«Στις 10 Αυγούστου έγινε στην Πάτρα η δίκη των «οκτώ» φοιτητών ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου. Κατηγορούντο δι’ «απείθειαν» κατά της Αρχής..».
Ήδη έχομε δημοσιεύσει ολόκληρο το ρεπορτάζ από την εφημερίδα «Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ» στις 20-08-1973, στο φ. 46, σελ. 2, εδώ.
Την πρώτη απολογία (του Νίκου Ηλιόπουλου), που δημοσίευσε η «Χ» σελ. 2α, φ. 47, στις 5-09-1973 μπορείτε να διαβάσετε στο ιστολόγιό μας εδώ.
Σήμερα δημοσιεύουμε τις απολογίες της Τ(ζόγιας) Καππάτου και του Δ(ιονύση) Ταγκαλάκη, από το φύλλο φ. 47 της «Χ», στις 5-09-1973, σελ. 2 και σελ. 4.
Στις επόμενες συνέχειες θα ακολουθήσουν οι επόμενες απολογίες και παραπλήσια ρεπορτάζ.
Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ Τ.(ζόγιας) ΚΑΠΠΑΤΟΥ
«Θ’ αρχίσω με μια πεποίθηση που μου γεννήθηκε τη μέρα που με έπιασαν στην Ασφάλεια και μου είπαν ότι θα με παραπέμψουν σε δίκη.
Πίστευα και πιστεύω ότι δεν είχα διαπράξει κανένα ποινικό αδίκημα, αλλά ότι διώκομαι εξ αιτίας της φοιτητικής μου δράσης.
Γιατί τόλμησα μέσα σε κλίμα φόβου να υψώσω τη φωνή μου μαζί με άλλους συναδέλφους, για μια ελεύθερη παιδεία, ένα ελεύθερο Πανεπιστήμιο.
Διωκόμαστε γιατί ζητήσαμε από την Πολιτεία να μας λύση βασικής σημασίας φοιτητικά αιτήματα και σαν απάντηση αντιμετωπίζουμε διώξεις, το αιματοκύλισμα του πολυτεχνείου, συλλήψεις, παραπομπές σε δίκη.
Είναι προφανές ότι αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη δίκη, είναι δίκη σκοπιμότητος. Πιστεύω ότι στα μάτια όλων των φοιτητών είμαστε αθώοι και ό,τι επράξαμε το πράξαμε για τον εαυτό μας και την Πατρίδα μας.
Εισαγγελεύς: Ηθικόν Δίδαγμα!
Κατηγορ.: Ναι!»
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ Δ.(ιονύση) ΤΑΓΚΑΛΑΚΗ
«… Κάθε υποψήφιος του Πανεπιστημίου έχει προπλάσει τη μελλοντική του ζωή σε ατμόσφαιρα ελευθερίας, κοινωνικής δουλειάς και πλατύτερης μόρφωσης.
Μα δεν μπόρεσε κανένας μας να βρη κάτι από αυτά μέσα στα πανεπιστήμια. Οι δεσμεύσεις μέσα από αυστηρά πλαίσια των πανεπιστημιακών νόμων και τα διορισμένα διοικητικά συμβούλια μας στερούν κάθε τι που έχει σχέση με τα παραπάνω. Κάθε αντίδραση είναι από τα πρώτα καταδικασμένη. Μια πληροφορία για να διαδοθή χρειάζεται μέσο.
Τον Απρίλη του 72 έχουμε μια πρώτη κίνηση στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Σαν μέτρο αντιμετώπισης της γενικής φοιτητικής αντίδρασης έχουμε τις εκλογές της ακαδημαϊκής χρονιάς 72-73. Σκοπός τους είναι η εντόπιση της αντίδρασης των φοιτητών χωροχρονικά και επομένως πιο εύκολος ο έλεγχός της.
Ο τρόπος, όμως, που έγιναν οι εκλογές και τα προβλήματα που προέκυψαν πέρα από τα μέχρι τότε υπάρχοντα, δημιούργησαν την απαραίτητη υποδομή στους φοιτητές.
Εισαγγελέας: Δεν θα μας κάνη ο Ταγκαλάκης κήρυγμα.
Κατηγ.: «Είτε το θέλετε, είτε δεν το θέλετε, κύριοι, είμαστε φορείς εξέλιξης και ας μην έχουμε κομμωτήριο στην Πανεπιστημιακή Λέσχη…»
Το κτίριο της τότε Πανεπιστημιακής Λέσχης όπως είναι σήμερα (Φωτό: manitaritoubounou, 07-01-2008).
Αρχειοθετήθηκε ως : 17 Νοέμβρη, Δημόσια αγαθά, Δικαστικά, Εκπαιδευτικά, Η Χριστιανική στην αντίσταση, Ιστορία, Κείμενα 1967-1985