Δεν θα ‘θελα να ‘ναι αλήθεια αυτά της Μαύρης ερχόμενης Τρίτης, του άρθρου 7:

ΑΡΘΡΟ 7 ΤΟΥ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ!

ΜΕ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΚΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΟΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ, ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ!

Μήνες τώρα με πολλαπλούς τρόπους κραυγάζω για τις εμπράγματες υποθήκες. Εάν είναι αλήθεια αυτό που γράφει σήμερα η iskra, «ήλθε» η ώρα, «ετοιμάσανε» το κόλπο και για την «αξιοποίηση» τύπου «ολυμπιακών» όλων των προσοδοφόρων «πηγών» της χώρας, αλλά  από τους τοκογλύφους καπιτάλες και τους πολιτικούς του μεγαλο-ιμπεριαλιστές της ΕΕ και όχι μόνο:
Ταμείο Αξιοποίησης της Περιουσίας του Δημοσίου που ΔΕΝ θα ανήκει οσονούπω ούτε καν στη ντόπια αστικο-δημοκρατική «εξουσία». Έτσι ορυκτός πλούτος, παραλίες, νερό, ενέργεια, δρόμοι, βουνά, νησιά, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, ιστορικά και πολιτισμικά μουσεία, μοναστήρια, ναοί, και ό,τι άλλο φανταστούν από την δημόσια και στην επόμενη (; ) φάση ΚΑΙ ιδιωτική περιουσία…

Η Σύναξη του Αη Γιάννη και το υπόβαθρο της ανατροπής της ιδιότυπης κατοχής

Οι γιορτές των Χριστουγέννων τελειώνουν σήμερα με τη 2^η Σύναξη των ημερών: Του Βαπτιστή Ιωάννη του Προδρόμου σήμερα μετά τα Φώτα… Την ίδια στιγμή «συνάζονται» οι ντόπιοι εξουσιαστές για να φανούν δόκιμοι στις πειρατείες των δανειστών και δυτικών ιμπεριαλιστών. Για την αποτίναξη και αυτού του ζυγού θα χρειαστεί για άλλη μία φορά ένας συνδυασμός ανάκτησης πολιτισμικών, ιδεολογικών και πολιτικών επιπέδων με ταυτόχρονη υπέρβαση της υπάρχουσας μούχλας.

Ένας απ’ αυτούς για ένα λαό της πάλαι ποτέ «Καθ’ ημάς Ανατολής» είναι και ο τρόπος λατρευτικής συνέχισης των κορυφαίων εκκλησιαστικών εορτών την επόμενη μέρα. Όπως θα δείξουμε συνοπτικά, σηματοδοτούν το ήθος του βίου και της πολιτείας μας ως πιστών και επομένως πολιτών.

Bυζαντινά κάλαντα Φώτων

******

Τα λόγια στα ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ:

Ο ΓΑΠ φεύγει απ’ όλα… μένοντας

Μα τι περίμεναν στο όποιο «ΠΑΣΟΚ»; Να πάρει το σακάκι του και να φύγει ο ΓΑΠ. Τον «αντιεξουσιαστή στην εξουσία» εννοώ φίλες και φίλοι μου… Που φεύγει αφού βεβαίως προηγουμένως φέρει εις πέρας το σχέδιο για το οποίο “ζει”…

Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού: Μένει μέχρι να φύγει. Θα φύγει αφού πρώτα μείνει έξι μήνες. Τι είναι οι έξι μήνες μπροστά στην αιωνιότητα; Έστω μπροστά στο πυκνό πολιτικό χρόνο της διάλυσης της χώρας, των δημόσιων αγαθών, της μικρομεσαίας ιδιωτικής περιουσίας και των εργασιακών δικαιωμάτων του λαού και της νεολαίας;

Μπάνκερ Ρόι: Μαθαίνοντας από το ξυπόλητο κίνημα

TEDGlobal 2011, Filmed Iul 2011, Posted Oct 2011

Το 2012 θα αποτελεί «Νέο Έτος» για ευχές;

Χμμμμ! Δεν είναι και τόσο βέβαιο «κατά τα ειωθότα». Θα το ευχόμαστε «από βάθους καρδίας» όλες και όλοι. Ακόμη και τα μικρά παιδιά. Φαίνεται ότι το ευρύτερο οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον μας επηρεάζει ακόμα πολύ βαθιά. Και όμως! Δεν είναι και τόσο  στέρεο πάντως, όσο νομίζουμε.  Και δεν ομιλώ μόνο «ελληνικά»: Ελλάδα απροετοίμαστη μπροστά στο «αδιανόητο»!!!

Υπόθεση Εφραίμ: η φυλάκιση, ο πλούτος, ο Σκάι, η Ρωσία και η διαμάχη στην ντόπια αστική τάξη…

Ημίχρονο 2^ο…

Άλλο και τούτο! Συλλαμβάνεται ο «Εφραίμ», που έπαιξε στις «ανταλλαγές» τον 3^ορόλο, με 1^ο οικονομικά ιδιωτικά συμφέροντα και 2^ο τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν. Δ.  Με τούτα και με τ’ άλλα, κανένας αντίθετα μεγάλος μέσα, ενώ βοά και αναστενάζει ο λαός και χαίρεται το «Κολονάκι»:

Μικρά σχόλια-ευχές σε κείμενα στην Αποικία, εν όψει Χριστουγέννων

Τα φετινά Χριστούγεννα βρίσκουν το λαό της χώρα μας χωρίς τον «δωσίλογο» πρωθυπουργό στα καθήκοντά του αλλά με ένα δοτό τεχνοκράτη, συνυπεύθυνου θεσμικά  για το κραχ του ελληνικού χρηματιστηρίου πριν 10 χρόνια και συνεργάτη  του προ Καραμανλή του μικρού στο κεφαλο-κλείδωμα του Ευρώ.

Στα φετινά Χριστούγεννα φαίνεται ότι είμαστε πιο έτοιμοι να ακούσουμε τις «προγραμματικές δηλώσεις» τα αγγέλων γύρω από το σπήλαιο της Βηθλεέμ, που δείχνουν τον άλλο δρόμο με τη φτωχο-γέννηση του θείου Βρέφους:

Το τέλος της φθαρμένης μεταπολίτευσης και η αρχή μιας νέας συντροφικότητας σε φωτό…

Λίγο… πριν γεννηθεί ο Ιησούς στις καρδιές και ενδιάμεσα στις σχέσεις κάθε κλίμακας….

Τα παιδιά της διπλανής φάτνης ή της δικής μας συντροφιάς… “Εν φάτνη των αλόγων…”

Τα νέα θρησκευτικά ως στοίχημα στο πείραμα αμάθειας του “Νέου” Σχολείου

Η αλήθεια είναι ότι το «παλιό» σχολείο απομακρύνεται από τις ραγδαίες πολιτισμικές, κοινωνικές, πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στη χώρα μας. Στην ουσία δεν απομακρύνεται το σχολείο, αλλά η ίδια η ελληνική κοινωνία και η χώρα. Η μεταπολίτευση από τη μια μεριά κάτω από τη βαριά επιρροή της σοσιαλδημοκρατίας που ξεκίνησε ως κίνημα και κατέληξε σε δοσιλογία και από την άλλη,  κάτω από  τα βαρίδια μιας περίεργης νεοδεξιάς που ασθμαίνει στις εξελίξεις.

Και οι δυο όμως συνέχισαν το πολιτικό καθαρά σφιχταγκάλιασμα με τον ελλαδικό ορθόδοξο κλήρο, με ειδικές σχέσεις «μνημονίων» με τον ανώτερο. Οι εξαιρέσεις συχνά λαμπρές, αλλά λίγες για να δημιουργήσουν ακόμα ανατροπές. Πάνω κάτω εκεί κινήθηκαν και οι δυο θεολογικές σχολές. Η Αθήνα πιο κοντά στη νεοδεξιά και η Θεσσαλονίκη στη σοσιαλδημοκρατία. Δεν είναι όμως η ώρα για παραπέρα διερεύνηση.