Περί τον Μάη του 68 εν έτει και εν Ελλάδι 2008

Ένας μήνας αναταραχών ή μια περίοδος σταθμός ήταν τελικά ο «Μάης του ’68»; Αυτό είναι νομίζω το πρώτο ερώτημα που αναδείχτηκε σε δυο πατρινές εκδηλώσεις που πήγα, όπου συμμετείχαν τρανταχτά ονόματα! Και στις δυο, οι πρωταγωνιστές που θα σας παρουσιάσω, απάντησαν πως ήταν μια μεγάλη περίοδος χρονικά περί τον Μάη του ‘68. Ο Μάης του ‘68 στη Γαλλία ήταν απλά η εστία ενός παγκόσμιου κύριου… κοινωνικοπολιτικού σεισμού με προσεισμούς και μετασεισμούς.

Το δεύτερο ερώτημα ήταν ποιό είναι το κύριο χαρακτηριστικό του: Εντατικό με κατάληψη εξουσίας, άρα πολιτική επανάσταση ή εκτατικό, άρα κοινωνική επανάσταση και επομένως εξέγερση; Και στις δυο εκδηλώσεις οι πρωταγωνιστές με ενάργεια και στοιχεία υπέδειξαν την δεύτερη εκδοχή.

Το τρίτο ερώτημα είναι, αν πρόκειται για μια εξέγερση που ενσωματώθηκε ή μια εξέγερση που δεν δικαιώθηκε. Οι ομιλητές συμφώνησαν ότι

υπήρξαν και τα δυο. Μια σειρά ζητήματα –αιτήματα που ήταν συμβατά με το νέο τρόπο παραγωγής, διακίνησης και κατανάλωσης τους κεφαλαίου και των «αγαθών» του ενσωματώθηκαν. Ψυχή αυτών των αιτημάτων είναι η «αξία» της ατομικότητας απέναντι στην πατροπαράδοτη εξουσία και ιεραρχία.

Όχι η αρμονική σχέση του «εγώ» με το «εμείς», αλλά η απεξάρτηση του «εγώ» από τους εκπροσώπους του «εμείς». Παράδειγμα η χειραφέτηση των νέων απέναντι στην καταπίεση και «καταπίεση» των γονιών, η «χειραφέτηση και «χειραφέτηση» των γυναικών, η αποδοχή και «αποδοχή» των ομοφυλοφίλων και τα τοιαύτα…

Στην πρώτη εκδήλωση, που έγινε με ευθύνη της πολιτικής οργάνωσης Αριστερής Ανασύνθεσης στο Μέγαρο Λόγου και Τέχνης της Πάτρας, με εισηγητές τους Γάλλους φιλοσόφους πρωταγωνιστές Georges Labica - Andre Tosel και τον ελληνόφωνο Ιταλοαρμένιου φιλόσοφου και συγγραφέα Costanzo Preve, τονίστηκαν τρία πράγματα για το Μάη:

1) Δεν ήταν πολιτική επανάσταση γιατί δεν εκφράστηκε με νέα μορφή εξουσίας.

2) Ήταν κοινωνική εξέγερση επί του όλου

3) Είχε παγκόσμιο χαρακτήρα σε μια μεγάλη χρονική περίοδο πριν και μετά το ’68 (Γαλλία, Γερμανία, Βιετνάμ κλπ). Ακόμη και το ελληνικό Πολυτεχνείο του 73 εντάχτηκε στο πνεύμα.

4) Η λογική του πέρα από την ενσωμάτωση μιας όψης των αιτημάτων, είναι ακόμα αδικαίωτη.

5) Μια μερίδα γνωστών πρωταγωνιστών που εμπορεύτηκαν πολιτικά εντός του συστήματος τα «ένσημά τους» χαρακτηρίστηκαν «καθάρματα». Οι πολλοί, και ειδικά οι νεότεροι, μπορείτε να πάρετε το πνεύμα της συλλογικής εξέγερσης, το οποίο και να προχωρήσετε.

Περισσότερα μπορείτε να δείτε στο δημοσίευμα της πατρινής εφημερίδας, στις 28-05-08, σε άρθρο του Άκη Παλαιολόγου στις με τίτλο: «Με τη ματιά των Φιλοσόφων».

Στη δεύτερη εκδήλωση η προαναγγελία είχε το εξής «μενού»:

Πρόσκληση: Ο Χώρος εναλλακτικής παρέμβασης «Κοινοτικόν», το περιοδικό «Άρδην» και το βιβλιοπωλείο «Πρωτοπορία», σας προσκαλούν την Παρασκευή 30 Μαΐου, στις 8:30 μ.μ. στο χώρο του βιβλιοπωλείου (Γεροκωστοπούλου 31) στην εκδήλωση-συζήτηση με θέμα:

“ΜΑΗΣ ’68 : 40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ: Εξέγερση ή Ενσωμάτωση”

Συμμετέχουν: Βένιος Αγγελόπουλος, καθηγητής ΕΜΠ – Γιώργος Καραμπελιάς, εκδότης περιοδικού «Άρδην» – Γιώργος Ρακκάς, πολιτικός επιστήμονας – Κώστας Φέρρης, σκηνοθέτης.

Τελικά, παραβρέθηκαν οι τρεις πρώτοι και μίλησαν ανάλογα. Η εισήγηση του Γ. Ρακκά – τότε γεννήθηκε – κινήθηκε στους άξονες δημοιευμένου άρθρου του: Μάης ’68 40 χρόνια μετά (Άρδην τ. 69, Απρίλιος – Μάιος 2008). Ουσιαστικά προσπάθησε να δείξει ποια πράγματα ενσωματώθηκαν από τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό αφενός και αφετέρου έκανε μια προσπάθεια αυστηρής κριτικής στις μηχανιστικές απομιμήσεις του όπως είπε.

Ο γνωστός Γ. Καραμπελιάς, ως συμμετέχων στο Μάη, προσπάθησε να δείξει τη θετική του όψη και πάνω κάτω κινήθηκε όπως οι τρεις πρώτοι φιλόσοφοι. Η μόνη διαφορά διαφοροποιήσή του, που κατανόησα, ήταν πως τοποθετήθηκε διαφορά στο ζήτημα της εξουσίας και της σχέσης ντόπιας παράδοσης και ευρύτερων παγκόσμιων κινημάτων. Αλλ’ αυτό σηκώνει μεγάλη συζήτηση.

Ο Βένιος Αγγελόπουλος – και αυτός συμμετέχων -, χωρίς ουσιαστικά να αμφισβητήσει τους προηγούμενους, επέμεινε κυρίως στο νέο τρόπο αντίληψης και σκέψης που εισήγαγε εξεγερσιακά ό Μάης: «Είμαστε ρεαλιστές, ζητάμε το αδύνατο ή αδιανόητο». Πάνω σ’ αυτό έπλεξε, με όμορφο βιωματικό τρόπο, ένα καμβά που πραγματικά χειροκροτήθηκε από το ακροατήριο. Ακούστε μερικές από τις εκφράσεις του για λίγα δευτερόλεπτα:

Το ακροατήριο αυτό ήταν ανομοιογενές πολιτικά και κάθε ηλικίας. Σε αντίθεση, αυτό της πρώτης εκδήλωσης, είχε και μεγάλη ομογενοποίηση πολιτική και ήταν κατά 90% φοιτητικό.

ΠΗΓΗ: Σημερινή, Τετάρτη 28 Μάι 2008.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Το Μανιτάρι του Βουνού.