Η ταινία:Το νησί-Остров-The Island-Ρωσία 2006
Μάιος 17, 2008
Κάπου στη βόρεια Ρωσία, σ’ ένα μικρό ορθόδοξο μοναστήρι, εγκαταβιώνει ένας πολύ ασυνήθιστος άνθρωπος. Οι συμμοναστές του προβληματίζονται από την εκκεντρική συμπεριφορά του. Οι προσκυνητές της Σκήτης θεωρούν ότι έχει την δύναμη να θεραπεύει ασθένειες, να ξορκίζει τους δαίμονες και να προβλέπει το μέλλον. Ωστόσο, ο ίδιος θεωρεί το εαυτό του ανάξιο, λόγω μιας αμαρτίας που διέπραξε στα νιάτα του.
Η ταινία είναι μια παραβολή, που συνδυάζει την Ρωσική καθημερινότητα και την Ορθόδοξη μοναστική πολιτεία, ακραιφνείς πρεσβευτές αντίστοιχα του αθεϊστικού υλισμού και της ένθεης πνευματικότητας.
Ανοικτή επιστολή δεκαεπτάχρονου κιθαρίστα περί τέχνης…
Μάιος 16, 2008
Αγαπητοί φίλοι,
Η τέχνη είναι ίσως, το δημιουργικότερο μέσο έκφρασης που διαθέτει ο άνθρωπος. Μπορεί να εκφράσει τα συναισθήματά του με τον πιο έντονο τρόπο, όπως ο ίδιος επιθυμεί, μέσα από έναν πίνακα ζωγραφικής, από ένα μουσικό ή θεατρικό έργο.
Δυστυχώς όμως, στην τεχνοκρατική και υλιστική εποχή στην οποία ζούμε σήμερα, ο άνθρωπος όλο και απομακρύνεται από την τέχνη, αδιαφορώντας για τη σημασία της και την προσφορά της σε αυτόν, αναζητώντας μονάχα την «ύλη».
Μια πρόταση που δεν έπαιξε γερά στο 8ο συνέδριο της ΟΛΜΕ…
Μάιος 16, 2008
«ΣΧΟΛΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΑ ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ»
8ο Εκπαιδευτικό Συνέδριο της ΟΛΜΕ - Χανιά 8-10/5/2008
Προσυνέδριο Θεσσαλονίκης - Φιλοσοφική Σχολή ΑΠΘ 16/4/2008
Ελληνικό κράτος, 21ος αιώνας: Παιδεία ή Εκπαίδευση;
Το παράδειγμα των Μουσικών Σχολείων - Το μάθημα της μουσικής
Στέργιος Ζυγούρας
Αγαπητοί συνάδελφοι, θα προτιμήσω να σας προσφωνήσω «αγαπητοί συμπολίτες», καθώς σ’ ένα συνέδριο με θέμα «σχολικά προγράμματα και βιβλία», εύκολα η συζήτηση και ο προβληματισμός μεταφέρεται σε γενικότερο επίπεδο· στο επίπεδο των πρωτογενών προβλημάτων, εκεί που φαίνεται να πάσχει η εποχή μας· στην τάση μετατροπής του Σχολείου που παράγει Πολίτες, σε Σχολείο που παράγει Πελάτες. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με ερωτήματα στο επίπεδο του αυτονόητου:
Μέχρι στιγμής έχουμε πάρα πολλά ποστ ανεβάσει για το τεράστιο πρόβλημα των αφγανών προσφύγων στην Πάτρα. Το ζήτημα έφτασε τελικά και στη Βουλή. Ο Βουλευτής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ κ. Νίκος Τσούκαλης άνοιξε το θέμα με επίκαιρη ερώτηση στις 12-05-2008. Απολαύστε συζήτηση στη Βουλή. Η κυβέρνηση «νίπτει τας χείρας»;;;
Λόγω του ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για την πόλη της Πάτρας και όχι μόνο, παρουσιάζουμε, απομαγνητοφωνημένη, ολόκληρη τη συζήτηση που έγινε.
Τελικά ναι, τρεις μέρες μετά, μη αρνητικό και μεταβατικό θα χαρακτήριζα το 8ο εκπαιδευτικό συνέδριο της ΟΛΜΕ στα Χανιά,
τέσσερα χρόνια μετά το 7ο στη Θεσσαλονίκη. Νομίζω ότι πάλι οι συζητήσεις στο περιθώριο του συνεδρίου ήταν ισότιμες με αυτές που έγιναν στις διαδικασίες.
Στα πηγαδάκια και στις βραδινές εξόδους (Βλέπε κέντρο Ζυγός την Πέμπτη 8-05-08 το βράδυ)
και στο καράβι «Λατώ» (Τετάρτη 7 προς 8 Μάη και Σάββατο 10 προς 11)
έγιναν οι ζωντανές, οι αληθινές, οι ελπιδοφόρες.
Στις πυκνές, αλλά «εν πολλοίς» σκληρές διαδικασίες με αρκετό «φορμαλισμό», όπως κατάγγειλαν κάποιοι σύνεδροι και αποδέχτηκε το πλήθος, μίλησαν μεν πάρα πολλοί σύνεδροι από τους τριακόσιους, όμως ο χρόνος συμμετοχής τους ήταν «άδικος». Ένα μάλιστα μεγάλο μέρος του χρόνου πήραν οι πολιτικοί χαιρετισμοί την πρώτη μέρα, αλλά η προσφορά τους στο συνέδριο ήταν μηδαμινή. Όμορφη νότα το άνοιγμα του συνεδρίου με την Χορωδία των Χανίων.
Ξεκινάμε σήμερα με το πρώτο εισαγωγικό ποστ, παρ’ ότι τα βασικά χαρακτηριστικά του συνεδρίου για να αναλυθούν, χρειάζονται και άλλα πολλά, ειδικευμένα και αναλυτικά.
Οι επιστήμες στο φρενοκομείο ως θρησκείες;
Μάιος 6, 2008
Δεν θα ήθελα σήμερα να είμαι «πολιτικά ορθός». Τις τελευταίες μέρες ασχολήθηκα με δυο ενδιαφέροντα θέματα: Τα αναλυτικά προγράμματα και τα νέα βιβλία και το ζήτημα των θρησκευτικών στα σχολεία. Το ευτύχημα είναι πως με το 2ο πυροδοτήθηκε ένα πλούσιος διάλογος. Άλλα τέσσερα ιστολόγια πήραν το θέμα και έκαναν ποστ κατά χρονολογική σειρά, plagal, theologylar, tsouknida, roides, όπου φυσικά το καθένα το αντιμετώπισε με το ιδιαίτερα δικό του τρόπο.
Με το ζήτημα των αναλυτικών προγραμμάτων δεν έγινε το ίδιο. Μάλιστα από την ερχόμενη Πέμπτη για τρεις μέρες στα Χανιά κοντά τριακόσιοι εκπαιδευτικοί της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης θα ανοίξουν συλλογικά το ζήτημα για τρεις μέρες. Γιατί όμως στο διαδίκτυο δεν πυροδοτήθηκε πλούσιος διάλογος; Αυτό με προβλημάτισε ιδιαίτερα.
Προσπαθώντας να βρω κάποιες αιτίες, στάθηκε η προβληματική μου σε μία, που δεν είναι κυρίαρχη στη σκέψη και αντίληψη των πολλών. Γι’ αυτό θα προκαλέσω και τη δική σας σκέψη. Αφορά τη σχέση επιστήμης και θρησκείας, αλλά όχι με τον τρόπο που ήδη συζητείται από την εποχή της αναγέννησης.
Πρόγραμμα 8ου εκπαιδευτικού συνεδρίου ΟΛΜΕ στα Χανιά
Μάιος 5, 2008
Πνευματικό Κέντρο Χανίων, Δ/νση: Ανδρ. Παπανδρέου 70
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΡΓΑΣΙΩΝ
Πέμπτη, 8 Μάη
Αντί σχολίου, παραθέτω τα σημαντικότερα σημεία της σπουδαίας μελέτης του προηγούμενου ποστ για τα αναλυτικά προγράμματα από τριμελή ομάδα εργασίας της ΟΛΜΕ, όπου έχω υπογραμμίσει τις έννοιες κλειδιά κατά τη γνώμη μου. Σε κάποια απ’ αυτά κάνω σύντομες παρατηρήσεις, ώστε να διευκολυνθεί και ο διάλογος. Ελπίζω οι αδυναμίες του σχολιασμού μου να καλυφτούν από τα δικά σας σχόλια! Χώρισα λοιπόν τα κεντρικά σημεία της μελέτης σε τριάντα πέντε κόμβους:
α) «…Το αναλυτικό πρόγραμμα αποτελεί ταυτόχρονα και την τεχνική οργάνωσης της σχολικής γνώσης, τεχνική που υπακούει σε ιδεολογικοπολιτικά κριτήρια για το τι είναι έγκυρη γνώση και με ποιες μεθόδους πρέπει να προσφέρεται στους μαθητές…»
Μανιτάρι του Βουνού: Να σημειώσουμε ότι αυτά τα «κριτήρια» ναι με υπακούουν στα γενικά κριτήρια της άρχουσας τάξης, αλλά εκφράζουν και το βαθμό συμβιβασμού τόσο με τον ταξικό της αντίπαλο, όσο και με άλλα μεσαία κατά κανόνα ρεύματα της κοινωνίας, που έχουν άλλα πολιτισμικά πρότυπα.
Στην καθ’ ημάς Ανατολή π.χ. υφίσταται φανερά ή υπόγεια ακόμα (με ή χωρίς παραφθορές) ο μακρόχρονος πολιτισμός (κατ’ εξοχήν ορθόδοξος) στο ζήτημα του χρόνου απέναντι στην εργασία, τη δημιουργία, την «αγραναύπαυση», παρ’ όλη την πίεση που δέχεται από το καπιταλιστικό πρότυπο.
Αναλυτικά προγράμματα και σχολικά βιβλία
Μάιος 3, 2008
Κείμενο για συζήτηση στην 1η ομάδα εργασίας του ΚΕΜΕΤΕ
Σημείωση: Το Μανιτάρι του Βουνού, παρότι έχει κάποιες άλλες προσεγγίσεις σε ορισμένα ζητήματα, καταθέτει αυτό το κείμενο, γιατί θέτει με μια σοβαρή κριτική αντιμετώπιση το «χυλό», στον οποίο τείνει να οδηγηθεί και το ελληνικό σχολείο. Είναι βέβαιο ότι θα χρειαστεί να κάνει σχόλια…
Κώστας Θεριανός – Χρήστος Κάτσικας – Αγγελική Φατούρου
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ
Με τον όρο αναλυτικό πρόγραμμα εννοούμε τον συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίο επιλέγεται και οργανώνεται η σχολική γνώση στο πλαίσιο πάντοτε της κυρίαρχης κοινωνικής λειτουργίας της εκπαίδευσης (αναπαραγωγή του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας και της κυρίαρχης ιδεολογίας). Το αναλυτικό πρόγραμμα αποτελεί ταυτόχρονα και την τεχνική οργάνωσης της σχολικής γνώσης, τεχνική που υπακούει σε ιδεολογικοπολιτικά κριτήρια για το τι είναι έγκυρη γνώση και με ποιες μεθόδους πρέπει να προσφέρεται στους μαθητές.
Με βάση την πιο πάνω αντίληψη θα μπορούσαμε να πούμε ότι :
Πρωτομαγιά 2008: Αφγανοί Πάτρας για Άσυλο και άσυλο!
Μάιος 1, 2008
Η συμμετοχή σύσσωμων των αφγανών προσφύγων στο συλλαλητήριο που έγινε ενωτικά για το συνδικαλιστικό κίνημα – πλην ΠΑΜΕ – ήταν το πρωτόγνωρο στοιχείο στην Πάτρα σήμερα. Βεβαίως όλα τα εργατικά ζητήματα βρέθηκαν στο προσκήνιο, όπως η ανεργία, ημιαπασχόληση, ασφαλιστικό, χαμηλοί μισθοί κλπ. Αλλά οι μετανάστες έδωσαν άλλο χρώμα.
Με επικεφαλής την Κίνηση Υπεράσπισης των δικαιωμάτων Προσφύγων και μεταναστών, συνδικαλιστών από τοπική ΕΛΜΕ, Νοσοκομείο, Πανεπιστήμιο κλπ οι αφγανοί πρόσφυγες οργανωμένα προσήλθαν στην συγκέντρωση πορεία. Οργανωμένα και χωρίς κανένα επεισόδιο έφτασαν στον πρόχειρο καταυλισμό τους.
Δείτε ενδεικτικό μικρό βίντεο:
Ο Γολγοθάς των Θρησκευτικών
Απρίλιος 30, 2008
Καλούνται να δώσουν εξηγήσεις για τις προθέσεις τους η Commision και η Γενική Γραμματέας των Ευρωπαϊκών Σχολείων.
Να θυμίσω ότι το Μανιτάρι του Βουνού αυτή την περίοδο, όπως έχει ήδη υποσχεθεί από τις 14-04-08, θα ανεβάζει κείμενα που αφορούν το περιεχόμενο του σχολείου, τα μαθήματα, τους τρόπους διδασκαλίας και τα νέα βιβλία. Αφορμή το 8ο Εκπαιδευτικό Συνέδριο της ΟΛΜΕ στα Χανιά στις 8-10 Μαΐου 2008.
Σημείωση: Το άρθρο εκφράζει το συγγραφέα. Αν χρειαστεί θα τοποθετηθώ στα σχόλια.
Του Χάρη Ανδρεόπουλου*
Ο ευρωβουλευτής της ΝΔ κ. Μανώλης Μαυρομμάτης υπήρξε κατά το παρελθόν έγκριτος δημοσιογράφος. Που σημαίνει ότι για να βγάλει κάτι στη φόρα το έχει προηγουμένως μελετήσει και διασταυρώσει, ειδικά αν πρόκειται για ένα θέμα ιδιαιτέρως σοβαρό και ευαίσθητο, όπως είναι π.χ. το θέμα της διδασκαλίας των Θρησκευτικών.
Η φωνή του και ελληνόφωνα Αφγανού Nasim από την Πάτρα
Απρίλιος 29, 2008
«Εμείς οι άνθρωποι που μένουμε στον καταυλισμό είμαστε πρόσφυγες από το Αφγανιστάν. Ερχόμαστε από μια μακρινή χώρα όπου εδώ και τρεις δεκαετίες γίνεται πόλεμος…. Επιβιώνουμε σε αυτόν τον καταυλισμό ελπίζοντας να βρούμε μια ευκαιρία να φύγουμε από την Ελλάδα βάζοντας για ακόμα μια φορά τη ζωή μας σε κίνδυνο. Φεύγουμε από την Ελλάδα γιατί δεν μας αναγνωρίζει ως πρόσφυγες και δεν σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα μας. Δεν μας δίνει ανθρωπιστικό ούτε πολιτικό άσυλο για να μπορέσουμε να μείνουμε στην Ελλάδα. Αντίθετα μας κλείνει στις φυλακές, στα κρατητήρια και στα στρατόπεδα…».
Οι αφγανοί πρόσφυγες από τον καταυλισμό της Πάτρας
Μ’ αυτή τη φωνή, ο και ελληνόφωνος Nasim, μας καλεί πολύ πριν το Πάσχα να σκεφτούμε και το Γολγοθά αυτών των απόκληρων της σύγχρονης ιστορίας. Από το Αφγανιστάν που πέρασε και άφησε «μαγιά» ο Αλέξανδρος και εμείς έχουμε ακόμα στρατό εκεί…, έρχεται η φωνή του Χριστού, στο πρόσωπό τους…
Να ακούσουμε τη φωνή του πιο πολύ, να προβληματιστούμε, να απλώσουμε τα χέρια μας, τη σκέψη μας και τη καρδιά μας μέχρι τον καταυλισμό της Πάτρας …
Κυριακή του Πάσχα: Από τον πολύπλευρο θάνατο στην όντως Ζωή.
Απρίλιος 27, 2008
Μια πρώτη αίσθηση της όντως ζωής γίνεται με μια συνάντηση με προσωπικό ή συλλογικό υποκείμενο, που έχει νικήσει έστω μια όψη του θανάτου. Τέτοιες αισθήσεις μικρότερες ή μεγαλύτερες έχουμε τη χαρά να συναντήσουμε κάποιες φορές στη βραχύβια βιολογική ζωή μας.
Βασική προϋπόθεση όμως είναι να έχουμε την «ατυχία» να βιώσουμε κάποια μορφή θανάτου. Ας φανταστούμε π.χ. ένα ερωτευμένο ζευγάρι που ενώ «πετά στα σύννεφα», να διαπιστώσει σε λίγο καιρό το ένα μόνο μέλος, ότι η σχέση δεν περπατά, ότι «δεν πάει άλλο» και να αποφασίζει ατομικά την απόλυτη και βίαιη διακοπή της σχέσης. Το άλλο πρόσωπο βιώνει αυτή τη βίαιη διακοπή ως «ερωτικό θάνατο». Αν στη συνέχεια ζήσει ένα νέο δυνατό έρωτα, αυτός δεν θα αποτελεί μια «ερωτική ανάσταση»;
Για να ψηλαφίσουμε λοιπόν πλήρως την «όντως ζωή»,
Μ. Σάββατο: Kυοφορία στο χωροχρόνο των εν Άδη συνειδήσεων!
Απρίλιος 26, 2008
Στο βαθμό που συμπεριφερόμαστε ως δήθεν, είναι αδύνατο να μας αγγίξει το μυστήριο του Πανάγιου τάφου. Και δεν εννοώ το γεγονός της φύσης του αγίου φωτός – που αποτελεί ένα σημαντικό “αντιλεγόμενο σημείο” της σημερινής φιλοσοφικής και υπαρξιακής συγκυρίας –, αλλά το τί συνέβη με την «είσοδο» του Ιησού στο «χωροχρόνο» του Άδη. Αλλά τι είναι ο Άδης;
Ο Άδης έχει κατ’ αρχάς μια μυθολογική διάσταση, η οποία και προσλαμβάνεται από την χριστιανική θεολογία. Ο Άδης δεν είναι όμως μόνο ο «χωρόχρονος» των βιολογικά νεκρών ανθρώπων. Είναι ο χωρόχρονος της νεκρής ζωής μας σε όλα τα επίπεδα. Η ενσάρκωση του Λόγου δε θα μπορούσε παρά να προσλάβει την όλη ζωή.
«Το απρόσληπτον και αθεράπευτον» κατά το Γρηγόριο Θεολόγο.
Η κλήση δεν έγινε μόνο τότε προς τους βιολογικά νεκρούς ώστε να γίνουν πνευματικά ζώντες, γίνεται πάντα και προς τους βιολογικά ζωντανούς, που αντί να τείνουμε να γίνουμε πνευματικά ζώντες, να «συναναστηθούμε», συχνά παραμένουμε “εν ζωή”, πνευματικά νεκροί.
Ο εορτασμός της «θεόσωμης ταφής και της εις άδου καθόδου» του Χριστού λατρευτικά, όπως όλες οι εορτές, συγκεφαλαιώνουν σε όλο το χρόνο όλες τις πτυχές παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος. Όλα γίνονται «σήμερον». Βεβαίως και ο βιολογικά νεκρός Ιησούς «κατήλθε μέχρις Άδου ταμείων».
Ποια είναι όμως τα «ταμεία του Άδη» “σήμερον”;
Μ. Παρασκευή: η συμπύκνωση της ιστορίας!
Απρίλιος 25, 2008
Στα μεγάλα ιστορικά γεγονότα τελικά δυο ρεύματα συγκρούονται. Το ένα ρεύμα έχει ως επίκεντρο την επικρατούσα εξουσία, που τελικά είναι και παράνομη και άνομη, ενώ στρατηγικά βρίσκεται χωρίς λαϊκή αποδοχή. Πρόσκαιρα συχνά φαίνεται να εξουθενώνει και να συρρικνώνει την κάθε φορά λαϊκή πλειοψηφία. Το άλλο ρεύμα είναι αυτό με ζωντανούς χυμούς πνευματικού πολιτισμού, με συνειδήσεις ανιδιοτελείς, με αυτοπροσδιορισμό από τα άνομα κέντρα εξουσίας, πλουτισμού και γνώσεων, που προσπαθεί να δημιουργήσει μια νέα ζωή, μια «καινή κτίση».
Στα γεγονότα που οδήγησαν στον Γολγοθά προς την ατιμωτική σταύρωση τον Ιησού (και δυο ανώνυμους στο ευ-αγγέλιο ως «επικίνδυνους» για το πολιτικό σύστημα της εποχής του Χριστού)
είχαμε τα πιο σκοτεινά σημάδια αυτών που σφετερίζονταν την εξουσία:
Μ. Πέμπτη: εξουσία και ευχαριστία στο επίκεντρο.
Απρίλιος 24, 2008
Θα έλεγε κανείς, ως αυτονόητο, πως η εξουσία δεν ενδιαφέρει την αληθή Εκκλησία. Πολλοί καταγγέλλουν τις θεοκρατικές αντιλήψεις σήμερα, υποστηρίζοντας τη δημοκρατία. Η αλήθεια είναι πως η πλήρης και περιεκτική δημοκρατία μπορεί να ιδωθεί θεολογικά ως όριο δυο προσεγγίσεων. Μιας κοσμικής προσέγγισης από τη μια, δίνοντας διαφορετικό περιεχόμενο στην εξουσία και την άσκησή της και μιας εκκλησιαστικής, απλώνοντας το νόημα της Ευχαριστίας στο κοινωνικό επίπεδο.
Και τα δυο φαινόμενα συνέβησαν, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο στην ιστορία της εκκλησίας, κυρίως. Συχνά βεβαίως είχαμε και τα αντίθετα, τα οποία χαρακτήρισαν τις ιστορικές αποτυχίες της θεσμικής εκκλησίας.
Το λειτουργικό περιεχόμενο της Μ. Πέμπτης χαρακτηρίζεται από τέσσερις κρίκους. Τρεις θετικούς και ένα αρνητικό.
Μ. Τετάρτη: Δυο πρακτικές στα σύνδρομα και της νέας ενοχής μας.
Απρίλιος 23, 2008
Η αφθονία ψυχολόγων, ψυχιάτρων, νευρολόγων κλινικών και μη στο δυτικό κόσμο αποδεικνύει έμπρακτα το πλήθος και το βάθος των ενοχών στο έσω άνθρωπο ΚΑΙ στην νέα εποχή της εξατομίκευσης και της μαζικής «κουλτούρας». Αυτό δεν σημαίνει, πως σε λαούς στους οποίους ο δυτικός πολιτισμός είναι ακόμα εισερχόμενος ή σε παλιότερες εποχές που κυριαρχούσαν οι συλλογικές πολιτισμικές διαδικασίες, δεν είχαμε τέτοια φαινόμενα. Οι μάγοι των φυλών το αποδεικνύουν, έστω και εν μέρει.
Γράφει – σε γλώσσα απλής καθαρεύουσας, που αφήνω άθικτη - γνωστός παλιός καθηγητής: «.. Αλλ’ η αποφυγή της αποδοχής της προσωπικής ενοχής οφείλει να αναγνωρισθή ως βασικόν αίτιον ψυχικής «διαταραχής» και ανωμαλίας της προσωπικότητος του ανθρώπου. Ήδη εις την παρούσαν εργασίαν προεβλήθη αύτη ως αίτιον του «αδαμικού πλέγματος. Είναι δε γνωστόν … και εκείνη ήτις ομολογείται δύναται να προκαλέσει ψυχικήν ανωμαλίαν, εκτεινομένην εκ της απλής τύψεως της συνειδήσεως μέχρι της πλήρους ψυχικής καταρρεύσεως, τ.έ. της διασαλεύσεως των φρενών…»[1].
Η πορεία της Μεγάλης εβδομάδας,
Μ. Τρίτη: η υποκρισία μας εμπόδιο στο μοίρασμα του είναι μας…
Απρίλιος 22, 2008
Στην εποχή μας οι πολλοί φαίνεται ότι αποφεύγουμε το … φαίνεσθαι. Εξάλλου δεν έχουμε και τόσο μεγάλο πρόβλημα ντροπής πια, για πολλά περίεργα που κάνουμε, για άλλα σπουδαία που αποφεύγουμε ή τις βαθύτερες σκέψεις μας, που δείχνουμε δημοσία και με τη μορφή του reality.
Το πρόβλημά μας κυρίως έγκειται στο ότι, ό,τι και αν κάνουμε, ό,τι και αν αποφεύγουμε, ό,τι και αν σκεφτόμαστε, ό,τι λέμε ή γράφουμε, ισχυριζόμαστε ότι «έχουμε πάντα δίκιο».
Μ. Δευτέρα: μέρα ρήξης μας με την ακαρπία του φαίνεσθαι…
Απρίλιος 21, 2008
Το φαίνεσθαι είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της επικοινωνιακής «κοινωνίας», που διερχόμαστε στο δυτικό κόσμο. Το είναι ακόμα είναι το μεγάλο ζητούμενο. Όχι ότι το συναντάμε για πρώτη φορά στη ζωή ή στην ιστορία. Είναι διαχρονικό, απλά στην εποχή μας τα διάφορα Μέσα Μεταφοράς Επί (ΜΜΕ) της κοινωνίας σπρώχνουν ραγδαία προς αυτό.
Ιδιαίτερα οι ακολουθίες των Όρθρων της Μ. Εβδομάδας (που στον κόσμο τελούνται αργά το βράδυ, αρχή της νέας μέρας αφού στη Εκκλησία επικρατεί το νυχθήμερο) εκφράζουν αυτή τη πορεία: Από το φαίνεσθαι στο είναι. Από την ακαρπία της άχαρης κινητικότητας, στη δημιουργική τροφή της θυσιαστικής αλληλέγγυας αυτοπροσφοράς.
Το φαίνεσθαι συχνά ακολουθείται από πρόσκαιρα «κέρδη», που εγκλωβίζουν στρατηγικά τη ζωή στο εφήμερο. Όλοι γνωρίζουμε πως τείνει το οικονομικο-πολιτικό σύστημα να διαφεντέψει την πολιτική ζωή με τις δημοσκοπήσεις του φαίνεσθαι…
Όλη λοιπόν η ακολουθία του όρθρου της Μεγάλης Δευτέρας
Εισαγωγή μικρή πριν την Μεγάλη εβδομάδα
Απρίλιος 20, 2008
Αν τελικά αποφασίσω να γράψω λίγες κουβέντες στην πορεία – κάθοδο προς τον Άδη, έχω στο νου μου να σχολιάσουμε μαζί, όχι με πολλές κουβέντες, το λειτουργικό νόημα της κάθε μέρας.
Σήμερα ημέρας νίκης με δάφνες χαράς, ο λαός υποδέχτηκε το Βασιλέα των “βασιλέων” και τον Κύριο των “κυρίων”, αλλά δεν κατανόησε βαθιά ότι τελικά ο δρόμος περνάει απ’ τον Άδη….
Στο πίσω μέρος του μυαλού μου έχω την γνώμη, σχολιάζοντας τη κάθε μέρα, να δίνω αφορμή και από ένα σύγχρονο γεγονός. Ας ελπίσουμε ότι θα βάζουμε δυο - τρεις σκέψεις και εδώ, μένοντας πιο πολύ σιωπηλοί στα βιωτικά μας πράγματα …
Σαν μια χαλαρή εισαγωγή, σήμερα παρουσιάζω μια τέχνη … πάνω στο δέντρο - κάρβουνο.
Βγάζω έτσι και την υποχρέωση, στο κάλεσμα που δέχτηκα στις 22 Φλεβάρη (ναι - ναι δεν διαβάσατε λάθος) από το φίλο των … τραίνων: Ανεμολόγιο. Βλέπετε δεν είχα κάποια φωτογραφία μέχρι τώρα άξ