Το φαίνεσθαι είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της επικοινωνιακής «κοινωνίας», που διερχόμαστε στο δυτικό κόσμο. Το είναι ακόμα είναι το μεγάλο ζητούμενο. Όχι ότι το συναντάμε για πρώτη φορά στη ζωή ή στην ιστορία. Είναι διαχρονικό, απλά στην εποχή μας τα διάφορα Μέσα Μεταφοράς Επί (ΜΜΕ) της κοινωνίας σπρώχνουν ραγδαία προς αυτό.
Ιδιαίτερα οι ακολουθίες των Όρθρων της Μ. Εβδομάδας (που στον κόσμο τελούνται αργά το βράδυ, αρχή της νέας μέρας αφού στη Εκκλησία επικρατεί το νυχθήμερο) εκφράζουν αυτή τη πορεία: Από το φαίνεσθαι στο είναι. Από την ακαρπία της άχαρης κινητικότητας, στη δημιουργική τροφή της θυσιαστικής αλληλέγγυας αυτοπροσφοράς.
Το φαίνεσθαι συχνά ακολουθείται από πρόσκαιρα «κέρδη», που εγκλωβίζουν στρατηγικά τη ζωή στο εφήμερο. Όλοι γνωρίζουμε πως τείνει το οικονομικο-πολιτικό σύστημα να διαφεντέψει την πολιτική ζωή με τις δημοσκοπήσεις του φαίνεσθαι…
Όλη λοιπόν η ακολουθία του όρθρου της Μεγάλης Δευτέρας
καταδικάζει ποικιλότροπα το φαίνεσθαι και τον εγκλωβισμό στο εφήμερο. Το φαίνεσθαι ουσιαστικά αποτελεί τις πολλές όψεις της «πορνείας», αφού πορνεία είναι ο φαινομενικός έρωτας…
α) Εξαίρει τη παραίτηση και φυγή του Ιωσήφ (γιου του Ιακώβ) από τη γλυκιά αγκαλιά της Εξουσίας στην Αίγυπτο, αφού η ψεύτικη αγάπη- μέγκαινη της βασίλισσας θα το είχε δέσμιο χωρίς «λόγο» σε μια εξουσία μόνο του φαίνεσθαι. Ο Ιωσήφ ο Πάγκαλος προ-εικονίζει το Νυμφίο Χριστό, που έρχεται με το όντως είναι «…εν τω μέσω της νυκτός…».
β) Καταδικάζει την προσωπική και συλλογική ζωή που λειτουργεί μόνο με ίσκιους, μό0νο με τα πλατιά φύλλα των λόγων χωρίς δημιουργία, μέσα από το παράδειγμα της «καταρασθείσης συκής» από το Χριστό. Ένα πλατύφυλλο και καρποφόρο δέντρο δεν χρειάζεται μόνο για τον ίσκιο του. Χρειάζεται να καρπίσει, ώστε η ζωή του είδους να συνεχιστεί, να ζήσουν τα πουλιά από τους καρπούς, να φάει και ο ντόπιος μα και ο περαστικός και ξένος διαβάτης.
γ) Στο ευαγγέλιο υπογραμμίζεται ο γυιός που ενώ δίστασε στην αρχή, άλλαξε γνώμη και πορεία και δημιούργησε, σε αντίθεση με τον άλλο που ενθουσιόδικα έμεινε στα λόγια (του αέρα).
Χωρίς φίλες και φίλοι το εσωτερικό κατ’ αρχήν ξεκαθάρισμα με το ψεύτικο φαίνεσθαι, με μια βουτιά στους ίσκιους του φαίνεσθαι, η πορεία προς το είναι διακόπτεται. Και οι πειρασμοί να μείνουμε σ’ αυτό είναι μεγάλοι και τα δολώματα θέλγητρα πολλά: Χρήμα, θέσεις, εξουσίες, πληροφορίες…
► Ήδη πριν λίγες μέρες δημοσιοποίησα την παραίτηση – φυγή ενός μικρού σύγχρονου Ιωσήφ, από το ΔΣ της Π(ανελλήνιας) Ε(νωσης) Α(ναπληρωτών και Ωρομισθίων), ο οποίος αρνήθηκε και κατήγγειλε το θέλγητρο[1] της αγκαλιάς του ΥΠΕΠΘ για την νέα ρύθμιση εις βάρος της πλειοψηφίας των νυν απασχολούμενων, αλλά και των πολλών ανέργων εκπαιδευτικών, με αντίτιμο το φαίνεσθαι της παραμονής στο ΔΣ και ένα ατομικό διορισμό με κάποιο «κολπάκι» στις ρυθμίσεις.
► Πριν 41 χρόνια, 21 Απριλίου 1967, ξημερώνοντας του Λαζάρου, χτύπησε και η «πόρτα» της καρδιάς του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσόστομου Β΄ Χατζησταύρου, 1962-1967)[2], του από Καβάλας[3] για να ευλογήσει τη νέα (παράνομη) εξουσία των συνταγματαρχών, με αντίτιμο την παραμονή στο φαίνεσθαι του θρόνου.
Ο αληθής επίσκοπος του Χριστού, ως άλλος Ιωσήφ, αρνήθηκε να μετατραπεί σε υποχείριο των αναιδών της χούντας και στις 10 Μαΐου 1967 εκπαραθυρώθηκε με τον αναγκαστικό νόμο 3/1967 (επιχείρημα το όριο ηλικίας των 80…), αφού οι κενές θέσεις ήταν πολλές…
Το 1967 λοιπόν, εκδιώχθηκε πραξικοπηματικά από τη Στρατιωτική Κυβέρνηση της 21ης Απριλίου και τα Ανάκτορα και εξαναγκάστηκε να παραμείνει στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού για περισσότερο από ένα μήνα, χωρίς να είναι ασθενής!
[Αλλά στο φαίνεσθαι της αλήθειας - οι πολλοί γνωρίζουμε ότι - (όλη) η «εκκλησία» συμμάχησε με τη χούντα…]
Συνεχίζεται, Θεού θέλοντος, η πορεία μας προς τα βάθη του Άδη, με ψηλαφήσεις στο νόημα της Μ. Τρίτης…
[1] UPDATE 21-04-08, Ώρα 18.00: Ένα πουλάκι μου διαμήνυσε ότι πιθανά θα έχουμε και άλλες εξελίξεις. Σήμερα έμαθα ότι με τρομερά μεγάλη πλειοψηφία η Συνέλευση της Πάτρας (αναπληρωτών – ωρομισθίων) κατήγγειλε την προαλλειφόμενη ρύθμιση, ακόμα και με ψήφους αδιόριστων που θα διορίζονταν μόνιμοι μ’ αυτή! Ποιός είπε ότι οι μικροί “Ιωσήφ” δεν υπάρχουν και σήμερα;
[2] Αθαν. Αγγελόπουλου, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ… (ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΑΙΩΝΑΣ), ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1984, σελ. 71-85.
Αρχειοθετήθηκε ως : Αντιστασιακά, Διατροφικά, Εκπαιδευτικά, Εορταστικά, Ζητήματα Δημοκρατίας, Θεολογία, Κείμενα 1967-1985, Μ. Εβδομάδα, Ορθόδοξη Εκκλησία, Ορθόδοξη Ζωή, Σχόλια
Καλύτερη η νέα εμφάνιση, πιο ξεκούραστη.
Σε ψήφισα και για το OSCAR!
Καλή Ανάσταση!
@ skinious
Ναι αδελφέ. Ήταν παράκληση κάποιων, αν και πολλοί που είχαν συνηθίσει το “μαύρο” έχασαν τα νερά τους.
Νασαι καλά για την ψηφοφορία, αλλά δεν γνωρίζω τα εχέγγυά της, να και δεν φαίνεται να έχει εμπορικό χαρακτήρα. Πάντως θέλει πολλές ακόμα αλλαγές.
Καλή ανάσταση.
http://www.Anaitolika.gr
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ
«Ευχόμαστε η Ανάσταση να
Λαμπρύνει τα όνειρα ΌΛΩΝ και να δικαιώσει τις
προσδοκίες σας».
Καλό Πάσχα
Για το anaitolika.gr
Από το Γραφείο Επικοινωνίας
η ελπιδα της ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ κουράγιο στον ΓΟΛΓΟΘΑ μας.
@ TITOYRMOS AITOLOS και ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
πάντα η ελπίδα και πίστη της Ανάστασης κάνει την πορεία προς τον Αδη να έχει υπαρξιακό νόημα…
Καλή Ανάσταση στο είναι μας.