Γράμμα στο ΜτΒ από την πρώην Γιουγκοσλαβία….

Από το φίλο φιλόσοφο φωτογράφο ταξιδιώτη

Κωνσταντίνο Σταυρ/λο

Πολυαγαπημένοι φίλοι,

σας γράφω από το Βελιγράδι όπου έφθασα προχθές. Είναι η πρώτη φορά που ταξιδεύω προς τη αποκαλούμενη πρώην ανατολική Ευρώπη, αλλά και η πρώτη φορά που είχα την ιδέα να μοιραστώ κάτι από τη διαδρομή μου με αυτό τον τρόπο. Δεν ξέρω πως θα πάει, ούτε το μοίρασμα, αλλά ούτε και το ταξίδι.

Οι πρώτες φωτογραφίες είναι από τη διαδρομή με το τραίνο από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη και Βελιγράδι, μέσω Σκοπίων, αλλά και από την πόλη του Βελιγραδίου. Αυτές οι χώρες είναι αρκετά φτωχές σε σχέση με την Ελλάδα και ήδη νοιώθω αρκετή αμηχανία για το – ελπίζω ευγενικό - ταξίδι μου…

Η μετάβαση από το σοσιαλιστικό «όραμα» προς ένα αβέβαιο μέλλον δείχνει δύσκολη γι’ αυτούς τους λαούς. Ας ευχηθούμε να βγει σε καλό η παρούσα δυσκολία αυτών των ανθρώπων. Για τον καθένα ξεχωριστά μα και για όλους. Έχουμε γευθεί άλλωστε κι εμείς τα απόνερα από «Ρωσίδες», «Βουλγάρες» και αγριεμένους «Αλβανούς» …

Αυτά προς το παρόν,

… αφήνοντας πίσω το Μαυροβούνιο σας στέλνω τα φωτοχαμπέρια από το Βελιγράδι και την περιήγησή μου στο Μαυροβούνιο. Από σήμερα θα γίνει της Βοσνίας. Ήθελα να σας γράφω κάτι τις παραπάνω αλλά δε με βοηθάνε και πολύ τα ιντερνετάδικα. Επιφυλάσσομαι!

Να ομορφαίνετε!

… Σήμερα επέστρεψα στο Βελιγράδι μετά από τη Βοσνία. Δεν νομίζω ότι είμαι σε θέση να μεταφέρω πολλά από αυτά που είδα, ένοιωσα, υποψιάστηκα… μετά από τρεις μέρες σε μία μεταπολεμική περιοχή. Μεταπολεμική; Μακάρι να τους χαρίζει ο πανάγαθος Θεός ειρήνη αληθινή. Και σίγουρα το κάνει.

Και εύχομαι στην κάθε βασανισμένη ύπαρξη μα και σ’ όλους μας, να γευθεί το μέγιστο αγαθό τής αληθινής ειρήνης που στέκεται πάνω από κάθε πόλεμο και ανθρώπινη δυστυχία.

Να με συμπαθάτε, που το γυρίζω στο κατά το κοινώς – αλλά όχι πολύ σοφώς - λεγόμενον, θρησκευτικό. Ιδιαίτερα δε κάποιοι από τους πάντοτε αγαπημένους φίλους μου, σας παρακαλώ, μη δαγκώνεστε!

Αποκαλείται θρησκευτικός αυτός ο πόλεμος και πολλά έχουν ειπωθεί για το θρησκευτικό μίσος. Το τωρινό μα και το ιστορικά διαχρονικό. Επιτρέψτε μου να πω, ότι η μικρή μου εκκλησιαστική αλλά και πολιτική εμπειρία, άλλα με έχουν διδάξει.

Νομίζω δε, πως οι αληθινοί φιλόσοφοι, μα και εμείς οι μικροί φίλοι της σοφίας και αληθινής γνώσης, έχουμε γευθεί την πραγματικότητα, που ίσως πρώτοι οι ελληνικά σκεπτόμενοι ονομάσαν τραγική ανθρώπινη φύση…

Ζητώ συγνώμη απ’ όσους βαριούνται ή αντιδρούν στα λεγόμενα μου. Σας παρακαλώ όμως και παρακαλώ κι εμένα. Τον καιρό που απολαμβάνουμε την εξωτερική -πολιτική ειρήνη, ας μην χάνουμε τη χρονική ευκαιρία, που μας δίνεται, για την ορθότερη κατανόηση των πραγμάτων.

Ας στεκόμαστε λίγο πριν φτάσουμε στα όποια συμπεράσματα μπορούμε να οδηγηθούμε, όταν θέλουμε να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε γεγονότα μεγάλα και πολεμικά, ή μικρά και επίσης πολεμικά. Μεγάλο και πολεμικό είναι βέβαια το παράδειγμα της Βοσνίας, μικρές, αλλά δυστυχώς πολεμικές, είναι και πολλές στιγμές του καθημερινού απλού βίου. Η τραγωδία, σχεδόν αποκλειστικά καθορίζει την ανθρώπινη φύση μα και τον σύμπαντα κόσμο.

Λίγο αν σταθούμε σ’ αυτό, αντιλαμβανόμαστε πιστεύω όλοι, ότι το ξεπέρασμα της τραγωδίας δεν είναι και το πιο εύκολο άθλημα. Είναι όμως το άθλημα στο οποίο είμαστε όλοι «καταδικασμένοι» να συμμετάσχουμε…

… Αυτά τα ολίγον τραγικά! Οι φωτογραφίες που σας στέλνω δεν έχουν βέβαια και πολύ σχέση με όλα αυτά. Είναι πάντως από τη Βοσνία με εξαίρεση την τελευταία φωτογραφία που αποτελεί το κροατικό κερασάκι στη βοσνιακή τούρτα!

Να χαίρετε χαρά παντοτινή!

Τώρα θα το ρίξω λίγο έξω!

Καληνύχτα!

Σημείωση: Η διάρθρωση του κειμένου και οι υπογραμμίσεις έγιναν από τΜτΒ με την εμπιστοσύνη του ταξιδιώτη…