• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 619.548 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στη Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στη Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Ιβάν ο οχληρός στη Περί υποχρεωτικής προσευχής κα…
    Ο νεοελληνικός Καραγ… στη O οθωμανικός Karagöz, ο νεοελλ…
    manitaritoubounou στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟ… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟ… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    manitaritoubounou στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    Θάλεια Καμπουροπούλι… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    manitaritoubounou στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟ… στη Λίγα σχόλια για την «Κυριακή σ…
    Το μυστήριο του αίμα… στη Το μυστήριο του αίματος, ο τρι…
    Με τέτοιο μπάχαλο, μ… στη Ο Εβραίος που ήθελε να γίνει Χ…
    Ιωάννης της Κροστάνδ… στη Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Ιβάν ο οχληρός στη Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Νοέμβριος 2007
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
        Δεκ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Η επέλαση των κλιματικών αλλαγών…

Μπορεί να μην αποτελούσαν ζήτημα της Οκτωβριανής Επανάστασης, του Μάη του ’68, της Πολιτιστικής Επανάστασης ή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, αλλά δεν μπορούν να μην αποτελούν έναν από τους κετρικούς άξονες της δικής μας εξέγερσης….

Στώμεν Καλώς…

Μπιθικότσης-Θεοδωράκης:Της αγάπης αίματα (1977)

Όταν πιά το πέρασμα στην (αστική) δημοκρατία είχε αρχίσει να στεριώνει… τραγουδούσαμε ανάλαφρα,χαρούμενα, νικηφόρα…

Τα αίματα είναι πάντα το ύδωρ της γης.

Όταν είναι της αγάπης, είναι ύδωρ νεαρό και δροσερό.

Όταν είναι της αγάπης και της αλήθειας αντάμα, είναι ύδωρ ζων…

Bithikotsis, Theodorakis – Me to lihno tou astrou (1977)

Από τα 10 χρόνια στα 34 … μνήμες Πολυτεχνείων

Πέρασαν 34 χρόνια από τις μέρες εκείνες… της μεγάλης και απρόσμενης – για πολλούς- εξέγερσης της νεολαίας κυρίως.

Πέρσι και πρόπερσι η εξέγερση στα ΑΕΙ-ΑΤΕΙ και με τη συμπόρευση πολλών καθηγητών και δασκάλων, αλλά και επιτροπών σε πολλές μεγάλες πόλεις ανέτρεψαν την πιο αντιδραστική συνταγματική αναθεώρηση από τα χρόνια της χούντας των συνταγματαρχών. Εάν οδηγήσει και σε νικηφόρα πορεία στους επερχόμενους σχεδιασμούς για την παραπέρα αποδόμηση της κοινωνικής ασφάλισης-υγείας -σύνταξης, τότε θα μιλάμε για μια νέα ελπιδοφόρα μεταπολίτευση στη χώρα μας….

Προσωπικά το ελπίζω…. Τέτοιες μέρες φέρνω στο προσκήνιο μια συνέντευξη στο τότε χριστιανο-σοσιαλιστικό περιοδικό «σημάδια», δείγμα του ότι η εξέγερση έχει αφήσει απτά δείγματα στη νεοελληνική πραγματικότητα, πέρα από τη χρήση σε επίπεδο εξουσίας από τους βιαστικούς…

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ [1]

Συνέντευξη στο περιοδικό «σημάδια» του Παναγιώτη Μπούρδαλα [2]

 

«Σημάδια»: Ποια νομίζεις ότι είναι η σχέση της εξέγερσης του πολυτεχνείου με τη σύνολη αντίσταση του λαού στην 7-ετία;

Απάντηση: Για πρώτη φορά ένοιωσα ότι υπάρχει αντίσταση στη δικτατορία, όταν πήρε δημοσιότητα η περίπτωση Παναγούλη. Από τότε, έως την εξέγερση του Πολυτεχνείου, αναπτυσ­σόμουνα μέσα στο κλίμα της παθητικής σχέσης του λαού με τη χούντα. Ο κοινωνικός μου περίγυρος – χωριό – και ή ηλικία μου – μαθητής – ήταν ανασταλτικός παράγοντας διαμόρφωσης μιας συνειδητοποίησης για το πώς της αντίστασης, σε μια δικτατορία πού έφτανε μέχρι τα θρανία του σχολείου…

Η είσοδός μου στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας το ’73 συνο­δεύτηκε με μια σειρά κινητοποιήσεων, που βρίσκονταν σε έξαρση. Για μένα έτσι η αντίσταση άρχιζε με την απόφαση κατάληψης του παραρτήματος του Πανεπιστήμιου της Πάτρας. Η εξέγερση στην Πάτρα, παράλληλα με άλλες εξεγέρσεις στα άλλα Πανεπιστήμια και με κέντρο το Πολυτεχνείο, ήταν για μέ­να ταυτόχρονα πολιτικό ορόσημο, όσο και καθαυτό πολιτικό βά­πτισμα.

katalipsiparatimatos_11-1973_ii.jpg

Δεν μπορώ λοιπόν να μιλήσω για σχέση τούτης της εξέ­γερσης με την σύνολη αντίσταση του λαού (ενεργητική, παθη­τική ή ασυνείδητη) στη χούντα, ανεξάρτητα απ’ όσα μετέπειτα διάβασα γι’ αυτή.

«Σημάδια»: Ποιες σκέψεις και ποιες εμπειρίες θα είχες να σημειώσεις από τη συμμετοχή σου στην κατάληψη και εξέγερση του «Παραρτήματος στην Πάτρα;

Απάντηση: Όπως και στο Πολυτεχνείο, έτσι και στο παράρτημα η κατάληψη- εξέγερση δεν είχε πολεμικά, αλλά συμβολικά και προφητικά περισσότερο χαρακτηριστικά. Και αυτό είναι σημαντικό για την νεοελληνική ιστορία, μιας και το Πολυτεχνείο είναι κατεξοχήν νεο-ελληνικό γεγονός, ατόφιο, αυθεντικό και ανεπανάληπτο.

Γιατί τότε η νεοελληνική γενιά φανέρωσε τα πιο γνήσια στοιχεία της, τόσο απέναντι στην πολυπολική επιθετική δραστηριότητα της χούντας, όσο και στο συνεχιζόμενο βιασμό της συνείδησης και έκφρασης από το τεχνοκράτος και τα παράγωγα του. Γιατί οι νεοέλληνες το 73, παρόλη την αλλο­τρίωσή τους, φανέρωσαν κατακτημένες εμπειρίες (όπως κάθε λαός) σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο, που φώλιαζαν στα υπόγεια στρώματα της ψυχής τους και βγήκαν στην επιφάνεια από υπό­γεια ρεύματα.

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έπαιξαν ρόλο οι ορ­γανωμένες καταστάσεις αντίστασης. Σημαίνει απλά, πως και αυτές, όσο υπήρξαν, ήταν επηρεασμένες από μια ιδιαίτερη διαίσθηση και αίσθηση απέναντι σε μια τόσο καλά στημένη δικτα­τορία. Και αυτό τονίζεται παρόλο που ο ίδιος λαός έφτασε να αποδέχεται, και φανερά, τα πράγματα της χούντας, όταν τα γνή­σια χαρακτηριστικά του εκφυλίζονταν.

Αυτά αναπτύχθηκαν καθαρά στις εξεγέρσεις των Πανεπιστη­μίων το ‘73, πράγματα πού έζησα μέσα στην κατάληψη-εξέ­γερση της Πάτρας: Η εκδοχή της μη βίας, στη βία της χούντας. Η προβολή συνθημάτων που προφήτευαν μια καινούργια κοι­νωνία, παρά μια πολεμική πρακτική πού ζητούσε να αρπάξει τη διαχείριση μιας άλφα κατάστασης, του κράτους ή του συστήματος.

xunda-foithtes-poreia-nikol_patra_11-1973_iii.jpg

Οι ονειρώδεις πραγματικά διαπροσωπικές σχέσεις -παρόλα τα προβλήματα και τις αντεγκλήσεις στις συζητήσεις – που διαμορφώθηκαν και αναπτύχθηκαν στην κοινωνία – αντίσωμα της κατάληψης. Οι πολιτικές διαδικασίες ουσιαστικής πολι­τικής αυτονομίας, προγραμματισμένου καταμερισμού ευθυνών, άμεσης ανάκλησης των υπευθύνων και η αίσθηση της παρουσίας του άλλου, πέρα από το φόβο και την αγνωσία της ψυχής του.

Τώρα μετά δέκα χρόνια πολιτικής εμπειρίας και μελέτης, φέρνοντας στη μνήμη μου εκείνες τις αιώνιες ώρες, μου φαν­τάζουν σαν οι ζωντανές κοινότητες στην Τουρκοκρατία ή τα χωριά να ξεπέρασαν τόν εαυτό τους και τώρα. παρά την μπότα της χούντας, να οπλίστηκαν κι’ άλλο από την υπόγεια ορθόδο­ξη δυναμική (που καταχωνιάστηκε 150 χρόνια στο υποσυνείδητο ή έστω στις απλές σχέσεις του λαού). Να αποζητούν προφητικά τον πολιτικό και υπαρκτικό στόχο: αυτό πού ονομάζουμε κοινωνία αυτόνομη, αυτοδιαχειριζόμενη και αυτοδιευθυνόμενη και τώρα τελευταία ερωτικά και ασκητικά προσδιοριζόμενη.

Μόνο πού εδώ χρειάζεται να σημειώσουμε πως, το Πολυτεχνείο είναι ένα γεγονός – έκλαμψη, ένας διάττοντας αστέρας πού υπήρξε για να δείξει πώς μπορούν να λάμπουν τα «αστέρια» του (πολιτικού) «στερεώματος». Το Πολυτεχνείο έγινε όχι τόσο για συνεχιστεί, όσο για να δημιουργήσει καινούργια…

«Σημάδια»: Μετά την πτώση της χούντας ποια νομίζεις ότι είναι ή επίδραση των μηνυμάτων του πολυτεχνείου στην μετέπειτα πολιτική ζωή;

Απάντηση: Την πτώση της χούντας επιτάχυνε η εξέγερση το Πολυτεχνείου. Μια πτώση που είχε σαν τίμημα το ξεπούλημα τη Κύπρου. Έτσι μετά την πτώση της, το πνεύμα του Πολυτεχνείου κυριαρχούσε φυσιολογικά. Γιατί τόσο οι καταληψίες, τόσο ο λαός των κινητοποιήσεων, όσο και ο δύσκολος δημοκρατικός λαός, αυτός που παρακολουθούσε με αγωνία αυτό το απρόσμενο προσδοκούμενο, σημαδεύτηκαν, και πολλοί μάλιστα καίρια. Όσο όμως περνούσε ο καιρός, το Πολυτεχνείο παρέμενε σαν σύμβολο όλο και σε λιγότερο λαό. Εξελίσσονταν σε παραμύθι, πάγωνε σαν φάντασμα.

Αυτές οι καινούργιες όψεις του γεγονότος, συμπλεγμένες παράλογα, αλλού περισσότερο, αλλού λιγότερο, πέρασαν κύρια από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα κόμματα στο λαό. Γι’ αυτό κάθε χρόνο οι κινητοποιήσεις τον Νοέμβρη είχαν όλο και περισσότερο σαν πλαίσιο περιεχομένου τόσο μια πολιτική κρι­τική της κατάστασης με μέτρο το σύμ-βολο Πολυτεχνείο, όσο και μια θρησκευτική εξιλέωση από το φάντασμα Πολυτεχνείο.

Δυστυχώς παρατηρήθηκε όλο και πιο συχνά μια πορεία θρη­σκευτικοποίησης του γεγονότος και εμποροπανήγυρης στη γιορτή του. Μια κατάσταση κατευθυνόμενη από τα κόμματα (μεγάλα και μικρά), αντί «πινακίου φακής»: την αριθμητική μεταξύ τους αναμέτρηση. Έτσι τολμώ να πω, πώς σήμερα μια δεκαετία μετά, χρειαζόμαστε τουλάχιστον ένα καινούργιο «Πο­λυτεχνείο», έτσι για να συνέλθουμε, μιας και η πραγματική συμβολή του τώρα δεν έμεινε, παρά σε μόνο λίγες ασυμβίβα­στες συνειδήσεις…

 

«Σημάδια»: Πόσο πιστεύεις ότι οι μετά το ’74 πολιτικές και κοινωνικές στάσεις και πρακτικές του κοινωνικού ακάματος είναι συνέχεια των αγώνων της πολυτεχνικής γενιάς;

Απάντηση: Αν τα προηγούμενα είναι σωστά, τότε το συμπέρα­σμά μου είναι: Υπάρχει μια πορεία με όλο και λιγότερη συνέ­χεια και συμ-βολή του πνεύματος της εξέγερσης του Πολυτε­χνείου στις πολιτικές διαδικασίες και εξελίξεις. Αντίθετα φαί­νεται μια όλο και μεγαλύτερη τάση να εξιδανικεύεται και να φαντάζει απλησίαστο πια, σαν βρικόλακας.

Δεν μένει παρά να θυμηθούμε μερικά γεγονότα: Ποιοι οργα­νώνουν τις «γιορτές» και πανηγύρια, πως τις χρησιμοποιούν και πόσο τις εξιδανικεύουν. Πόσα τραγικά επεισόδια έχουν γί­νει σ’ αυτές στην πρώτη δεκαετία της ιστορίας του. Πόσα στελέχη ή μη της γενιάς του Πολυτεχνείου δεν μπόρε­σαν να ριζώσουν σ’ όλα τα κόμματα (μεγάλα και μικρά), όσο πα­ρέμεναν ασυμβίβαστα για να κρατήσουν το πνεύμα που απέ­κτησαν σ’ εκείνη τους την εμπειρία.

Και το κυριότερο. Η χούντα και κάθε μορφής εξουσία, συνεχίζουν να επιβιώνουν μέσα από παρόμοια ή άλλα κανάλια του συστήματος, διατηρώντας το ίδιο πνεύμα. Το πνεύμα της βίας πάνω στις συνειδήσεις, της υποταγής στην κατανάλωση, και μό­νο, των υλικών, ψυχολογικών, παιδευτικών, κομματικών και άλ­λων «ψυχωφελών» συνταγών.

«Σημάδια»: Δηλαδή τα μεταπολιτευτικά πεπραγμένα δεν εκφράζουν τη δυναμική της αντιδικτατορικής αντίστασης και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου;

Απάντηση: Αν εξαιρέσει κανένας ορισμένες νομικές αλλαγές στο πολίτευμα (λειτουργία των κομμάτων, συνδικαλισμός, τοπι­κή αυτοδιοίκηση, ελευθεροτυπία), το πνεύμα της βίας συνεχί­ζεται. Έτσι όχι μόνο στις άλλες διαστάσεις της ζωής ελαττώθη­κε, αλλά αντίθετα δυναμώνει, όσο το καπιταλιστικό σύστημα ολοκληρώνεται και οργανώνεται για την αφομοίωση των όποιων αντισωμάτων – προσωπικών ή συλλογικών.

Και το σημαντικότερο είναι, πως τα κόμματα δείχνουν να έχασαν το στοίχημα που έπαιξαν για να αφομοιωθούν από το πνεύμα του Πολυτεχνείου. Δεν κατάφεραν να προωθήσουν το σύμβολο, έστω να ζουν παράλληλα με το μύθο. Μα αντίθετα επιβιώνουν μαζί με το φάντασμα του. Η οργανωτίστικη δομή τους, που όλο μεγαλώνει, μιας και αυτά ολοκληρώνουν την βία στο χώρο τους. διώχνουν και τους τελευταίους ζωηρούς που απέμειναν, από τη γενιά του Πολυτεχνείου, μέσα τους.

Ακόμη είναι δυσκολότερο να αποδεχθούν καινούργιες θεωρήσεις της δομής, της λειτουργίας και πολιτικής στρατηγικής τους, όσο και των καταβο­λών και αναλύσεων. Έτσι το Πολυτεχνείο είναι μακριά από το λαό σαν σύμ-βολο και πολύ κοντά του σαν φάντασμα πού χρειάζεται θρησκευτική εξιλέωση. Καταφέρνουν τα κόμματα, αντίθετα, να παίζουν με τα ίδια σημαδεμένα χαρτιά του συστήματος (ο βιασμός των «σοφών» πάνω στην «ανώριμη» σάρκα του λαού), τα χαρτιά πούγιναν φανερά με τη χούντα, αυτά που αρνήθηκε το Πολυτεχνείο.

«Σημάδια»: Πώς βλέπεις λοιπόν την πολιτική συνείδηση, την |κοινωνική ευθύνη και γενικά τη λειτουργία στη νεοελληνική κοινωνία της σημερινής νεολαίας σε σχέση με τη γεννώ του Πολυτεχνείου;

Απάντηση: Εκτιμώ πως στο εξής θα έχουμε κύρια προσωπικές εξεγέρσεις σ’ όλους τους κοινωνικούς χώρους, προσωπικές προ-φητείες, που αν αφουγκρασθούν τον κτύπο της καρδιάς του νεοελληνικού λαού και ξεπεράσουν τον σημερινό εκφυλι­σμό, ίσως ξεκινήσουν συλλογικές αντιστάσεις, που θα οδηγήσουν σε βιώσιμες εξεγέρσεις και πολιτικές πρακτικές.

Η σημερινή νεολαία βρίσκεται δυστυχώς σ’ ένα πολιτικό περιβάλλον με διπλό μειονέκτημα. Βρίσκεται μπροστά σ’ ένα ακόμη ιστορικά φάντασμα – το Πολυτεχνείο, μη έχοντας την παραμικρή εμπειρία του γεγονότος. Αντίθετα ο βιασμός με το γάντι του συστήματος (βλέπε εντατικοποίηση στα Λύκεια και Πα­νεπιστήμια, στρατοκρατία στο στρατό και ηγετοκρατία στα κόμματα) την έχει στριμώξει άγρια στα βιωτικά και ατομικά και άλλα «ψυχωφέλιμα» καταναλωτικά εμπορεύματα.

Μετά το «παράπονο στη φράση «εδώ και τώρα» το σύστημα περνάει στη μεγάλη αντεπίθεση και πόσοι πόσο θ’ αντέξουμε; Η οριστική ένταξη στο δυτικό τρόπο σκέψης και ανάπτυξης, αλλά και ειδικά η καπιταλιστική ολοκλήρωση, η αδυναμία των κομμάτων, των λαϊκών κινημάτων, των διανοουμένων θα «οδηγήσει» τη βιασμένη νεολαία. Μόνο πού εδώ παίζουμε ένα ακόμα χαρτί, το τελευταίο(;): Η Ορθόδοξη Εκκλησία δείχνει να ξυπνά από τον ιστορικό της λήθαργο και τον δυτικό εκφυλισμό, να αποζητά ερωτικά το πρόσωπο του Νυμφίου μέσα από την προσωπική, φυσική και κοινωνικοϊστορική σάρκα πού πάσχει.

Η αναζωπύρωση της Ορθοδοξίας και Ορθόδοξης ζωής και η παράλληλη αναζωπύρωση των κοινωνικών εξεγέρσεων (η μια μέσα στην άλλη) ίσως φανερώσουν απρόσμενες καταστάσεις καινούργια ιστορικά σύμβολα. Διαφορετικά «θα βρυκολακιάσουμε στα ίδια στιχάκια» και ας φουσκώνουμε κάθε μπαλόνι που βρίσκουμε μπροστά μας. Γιατί έτσι θα μείνει μόνο ο κρότος…


[1] Συνέντευξη στο Γιάννη Ζερβό, μέλος της συντακτικής επιτροπής στο περιοδικό «Σημάδια» τ. 8, σελ. 16, 25-26, Νοέμβρης 1983. Μίλησαν στο αφιέρωμα, σελ. 16-29, οι: -Γ. Ματζουράνης, Δ. Παπαχρήστος, Π. Ευθυμίου, Ν. Ηλιόπουλος, -Π. Μπούρδαλας.

[2] Ήταν πρω­τοετής όταν πήρε μέρος στην κατάληψη του «Παραρτήματος» του Πανεπιστημίου της Πάτρας. Σήμερα (Σ.Σ. 1983) είναι φυσικός και σπουδάζει παράλληλα στη θεολογική Θεσσαλονίκης. Κινείται στον χώρο των πολιτικοποιημένων και κοινωνικά συν­ειδητοποιημένων Χριστιανών.