίμα, Ζωή δεν σου χαρίζεται…»

Το «Πολυτεχνείο» της Πάτρας

ΗΜΕΡΑ, Ημ/νία έκδοσης: 17 Νοεμβρίου 2007

Του Ιστορικού Βασ. Κ. Λάζαρη

Στις αρχές του Νοέμβρη του 1973 οι φοιτητές της Πάτρας οργάνωσαν Γενική Συνέλευση, στην οποία συζήτησαν διάφορα αιτήματά τους και ενέκριναν σχετικό ψήφισμα, που δημοσιεύτηκε στις τοπικές εφημερίδες. Στην ίδια συνέλευση αποφάσισαν όμως να πραγματοποιούν κάθε Τετάρτη συγκεντρώσεις, στις οποίες θα διεξάγονταν συζητήσεις πάνω σε διάφορα ζητήματα κοινωνικού και πολιτικού περιεχομένου.

Η συγκέντρωση, ωστόσο, της πρώτης κιόλας Τετάρτης ήταν αποφασιστική. Την ημέρα ακριβώς εκείνη ήρθε από την Αθήνα η είδηση ότι οι εκεί φοιτητές είχαν καταλάβει το Πολυτεχνείο και ότι, παράλληλα, οι αγρότες των Μεγάρων κινητοποιούνταν και οι οικοδόμοι ετοιμάζονταν για αναμετρήσεις με το τυραννικό καθεστώς. Οι φοιτητές της Θεσσαλονίκης, εξάλλου, είχαν θέσει κάτω από τον έλεγχό τους την εκεί Πολυτεχνική Σχολή, ενώ οι φοιτητές των Ιωαννίνων πραγματοποιούσαν διαδηλώσεις στους δρόμους της πόλης και συγκρούονταν με την αστυνομία.
Οι φοιτητές της Πάτρας, ενθουσιασμένοι από αυτές τις εξελίξεις, όρισαν σύγκλιση Γενικής Συνέλευσης για το μεσημέρι της επόμενης ημέρας – μιας συνέλευσης που πραγματοποιήθηκε με αγωνιστικό παλμό και στην οποία αποφασίστηκε η κατάληψη του Παραρτήματος στην Κορίνθου, η αποστολή ψηφίσματος συμπαράστασης στους φοιτητές που αγωνίζονταν στην Αθήνα και η εκλογή επιτροπής αγώνα.

Η κατάληψη του Παραρτήματος πραγματοποιήθηκε την ίδια ημέρα της λήψης της σχετικής απόφασης και στη συνέχεια άρχισε να οργανώνεται η ζωή στις κατειλημμένες εγκαταστάσεις με βάση τα νέα δεδομένα. Δημιουργήθηκαν επιτροπές σίτισης, περιφρούρησης και προπαγάνδας και συγκροτήθηκαν ομάδες που θα πήγαιναν στις συνοικίες για να μοιράσουν προκηρύξεις, ενώ στον τελευταίο όροφο εγκαταστάθηκε συνεργείο, που έφτιαχνε φέιγ βολάν και πανό. Ορισμένοι, εξάλλου, φοιτητές κατασκεύασαν ραδιοφωνικό σταθμό, τον οποίο τελειοποίησε κάποιος ραδιοερασιτέχνης, που έφερε στο Παράρτημα ολόκληρο συγκρότημα. Έτσι, στις έντεκα τη νύχτα της Πέμπτης οι Πατρινοί άκουσαν από τα ραδιόφωνά τους, στους 1605 χιλιοκύκλους, ότι «τους μιλούσε το ελεύθερο Πανεπιστήμιο της Πάτρας».

Το ίδιο βράδυ, στο αμφιθέατρο του Παραρτήματος πραγματοποιήθηκε από τους φοιτητές η πρώτη πολιτιστική τους εκδήλωση. Ανέβηκαν δύο θεατρικά σκετς – ένα για τον χουντικό πρόεδρο του Πανεπιστήμιου Τάγαρη και ένα για τους ασφαλίτες – και στη συνέχεια άρχισαν να τραγουδούν διάφορα απαγορευμένα από τη δικτατορία τραγούδια.Έτσι, απόκτησε και η Πάτρα το δικό της «Πολυτεχνείο». Πρωτοπόροι υπήρξαν οι φοιτητές, τους οποίους γρήγορα αγκάλιασαν όλοι σχεδόν οι Πατρινοί – με συνέπεια η αντίθεση κατά της τυραννίας των «μαύρων συνταγματαρχών» να αποκτήσει και σε τοπικό επίπεδο παλλαϊκό χαρακτήρα.

Ο ισχυρισμός, ωστόσο, ότι η κατάληψη του Παραρτήματος είχε προσχεδιαστεί, δεν αληθεύει. Υπήρχαν βέβαια στην πόλη παράνομες οργανώσεις της Αριστεράς, αχτύπητες από την Ασφάλεια, οι μικρές όμως δυνατότητές τους δεν τους επέτρεπαν τέτοιους σχεδιασμούς.

Πέρα πάντως από όλα αυτά, είχε ιδιαίτερα δραστηριοποιηθεί στην Πάτρα η ΑντιΕΦΕΕ, της οποίας δύο ή τρία μέλη συμμετείχαν στις επιτροπές του πατραϊκού Πανεπιστημίου αμέσως μετά την κατάληψη του Παραρτήματος. Κανένα εν τούτοις κεντρικό καθοδηγητικό όργανο των φοιτητών δεν είχε προγραμματίσει καταλυτικού χαρακτήρα ενέργειες στους πανεπιστημιακούς χώρους, ώστε να προχωρήσει και η τοπική φοιτητική αντιδικτατορική οργάνωση σε ανάλογες πράξεις.

Όλα αυτά, όμως, δεν σημαίνουν ότι τα γεγονότα του Πανεπιστημίου της Πάτρας υπήρξαν προϊόντα της τύχης. Αντίθετα, αποτέλεσαν συνέπεια της βαθιάς κρίσης της ίδιας της δικτατορίας – μιας κρίσης που απλώθηκε σταδιακά σε όλες τις εκφράσεις της και διαμόρφωσε τελικά και τις αντικειμενικές και τις υποκειμενικές συνθήκες για την εμφάνιση της επαναστατικής άρνησής της.

Μια αρκετά σημαντική εκδήλωση αυτής της άρνησης υπήρξε η κατάληψη και του πατραϊκού πανεπιστημιακού Παραρτήματος από τους φοιτητές, οι οποίοι τη δεύτερη ημέρα της εν λόγω κατάληψης πραγματοποίησαν, με πλήθος λαού, αντιδικτατορική διαδήλωση στους δρόμους της πόλης. Οι Πατρινοί, άλλωστε, πληροφορημένοι σχετικά από τον ραδιοφωνικό σταθμό των φοιτητών, από τις τοπικές εφημερίδες, που κρατούσαν φιλική στάση απέναντι στους καταληψίες, αλλά και από τις ξένες ραδιοφωνικές εκπομπές, είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται μπροστά στο Παράρτημα πολύ νωρίς το πρωί της Παρασκευής και να εκδηλώνουν ποικιλότροπα τη συμπαράστασή τους. Από τα Γυμνάσια, εξάλλου, κατέφθαναν ομάδες μαθητών, που έφερναν μηνύματα συμμετοχής στον αντιδικτατορικό αγώνα και ζητούσαν να μπουν κι αυτοί στον κατειλημμένο χώρο.

Το μεσημέρι οι έγκλειστοι φοιτητές συγκάλεσαν και πάλι συνέλευση και με βάση την απόφαση που πήραν βγήκαν στους δρόμους, σμίξανε με τον συγκεντρωμένο λαό και ξεκίνησαν μαζί του μαχητική πορεία. Επρόκειτο για συγκλονιστική διαδήλωση, η οποία διέσχισε την Κορίνθου και τη Γούναρη, έφθασε στα Ψηλαλώνια, κατηφόρισε και πάλι στην Κάτω Πόλη, ακολούθησε την Αγίου Ανδρέου, ανέβηκε την Κολοκοτρώνη και κατέληξε στο Παράρτημα.

katalipsipartimatos_11-1973_i.jpg

Το βράδυ της Παρασκευής, ωστόσο, η χούντα χτύπησε με τα τανκ το Πολυτεχνείο στην Αθήνα. Οι φοιτητές της Πάτρας πληροφορήθηκαν τηλεφωνικά το γεγονός και αμέσως συγκλήθηκε η επιτροπή κατάληψης, που αποφάσισε ομόφωνα την οργάνωση της αποχώρησης από το Παράρτημα. Κατάρτισε, εξάλλου, και κάποιο σχέδιο για την αποχώρηση, ώστε να μη γίνουν συλλήψεις από την αστυνομία, που είχε αυξήσει στο μεταξύ τις δυνάμεις της γύρω από το χώρο.

Έτσι, τελείωσε στην Πάτρα η φοιτητική εξέγερση του Νοέμβρη του 1973, που είχε απαρχής εξασφαλίσει τη συμμετοχή της πλειοψηφίας του λαού. Επρόκειτο για μια εξέγερση που τη χαρακτήριζε η μαζικότητα, η άψογη λειτουργία των αρχών του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στη λήψη και στην εφαρμογή των αποφάσεων και η αγνότητα των μετεχόντων, από τους οποίους, σε τοπικό επίπεδο, ούτε ένας δεν εξαργύρωσε αργότερα την προσφορά του στην κοινή επαναστατική προσπάθεια για την ανατροπή της δικτατορίας.

ΠΗΓΗ: ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ,

http://www.imeranews.gr/detail.php?id=37341

Οι σημειώσεις ενός καθηγητή από την πρώτη συνέλευση των φοιτητών της Πάτρας, στις 27 Φεβρουαρίου του 1973

Πρώτη συνέλευση των φοιτητών του Πανεπιστημίου της Πάτρας από τις σημειώσεις του καθηγητή Κ. Χριστοδούλου


Τόπος: Αμφιθέατρο Παραρτήματος (Κορίνθου 225)
• Έλεγχος ταυτοτήτων.
• Ταγκαλάκης απευθύνεται και ζητά ευπρέπεια.
• Προτείνεται εσωτερικός Κανονισμός. Εγκρίνεται.
• Ορίζονται καταμετρηταί.
• Αριθμός περίπου 1100 – 1200
• Παρίστανται οι καθηγητές: Ζούμπος, Κατσάνος, Λέφας, Αδαμαντιάδης, Γραμματικός, Ρηγόπουλος, Μπαρμπάνης, και αριθμός βοηθών και επιμελητών και δύο δημοσιογράφοι Αδαμόπουλος (Πελοπόννησος) και Πουλαντζάς (Ημέρα).

• Εγκρίνονται παμψηφεί. Ουδείς Οχι.
• Πρόεδρος Ταγκαλάκης. 2 κατά. Αντιπρόεδρος Τσουρινάκης Αντώνης. Κατά 5 λευκά. Γεν. Γραμματέας Νικολέρης. Γραμματεία πρακτικογράφοι: Αθανασίου, Εσκιόγλου, Μαύρος.
• 11:35 Έναρξη της συζητήσεως.

• Εγκρίνεται η παραμονή των δημοσιογράφων.

• 1o Θέμα. Περί προσχεδίου Νόμου περί Π.Π.

Εισήγηση Κ. Βογιατζή. Περί συχνής αλλαγής των προγραμμάτων. Παπακωνσταντινοπούλου: Οχι επιχειρηματίες. Παράπονο για τη μη συμμετοχή στη Διοίκηση. Ζητήθηκε να δηλώσει ο εκπρόσωπος εάν υπάρχει νόμος και τι λέει.

• Ενεκρίθη ψήφισμα περί συμμετοχής των φοιτητών εις την σύνταξην του νόμου
• Πρότασις πενταμελούς επιτροπής να ζητήσει το νόμο. 20 κατά.
• Επιτροπή: 3 Προεδρείο + Βογιατζής + Παπακωνσταντινοπούλου. Απορρίπτεται (υπέρ 67 μόνον)

• 3 Προεδρείο + Πουντουράκης + Λέφας. Εγκρίνεται και να γνωρίσουν κατόπιν αδείας του Προεδρείου να καλέσουν συνάθροιση δια να τους ενημερώσουν. Εψηφίσθη.

• 2ο Θέμα. Ξενόγλωσσα Πανεπιστήμια.

Διαφωνούν στήν ίδρυση και λειτουργία
…διότι η προσπάθεια να οδηγεί στην εκλαΐκευση της Παιδείας γίνεται προνομιακή. Να ιδρυθούν μεταπτυχιακές στα δικά μας Πανεπιστήμια. Ομοφώνως εγκρίνεται.

• 3ο Θέμα. Περί Πανσπουδαστικού.

• Αποφασίζουν να εκλέξουν τους αντιπροσώπους σε Γεν. Συνέλευση άλλως να μη συμμετάσχουν. Ενεκρίθη υπό της πλειοψηφίας.

• Εκλογή επιτροπής δια να εκπροσωπήσει εις το Πανσπουδαστικό Συνέδριο.
Τακτικά: Τσίγκας, Τίγκας, Μυτιλιναίος, Καπάτου, Θεοδώρου, Μαυρουδή, Πουντουράκης, Δασκαλάκης, Παπακωνσταντινοπούλου, Γκότσης.

Αναπληρωματικά: Νικολέρης, Δημητρίου, Μπαστάκη, Σταυρακάκης, Ταγκαλάκης.

• 4ο Θέμα Γενικά Θέματα Φοιτητικού Ενδιαφέροντος..

α) Ψήφισμα καλούν το Δ.Σ. να παραιτηθεί και να κάνει Γεν. Συνέλευση διά να εκλέξει νέο Δ.Σ. Κατά 17 ψήφοι.
β) Πνευματική Κίνηση. Ανάγκη πνευματικής τροφής
• Εισήγηση σε θέματα και διάλογος.
• Διδασκαλία όχι από καθέδρας.
• Ταινιοθήκη – Μουσική – Διαλέξεις
• Εδηλώθη ότι το όνομα Θεοδωράκης αναφέρθηκε ως μουσικοσυνθέτης υπό πάντων, διότι ανεφέρθη και ο Sartre.
• Ο Περωτής αποχωρεί.
• Δωρεάν διανομή ξενογλώσσων. Να κινηθή η διαδικασία. Να δίδονται ΟΛΑ τα συγγράμματα. Γιατί δεν υπάρχει συνεχές ωράριο… Ξένες γλώσσες να διδαχθούν καλύτερα.

• 5ο Πανεπιστημιακό Άσυλο

Τίθεται ως θέμα. Επεισόδιο με σημαία αναφέρθη ότι πιέζονται από αστυνομία, ότι μέλη του Συμβουλίου συνεργάζονται με αστυνομία.
Ψήφισμα: Ζητούν να κατοχυρωθεί το Πανεπιστημιακό άσυλο και να γίνει το Παν. Χώρος αντίστασης. Διά τα φοιτητικά θέματα το πειθαρχικό του Πανεπιστημίου και να καθοριστεί νομικώς επίσημη κατοχύρωση του Π.Α. στην Ελλάδα…

Να γίνει το άσυλο της ελευθερίας του χώρου και του πνεύματος και η μόνη δικαστική εξουσία το πειθαρχικό Συμβούλιο. Αιτούν από την Πολιτεία να καθορίσει νομικώς το Π.Α. Σαν πρώτη ενέργεια να γίνουν ενέργειες υπό του Πανεπιστημίου να μην ενοχλούνται διά συνδικαλιστική δράση.

• 6ο Θέμα Ν.Δ. 93/69.

Πρόταση και Ψήφισμα: Να καταργηθεί και καλούνται οι καθηγητές να λάβουν θέση. Να αναθεωρηθούν οι αποβολές;.
Ν.Δ.180/69. Καταδικάζεται το ΝΔ 180/69 πού αναστέλλει την ελευθερία ανάπτυξης της φοιτητικής κοινότητος. Ζητείται από καθηγητές να λάβουν θέση..
Αποφασίστηκε αποχή μέχρι 6/3 και εφόσον δεν γίνει σύγκληση να συνεχίσουν. Η απόφαση, παρά τις προσπάθειες των Ταγκαλάκη, Νικολέρη, Τσουρινάκη και την ιδική μου παρέμβαση, επικράτησε η αδιάλλακτος άποψη της αποχής.

ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΠΗΓΗ:

http://arcadia.ceid.upatras.gr/geniafakp/index.htm


ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ ΠΗΓΗ: ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ,

http://www.imeranews.gr/detail.php?id=37340

 

Το χρονικό των κινητοποιήσεων του 1973 στην Πάτρα

Το Αντιδικτατορικό Φοιτητικό Κίνημα (Α.Φ.Κ.) της Πάτρας διαμορφώθηκε μέσα σ’ ένα νέο Πανεπιστήμιο (ιδρύθηκε το 1966), χωρίς καμία παράδοση ή εμπειρία προηγούμενων δημοκρατικών αγώνων και συνδικαλιστικής δράσης.

Ήταν αυτόνομο, ακηδεμόνευτο και αναπτύχθηκε σε ένα ασφυκτικό λειτουργικό πλαίσιο, αφού αντί για πρυτανικές Αρχές είχε διορισμένη Διοικούσα Επιτροπή, με πρόεδρο τον στρατηγό Τάγαρη, που ήταν συγχρόνως και Κυβερνητικός Επίτροπος. Όπως και στα υπόλοιπα Πανεπιστήμια της χώρας, στο φοιτητικό χώρο λειτουργούσε διορισμένος φοιτητικός Σύλλογος, που είχε ευθεία συνεργασία με τις Αρχές Ασφαλείας, ώστε από κοινού να ελέγχουν το χώρο και να καταστέλλουν κάθε ενέργεια των δημοκρατών φοιτητών.

Παρόλες τις δυσκολίες και τις διώξεις, το Α.Φ.Κ. της Πάτρας κατάφερε να σχηματοποιηθεί στα τέλη του 1972 και μέσα σε ένα χρόνο να αναπτυχθεί και να κορυφωθεί τον Νοέμβρη του 1973, όπου στα πανεπιστήμια της χώρας, με αιχμή του δόρατος φυσικά την Αθήνα, γράφτηκε το γνωστό Έπος του Πολυτεχνείου.

Βασικοί σταθμοί στην ανάπτυξη του Κινήματος, στην Πάτρα, ήταν:

Οι νόθες φοιτητικές εκλογές τον Νοέμβρη του ’72.

Η κυβέρνηση της Χούντας, μπροστά στην αυξανόμενη λαϊκή πίεση και σε μια προσπάθεια να δείξει ένα στοιχειώδες δημοκρατικό προσωπείο, υποχρέωσε τους διορισμένους φοιτητικούς συλλόγους να προχωρήσουν στη διενέργεια φοιτητικών εκλογών. Σε αυτές τις εκλογές υπήρξε μια απροκάλυπτη βία και νοθεία, έτσι ώστε να «επανεκλεγούν» τα χαϊδεμένα παιδιά της Απριλιανής Δικτατορίας. Στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας επιχειρείται να γίνει, στις 24 Οκτώβρη του ’72, Γενική Συνέλευση που εξελίσσεται σε φιάσκο, με το σύνολο σχεδόν των φοιτητών να αποχωρεί, αφού δεν τηρούνταν οι στοιχειώδεις δημοκρατικές διαδικασίες από το διορισμένο φοιτητικό Σύλλογο, που προΐστατο της διαδικασίας…

Στις εκλογές που ακολούθησαν λίγες μέρες μετά (14 Νοέμβρη 1972), αποκαλύπτεται η νοθεία, αφού βρέθηκαν από δημοκράτες φοιτητές το σχέδιο και τα ψηφοδέλτια της νοθείας στα καζανάκια των τουαλετών. Τελικά, το εγχείρημα των ψευτοεκλογών έγινε μπούμερανγκ για το καθεστώς, αφού τα χουντικά φοιτητικά συμβούλια χάνουν κάθε έρεισμα στους φοιτητές και αποκαλύπτεται το αληθινό πρόσωπο της δικτατορίας.

Η μεγαλειώδης φοιτητική συνέλευση τον Φλεβάρη του ’73.

Έπειτα από το φιάσκο των φοιτητικών εκλογών του ’72, τέθηκε σαν κεντρικός στόχος από τους δημοκράτες φοιτητές η διενέργεια γνήσιας φοιτητικής συνέλευσης που θα αποφάσιζε την πορεία του κινήματος. Ξεκίνησε η συλλογή υπογραφών μέσα σε ένα κλίμα αστυνομοκρατίας και συλλήψεων, όπου έγινε ακόμα και «φάγωμα» των χαρτιών των υπογραφών, για να μην πέσουν στα χέρια της Ασφάλειας. Μαζεύτηκαν τελικά 512 υπογραφές σε σύνολο 3.000 φοιτητών, που κατατέθηκαν στη διορισμένη διοίκηση του Συλλόγου και στον πρόεδρο του Ιδρύματος. Έπειτα από συντονισμένες πιέσεις δόθηκε τελικά άδεια για την πραγματοποίησή της. Η συνέλευση, που έγινε στις 27 Φλεβάρη στο αμφιθέατρο του Παραρτήματος, στο σημερινό 13ο Λύκειο, ήταν μία από τις μαζικότερες (πάνω από 800 φοιτητές) και μεγαλύτερες σε διάρκεια (16 ώρες) συνελεύσεις και εξελίχθηκε σε μια κορυφαία διαδικασία. Κάτω από την αυστηρή επιτήρηση της Αστυνομίας, Ασφάλειας και του χουντικού συλλόγου, που ήσαν παρατεταγμένοι στην Κορίνθου, οι φοιτητές δίνουν μαθήματα δημοκρατίας, αφού μέσα σε μια άψογη διαδικασία γίνεται για πρώτη φορά ουσιαστική συζήτηση πάνω στα φοιτητικά αιτήματα, αλλά και πολιτικοποίησή τους με τις καταγγελίες για απειλές, εκβιασμούς και συλλήψεις από τα όργανα της Χούντας. Η συνέλευση, που τελείωσε με την απαγγελία του Εθνικού Ύμνου, αποφάσισε την αποχή από τα μαθήματα. Το γεγονός αυτό ήταν η αφετηρία μαζικών κινητοποιήσεων με αποκορύφωμα την εξέγερση του Νοέμβρη.

Η κατάληψη της Φοιτητικής Λέσχης τον Μάρτη του ’73.

Η άρνηση της Διοίκησης να παραχωρήσει το αμφιθέατρο για την πραγματοποίηση Γενικής Συνέλευσης, οδήγησε τους φοιτητές σε πορεία στους δρόμους της πόλης, με κατάληξη τη Φοιτητική Λέσχη που ήταν στη γωνία Πατρέως και Δημ. Υψηλάντου. Ήταν η πρώτη μαζική πορεία στους δρόμους της Πάτρας, όπου για πρώτη φορά ακούγονται συνθήματα κατά της Χούντας και κάλεσμα για συμπαράσταση από τους πολίτες. Οι φοιτητές, τραγουδώντας το «Πότε θα κάνει ξαστεριά», κλείνονται τελικά στη Λέσχη και αρνούνται να αποχωρήσουν, παρά τις απειλές και τα τελεσίγραφα της Αστυνομίας. Στη βίαιη εκκένωση που ακολούθησε γίνονται πολλοί ξυλοδαρμοί και συλλήψεις.

Η προσπάθεια καταστολής του Α.Φ.Κ. με πρωτοφανή και συντονισμένη

τρομοκρατία.

Η τρομοκρατία στην Πάτρα ήταν οργανωμένη και περιελάμβανε ξυλοδαρμούς φοιτητών στους χώρους συγκέντρωσής τους, προσαγωγές στην Ασφάλεια για εκφοβισμό, συλλήψεις και βασανισμούς. Γονείς φοιτητών καλούνται στους τόπους παραμονής τους από την Αστυνομία η τη Χωροφυλακή, όπου με απειλές καλούνται να ασκήσουν την επιρροή τους, για να πείσουν τα παιδιά τους να απέχουν από τις δραστηριότητες του φοιτητικού κινήματος. Επιστολή ανάλογου περιεχομένου λαμβάνουν οι γονείς και από τον πρόεδρο του Ιδρύματος στρατηγό Τάγαρη. Ο στρατηγός σε συνεργασία με την Ασφάλεια συντάσσουν κατάλογο 176 φοιτητών και τους φακελώνουν με τη διαβάθμισή τους σε 3 κατηγορίες, ανάλογα με τον βαθμό επικινδυνότητας…

Οι φοιτητικές διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις στους δρόμους της Πάτρας μέχρι τον Νοέμβρη.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της αστυνομοκρατίας το Πανεπιστήμιο ήταν ένα καζάνι που έβραζε. Οι φοιτητές δεν πτοούνται από τα μέτρα καταστολής και συνεχίζουν να διεκδικούν τα αιτήματά τους με καθιστικές διαμαρτυρίες και μαζικές διαδηλώσεις. Αξίζει να αναφερθεί η μαζικότερη, μέχρι τότε, διαδήλωση που έγινε στην πόλη, τον Απρίλη του ’73. Με αφορμή την άρνηση των Αρχών του Πανεπιστημίου να τους παραχωρηθεί χώρος για συνέλευση, οι φοιτητές συγκεντρώνονται στην πλ. Γεωργίου, απ’ όπου ξεκινά πορεία με αντιφασιστικά συνθήματα στους δρόμους της Πάτρας, μια πορεία ιδιαιτέρα μαζική και δυναμική, που φθάνει στα Ψηλά Αλώνια και στη συνέχεια στην πλατεία των Τριών Συμμάχων.

Εντυπωσιακή ήταν επίσης και η πορεία που έγινε μέσα στο καλοκαίρι, στις 10 Αυγούστου 1973. Η διατεταγμένη τότε Δικαιοσύνη είχε προσδιορίσει εκείνη την ημερομηνία, για να δικάσει τους φοιτητές που είχαν συλληφθεί για τα γεγονότα της Φοιτητικής Λέσχης. Ο λόγος που επελέγη η καλοκαιρινή περίοδος, με κλειστό το Πανεπιστήμιο και απόντες τους φοιτητές, ήταν προφανής. Όμως, μια μεγάλη έκπληξη περίμενε τα όργανα της Χούντας. Εκατοντάδες φοιτητές ήλθαν στην πόλη, όπου, μαζί με Πατρινούς πολίτες, οργάνωσαν μεγαλειώδη πορεία με συνθήματα κατά του καθεστώτος. Μετά το πέρας της πορείας έγιναν πολλές συλλήψεις από την Αστυνομία. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η απόφαση του δικαστηρίου είναι αθωωτική για 4 κατηγορουμένους και επιβλήθηκαν ποινές με αναστολή για άλλους 4.

Ο Νοέμβρης του ’73 βρίσκει το Α.Φ.Κ. σε φάση ωρίμανσης και έντονης πολιτικοποίησης.

Η εμπειρία που έχει ήδη αποκτηθεί την προηγούμενη χρονιά, αλλά και οι γενικότερες πολιτικές εξελίξεις (το Κίνημα του Ναυτικού, το Δημοψήφισμα, το πείραμα Μαρκεζίνη κλπ.) δημιουργούν και για τους πατρινούς φοιτητές, μια διάθεση αντίδρασης αλλά και κλιμάκωσης του αγώνα.

Έτσι, ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στις μέρες του Νοέμβρη και στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας:

• Την Πέμπτη, 15 Νοέμβρη το μεσημέρι, πραγματοποιείται μαζική συνέλευση των φοιτητών στο χώρο του Παραρτήματος, στην Κορίνθου. Τα νέα από την Αθήνα, όπου είχε ξεκινήσει από την προηγουμένη η κατάληψη του Πολυτεχνείου, ξεσηκώνουν τους φοιτητές και μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού και αγωνιστικής έξαρσης αποφασίζεται ομόφωνα η κατάληψη του Παραρτήματος και η εκλογή δεκαμελούς Επιτροπής Αγώνα που θα συντόνιζε την παραπέρα δράση. Το Πανεπιστήμιο βαφτίζεται «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ» και οργανώνονται υποεπιτροπές Σίτισης, Περιφρούρησης, Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων, και Διανυκτέρευσης. Στήνεται ραδιοφωνικός σταθμός και στις 11 το βράδυ οι Πατρινοί ακούνε στους 1600 χιλιοκύκλους, για πρώτη φορά, τη φωνή της σπουδάζουσας νεολαίας της πόλης. Κεντρικό σύνθημα είναι η πτώση της Χούντας και η αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών.

Ομάδες φοιτητών ανεβαίνουν στην ταράτσα, όπου αναρτούν πανό με συνθήματα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» «Ελευθερία» και «Κάτω η Χούντα».

katalipsiparatimatos_11-1973_iv.jpg

Φτιάχνονται εκατοντάδες χειρόγραφες προκηρύξεις που ρίχνονται από τα παράθυρα στην οδό Κορίνθου. Το κλίμα έξω από το Παράρτημα σιγά-σιγά αλλάζει.

Ομάδες μαθητών αλλά και δημοκρατών πολιτών συγκεντρώνονται και συμπαρίστανται στους έγκλειστους φοιτητές. Αντιφασιστικά συνθήματα ακούγονται και στο δρόμο, όπου, λόγω της κοσμοσυρροής, διακόπτεται η κυκλοφορία. Συγκινητική ήταν η προσφορά δεκάδων Πατρινών σε χρήματα, φαγητό και κουβέρτες, προσφορά που συνεχίστηκε και την επόμενη μέρα. Ενδεικτικό του κλίματος, αλλά και του υψηλού αγωνιστικού φρονήματος των φοιτητών, είναι ότι τη νύχτα της κατάληψης διοργανώνονται στο αμφιθέατρο μουσικές εκδηλώσεις και 2 θεατρικές παραστάσεις με τίτλους «Επιτροπή φοιτητών επισκέπτεται τον Τάγαρη» η πρώτη και «Ένας φοιτητής στην Ασφάλεια» η δεύτερη.

• Την Παρασκευή 16 Νοέμβρη, η Πάτρα βιώνει στιγμές ανεπανάληπτες. Από νωρίς το πρωί εκατοντάδες πολίτες ανταποκρίνονται στο ολονύκτιο κάλεσμα του ραδιοφωνικού σταθμού των φοιτητών και αρχίζουν να συρρέουν έξω από το Παράρτημα. Από τα μεγάφωνα άκουγαν τα απαγορευμένα τραγούδια και τις φοιτητικές ανακοινώσεις και επαναλάμβαναν τα συνθήματα. Πολυπληθείς ομάδες μαθητών φεύγουν από τα σχολεία τους και συγκεντρώνονται στην Κορίνθου. Oι συγκεντρωμένοι γίνονται εκατοντάδες και αποκλείουν μεγάλο μέρος του δρόμου έξω από το Παράρτημα. Το κλίμα είναι αγωνιστικό και τα νέα διαδίδονται σε όλη την πόλη: «Όλοι στο παράρτημα». Το απόγευμα οι έγκλειστοι φοιτητές βγαίνουν από το κτίριο και ενώνονται με τις χιλιάδες των Πατρινών, για να ξεκινήσει έτσι μια συγκλονιστική διαδήλωση, που όμοιά της είχε πολλά χρόνια να γνωρίσει η πόλη.

Στην κορυφή της εξουσιοδοτημένοι φοιτητές και ένας οικοδόμος να κυματίζει μια τεράστια ελληνική σημαία. Η διαδήλωση διασχίζει όλη την πόλη, από το Παράρτημα, στα Ψηλά Αλώνια, μέχρι την Αγίου Ανδρέου και την πλατεία Όλγας. Οι στιγμές είναι μοναδικές και το σύνθημα «ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ» από τα στόματα χιλιάδων διαδηλωτών ακούγεται στους δρόμους μιας ελεύθερης πλέον πόλης, αφού τα όργανα της Χούντας έχουν κυριολεκτικά λουφάξει και εξαφανιστεί. Εκατοντάδες πολιτών μένουν μετά από την πορεία στην Κορίνθου, συνεχίζοντας τη συμπαράστασή τους στους φοιτητές που εισέρχονται στο Παράρτημα, για το σχεδιασμό των παραπέρα ενεργειών τους. Μία από αυτές ήταν η διοργάνωση πανφοιτητικού, πανμαθητικού και δημοκρατικού συλλαλητηρίου την επόμενη μέρα το μεσημέρι. Τα γεγονότα της νύχτας ακύρωσαν βέβαια αυτόν το σχεδιασμό.

Ήδη, από νωρίς το βράδυ η επιτροπή κατάληψης είχε ενημερωθεί για τη μετακίνηση των τανκς έξω από το Πολυτεχνείο και για τους πρώτους νεκρούς στους δρόμους της Αθήνας. Έτσι, αργά την νύχτα, ξημερώνοντας Σαββάτο, η επιτροπή αποφάσισε την εγκατάλειψη του κτιρίου πριν οι δυνάμεις καταστολής προβούν σε βίαιη εκκένωση. Αυτό έγινε με την αποχώρηση των φοιτητών κατά μικρές ομάδες, με τελευταία την Επιτροπή, αφού ο κίνδυνος συλλήψεων από τα όργανα της Χούντας, που βρίσκονταν έξω από το κτίριο, ήταν υπαρκτός.

• Το Σάββατο 17 Νοέμβρη η ατμόσφαιρα στην πόλη είναι βαριά. Τα πρώτα νέα από την Αθήνα είναι συγκλονιστικά, ο στρατιωτικός νόμος σε πλήρη ισχύ, οι φοιτητές κρύβονται σε διάφορα σπίτια, πολλές έφοδοι και συλλήψεις από την Ασφάλεια, οι Πατρινοί προσπαθούν να ενημερωθούν περισσότερο για τις εξελίξεις. Όλοι περιμένουν ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις. Πραγματικά άμεση συνέπεια των γεγονότων ήταν η πτώση του δικτάτορα Παπαδόπουλου, αλλά και του Ιωαννιδικού εκτρώματος αργότερα, έπειτα από την προδοσία της Κύπρου και, βέβαια, η αποκατάσταση της Δημοκρατίας τον Ιούλη του 1974.

ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΠΗΓΗ:

http://arcadia.ceid.upatras.gr/geniafakp/index.htm

ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ ΠΗΓΗ: ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ,

http://www.imeranews.gr/detail.php?id=37342

Μάθημα αμφισβήτησης της εξουσίας

Henry Giroux: συνέντευξη στον ΧΡΟΝΗ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ

Ο Henry Giroux είναι ένας από τους θεωρητικούς πατέρες της κριτικής παιδαγωγικής και από τους κύριους εκπροσώπους της ριζικής δημοκρατίας. Τα έργα του αντιτάσσονται στις αντιδημοκρατικές τάσεις του νεοφιλελευθερισμού, του μιλιταρισμού, του ιμπεριαλισμού, του θρησκευτικού φονταμενταλισμού και στις επιθέσεις κατά της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

*Τα βιβλία του «Η εκπαίδευση υπό πολιορκία», «Παιδαγωγία και η πολιτική της ελπίδας», «Οι δάσκαλοι ως διανοούμενοι» και «Εκπαίδευση και η μάχη για τη δημόσια ζωή» συζητήθηκαν όσο λίγα και έχουν εμπνεύσει χιλιάδες εκπαιδευτικούς σε όλο τον κόσμο.

*Ο Henry Giroux ήταν καθηγητής εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης, κατείχε για πολλά χρόνια την έδρα Εκπαίδευσης και Πολιτιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας και τώρα έχει την έδρα Global Television Network στο McMaster University του Καναδά.


* Είστε ένας από τους εκπροσώπους της κριτικής παιδαγωγικής. Θα καθορίζατε τον όρο και τη χρήση του;

– Η κριτική παιδαγωγική αναφέρεται σε ένα σύνολο ιδιαίτερων θεωρητικών αρχών που αγκαλιάζουν την πρωτοκαθεδρία της πολιτικής και της ηθικής ως κεντρικό γνώρισμα της εκπαιδευτικής θεωρίας και πρακτικής. Σε αντίθεση με τη συντηρητική άποψη ότι η παιδαγωγική είναι απλώς ένα σύνολο στρατηγικών και δεξιοτήτων προκειμένου να διδάξουμε ένα προκαθορισμένο θέμα, η κριτική παιδαγωγική ορίζεται ως μια ηθική και πολιτική πρακτική που αντιπροσωπεύει μια σκόπιμη προσπάθεια εκ μέρους των εκπαιδευτικών να επηρεάσουν πώς και ποια γνώση, αξίες και υποκειμενικότητες παράγονται μέσα από ιδιαίτερα σύνολα κοινωνικών σχέσεων.

Η παιδαγωγική γίνεται κατανοητή σε αυτό το πλαίσιο ως πολιτική και ηθική πρακτική που εκλαμβάνει την εκπαίδευση ως πρόγραμμα σχετικό με την τρέχουσα προσπάθεια για μια ουσιαστική δημοκρατία. Η κριτική παιδαγωγική προσπαθεί να κατανοήσει και να εμπλέξει τα σχολεία ως χώρους όπου η κουλτούρα, η εξουσία, η γνώση και η εμπειρία ενώνονται για να παραγάγουν ιδιαίτερες ταυτότητες, αφηγήσεις και κοινωνικές πρακτικές που προϋποθέτουν πάντα ένα όραμα του μέλλοντος.

* Ποιος είναι ο κοινωνικός και πνευματικός ρόλος του πανεπιστημίου;

– Το πανεπιστήμιο πρέπει να διδάσκει στους νέους πώς να σκέφτονται κριτικά, να εκτιμούν και να εμπλέκονται με τις διαφορετικές ιστορικές παραδόσεις, και να μαθαίνουν από την τεράστια ποικιλία των πολιτισμών που χαρακτηρίζουν τη σφαίρα της παγκοσμιότητας. Αλλά κρίνω πως το πανεπιστήμιο πρέπει να υπερβεί τον κοινωνικό και πνευματικό ρόλο του όπως τον οριοθετεί το φιλελεύθερο ιδανικό. Θεωρώ πως το πανεπιστήμιο πρέπει να καθορίσει και να υπερασπίσει το έργο του ως μια δυναμική δημοκρατική δημόσια σφαίρα, επειδή είναι ένας από τις λίγους χώρους που επιτρέπει στους νέους να μάθουν τη δύναμη της αμφισβήτησης της εξουσίας, ο μοναδικός ίσως χώρος που τους παρέχει τη δυνατότητα να ανακτήσουν τα ιδανικά της συμμετοχικής δημοκρατίας, να επιβεβαιώσουν τη σημασία του δημόσιου αγαθού, να εντοπίσουν εκείνες τις αντιδημοκρατικές τάσεις που ωθούν τον κόσμο προς τις αυξανόμενες μορφές εκμετάλλευσης και κοινωνικού αποκλεισμού και να επεκτείνει τις ικανότητές τους ώστε να συμβάλλουν στην προώθηση της κοινωνικής και οικονομικής δικαιοσύνης σε όλο τον κόσμο.

Σαφέστατα, το πανεπιστήμιο πρέπει να εκπαιδεύει τους φοιτητές να σκέφτονται πέρα από το να κερδίσουν μία θέση στην αγορά εργασίας και να γίνουν επιδέξιοι καταναλωτές. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση πρέπει όχι μόνο να αποδεσμευτεί από τη στενή λογική της εταιρικής κουλτούρας, πρέπει να λειτουργεί ως χώρος που προσφέρει στους φοιτητές την ευκαιρία να συμμετέχουν οι ίδιοι στα βαθύτερα προβλήματα της κοινωνίας.


* Είστε εναντίον της επιβολής των κανόνων αγοράς στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μπορείτε να διευκρινίσετε με ποιον τρόπο η αγορά αλλοιώνει την αποστολή του πανεπιστημίου;

– Καθώς τα πανεπιστήμια αρχίζουν να υιοθετούν όλο και περισσότερο την ιδεολογία της «επιχείρησης» και να υποκύπτουν στις ανάγκες του κεφαλαίου, ανησυχούν όλο και λιγότερο για το πώς να εκπαιδεύσουν τους φοιτητές στην ιδέα της διακυβέρνησης, την πολιτική σημασία των δημοκρατικών αξιών της γνώσης. Λειτουργώντας ως πεδίο κατάρτισης για τους μελλοντικούς υπαλλήλους και ως βιτρίνα για τις εταιρείες, το πανεπιστήμιο είναι τώρα μέρος μιας ανίερης συμμαχίας που εξυπηρετεί κατά ένα μεγάλο μέρος το κυρίαρχο κράτος, στρατιωτικές και επιχειρησιακές πολιτικές, αποσυνδέοντας όλες τις πτυχές της ακαδημαϊκής παραγωγής της γνώσης από τις δημοκρατικές αξίες και έργα.

Τα άτομα στη διοίκηση ενός πανεπιστημίου υποχρεώνονται να σκέφτονται με τους όρους της αγοράς, ενώ σε μερικές περιπτώσεις εταιρικά συμφέροντα άμεσα χρηματοδοτούν, διαμορφώνουν και στελεχώνουν ερευνητικές μονάδες. Η διαφορά μεταξύ γνώσης και προϊόντος χάνεται και ένα αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης είναι ότι κυρίως η επιστημονική γνώση, η βιοτεχνολογία και η έρευνα γύρω από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές να έχουν ιδιωτικοποιηθεί και εμπορευματοποιηθεί. Οι δε φοιτητές αντιμετωπίζονται από όλο και περισσότερα πανεπιστήμια ως «πελάτες». Με τέτοια «εταιρικοποίηση» του πανεπιστημίου αποτελεί μια μορφή εκχυδαϊσμού της παιδείας και ενέχει μεγάλους κινδύνους για το πανεπιστήμιο ως δημοκρατική δημόσια σφαίρα.


* Δεν θα έπρεπε να προετοιμάζουν τα πανεπιστήμια τους σπουδαστές και για την ένταξή τους στην παραγωγή;

– Το πανεπιστήμιο πρέπει να εξοπλίζει τους ανθρώπους για να ενταχθούν στον εργασιακό χώρο, πρέπει επίσης να τους εκπαιδεύει ώστε να αμφισβητούν την εργασιακή εκμετάλλευση και τις ανισότητες, να μπορούν να φανταστούν δημοκρατικά οργανωμένες μορφές εργασίας και να προσδιορίζουν και να προκαλούν εκείνες τις αδικίες που έρχονται σε αντίθεση με -και περικόπτουν- τις πιο θεμελιώδεις αρχές της ελευθερίας, της ισότητας και του σεβασμού όλων των ανθρώπων που αποτελούν την παγκόσμια δημόσια σφαίρα. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι κάτι περισσότερο από την προετοιμασία για εργασία και την εκμάθηση πρακτικών δεξιοτήτων. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση σε μια δημοκρατία έχει επίσης ως στόχο τη φαντασία διαφορετικών εκδοχών του μέλλοντος και την πολιτική ως μορφή επέμβασης στη δημόσια ζωή.


* Οταν επιχειρηματολογείτε ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, έχετε κάτι άλλο στο μυαλό εκτός από τα πανεπιστήμια να χρεώνουν δίδακτρα και να επιδιώκουν επιχορηγήσεις από ιδιωτικές πηγές;

– Η ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης πρέπει να γίνει κατανοητή ως μέρος μιας πολύ ευρύτερης επίθεσης στην ίδια την έννοια του δημόσιου αγαθού, της διαφωνίας, του κράτους κοινωνικής πρόνοιας και της ίδιας της δημοκρατίας. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία μαζί με το αναδυόμενο κράτος εθνικής ασφάλειας θεωρεί πως οτιδήποτε δεν κυβερνάται από αγοραίες αξίες, αντιπροσωπεύει μια πηγή κινδύνου και πρέπει να απομακρυνθεί ως παθολογία. Τα πανεπιστήμια έχουν γίνει επικίνδυνα όχι μόνο επειδή είναι από τα ελάχιστα μέρη ακόμα, τουλάχιστον στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η διαφωνία εκφράζεται, η εξουσία αμφισβητείται και τα δημοκρατικά ιδανικά λαμβάνονται σοβαρά υπόψη, αλλά και επειδή απειλούν την πρωτοκαθεδρία του φονταμενταλισμού της αγοράς, την κυριαρχία της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας με τον λυσσαλέο ατομικισμό της, την εντελώς ιδιωτικοποιημένη σύλληψη του πολίτη ως καταναλωτή, την ατελείωτή της παραγωγή υλικών και κοινωνικών ανισοτήτων και την άσεμνη πεποίθησή της ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος να οργανωθούν οι κοινωνικές σχέσεις – το τέλος της σκέψης συμπορευόμενο με το τέλος της ιστορίας.

ΠΗΓΗ: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 18-02-2007