Σύντομος γύρος Ηπειρωτικής Ελλάδας: Ι, το οδοιπορικό

1700 χιλιόμετρα περίπου διασχίζοντας την Ηπειρωτική Ελλάδα μας δίνουν την ευκαιρία να ετοιμάσω μερικά σχετικά θέματα για ανάρτηση. Επαγγελματικοί και οικογενειακοί λόγοι μας «ανάγκασαν» σε ένα τεράστιο ταξίδι με αυτοκίνητο. Αφετηρία μας η Πάτρα και μέσω Περιφερειακού, περάσαμε τη Γέφυρα Ρίου-Αντίρριου και μέσω της παλιάς και νέας Ιόνιας οδού (ήδη λειτουργεί πλήρως η μεγάλη παράκαμψη Αγρινίου και η μικρή της Άρτας) περάσαμε στην Εγνατία.

Εκεί διασχίσαμε την Πίνδο στα έγκατά της (το μεγαλύτερο τούνελ 4500 μέτρα), τις κοιλάδες και τις πλαγιές της. Πριν συνεχίσουμε το μακρινό μας ταξίδι, στις 10.00 το πρωί για να πάρουμε οδηγητικές ανάσες, ήπιαμε καφέ και φάγαμε τυρόπιτα στο πανάκριβο και κρύο Μέτσοβο. Θερμοκρασία 15^ο!

Προσκυνήσαμε και τον πανάρχαιο Ι. Ν. της Αγίας Παρασκευής.

Συνεχίσαμε όλη την Εγνατία, χωρίς ακόμα διόδια, αλλά και χωρίς βενζινάδικα (είχαμε κάνει προμήθεια στο Μέτσοβο) ή χώρους ξεκούρασης ακόμα. Δεν συναντήσαμε αρκούδες στην… Βάλια Κάλντα, παρά μόνο τα φουγάρα της ΔΕΗ στην Πτολεμαΐδα (μάλλον),

γι’ αυτό σχετικά σύντομα πληρώσαμε τα πρώτα διόδια πλησιάζοντας την Θεσσαλονίκη. Την παρακάμψαμε φυσικά και φτάσαμε το μεσημέρι στο Λιμάνι της Καβάλας για μια δεύτερη αναγκαστική ανάπαυλα σ’  ένα καφενέ. Αφού τσιμπήσαμε πρόχειρα, δυστυχώς ο συνεπιβάτης μου έχασε 8-0 στο τάβλι…

Ξανά λοιπόν στην Εγνατία οδό και περνώντας διαδοχικά πόλεις, νομούς και περιφέρειες, το απόγευμα φτάσαμε στον προορισμό μας: Αλεξανδρούπολη.

Το βραδάκι τσιμπήσαμε σε πεζόδρομο, πήγαμε στο φτωχικό μας (ξενοδοχείο), ξυπνήσαμε πρωί, αποπερατώσαμε τις επαγγελματικές-οικογενειακές μας υποχρεώσεις και ετοιμαστήκαμε για το 2^ο μέρος:  Την περιήγηση από μέρη με φίλους! Η «τύχη» δεν οδήγησε για συνάντηση στην Αλεξανδρούπολη με το Χάρη, αλλά μας προσέφερε το Γιώργο. Είχαμε να ιδωθούμε πάνω από 2 χρόνια. Το ραντεβού μας δόθηκε στο Φάρο!

Καταπληκτική η παρέα στην Κομοτηνή, με τους φίλους Γιάννη, Παναγιώτη, Κώστα και Άρη. Περιηγηθήκαμε το κέντρο και δοκιμάσαμε τις γεύσεις στα όμορφα πεζοδρομιακά στέκια της.

Η Ξάνθη μας υποδέχτηκε με βροχούλα για το βραδινό μας ύπνο. Δειπνήσαμε στους τουρκομαχαλάδες στην παλιά πόλη, στο εσωτερικό – περιποιημένο βέβαια – ενός χαλάσματος.

Το πρωινό και πάλι συννεφιασμένο, δεν επέτρεψε να φτάσουμε ψηλά στη Δράμα για να συναρτήσουμε τον Ιάκωβο, το φίλ0οοοο από τα παλιά. Έτσι κατεβήκαμε Θεσσαλονίκη, όπου η βροχούλα το μεσημέρι δεν μας εμπόδισε, ούτε να βρούμε τον Τάσο και τον Πάνο, ούτε να μην προσκυνήσουμε στον Άγιο Δημήτριο,

ούτε να μην αποδεχτούμε το κέρασμα στην παραλιακή Καλαμαριά,

δια μέσω Λευκού Πύργου!

Θα ευχαριστήσω φυσικά όλους τους φίλους σε όλες τις πόλεις για την αγάπη τους και ελπίζω να επαναληφθεί έτσι ή και αντιστρόφως η σειρά των συναντήσεων.

Μεγάλη ευλογία μας δόθηκε να φιλοξενηθούμε στο γνωστό στο ΜτΒ ιστορικό μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω,

να συμμετάσχουμε στις ακολουθίες και να απολαύσουμε την Κυριακή και τον γνωστό και στο ΜτΒ παπά Νίκο Λουδοβίκο δίπλα στον Ηγούμενο π. Μάξιμο.

Δεν μπορώ, παρά να ευχαριστήσω και τους φίλους μοναχούς Σ. και Κ. που μετά το απόδειπνο προσέφεραν ωραίες ευκαιρίες ξενάγησης και ανταλλαγής εμπειριών και εκτιμήσεων στα τεκταινόμενα.

Δυστυχώς η βροχή μας ανάγκασε να φύγουμε πριν την τράπεζα και μέσω των πονεμένων Τεμπών,

να φτάσουμε στον Μπράλο για το πέρασμα στα βόρεια του Κορινθιακού κόλπου και στο πέρασμα μέσω Αντίρριου-Ρίου να φτάσουμε στον προορισμό μας. Και τελικά δεν αποφύγαμε να γίνουμε μάρτυρες του θανατηφόρου δυστυχήματος πριν τη Στυλίδα μαζί με το κομβόι των αρειανών οπαδών που κατευθύνονταν στην Αθήνα.

Η Ελλάδα που μας πληγώνει είναι αυτή που παίρνει διόδια στον Πλαταμώνα, τα Τέμπη και τη Στυλίδα, ενώ ο δρόμος είναι καρμανιόλα… Το ταξίδι  μας δια μέσου της Ιτέας

και του Αντίρριου,

μας οδήγησε στον πατρινό μας προορισμό…

Σε επόμενο ποστ θα μιλήσουμε για πιο ειδικότερα ζητήματα με αφορμή τη διαδρομή.