Κοινοβουλευτική ελλαδική Αριστερά: Στρίβειν δια του αρραβώνος των εκλογών…

Δεν χρειάζεται κανείς να πει πολλά ώστε να δείξει τις κοινοβουλευτικές στρεβλώσεις στις ηγεσίες των τριών αριστερών κομμάτων.

Ενώ αφορμή για την συνεύρεση των τριών κεντροδεξιών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και ΛΑΟΣ) αποτελεί η υπογραφή για την νέα δανειακή σύμβαση (εμπράγματες υποθήκες, Ελεύθερες Οικονομικές Ζώνες, αποσάθρωση του δημόσιου τομέα, διάλυση εργασιακών σχέσεων, πρόσδεση των νέων δανείων στο αγγλικό δίκαιο, κλπ), τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζητούσαν εκλογές και νομιμοποιούν τον κ. Παπαδήμο….

Ας δούμε τα πράγματα συνοπτικά μεν, με τη σειρά δε:

Σύμφωνα με τον πολιό συνταγματολόγο κ. Γεώργιο Κασσιμάτη   «… όσα ζήσαμε τις τελευταίες μέρες αποτελούν ένα καλοστημένο παιχνίδι που στόχο είχε, ερήμην του λαού, και μέσω εκβιασμών από τους δανειστές της χώρας να προκύψει συναίνεση των κομμάτων της Βουλής στην εξοντωτική για την Ελλάδα εφαρμογή της πολιτικής των δανειστών μας.

Αναφερόμενος στο νέο πρωθυπουργό σημειώνει ότι «έχει περιορισμένη εντολή – χωρίς να προβλέπεται στο Σύνταγμα και γενικά στο δημοκρατικό πολίτευμα πολιτική κυβέρνηση με προκαθορισμένη ή “περιορισμένη αποστολή”…».

Ο τραπεζίτης Πρωθυπουργός, που καμιά λαϊκή εντολή δεν έχει, ενώ τα τρία κόμματα που του έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης, καμιά τέτοια εντολή δεν είχαν ούτε έχουν. Ταυτόχρονα τέτοια εντολή δεν προβλέπει ούτε το σύνταγμα…»

Το ερώτημα που μπαίνει στο φτωχό μου το μυαλό είναι: Γιατί το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ δέχτηκαν να συζητήσουν μαζί του επίσημα και κατ’ ιδίαν, αφού δήθεν (; ) δεν τον αναγνωρίζουν; Δεν με απασχολεί η ΔΗΜΑΡ, αφού ήδη δημόσια εξέθεσε τον «προβληματισμό» της για πιθανή στήριξη μιας τέτοιας  κυβέρνησης.

Α) Τι κι’ αν διαφωνεί η κ. Παπαρήγα  με την πολιτική της κυβέρνησης Παπαδήμου λέγοντας «…Η διαφωνία μας με την κυβερνητική πολιτική δεν είναι στα σημεία ή στις τακτικές, είναι εφ’ όλης της ύλης» δήλωσε η γγ του ΚΚΕ….Το ΚΚΕ έχει το εξής τρίπτυχο: αποδέσμευση, λαϊκή εξουσία, διαγραφή…»;

Η συνάντηση μαζί του φανερώνει πως δεν θέτει στο ιστορικό παρον διαδικασίες για σαφή «λαική εξουσία». Την ίδια στιγμή δια της συμμετοχής προσφέρει αποδοχή της συνταγματικής και δημοκρατικής εκτροπής, πέραν του ιδιαίτερου ρόλου de facto.

Β) Τι κι’ αν ο κ. Τσίπρας βαφτίζει την πολιτική και της κυβέρνησης Παπαδήμου “τουλάχιστον επικίνδυνη”;  Αυτός το βιολί βιολάκι: Επανέλαβε ότι η μόνη λύση είναι οι εκλογές «…“προκειμένου τελικά ο ελληνικός λαός να αποφασίσει και για το μέλλον του και για τη ζωή του και για τον τόπο”….  Εκφράσαμε την ανησυχία μας για την εμμονή σε αυτήν την πολιτική, καθώς επίσης και του θέσαμε ξανά ένα θέμα που έχει να κάνει με τη δημοκρατική νομιμοποίηση αυτών των κρίσιμων επιλογών, δηλαδή τη δημοκρατική νομιμοποίηση της συγκυβέρνησης και της βουλής. Ένα θέμα δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας”…». Όμως με την παρουσία του έκανε και αυτός το αντίθετο.

Γ) Ο κ. Κουβέλης εκτός του Πρωθυπουργού, δημιουργεί και άλλες συμμαχίες. Ανοίγει γέφυρες με τον Κ. Σημίτη και τους … σημιτικούς. Ο κ. Μπίστης τζάμπα έχει πάρει μετεγγραφή;

Δ) Αντίθετα πράττει ο κ. Παπαδήμος. Ούτε λόγος για εκλογές από το Λουκά Παπαδήμο…    Δηλαδή ο κ. Παπαδήμος σε επιστολή τους προς τους «δανειστές» καμιά κουβέντα για εκλογές δεν θέτει. Δεν αφήνει φυσικά έκθετο τον Κ. Σαμαρά και τη ΝΔ (αυτοί ηθελέστα και παθέστα), αλλά το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ τελικά που θα στοχεύσουν; Εάν δεν τους ενδιαφέρουν οι εκλογές, ε τότε γιατι δεν ξεκινούν ένα αγώνα με πλατύ μέτωπο για να μη περάσει η νέα δανειακή σύμβαση; Υπάρχουν άνθρωποι που την χαρακτηρίζουν  ως μια νέα Βάρκιζα ή ένα νέο σχέδιο Ανάν….

Ε) Ο κ. Κασιμάτης στο ίδιο άρθρο – πέρα από τις δικές του ευθύνες στην εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου - τώρα τολμά να μιλήσει για «….Όλο αυτό το παιχνίδι ήταν ένας εμπαιγμός και της ουσίας του Συντάγματος. Ένα παιχνίδι ουσιαστικής αλλοίωσης του Συντάγματος, για να το πω με όρο της ειδικότητάς μου. Αλλά κυρίως, ήταν ένας εμπαιγμός της δημοκρατίας. Ένας εμπαιγμός της δημοκρατίας, ο οποίος απέβλεψε στην πολιτική κάλυψη της απάνθρωπης επιβολής που ασκούν σήμερα οι δανειστές μας…».

*******

Πάμε γι’ άλλα λοιπόν;  Και ο κόσμος της αριστεράς; Και ο κόσμος της εργασίας και ανεργίας; Και η νεολαία; Και ο κόσμος του πολιτισμού και της αλληλεγγύης; Να συνευρεθούν ποικιλότροπα. Έτσι θα γεννηθεί το καινούριο στα πολιτικά πράγματα… Νομίζω…