• Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός… πάντα!

  • Η Αποικία μας επί τα ίδια λημέρια!!!

  • Που και που περνόντας και από το Facebook

  • Επικοινωνία

  • PageRank

    Free Google PageRankChecker Script
  • Ανά την υφήλιο από 9-2-09

    free counters
  • Παγκόσμια όραση από 30-9-08

  • Εσείς τώρα είστε στην παρέα μου

    website stats
  • Επισκέψεις φίλων και περαστικών

    • 605,477 μελέτες ή ματιές από 10-11-2007
  • οι ερχόμενοι μετά πολλών επαίνων

    free web stats
  • Φρέσκα σχόλιαααα…

    Ιωάννης της Κροστάνδ… στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Ιβάν ο οχληρός στο Ιωάννης της Κροστάνδης ο άγιος…
    Chaturbate στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Βασιλικη στο Οι τελευταίες θετικές εξελίξει…
    Wag the Dog: Το μετα… στο Περί γάμου στη Μεγάλη Σύνοδο τ…
    manitaritoubounou στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ιβάν ο οχληρός στο Γάμος εν γένει και ορθόδοξος χ…
    Ηθικισμός στην Ορθοδ… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Κριτικά υποστηρικτικ… στο Δυνατότητες και κίνδυνοι στην…
    Ιβάν ο οχληρός στο Οι βασικοί άξονες του Μισθολογ…
    Στέργιος (Αλέξανδρος… στο Το άτομο ως «ομφάλιος λώρος» τ…
    Το Zωντανό Iστολόγιο… στο Να μην χάσουμε τα πάθη – Να τα…
    Χρηματίτες, στεφανίτ… στο «Παραδοσιακό» αλώνισμα στην Κέ…
    Yiannis Zagos στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
    manitaritoubounou στο Ο Δαρβίνος, ο Σεραφείμ Ρόουζ κ…
  • Καλά, μ΄αυτά φάγατε το χρόνο σας αυτές τις μέρες;

  • Του μήνα μας, μέρες λόγου και σιωπής

    Νοέμβριος 2007
    Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
        Δεκ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Τα τελευταία σφυρίγματα του τραίνου

  • Πρώτες κουβέντες στο Μανιτάρι του Βουνού

  • RSS Φιλαλήθης / Philalethe00

  • RSS Εκπαιδ. Παρέμβαση Αχαΐας

  • RSS Τσουκνίδα θεολογική

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι…

  • RSS Κόκκινη Πιπεριά

  • RSS π. Λiβυος

  • RSS Στον ίσκιο του Ήσκιου

  • RSS ο Σα της Στροφής

  • RSS Άλιος φίλος

  • RSS Ιδιωτική Οδός

  • RSS Το ζωντανό ιστολόγιο

  • RSS Το βλέμμα κάθε Βδομάδας

  • RSS Black Cat ★ Red Cat

  • RSS Το μικρό κελλάρι

  • RSS Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

  • RSS Πόντος και Αριστερά

  • RSS Απλή και ήσυχη ζωή…

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • Ανασκαφές στο ορυχείο μας

  • Ομάδες μανιταριών στο καστανόδασος των αναστεναγμών

  • a

  • Ενώ σας καλώ κοντά μου, εσείς πάτε μακρυά μου

  • Μεταστοιχεία

  • RSS Κίν. Υπεράσπισης προσφύγων-μεταναστών Αχ

  • RSS ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

  • RSS Το εγκόλπιο του Ναύκο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Πατρινή εκπ. Γκρίνια

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Εξαποδώ

  • RSS Καλλιτεχνική πατρινή διάδραση

  • RSS Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

  • RSS OMADEON

  • RSS Ιθαγενείς

  • RSS utopia vs pragma

  • RSS GREEK RIDER

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Herr K.

  • RSS Άρωμα Ασίας πατρινής

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Το κονάκι του Αντώνη

  • RSS α-εργώδες

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS οοδε-Ιστολόγιο

    • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.
  • RSS Θεολογία Ζάντε – περιβάλλοντος

  • RSS Theoprόvlitos

  • RSS Ardalion’s Weblog

  • RSS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΡΟΛΗΨΗΣ

Βαλκανικές εθνικότητες της Δέλτα και του Μυριβήλη

«Ήταν ένα κράμα όλων των βαλκανικών εθνικοτήτων τότε η Μακεδονία. Έλληνες, Βούλγαροι, Ρουμάνοι, Σέρβοι, Αλβανοί, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, ζούσαν φύρδην-μίγδην κάτω από τον βαρύ ζυγό των Τούρκων.

Η γλώσσα τους ήταν η ίδια, μακεδονίτικη, ένα κράμα και αυτή από σλαβικά και ελληνικά, ανακατωμένα με λέξεις τούρκικες.

Όπως και στα Βυζαντινά χρόνια, οι πληθυσμοί ήταν ανακατωμένοι τόσο, που δύσκολα χώριζες Έλληνα από Βούλγαρο – τις δύο φυλές που κυριαρχούσαν. Εθνική συνείδηση είχαν την μακεδονική μονάχα. Όταν όμως οι Βούλγαροι κήρυξαν την εκκλησιαστική τους ανεξαρτησία, και αναγνωρίστηκε στην Κωνσταντινούπολη αρχηγός της βουλγάρικης εκκλησίας ο Έξαρχος αντί του Πατριάρχη, και όταν η σύνοδος του 1872 κήρυξε σχισματικούς τους Βούλγαρους, χωρίστηκε η Μακεδονία σε Πατριαρχικούς Έλληνες κι Εξαρχικούς Βούλγαρους, χωρίστηκαν και οι συντοπίτες, οι συγχωρίτες – ακόμα και οι οικογένειες.»

Πηγή: Πηνελόπη Δέλτα, «Στα Μυστικά του Βάλτου», σελ. 44

——————————————-

«Είναι μία βδομάδα τώρα που η ζωή μου κυλά μέσα σε τούτο το σπίτι της ειρήνης ήμερα, σα μια κορδέλλα νερό ανάμεσα στη χλόη. Νιώθω μέρα με τη μέρα πιο δυνατή τη σώψυχη ανάγκη να συναγροικηθώ όσο είναι βολετό με την πρωτόγονη ψυχή των ανθρώπων που με φιλοξενούν. Αυτό μ’ έκανε απ’ την πρώτη κιόλας μέρα να βαλθώ πεισμωμένα να μπω μες στο νόημα του γλωσσικού των ιδιώματος. Έκανα ένα γλωσσάριο που το πλουτίζω, το συμπληρώνω και το τελειοποιώ μέρα με τη μέρα. Μιλάνε μια γλώσσα που ‘ναι παρακλάδι σλαβικό με μπόλικα τούρκικα και ρωμέικα στοιχεία. Η αντρίκια της φτογγολογία μου δίνει ένα τονωτικό συναίστημα. Τα φωνήεντά της είναι σπάνια. Η μαλακιά γλυκάδα τους πνίγεται μέσα σ’ ένα κατρακύλισμα από φωνές αδρές και σκληρές. Σα μιλάνε, ακούς να δρομίζουν τον κατήφορο βότσαλα και χαλίκια στρογγυλεμένα μες στ’ ορμητικό ρέμα του Δραγόρα. Μερικές λέξεις έχουν την παρθένα παραστατικότητα των πρωτογέννητων γλωσσών, που δεν ήταν παρά ηχητική μίμηση των κρότων και των θορύβων της ζωντανής ζωής. Για να πουν πως το πουλί «πέταξε» λένε «πρρλιτς». Σε καμμιά γλώσσα δεν άκουσα τόσο αληθινό το πέταγμα ενός πουλιού.

[…]

Τούτοι εδώ οι χωριάτες μιλάνε μια γλώσσα που την καταλαβαίνουν κι οι Σέρβοι κι οι Βουργάροι. Τους πρώτους τους μισούν γιατί τους πιλατεύουν και τους μεταχειρίζουνται για Βουργάρους. Και τους Βουργάρους τους μισούν γιατί πήραν τα παιδιά τους στον πόλεμο. Εμάς τους Ρωμιούς μας δέχουνται με κάποια συμπαθητικιά περιέργεια, μόνο και μόνο γιατί είμαστε οι γνήσιοι υποταχτικοί του Πατρίκ, δηλαδή του Οικουμενικού Πατριάρχη. Η ιδέα του Πατριαρχείου απλώνεται ακόμα, τυλιγμένη μέσα σε μια μυστικοπάθεια πολύ παράξενη, πάνου σε τούτον τον απλοϊκό χριστιανικό κόσμο. Ύστερα είναι και οι τάφοι των προεστών και των παπάδων τους που ‘ναι σκαλισμένοι με τα ιερά και μυστηριώδικα ελληνικά γράμματα. Τα ίδια γράμματα είναι γραμμένα πάνου στα παλιά σκεβρωμένα κονίσματά τους, γύρω απ’ τ’ άγρια ασκητικά κεφάλια των αγίων του Βυζαντίου και μέσα στα κιτρινισμένα Βαγγέλια. Μολαταύτα δε θέλουν να ‘ναι μήτε Μπουλγκάρ μήτε Σρρπ (= Σέρβοι) μήτε Γκρρτς (= Έλληνες). Μονάχα Μακεντών ορτοντόξ».

Πηγή: Η ζωή εν τάφω, σελ. 301, 304-305, Στρατής Μυριβήλης, εκδόσεις Εστία, Αθήνα 1993 (ανατύπωση της Β έκδοσης, Αθήνα, 1930).

Advertisements

11 Σχόλια

  1. Οι απόψεις του Μυριβήλη ανταποκρίνονται στην εικόνα που είχανε για εμάς τους Μακεδόνες οι νοτιοελλαδίτες (κοινώς χαμουτζίδες) και τις θεωρώ εντελώς προσβλητικές. Αν κάποιοι αγράμματοι χωρικοί με την τρομοκρατία που υπήρχε τότε δήλωναν απλώς ορθόδοξοι Μακεδόνες δεν μου λέει τίποτε και η προβολή τέτοιων ανιστόρητων απόψεων απλώς επιβεβαιώνει τις θέσεις των Σκοπιανών και των διάφορων Σκοπιανολάγνων που κυκλοφορούν στη χώρα μας με τον μανδύα του «αριστερού» και ¨προοδευτικού».
    Ένας δίγλωσσος γηγενής Έλληνας από την Έδεσσα.

  2. Αυτή ομολογώ ότι πρέπει να είναι μια όψη της αλήθειας για το ζήτημα.
    Μπορείς να αναλύσεις λίγο καλύτερα τις απόψεις σου;

  3. Δημοσιεύθηκε στο «Άρδην» τ. 66 Οκτ. 2007
    Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΩΝ Η.Π.Α. ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
    Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη

    1. Το φαιδρό ελληνικό «κράτος» και οι καρεκλοκένταυροι των Αθηνών
    Κινήσεις φιλοσκοπιανών στοιχείων για τον προσηλυτισμό ατόμων με ρευστή εθνική συνείδηση είχαν σημειωθεί και στο παρελθόν, αλλά έπεφταν συνήθως στο κενό, σε σχέση με τον γενικότερο πληθυσμό της περιοχής. Εξ άλλου, προσπάθειες όπως του κόμματος «Ουράνιο Τόξο», χρηματοδοτούμενες σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις από τις μυστικές υπηρεσίες των Σκοπίων, απέδειξαν ότι η απήχησή τους ήταν μηδαμινή έως ανύπαρκτη. Πιθανότατα οι υποκινητές τους αντιλήφθηκαν ότι αυτή η τακτική απέτυχε παταγωδώς και άρχισαν να εφαρμόζουν κάποιες άλλες τακτικές, πιο υπόγειες και συγκαλυμμένες, περισσότερο μακροπρόθεσμες και μακρόπνοες. Ο κεντρικός άξονας των σκοπιανών προπαγανδιστών παρέμεινε βέβαια ο ίδιος: Όλοι αυτοί που μιλούν το σλαβογενές ιδίωμα στην ελληνική Μακεδονία δεν είναι Έλληνες, αλλά «Σλαβομακεδόνες».
    Επομένως πρέπει να αγωνιστούν για την αναγνώριση της «εθνικής» τους ταυτότητας, με τελικό στόχο την δημιουργία ενός μεγάλου «ανεξάρτητου» Μακεδονικού κράτους που θα περιλαμβάνει εκτός από την σημερινή σκοπιανή επικράτεια (Βαρντάρσκα Μακεντόνια = Μακεδονία του Βαρδάρη/Αξιού) και τα τμήματα της Μακεδονίας που «κατέχουν» οι Έλληνες (Εγκέϊσκα Μακεντόνια = Μακεδονία του Αιγαίου) και οι Βούλγαροι (Πιρίνσκα Μακεντόνια = Μακεδονία του Πιρίν).
    Για τους ιθύνοντες των Αθηνών βέβαια όλα αυτά εκτυλίσσονται όχι στην Ελλάδα, αλλά σε μια άλλη πολύ μακρινή χώρα, ίσως και σε έναν άλλο πλανήτη. Το ενδιαφέρον τους επομένως είναι καθαρά «φιλολογικό» και εξαντλείται σε κάποιες γελοίες δηλώσεις του τύπου «η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτε» ή «η γειτονική χώρα πρέπει να αποφεύγει τις προκλήσεις», καθώς και σε κάποιες συνεντεύξεις ή αρθρογραφίες εξ ίσου ανούσιες και αναποτελεσματικές. Το θέμα εξ άλλου είναι μονίμως «θαμμένο» από τα κρατικά κανάλια που προτιμούν να ασχολούνται με την συμμετοχή μας στο κορυφαίο πολιτιστικό γεγονός, τον διαγωνισμό της «Γιουροβίζιον» ή με άλλα «πιασάρικα» θέματα μαζικής αποχαύνωσης. Για τα ιδιωτικά (ο όρος προέρχεται μάλλον από το idiot = ηλίθιος) κανάλια βέβαια δεν το συζητάω.

    2. Θράκη – Μακεδονία: Βίοι παράλληλοι και τραγικοί
    Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί έχει πολλές ομοιότητες με τα όσα τραγικά συνέβησαν πριν από αρκετές δεκαετίες με την «έμπνευση» κάποιων φωστήρων των τότε Κυβερνήσεων να εξαναγκάσουν τους μουσουλμάνους (αλλά όχι Τούρκους) Πομάκους της ελληνικής Θράκης να εγγραφούν υποχρεωτικά σε μειονοτικά σχολεία και να μάθουν με το ζόρι την τουρκική γλώσσα, άρα να ανοίξει ο δρόμος για την βαθμιαία απόκτηση τουρκικής εθνικής συνείδησης με την αμέριστη σύμπραξη και «βοήθεια» του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής.
    Βεβαίως, σήμερα «τρέχουμε και δεν φθάνουμε» (αναφέρομαι στους λίγους συνειδητοποιημένους και όχι προφανώς στους πολιτικούς και πολιτικάντηδες της Θράκης ή των Αθηνών), αλλά δυστυχώς αυτά είναι «ψιλά γράμματα» για τους νεοέλληνες ή τουλάχιστον για την μεγάλη μάζα τους.
    Τα προβλήματα που δημιουργεί η σκοπιανή προπαγάνδα και πολιτική είναι ασφαλώς άλλης υφής, διάστασης και ιστορικού υποβάθρου. Ο παραλληλισμός αναφέρεται στα αποτελέσματα, που αν σήμερα σε πολλούς δεν είναι ορατά είναι βέβαιο ότι με μαθηματική ακρίβεια θα γίνουν πολύ σύντομα απτά και οξύτατα.
    Απλώς υπενθυμίζω τις περιοδείες και επαφές (που επαναλαμβάνονται τακτικά) του Αμερικανού Πρόξενου της Θεσσαλονίκης σε Νομούς της ΚΔ Μακεδονίας, την κατάπτυστη Έκθεση του 1994 του γνωστού και μη εξαιρετέου Οργανισμού Human Rights Watch/Helsinki (πρώην Helsinki Watch) τυπωμένη στις Η.Π.Α. με τον «προβοκατόρικο» τίτλο «Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ» και υπότιτλο «Οι Μακεδόνες της Ελλάδος» (DENYING ETHNIC IDENTITY – The Macedonians of Greece), τις κατά καιρούς δηλώσεις διαφόρων Αμερικανών επισήμων και «διαμεσολαβητών», για να γίνει αντιληπτό και στον πλέον αφελή ότι η ώρα που «θα τρέχουμε και δεν θα φθάνουμε» δεν θα αργήσει. Είναι ζήτημα ωρίμανσης των αμερικανικών σχεδιασμών στην περιοχή και προεργασίας, που έχει ξεκινήσει από καιρό. Όταν σκάσει η βόμβα τότε θα είναι ήδη πολύ αργά…

    3. Μια σύντομη, αλλά αναγκαία αναδρομή στο παρελθόν
    Στα περιορισμένα πλαίσια αυτού του κειμένου δεν υπάρχει η δυνατότητα να αναφερθούν λεπτομέρειες για όλες τις πτυχές του προβλήματος. Εξάλλου υπάρχει μια τεράστια βιβλιογραφία για το θέμα, ελληνική και ξένη, που καλύπτει πιστεύω τον οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο για συγκεκριμένα γεγονότα.
    Επειδή όμως υπάρχει τεράστιο κενό πληροφόρησης, ιδιαίτερα στους νεώτερους, θεωρώ επιβεβλημένη την παράθεση ορισμένων βασικών στοιχείων.
    Ποιοι είναι λοιπόν επί τέλους αυτοί οι σλαβόφωνοι και ποια η γλώσσα τους, που τόσος λόγος γίνεται και δημιουργούνται τέτοια προβλήματα;
    Πρώτα-πρώτα να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν υπάρχουν πρακτικά αμιγείς σλαβόφωνοι, αλλά δίγλωσσοι (ελληνικά-σλαβικά) και ελάχιστοι από τους νεώτερους μπορούν να μιλήσουν με ευχέρεια αυτό το ιδίωμα, η εξέλιξη του οποίου σταμάτησε τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Έτσι λείπουν πάμπολλες λέξεις του καθημερινού λεξιλογίου, τις οποίες υποκαθιστούν ελληνικές. Εκφράσεις του τύπου «κι όνταμ να Νομαρχίατα» (=θα πάω στην Νομαρχία), αποτελούν αστείρευτη πηγή τοπικών ανεκδότων και πειραγμάτων.
    Αυτοί λοιπόν οι δίγλωσσοι κάτοικοι του βορειοελλαδικού χώρου, κυρίως στην Κ.Δ. Μακεδονία, είναι απόγονοι χριστιανικών πληθυσμών που επί Τουρκοκρατίας ζούσαν στον ευρύτερο χώρο της λεγόμενης «Ιστορικής Μακεδονίας». Έχουν ελληνική κατά βάση καταγωγή, αλλά πιθανότατα έχουν αφομοιώσει και σλαβικά στοιχεία που είχαν εγκατασταθεί κατά τους βυζαντινούς χρόνους στην περιοχή και στην συνέχεια εκχριστιανίσθηκαν (θρησκευτικά) και εξελληνίσθηκαν (γλωσσικά).
    Η εμφάνιση αυτού του ιδιώματος (που δεν χρειάστηκε ποτέ γραφή) ανιχνεύεται στα τέλη του 18ου αιώνα (οι πρώτες μαρτυρίες για την ύπαρξή του χρονολογούνται το 1790 – βλ. J.P. Mallory–D.Q. Adams: The Oxford Introduction to Proto-Indo-European and the Proto-Indo-European World – Oxford 2006, σελ. 26) και η δημιουργία του είχε καθαρά χρηστικούς και πρακτικούς λόγους. Τα χρόνια εκείνα η Μακεδονία ήταν ένα πολύχρωμο φυλετικό, γλωσσικό και θρησκευτικό μωσαϊκό: Τούρκοι κατακτητές, Τουρκομάνοι νομάδες (Γιουρούκοι), Αθίγγανοι, Έλληνες, Βούλγαροι, Σέρβοι, Βόσνιοι, Αλβανοί, Αρμένιοι, Εβραίοι (Ισπανοεβραίοι Σεφαρδίμ) κ.λπ. που μιλούσαν τουρκικά, ρομά, ελληνικά, βλάχικα, βουλγαρικά, σερβοκροατικά, αλβανικά, αρμενικά, εβραϊκά (Λαντίνο και Γίντις) και ήσαν μουσουλμάνοι, χριστιανοί, ιουδαίοι.
    Έπρεπε επομένως να υπάρξει ένας τρόπος συνεννόησης μεταξύ τους για τις ανάγκες της καθημερινής συμβίωσης, ένα είδος εσπεράντο. Βαθμιαία λοιπόν εμφανίσθηκε αυτό το ιδίωμα που φαίνεται ότι εξυπηρετούσε άριστα τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε ή σωστότερα, προέκυψε.

    Είχε ως βάση μια δυτική βουλγαρική διάλεκτο, όπως αποδείχθηκε από τις γλωσσολογικές έρευνες (βλ. Ι. Θ. Λαμψίδη: Γραμματική της Βουλγαρικής γλώσσας Ι.Μ.Χ.Α.–Θεσσαλονίκη 1981, σελ. 15-16) και στον κορμό αυτόν προστέθηκαν ένα πλήθος από ελληνικές, τούρκικες, βλάχικες και αλβανικές λέξεις. Στα χρόνια εκείνα της γενικευμένης αγραμματοσύνης και απαιδευσίας, ιδιαίτερα στην ύπαιθρο, το ιδίωμα που προέκυψε αποδείχθηκε πολύ εύκολο στην εκμάθηση και εξυπηρετικότατο για τις καθημερινές ανάγκες. Εκείνο πάντως που εντυπωσιάζει τους μελετητές είναι η ευκολία υιοθέτησής του από αλλόγλωσσους και η μετατροπή του στο κύριο και συχνά στο αποκλειστικό γλωσσικό όργανο επικοινωνίας! Υπάρχουν καταγεγραμμένες πολυάριθμες τέτοιες περιπτώσεις, όχι απλώς σε ατομικό επίπεδο, αλλά σε επίπεδο ολόκληρων ομάδων. Έτσι, υπάρχουν γνωστές περιπτώσεις, καταγεγραμμένες και στην βιβλιογραφία π.χ. βλαχόφωνων χωριών στην περιοχή της Κ.Δ. Μακεδονίας, που έγιναν σλαβόφωνα. Μέχρι σήμερα διατηρούνται συνοικισμοί αθίγγανων (η ινδική καταγωγή των οποίων είναι εμφανέστατη σε όποιον διαθέτει έστω και στοιχειώδεις γνώσεις εθνολογίας) στις πόλεις Έδεσσα (Καραμάν), Νάουσα (Άγ. Γεώργιος) και Βέροια, οι οποίοι είναι σλαβόφωνοι τουλάχιστον από τον 19ο αιώνα.
    Επιστημονική μελέτη αυτού του φαινομένου δεν έχει γίνει, απ’ όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, η δε συνήθης λαϊκή ερμηνεία ότι οι ελληνόφωνοι χωρικοί γίνονταν σλαβόφωνοι για να αποφύγουν το παιδομάζωμα των Τούρκων, δεν μου φαίνεται ιδιαίτερα πειστική (Άποψη που υποστηρίχθηκε και από τον λογοτέχνη Χρ. Χρηστοβασίλη στις αρχές του περασμένου αιώνα σε άρθρο του στο περιοδικό «Ελληνισμός» τεύχος 9ο – Σεπτέμβριος 1903, σελ. 683).
    Είναι πάντως εξ ίσου περίεργο το ότι ποτέ επίσης δεν δόθηκε πειστική εξήγηση από βουλγαρικής πλευράς (η οποία ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα ισχυριζόταν ότι όλοι οι σλαβόφωνοι είναι Βούλγαροι), για ποιόν λόγο οι Βούλγαροι της Μακεδονίας θα εγκατέλειπαν μαζικά την μητρική τους γλώσσα και θα υιοθετούσαν ένα σλαβογενές ιδίωμα, που έπρεπε να το μάθουν εκ των υστέρων!
    Ως προς το ακανθώδες ζήτημα τώρα της εθνικής συνείδησης αυτών των πληθυσμών υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση και εξ ίσου πλούσια βιβλιογραφία, η οποία όμως είναι ελάχιστα αντικειμενική και αμφιβάλλω αν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και επιστημονική. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το διαβόητο βιβλίο της Αναστασίας Καρακασίδου «Μακεδονικές Ιστορίες και Πάθη»-Αθήνα 2000 (Μετάφραση του αρχικού έργου “Fields of Wheat, Hills of Blood” – «Χωράφια με σιτάρι, Λόφοι με αίμα», Σικάγο 1997), το οποίο προβλήθηκε και διαφημίστηκε από συγκεκριμένους «προοδευτικούς», «αριστερούς» και «πολυπολιτισμικούς» κύκλους, ως το απαύγασμα της σύγχρονης ιστορικής ανάλυσης και επιστημονικότητας! Συμβαίνει να είμαι δίγλωσσος Έλληνας της Μακεδονίας και γνωρίζω καλά, όχι μόνον το ιδίωμα, αλλά και την ιστορία της ευρύτερης περιοχής από προφορικές παραδόσεις και μελέτη ιστορικών στοιχείων. Ομολογώ ότι έφριξα από τα λάθη, τις παρερμηνείες, τις σκόπιμες διαστρεβλώσεις και την «επιστημονική» μεθοδολογία αυτού του ψευδοϊστορικού «πονήματος»!
    Ούτε λίγο ούτε πολύ η συγγραφεύς ισχυρίζεται ότι οι πληθυσμοί της Μακεδονίας είχαν ρευστή και ασαφή εθνική συνείδηση, γεγονός που εκμεταλλεύθηκαν οι Έλληνες και οι Βούλγαροι, για να τους επιβάλλουν εκ των υστέρων την ελληνική και βουλγαρική, κατά κύριο λόγο με την βοήθεια της Εκκλησίας τους (Πατριαρχική-Εξαρχική) και των σχολείων τους (ελληνικά-βουλγαρικά), αντίστοιχα. Ο «μακεδονικός αγώνας» των αρχών του 20ου αιώνα δεν ήταν τίποτε άλλο από το αποκορύφωμα του ανταγωνισμού των ελληνικών και βουλγαρικών εθνικών ελίτ για την διεύρυνση των εμπορικών τους συμφερόντων στην Μακεδονία (ό.π. σελ. 197).
    Όλη η φαιδρή επιχειρηματολογία των γνωστών κρυπτο-αμερικανόδουλων «προοδευτικών» κύκλων, που την λουστήκαμε κατά κόρον τον τελευταίο καιρό με αφορμή το βιβλίο «ιστορίας» της ΣΤ΄ Δημοτικού, είναι καταγεγραμμένη στο «πόνημα» αυτό (*). Έτσι, η εκτεταμένη αναφορά της συγγραφέως στον καθηγητή κ. Α. Λιάκο για την «βοήθειά» του (ό.π. Πρόλογος, σελ. 33) δεν με εξέπληξε.
    Κάτω από το πρίσμα των πρόσφατων εξελίξεων μπορώ μάλιστα να ισχυριστώ ότι η «έρευνα» και το βιβλίο της Καρακασίδου (αναπληρώτριας καθηγήτριας στο Κολλέγιο Wellesley των Η.Π.Α.) απετέλεσε μια δοκιμή για τις αντιδράσεις και κυρίως τις αντιστάσεις της νεοελληνικής κοινωνίας στο οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης και της πνευματικής/πολιτιστικής πολτοποίησης των λαών, αλλά και των μεθόδων και των μέσων που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν.
    Μετά από αυτήν την αναγκαία παρένθεση επανέρχομαι στην εξιστόρηση των γεγονότων μετά τους πολέμους του 1912-13. Στην απελευθερωμένη πλέον Μακεδονία το ελλαδικό κράτος και οι γραφειοκράτες του άρχισαν να εφαρμόζουν τις πολιτικές τους και τα τερτίπια τους με την ίδια ελαφρότητα, προχειρότητα και ασυνειδησία που επί δεκαετίες εφάρμοζαν ήδη στην υπόλοιπη χώρα. Έτσι, ουδείς ενδιαφέρθηκε να ενημερώσει τους κάθε είδους κρατικούς υπαλλήλους που στελέχωσαν τις δημόσιες υπηρεσίες στις «Νέες χώρες» για την υπάρχουσα κατάσταση. Προσπαθώ να φαντασθώ την έκπληξη, την σύγχυση και τα συναισθήματα ενός π.χ. δάσκαλου, χωροφύλακα ή απλού υπαλλήλου κάποιας υπηρεσίας, από την Κρήτη ή την Πελοπόννησο, όταν ήλθε για πρώτη φορά σε επαφή με αυτούς που μιλούσαν το σλαβογενές ιδίωμα και δεν καταλάβαιναν τα ελληνικά! Υποθέτω ότι η πρώτη τους σκέψη ήταν «Ωχ, πέσαμε σε Βούλγαρους»! Από τότε άρχισαν τα προβλήματα και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες εκείνων που γνώριζαν τι συμβαίνει, η καχυποψία, οι παρεξηγήσεις και οι προστριβές αποτελούσαν καθημερινό φαινόμενο. Έτσι, δεν θεωρώ παράξενο ότι ακόμα και σήμερα ελάχιστοι γνωρίζουν ότι π.χ. ο καπετάν-Κώττας, από τους πρωτεργάτες του Μακεδονικού αγώνα, δεν μιλούσε ελληνικά ή ότι οι ελληνικής συνείδησης σλαβόφωνοι αποκαλούνταν «γκρεκομάν» (= ελληνομανείς) από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες και αποτελούσαν τον κατ’ εξοχήν στόχο της θηριωδίας τους.
    Όπως αναφέρει ο παλαίμαχος δημοσιογράφος και καλός γνώστης των θεμάτων που σχετίζονται με την Μακεδονία Νικ. Μέρτζος:
    «…Όταν ο γενναίος Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης κάλεσε τους πιστούς υπό τα όπλα για την Πατρίδα, όλοι οι καπετάνιοι που προσήλθαν ήσαν σλαβόφωνοι – με εξαίρεση τον καπετάν Σιδέρη από την Νεγκοβάνη και τον Δημουλιό Ζήση από το Λέχοβο, που ήσαν αρβανιτόφωνοι…» («Εμείς οι Μακεδόνες» – 1986, σελ. 120).
    Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω ήταν πολύ σύντομα τα αισθήματα χαράς και ενθουσιασμού του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας για την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό, να τα διαδεχθούν αισθήματα δυσαρέσκειας, καχυποψίας, ακόμα και εχθρότητας προς το ελλαδικό «κράτος» και τους ανόητους ή στην καλύτερη περίπτωση απληροφόρητους εκπροσώπους του.

    ___________________________________________
    (*) Όπως π.χ. ότι οι προύχοντες και ο ανώτερος κλήρος κατέφυγαν μετά την έκρηξη της επανάστασης του 1821 στην Τριπολιτσά «όπου βρήκαν καταφύγιο υπό την προστασία του τουρκικού στρατού (σελ. 164), ότι το Πατριαρχείο ήταν αντίθετο στον ελληνικό αγώνα για την ανεξαρτησία (σελ. 167), ότι Πατριαρχείο και Φαναριώτες αντιτάχθηκαν στην δημιουργία ανεξάρτητου Βασιλείου (σελ. 179), περί κρυφού σχολειού ως θρύλου (σελ. 186-189), ότι «ο εθνικισμός δημιουργεί τα έθνη» (σελ. 72), ότι ο εθνικισμός είναι μια «σκοτεινή, στοιχειώδης, απρόβλεπτη δύναμη αρχετυπικής φύσης, που απειλεί την γαλήνια ευταξία της πολιτισμένης ζωής (σελ. 173) και άπειρες τέτοιες μεταμοντέρνες και «προοδευτικές» αμερικανιές.

    Όπως έγραψε χαρακτηριστικά στο προαναφερθέν βιβλίο του ο Νικ. Μέρτζος:
    «…Οι επίσημες αρχές, που στελεχώνονται αποκλειστικά σχεδόν – τα πρώτα χρόνια – από Νότιους Έλληνες, άξεστους, αγράμματους και αλαζόνες, συμπεριφέρονται από αισχρά έως βάναυσα απέναντι στους δίγλωσσους ή απλά ξενόγλωσσους Έλληνες Μακεδόνες (σλαβόφωνους, αρβανιτόφωνους, βλαχόφωνους και, μετά το 1923, τουρκόφωνους), οι οποίοι είχαν δώσει τα πάντα για να μείνουν Έλληνες…» (ό.π. σελ. 291).
    Ο Σαρ. Καργάκος ασκεί ακόμα πιο σκληρή κριτική:
    «…Το ελληνικό κράτος δεν ήλθε ως απελευθερωτής. Δεν ελευθέρωσε, προσάρτησε. Η συμπεριφορά των ελληνικών αρχών έναντι του ντόπιου πληθυσμού υπήρξε αυταρχική, μειωτική, ληστρική…». («Από το Μακεδονικό Ζήτημα στην εμπλοκή των Σκοπίων» – Αθήνα 1992, σελ. 112).
    Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω ήταν ξένες και ανθελληνικές προπαγάνδες να βρίσκουν πρόσφορο έδαφος σε άτομα μειωμένης ηθικής αντίστασης και χαμηλού πνευματικού ή μορφωτικού επιπέδου.
    Ειδικότερα μάλιστα σε δύσκολες εποχές, όπως η περίοδος της Γερμανο-βουλγαρικής κατοχής στην Μακεδονία, η εξαθλίωση και η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια του παρελθόντος σε τμήματα των σλαβοφώνων υπήρξε καταλυτική για την προσχώρηση στην διαβόητη «Οχράνα» του Κάλτσεφ, στην οποία αναφερθήκαμε παραπάνω. Συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους τους συνέλληνες την προσεκτική μελέτη του Κεφαλαίου Η΄ από το προαναφερθέν βιβλίο του Σ. Καργάκου για την δράση και τις μεθόδους αυτής της βουλγαρικής οργάνωσης (ό.π. σελ. 109-120), για να γίνει άμεσα αντιληπτό το τι μπορεί να συμβεί σήμερα σε ανάλογες καταστάσεις, όταν μάλιστα υπάρχουν και είναι διαθέσιμες οι τρομακτικές δυνατότητες της σύγχρονης τεχνολογίας.

    4. Οι «αμαρτίες» του παρελθόντος και η σημερινή αφασία
    Διαβάζοντας κάποιος όλα τα παραπάνω θα μπορούσε ίσως να θεωρήσει υπερβολικές αυτές τις ανησυχίες και να προβάλει αντιρρήσεις με το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει σήμερα κάποια ανακίνηση διεκδικήσεων εκ μέρους της Βουλγαρίας, οπότε προς τι ο πανικός.
    Επειδή υπήρξα αποδέκτης και στο παρελθόν τέτοιων απόψεων και επιχειρημάτων, που τα θεωρώ τουλάχιστον αφελή, με λίγες λέξεις απαντώ:
    1. Τα σοβαρά κράτη και λαοί σχεδιάζουν σε βάθος και με προοπτική δεκαετιών, αν όχι περισσότερο. Συμφωνώ ότι οι σχέσεις μας με την βουλγαρική κυβέρνηση είναι σήμερα ιδιαίτερα καλές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι διαγράψαμε το παρελθόν και απαλείφθηκαν οι μνήμες μας. Αν όχι τίποτε άλλο, ο στοιχειώδης σεβασμός προς τους νεκρούς μας δεν επιτρέπει την ολοκληρωτική λήθη. Πέρα όμως από αυτά, στην σημερινή Βουλγαρία εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται οργανώσεις και κόμματα με προγράμματα και επιδιώξεις που αναφέρονται σε σαφείς διεκδικήσεις στην ελληνική Μακεδονία και Θράκη. Πρόκειται βέβαια για μειοψηφίες, αλλά αυτά προσωπικά τουλάχιστον με ενοχλούν. Γιατί πάντα εμείς πρέπει να λησμονούμε και να σβήνουμε τις ιστορικές μας μνήμες σε μόνιμη βάση; Δεν πρέπει κάποτε και οι γείτονές μας να κάνουν το ίδιο;
    2. Προτρέπω τους αναγνώστες αυτού του άρθρου να επισκεφτούν την ιστοσελίδα http://www.bulgarmak.org. Είναι η ιστοσελίδα για τα «Βουλγαρικά δικαιώματα στην Μακεδονία»! Μια περιήγηση πιστεύω ότι είναι αρκετή. Μετά το ξανασυζητάμε.

    3. Από προσωπικές εμπειρίες γνωρίζω ότι η μεγάλη πλειοψηφία του βουλγαρικού λαού, των καθημερινών και απλών ανθρώπων, ιδιαίτερα στο Β.Α. τμήμα της χώρας, την κυρίως Βουλγαρία, τρέφει αισθήματα αγάπης και συμπάθειας προς τους Έλληνες. Το ίδιο πιστεύω συμβαίνει και με εμάς, παρά τις όποιες επιφυλάξεις μπορούν να υπάρχουν λόγω των όσων έχουμε υποστεί στο παρελθόν από τους σωβινιστικούς κύκλους της Βουλγαρίας. Ελπίζω ότι αυτή η φιλία μεταξύ των δύο λαών θα συνεχισθεί, αλλά δυστυχώς ουδέποτε οι λαοί σχεδίαζαν τις πολιτικές των Μεγάλων Δυνάμεων και των μεγάλων συμφερόντων. Επειδή λοιπόν δεν γνωρίζουμε αυτούς τους σχεδιασμούς, ας έχουμε τον νου μας.
    Και ναι μεν αυτά ισχύουν ως προς την Βουλγαρία, αλλά το ουσιαστικό και υπαρκτό σήμερα πρόβλημα είναι η Σκοπιανή προπαγάνδα και οι δραστηριότητες των σκοπιανών σωβινιστικών κύκλων, που με την υποκίνηση αμερικανικών κέντρων, διατηρούν μια εξοργιστικά αδιάλλακτη στάση και δεν κρύβουν τις φιλοδοξίες τους για μια «Μεγάλη Μακεδονία». Εξ άλλου τα Σκόπια είναι η μοναδική από τις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας όπου οι άνθρωποι του Τιτοϊκού καθεστώτος ζουν και βασιλεύουν, όπως έχω προσωπικά διαπιστώσει, διατηρώντας τα ίδια «οράματα».
    Εκμεταλλευόμενοι εδώ και δεκαετίες την δυσαρέσκεια ορισμένων από την συμπεριφορά των υπαλλήλων του ελληνικού «κράτους», αλλά και την αφασία των πολιτικών μεγαλοπαραγόντων της Αθήνας, στρατολόγησαν πρόθυμους γενίτσαρους και ευνοημένοι από τις διεθνείς συγκυρίες εξαπέλυσαν μια καλά οργανωμένη εκστρατεία για τα «δικαιώματα των Μακεδόνων», που δήθεν παραβιάζονται και καταπατούνται από την Ελλάδα.
    Είναι πάντως άξια θαυμασμού η μεθοδικότητα και η ευφυής επιλογή των στόχων της σκοπιανής προπαγανδιστικής μηχανής. Ξεκίνησαν από το γλωσσικό και βαθμιαία προχώρησαν σε πιο συγκεκριμένα ζητήματα με αποκορύφωμα την δημιουργία του κόμματος «Ουράνιο Τόξο» στην δεκαετία του 1980. Θυμάμαι πολύ καλά ότι μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960 όταν με ρωτούσαν αν γνωρίζω το ιδίωμα, η ερώτηση γινόταν με την μορφή: «Ζνάεις μπουγκάρτσκι;» δηλ. «Ξέρεις βουλγάρικα;», όντας σχεδόν αυτονόητο ότι αυτό το ιδίωμα ήταν ένα είδος βουλγαρικών. Εάν η συζήτηση γινόταν στα ελληνικά το ερώτημα είχε την μορφή «Ξέρεις εντόπικα/ντόπια;». Προς τα τέλη όμως της ίδιας δεκαετίας και ιδίως από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 το ερώτημα είχε διαφοροποιηθεί πλήρως και είχε πλέον την μορφή «Ζνάεις μακεντόνσκι;» ή «Ξέρεις μακεδονικά;».
    Διαπιστώνουμε λοιπόν το πόσο εύκολα υιοθετήθηκε η «μακεδονική» γλωσσική ταυτότητα σε αντίθεση με την βεβαρημένη βουλγαρική. Εξ ίσου αριστοτεχνική ήταν και η σκόπιμη σύγχυση που καλλιεργήθηκε μεταξύ εθνολογικής και γεωγραφικής καταγωγής. Έγινε λοιπόν της «μόδας» να δηλώνει κάποιος «Μακεδόνας» αόριστα, που για τους φιλοσκοπιανούς εξυπονοούσε άλλη εθνική ταυτότητα από την ελληνική και που ήταν εύκολο, όταν τα πράγματα σοβάρευαν, να δοθεί η ερμηνεία: «Εννοούσα ότι δεν είμαι Θρακιώτης ή Κρητικός». Σήμερα βέβαια δεν υπάρχει ανάγκη τέτοιων δικαιολογιών. Χάρη στα διάφορα «παρατηρητήρια» και «Συμβούλια της Ευρώπης» αν κάποιος δίγλωσσος δηλώσει Έλληνας, σε συγκεκριμένα χωριά, πάντα θα βρεθεί κάποιος να τον ειρωνευτεί μεταξύ σοβαρού και αστείου ως «γκρεκομάν».
    Ακόμη πιο ανησυχητικές είναι κάποιες «τυχαίες» συζητήσεις, όπου ακούς επιχειρήματα του τύπου: «Δεν έχουμε καμιά σχέση με Έλληνες. Εμείς είμαστε Μακεδόνες. Έλληνες δεν υπήρχαν στα αρχαία χρόνια. Ο Όμηρος δεν τους αναφέρει. Δημιουργήθηκαν τον 19ο αιώνα. Επί Βυζαντίου και μετά το 1500 υπήρχαν μόνον χριστιανοί σλαβικής καταγωγής στον βόρειο ελλαδικό χώρο και Αλβανοί στην νότια Ελλάδα» και διάφορα άλλα τέτοια.
    Τα επιχειρήματα αυτά στα χείλη χωρικών που δυσκολεύονται ακόμα και να διαβάσουν, με χαμηλότατο μορφωτικό, αλλά και πνευματικό επίπεδο, ηχούν παράταιρα και περίεργα. Είναι προφανές ότι κάποιος τους έχει «δασκαλέψει» και αυτοί απλώς τα αναπαράγουν σε κάθε ευκαιρία, εντυπωσιάζοντας πιθανόν και τους συγχωριανούς τους με τις «γνώσεις» τους.
    Η αλήθεια είναι βέβαια τελείως διαφορετική, αλλά ποιος ενδιαφέρεται να ενημερώσει τον κόσμο; Όχι βέβαια οι κυβερνώντες και σε καμιά περίπτωση η «πνευματική ηγεσία» του τόπου, η οποία είναι εξ ίσου ανύπαρκτη όσο και «τα καινούρια ρούχα του βασιλιά» σύμφωνα με το γνωστό παραμύθι.
    Δυστυχώς όμως δεν είναι καθόλου παραμύθια τα όσα συμβαίνουν στην μακρινή Μακεδονία, που περιέργως και σε πείσμα του Αθηναϊκού κράτους και των εκεί «μοχθούντων» πολιτικών μας, επιμένει να είναι ελληνική ακόμα!
    Ίσως όμως όλα αυτά να αποτελούν φαντασιώσεις κάποιων υπερβολικά ανησυχούντων και δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε περισσότερο.

    5. Ένα ζοφερό Μέλλον;

    Ελπίζω και εύχομαι το εφιαλτικό παρελθόν να αποτελεί για πάντα μια κακή ανάμνηση και τα όσα πέρασαν οι παλαιότεροι στην διάρκεια της Κατοχής, αλλά και στα μαύρα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940, να μη επαναληφθούν ποτέ. Δυστυχώς όμως οι διεθνείς πολιτικές εξελίξεις και τα σενάρια που κατασκευάζονται σε κάποια ξένα κέντρα αποφάσεων δεν προβλέπονται ευχάριστα και ελπιδοφόρα. Η συστηματικά προετοιμαζόμενη και δρομολογούμενη Ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα φέρει και πάλι μια περίοδο συγκρούσεων, αναταραχών και πολεμικών αντιπαραθέσεων στην Χερσόνησο του Αίμου, που θα είναι πολύ δύσκολο και ίσως απίθανο να μη εμπλακούμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Τότε έκπληκτοι θα διαπιστώσουμε ότι όλα αυτά τα ασύνδετα και περίεργα γεγονότα που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια κατά κύριο λόγο στους Νομούς Φλώρινας και Πέλλας, να μη είναι τόσο περίεργα και τυχαία.
    Ανακεφαλαιώνω και συνοψίζω τα σημαντικότερα από τα αναπάντητα μέχρι στιγμής ερωτήματα που πλανώνται σχετικά με τα γεγονότα αυτά:
    α. Γιατί επετράπη στις αρχές της δεκαετίας του 1990 επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη να «αλωνίζουν» επί μήνες στους προαναφερθέντες Νομούς (και όχι μόνον) κάποιοι απίθανοι εκπρόσωποι του γνωστού και μη εξαιρετέου Οργανισμού Human Rights Watch/Helsinki (πρώην Helsinki Watch); Πού ήσαν αυτοί οι τύποι όταν διαπράττονταν τα όσα διαπράχθηκαν εις βάρος των Ελλήνων στην Κων/πολη και στην Βόρεια Ήπειρο, αλλά και τα όσα συμβαίνουν ακόμα και σήμερα; Γιατί δεν καταδικάσθηκαν δημόσια οι ψευδολογίες και τα όσα απίθανα καταγράφηκαν στην γελοία και προβοκατόρικη «Έκθεση» με τον απαράδεκτο τίτλο «Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ» και υπότιτλο «Οι Μακεδόνες της Ελλάδος» που κυκλοφόρησε το 1994 η εν λόγω οργάνωση; Ποια υπήρξε η επίσημη διπλωματική αντίδραση της χώρας στους θρασύτατους συντάκτες της που έφθασαν μάλιστα στο σημείο να βεβαιώνουν την κυβέρνηση των Η.Π.Α. ότι υπάρχει καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την ελληνική κυβέρνηση και να «συνιστούν» να κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια «ώστε να πείσει την ελληνική κυβέρνηση να ακολουθήσει τις συστάσεις του Παρατηρητηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Ελσίνκι» και όπως κατά λέξη αναφέρεται στο τέλος της Έκθεσης: «…Human Rights Watch/Helsinki recommends to the United States government that it acknowledge the Greek government’s human rights violations as presented in this report, and use its best efforts to persuade the Greek government to follow Human Rights Watch/Helsinki’s recommendations…».

    β. Τι συμβαίνει με το περιβόητο Αλφαβητάριο (Abecedar στα σκοπιανά), που αποτελεί άλλο ένα τεράστιο ζήτημα και την κορυφή του παγόβουνου για μια σειρά σκοπιανών σχεδιασμών; (Το εξαιρετικό άρθρο «Η προπαγάνδα για το ΑBECEDAR» στο τεύχος 63 του «Άρδην» πιστεύω ότι είναι αρκούντως αποκαλυπτικό των σκοπιανών προθέσεων και στοχεύσεων. Με την ευκαιρία, ήθελα να προσθέσω ως γνώστης και ομιλητής αυτού του ιδιώματος, ότι τα υποτιθέμενα «μακεδονικά» του Abecedar δεν έχουν σχέση με το ιδίωμα των περιοχών μας και το όλο εγχείρημα αποτελεί μια ξεδιάντροπη προσπάθεια για την διάδοση της σκοπιανής «γλώσσας»). Πέρα όμως από αυτά θα πρέπει να αναφερθεί (κάτι που σκόπιμα αποσιωπείται από τους Σκοπιανολάγνους) ότι η απόφαση για το ΑΜΠΕΣΕΝΤΑΡ τελικά δεν εφαρμόστηκε από την ελληνική Κυβέρνηση διότι διαμαρτυρήθηκαν οι Σέρβοι για την συμφωνία Καλφώφ-Πολίτη. Μάλιστα αδρανοποίησαν την συμμαχία με την Ελλάδα για αυτό το λόγο. Η Ελλάδα προς στιγμή όντως ενίσχυσε τον «Μακεδονισμό» προκειμένου να αποβουλγαροποιηθούν οι Βουλγαρικοί πληθυσμοί που είχαν απομείνει στην Ελλάδα.
    γ. Υπάρχει περίπτωση η ελληνική πολιτεία να ασχοληθεί επί τέλους με αυτήν την θλιβερή ομάδα των δήθεν «Μακεδόνων», που συκοφαντούν μονίμως την χώρα μας στα κάθε είδους διεθνή «παρατηρητήρια» και καφενεία; Ελέγχθηκαν ποτέ από το ψοφοδεές ελλαδικό κράτος η νομιμότητα και οι πηγές των εσόδων τους; Εξ άλλου δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από την διάσπαση της αρχικής οργάνωσής τους με αμοιβαίες κατηγορίες για το «ξαλάφρωμα» του ταμείου τους. Από πού είχαν προέλθει αυτά τα υπέρογκα ποσά; Όχι πάντως από τις συνδρομές των μελών τους.
    Είναι δυνατόν σε οποιοδήποτε ευνομούμενο κράτος να κυκλοφορούν πολίτες του χωρίς να τολμάει να τους πειράξει ουδείς και να το κατηγορούν για δήθεν γενοκτονίες που έχει διαπράξει; Και όμως στην ελλαδική Μπανανία και στην ιστοσελίδα http://www.florina.org/ του «Ουράνιου Τόξου» αναφέρονται τα εξής εξοργιστικά και θρασύτατα:
    «Πρόσφατα ο Πρόεδρος της ελληνικής Δημοκρατίας κύριος Παπούλιας παρέστη στην επέτειο των σφαγών του 1913 από τον βουλγαρικό στρατό σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού του Δοξάτου. Η επέτειος αυτή εορτάζεται για να διατηρεί στην μνήμη του ο ελληνικός λαός το έγκλημα των Βουλγάρων αλλά και ταυτόχρονα για να καταδικαστεί η βαρβαρότητα της εποχής εκείνης. Τα έντιμα όμως έθνη δεν πρέπει να καταδικάζουν αποκλειστικά και μόνο τα εγκλήματα των αντιπάλων, αποσιωπώντας τα δικά τους. Κατά την ίδια εποχή, δηλαδή το 1913, ο ελληνικός στρατός διέπραξε ένα ακόμη χειρότερο έγκλημα, συγκεκριμένα το έγκλημα της Γενοκτονίας και ταυτόχρονα της ολοκληρωτικής Εθνοκάθαρσης του σλαβόφωνου πληθυσμού του Κιλκίς. Ο κύριος Πρόεδρος, παρά το γεγονός ότι είναι ελαφρά εθνικιστάκος, θα έπρεπε για λόγους έστω και ελάχιστης κοινωνικής εντιμότητας να αναφερθεί στην Γενοκτονία – Εθνοκάθαρση του συνόλου του σλαβόφωνου πληθυσμού του σημερινού νομού Κιλκίς. Το έγκλημα αυτό διέπραξε ο ελληνικός στρατός το 1913 μετά από έγγραφη διαταγή του Αρχιστρατήγου του, βασιλέως Κωνσταντίνου. Θα πρέπει οπωσδήποτε να αναφερθεί ότι το ελληνικό κράτος απέφυγε ή δεν σκέφθηκε καν να αναγείρει το μνημείο της Γενοκτονίας των σλαβόφωνων Μακεδόνων του Κιλκίς. Το παράξενο είναι ότι το κόμμα των εθνικά Μακεδόνων, το Ουράνιο Τόξο, δεν έχει θέσει μέχρι σήμερα θέμα ανέγερσης μνημείου Γενοκτονίας των σλαβόφωνων Μακεδόνων του Κιλκίς από τον ελληνικό στρατό. Στην περιοχή αυτή, και πιο συγκεκριμένα στην πόλη του Κιλκίς, γεννήθηκε ο εθνικός ήρωας των Μακεδόνων Ντέλτσεφ.»
    «Εθνικιστάκος» λοιπόν ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας! Γενοκτονία λοιπόν και Εθνοκάθαρση των σλαβόφωνων του Κιλκίς από τον ελληνικό στρατό!
    Εγώ πάντως δεν έχω να προσθέσω τίποτε άλλο. Απλώς αναλογίζομαι αν υπάρχουν και άλλα σκαλοπάτια να κατρακυλήσει η νεοελληνική Μπανανία…
    Δ.Ε.Ε. Έδεσσα, Θέρος του 2007

  4. Συμπλήρωμα
    Άλλο εθνικότητα και άλλο εθνότητα, για να ξέρουμε και τι γράφουμε χωρίς να γινόμαστε στόχος ειρωνικών σχολίων. Προφανώς η Δέλτα και ο Μυριβήλης αναφέρονταν στις βαλκανικές εθνότητες εκείνης της εποχής και όχι στις εθνικότητες (=η ιδιότητα του μέλους ενός έθνους). Μια ματιά σε κάποιο λεξικό (π.χ. Μπαμπινιώτης) δεν θα έβλαπτε…

  5. Κατ’ αρχάς να σε ευχαριστήσω φίλε Mac Greek.
    Επίσης να επισημάνω ότι:
    1) δεν είμαι φιλόλογος,
    2) δεν είμαι αλάνθαστος,
    3) ζητάω την συμμετοχή σας για διορθώσεις και
    4) έχω να προσθέσω από λεξικά ότι πράγματι αλλιώς ορίζονται οι δύο έννοιες.
    α) ΝΕΟΝ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ Δημητρίου Β. Δημητράκου, εκδ. Γιοβάνη, σελίδων 1480, αναφέρει στη σελ. 477: εθνικότης – η εκ τινος έθνους καταγωγή, ιθαγένεια, υπηκοότης, 2 η ιδέα του έθνους 3 η εις ξένη ώραν μειονότης.
    σελ. 477 επίσης: εθνότης – το σύνολον των ανηκόντων εις το αυτό έθνος
    β) ΛΕΞΙΚΟ Γ. ΜΠΜΠΙΝΙΩΤΗ, εκδ. ΚΕΝΤΡΟ ΛΕΞΙΟΛΟΓΙΑΣ, σελίδων 1370, αναφέρει στη σελ. 299: εθνικότητα – το να ανήκει κανείς σε ένα έθνος, η καταγωγή από συγκεκριμένο έθνος
    στη σελ. 299 επίσης: εθνότητα το σύνολο των μελών μιας εθνικής ομάδας, που είτε ταυτίζεται με το έθνος είτε διαφοροποιείται πολιτιστικά 2 αρχή των εθνοτήτων – η αρχή σύμφωνα με την οποία κάθε έθνος έχει το δικαίωμα να συγκροτήσει κράτος στο έδαφος που ζει.
    5) Ο τίτλος του άρθρου ελήφθη από την ορολογία της Πηνελόπης Δέλτα: “Ήταν ένα κράμα όλων των βαλκανικών εθνικοτήτων τότε η Μακεδονία. Έλληνες, Βούλγαροι, Ρουμάνοι, Σέρβοι, Αλβανοί, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, ζούσαν φύρδην-μίγδην κάτω από τον βαρύ ζυγό των Τούρκων…”
    6) Το ζήτημα πάντως σήμερα έχει δυο όψεις: Αυτές που έβαλε ο Γ. Καραμπελιάς στο άρθρο του: Το Μακεδονικό, αφύπνιση έστω την ύστατη στιγμή, 6/11/2007, του Γιώργου Καραμπελιά, που δημοσίευσα στις November 10, 2007 at 2:55,
    Πηγή: http://www.ardin.gr/blog/

  6. Πάντως, όσον αφορά τα «μυστηριώδικα ελληνικά γράμματα στους τάφους», για έναν αγράμματο όλα τα γράμματα είναι «μυστηριώδικα» ανεξαρτήτως εθνότητας, αφού δεν ξέρει να τα διαβάσει…

  7. Με συγχωρείς για το επιθετικό μου σχόλιο, αλλά δεν είχα προσέξει ότι το είχες πάρει από το κείμενο της ΠΔέλτα. Mea culpa!
    Εξαιρετικό το σχόλιο του expaganus!
    Αναφέρεις ότι «το ζήτημα πάντως σήμερα έχει δυο όψεις: Αυτές που έβαλε ο Γ. Καραμπελιάς στο άρθρο του: Το Μακεδονικό, αφύπνιση έστω την ύστατη στιγμή, 6/11/2007, του Γιώργου Καραμπελιά, που δημοσίευσα στις November 10, 2007 at 2:55,» και σταματάς. Ποιά είναι η δεύτερη; Μήπως έχω πρόβλημα με τον υπολογιστή μου; Μου έχει συμβεί και αλλού και δεν μπορώ να διαβάσω την συνέχεια του κειμένου.

  8. Δυστυχώς το ίδο πρόβλημα με το άρθρο του ΓΚ που κόβεται στην μέση:
    …Ο μεγάλος Στήβεν Ράνσιμαν αναφερόμενος στην σταδιακή κατάληψη του ύστερου Βυζαντίου από τους Τούρκους, αφού πρώτα είχαμε δεχτεί την επίθεση των Σταυροφόρων, λέει

    Αν τα ορθόδοξα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης…

  9. Ο Mac Greek, ασχέτως του επιθετικού ή μη ύφους του, διατύπωσε κάποιους ισχυρισμούς. Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι ελέγξιμοι ως προς την ουσία τους.

    Έχουμε και λέμε λοιπόν:

    «Οι απόψεις του Μυριβήλη ανταποκρίνονται στην εικόνα που είχανε για εμάς τους Μακεδόνες οι νοτιοελλαδίτες (κοινώς χαμουτζίδες) και τις θεωρώ εντελώς προσβλητικές».

    – Ο Μυριβήλης, αν δεν κάνω λάθος, ήταν από τη Μυτιλήνη, άρα δεν ήταν νοτιοελλαδίτης.

    – H μειωτική εικόνα που όντως έχουν σήμερα ορισμένοι Νοτιοελλαδίτες για τους Βορειοελλαδίτες απλούστατα ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ τότε (τη δεκαετία του 1910). Μεταξύ άλλων διότι την εποχή εκείνη η Μακεδονία ΔΕΝ ΗΤΑΝ Βόρεια Ελλάδα, άρα οι κάτοικοί της δεν ήταν Έλληνες πολίτες και δεν έρχονταν σε κάποια ιδιαίτερη επαφή με τους Αθηναίους και τους Πελοποννήσιους, σε βαθμό μάλιστα ώστε αυτοί να σχηματίσουν και προκαταλήψεις εις βάρος τους. Ο όρος «χαμουτζής» φυσικά και δεν υπήρχε τότε. Η αντιπαλότητα Βορείων-Νοτίων αφορά κυρίως τους προσφυγικούς πληθυσμούς που εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία μετά το 22 και εν μέρει τις εξελίξεις σχετικά με τον εμφύλιο (πρβλ. και το χαρακτηρισμό «Βούλγαροι» που χρησιμοποιείται από τους χούλιγκαν ως περίπου αντίστοιχο στο «χαμουτζής»).
    Το αν τώρα κάποιος βρίσκει «προσβλητικές» τις απόψεις που διατυπώθηκαν πριν από έναν αιώνα σε ένα μυθιστόρημα, αυτό δεν αποτελεί σοβαρό επιχείρημα κατά της ορθότητας των απόψεων αυτών. Καμιά φορά η αλήθεια μπορεί να είναι «προσβλητική».

    «Αν κάποιοι αγράμματοι χωρικοί με την τρομοκρατία που υπήρχε τότε δήλωναν απλώς ορθόδοξοι Μακεδόνες δεν μου λέει τίποτε».

    – Πρώτον: οι «αγράμματοι χωρικοί» έχουν και αυτοί ίσο δικαίωμα με τους εγγράμματους να έχουν εθνικά αισθήματα και προτιμήσεις και να τα εκδηλώνουν. Η απαξίωση των αισθημάτων αυτών με τη φράση «αγράμματοι χωρικοί» είναι προσβλητική και ελαφρώς ρατσιστική.
    Τα περισσότερα εθνικά κινήματα, (και το ελληνικό μεταξύ αυτών), τα έκαναν αγράμματοι ή ημιαγράμματοι χωρικοί, όπως π.χ. ο Μακρυγιάννης.

    – Δεύτερον: η «τρομοκρατία που υπήρχε τότε» ήταν αποκλειστικά ελληνική (βλ. Παύλος Μελάς) και βουλγαρική. Κανείς απολύτως δεν ασκούσε «τρομοκρατία» στους χωρικούς για να τους κάνει να δηλώσουν ότι αυτοί δεν είναι ούτε Βούλγαροι, ούτε Έλληνες, αλλά μοναχά Μακεντόν ορτοντόξ. Ούτε εξάλλου ο Μυριβήλης αναφέρεται σε αισθήματα τρόμου των συνομιλητών του.

    «Η προβολή τέτοιων ανιστόρητων απόψεων απλώς επιβεβαιώνει τις θέσεις των Σκοπιανών»

    Αυτό δεν σημαίνει τίποτε. Ή μάλλον, αν κατάλαβα καλά, ουσιαστικά σημαίνει προτροπή για λογοκρισία.
    Οι απόψεις αυτές υπάρχουν. Ή μάλλον δεν πρόκειται καν για «απόψεις», αλλά για μαρτυρίες. Ο άνθρωπος πήγε εκεί, είδε αυτά και τα κατέγραψε. Δηλαδή ο Mac Greek τι θέλει να μας πει με την παρέμβασή του; ότι πρέπει να «κρύψουμε» τη μαρτυρία αυτή -όπως έκανε εξάλλου λίγα χρόνια αργότερα ο ίδιος ο συγγραφέας, αυτολογοκρινόμενος- απλώς και μόνο επειδή επιβεβαιώνει τις θέσεις των κατοίκων της δημοκρατίας της Μακεδονίας; (ή των «Σκοπιανών», όπως τους αποκαλεί αυτός); Ε, ας τις επιβεβαιώνει. Τι να κάνουμε; ακόμα και οι «Σκοπιανοί» ενδέχεται να έχουν δίκιο, όσο απίθανο και αν φαίνεται σε όποιους είναι πεπεισμένοι ότι μόνο αυτοί έχουν δίκιο.

    Ένας απόγονος τουρκόφωνων ορθοδόξων της οθωμανικής αυτοκρατορίας, με ελληνικό διαβατήριο, από τη Θεσσαλονίκη.

  10. […] 2) Βαλκανικές εθνικότητες της Δέλτα και του Μυριβήλη. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: